II SA/Kr 439/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędziowie: WSA Sebastian Pietrzyk WSA Joanna Człowiekowska po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 7 lutego 2022 roku, znak: [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego D. F. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 13 kwietnia 2016 r. znak: [...], Wójt Gminy W. ustalił, na wniosek G. F., warunki zabudowy dla zabudowy dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce nr [...] w miejscowości Ł., gmina W.. Następnie decyzją z dnia 10 marca 2017 r. Nr [...] organ l instancji przeniósł w/w decyzję na rzecz D. F.. Podaniem z dnia 24 września 2021 r. D. F. zwrócił się o zmianę decyzji w zakresie infrastruktury technicznej (pkt 5 decyzji) poprzez wpisanie, iż do czasu wybudowania kanalizacji sanitarnej odprowadzenie ścieków będzie odbywać się do szczelnego zbiornika. Wnioskodawca wskazał na brak możliwości podłączenia do sieci kanalizacyjnej. Wójt Gminy W. decyzją z 21 grudnia 2021 r. znak: [...] odmówił zmiany decyzji własnej z 13 kwietnia 2016 r. znak: [...] w zakresie dopuszczenia do czasu wybudowania kanalizacji sanitarnej odprowadzania ścieków do szczelnego bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe. W uzasadnieniu organ wskazał, że Wodociągi [...] Sp. z o.o. pismem z dnia 3 listopada 2021 r. zapewniły, że istnieją warunki techniczne odbioru ścieków sanitarnej budowanego budynku mieszkalnego na działce nr [...] do eksploatowanej sieci. Brak jest zatem podstaw do zmiany decyzji w tym zakresie. W odwołaniu od tej decyzji D. F. zwrócił uwagę, że wskazany w decyzji sposób odprowadzania jest niemożliwy do zrealizowania z uwagi na konieczność wejścia na teren prywatny sąsiednich nieruchomości celem przyłączenia się do kanalizacji, na co odwołujący nie ma zgody od właścicieli tych nieruchomości. Skarżący zwrócił uwagę na art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996r. r o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 888) nakładającego na właściciela obowiązek podłączenia do kanalizacji, a w przypadku gdy przyłączenie nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej lub w przypadku gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, możliwe jest wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych. Zdaniem odwołującego, wbrew twierdzeniom Wodociągów [...] nie istnieje możliwość odbioru ścieków kanalizacji sanitarnej od budowanego budynku mieszkalnego z uwagi na odległość istniejącej sieci przez co podłączenie do niej byłoby bardzo kosztowne i ekonomicznie nieuzasadnione. W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 7 lutego 2022r. Sygn. akt: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu podano, iż w orzecznictwie wskazuje się, że zmiana sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, jedynie jako pewna modyfikacja rozwiązania tej kwestii, możliwa jest w trybie zmiany decyzji o warunkach zabudowy dokonanej w na podstawie art. 155 Kpa (zob. wyrok WSA w Gdańsku z 23.05.2018 r., II SA/Gd 186/18, LEX nr 2501893) Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r. poz. 741) wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe m.in. w przypadku, gdy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Jednocześnie, art. 61 ust. 5 tej ustawy wyjaśnia, że warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną, a inwestorem. Co do możliwości prawnej wyposażenia nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych, to zasadnie skarżący przywołuje art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 13 września 1996r. r o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, zgodnie z którym właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez przyłączenie nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej lub, w przypadku gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych, spełniające wymagania określone w przepisach odrębnych; przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej nie jest obowiązkowe, jeżeli nieruchomość jest wyposażona w przydomową oczyszczalnię ścieków spełniającą wymagania określone w przepisach. W niniejszej sprawie odwołujący zwraca uwagę, że przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej jest ekonomicznie nieuzasadnione, bowiem wymaga poniesienia znacznych kosztów. Nie jest to jednak okoliczność która zwalniałaby z obowiązku przyłączenia nieruchomości do sieci kanalizacyjnej. Jak wskazuje się w literaturze przedmiotu (dotyczącego art. 5 ust. 2 w/w ustawy): "art. 5 ust. 1 pkt 2 wynika, że w sytuacji gdy sieć kanalizacyjna nie istnieje lub jej budowa jest techniczne lub ekonomicznie nieuzasadniona, wówczas właścicielowi nieruchomości przysługuje wybór między wyposażeniem nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych. Powyższe urządzenia służące gromadzeniu ścieków - jak zastrzega ustawodawca - muszą spełniać wymagania określone w przepisach odrębnych; wymagania te określa rozporządzenie Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z 12.07.2019 r. w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego oraz warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu do wód lub do ziemi ścieków, a także przy odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych do wód lub do urządzeń wodnych (Dz.U. poz. 1311) oraz rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie". Dalej wskazuje się, że: "Z komentowanego przepisu wynika zasada, zgodnie z którą w przypadku istnienia sieci kanalizacyjnej nieruchomość ma być do niej podłączona, a jedyny wyjątek od tej zasady dotyczy sytuacji, kiedy nieruchomość jest wyposażona w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych spełniającą wymagania określone w przepisach odrębnych; wyłącznie wtedy przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej nie jest obowiązkowe (zob. wyrok NSA z 25.09.2019 r., II OSK 1417/18, LEX nr 2751286; tak też: wyrok NSA z 3.10.2017 r, II OSK 2367/16, LEX nr 2408865). Spełnienie zatem warunków podłączenia nieruchomości do sieci kanalizacyjnej, do których należy faktyczne istnienie takiej sieci w otoczeniu nieruchomości oraz realna i technicznie wykonalna możliwość przyłączenia do sieci nieruchomości, która nie posiada przydomowej oczyszczalni ścieków bytowych, oznacza, że na właścicielu ciąży bezwzględny obowiązek przyłączenia nieruchomości do sieci kanalizacyjnej. Względy ekonomiczne i wysokość kosztów wykonania przyłącza z uwagi na jego długość, wynikającą z powierzchni nieruchomości i usytuowania budynku i miejsca wpięcia w znacznej odległości od sieci doprowadzonej jedynie do granicy nieruchomości, nie stanowią okoliczności, które mogłyby podważyć ten obowiązek (wyrok WSA we Wrocławiu z 25.09.2019 r., II SA/Wr 256/19, LEX nr 2742441). Obowiązek przyłączenia nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej ma charakter powszechny, co oznacza, że odnosi się do wszystkich właścicieli nieruchomości zlokalizowanych w zasięgu sieci kanalizacyjnej i nie jest uzależniony ani od względów ekonomicznych, ani od względów osobistych leżących po stronie właściciela nieruchomości; nie ma przykładowo znaczenia, czy właściciel nieruchomości posiada fundusze na jej podłączenie." (M. Budziarek [w:] A. Szymczak, M. Budziarek, Utrzymanie czystości i porządku w gminach. Komentarz, Warszawa 2021, art. 5.). Żaden przepis nie daje podstaw do "ważenia" kosztów i utrudnień dla właścicieli nieruchomości oraz korzyści wynikających z podłączenia do sieci kanalizacyjnej i rozstrzygania, które z tych wartości przeważa. Zatem niezależnie od kosztów i utrudnień skarżący zobowiązani są - w świetle obowiązujących przepisów - do przyłączenia nieruchomości do nowopowstałej sieci kanalizacji (Wyrok WSA w Krakowie z 8.06.2021 r., II SA/Kr 367/21). W decyzji z dnia 13 kwietnia 2016 r. stwierdzono, że obsługa w zakresie infrastruktury technicznej odbędzie się poprzez rozbudowę istniejących sieci infrastruktury technicznej na warunkach ustalonych przez dysponentów sieci. W toku sprawy o zmianę decyzji organ l instancji uzyskał informację od właściciela sieci tj. Wodociągów [...] Sp. z o.o. (pismo z 03.11.2021 r. znak: [...]) o następującej treści: "Wodociągi [...] Sp. z o.o. w W. - w odpowiedzi na zapytanie w sprawie możliwości przyłączenia do sieci kanalizacyjnej działki nr [...] w m. Ł. na której realizowana jest budowa budynku mieszkalnego informuje, że istnieją warunki techniczne odbioru ścieków kanalizacji sanitarnej do eksploatowanej sieci kanalizacyjnej. Inwestor winien wystąpić do tutejszego Zakładu o wydanie szczegółowych warunków technicznych odbioru ścieków kanalizacji sanitarnej". W odwołaniu skarżący stwierdził, że przyłączenie do istniejącej eksploatowanej sieci nie jest możliwe, a to z uwagi na to, że istniejąca sieć przynależy do działek sąsiednich, które nie stanowią własności D. F., a nadto z uwagi na odległość istniejącej sieci kanalizacji sanitarnej jest to w chwili obecnie bardzo kosztowne i ekonomicznie nieuzasadnione. Argumenty strony nie mogą zostać uwzględnione. Nie jest kwestionowane to, że w tym rejonie sieć kanalizacyjna istnieje i odbiera ścieki z działek sąsiednich. Tym samym prawdą jest, że istnieje techniczna możliwość podłączenia przedmiotowej nieruchomości do sieci kanalizacyjnej, co potwierdza dysponent sieci. Fakt znacznego oddalenia sieci od nieruchomości i związanych z tym kosztów, jak wskazano wyżej, nie może być brany pod uwagę, skoro zasadą jest, że każda nieruchomość powinna być podłączona do sieci kanalizacji sanitarnej, jeżeli taka sieć istnieje. Istnieje też inna okoliczność uniemożlwiająca uwzględnienie wniosku o zmianę decyzji, tj. konieczność uzyskania zgody stron postępowania na zmianę decyzji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożył D. F. zarzucając naruszenie: - art. 6 kpa poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji niezasadne wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję wprost sprzeczną z przepisami prawa, co stanowi o sprzeczności z przepisami prawa, w tym z zapisami ustawy zasadniczej tj. art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, - art. 138 § 1 pkt. 1 i pkt. 2 kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w przypadku gdy brak było podstaw do utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji z uwagi na jej sprzeczność z przepisami prawa; - art. 155 kpa poprzez stwierdzenie o braku podstaw do uchylenia zaskarżonej ostatecznej Wójta Gminy W. (znak: [...]) z dnia 14.04.2016r., podczas gdy wszystkie ustawowe przesłanki zawarte w tym przepisie zostały spełnione, w tym zostały wyrażone zgody właścicieli sąsiednich nieruchomości na zmianę decyzji; - art. 5 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w związku z art. 7 kpa poprzez jego niezastosowanie oraz nieuwzględnienie w niniejszej sprawie słusznego interesu obywatela i w konsekwencji utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji Wójta Gminy W. odmawiającej zmiany własnej decyzji ostatecznej z 13 kwietnia 2016 r. w zakresie dopuszczenia do czasu wybudowania kanalizacji sanitarnej odprowadzania ścieków do szczelnego bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe, bez podjęcia stosownych czynności koniecznych do ustalenia stanu faktycznego sprawy, bowiem wskazano na ciążący na właścicielu bezwzględny obowiązek przyłączenia nieruchomości do sieci kanalizacyjnej, mimo iż z przedmiotowego stanu faktycznego wynika, że kanalizacja sanitarna nie została jeszcze wybudowana, a jej przyłączenie do innej sieci kanalizacyjnej nie jest możliwe. Nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie; - art. 8 kpa poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji nie prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organów władzy publicznej poprzez nie podejmowanie stosownych czynności koniecznych do ustalenia stanu faktycznego sprawy, utrzymanie w mocy decyzji wprost sprzecznej w przepisami prawa. W uzasadnieniu podkreślono, iż zaskarżona decyzja jest wprost sprzeczna z przepisami prawa w tym w szczególności z zasadami ogólnymi określonym w kodeksie postępowania administracyjnego, ale i art. 5 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Wskazana w przepisie tym ewentualność, która umożliwia wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych, jest dokładnie adekwatna do niniejszej sprawy. Nie istnieje bowiem techniczna możliwość dokonania przyłączenia nieruchomości skarżącego do sieci kanalizacyjnej - jest to zbyt duża odległość nieruchomości skarżącego od sieci kanalizacyjnej, wymuszająca de facto rozbudowę tej sieci i ingerencję w prawo własności innych właścicieli nieruchomości. Kategorycznie również nie jest to ekonomicznie uzasadnione działanie, aby sprzeniewierzyć wszelkie dokonane obecnie przez skarżącego nakłady celem wyposażenia nieruchomości w zbiornik bezodpływowy i wymuszanie kolejnych, ogromnych kosztów aby osiągnąć ten sam cel, który w gruncie rzeczy mógłby nie zostać osiągnięty wobec braku zgód właścicieli nieruchomości sąsiadujących. Dla skarżącego budowa zbiornika ma być rozwiązaniem wyłącznie tymczasowym, a więc generowanie olbrzymich kosztów’ i ingerencja w prawo własności innych ludzi są tym samym wysoce nieuzasadnione. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Natomiast w przypadku nieuwzględnienia skargi, Sąd w myśl art. 151 p.p.s.a. oddala skargę. Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.; dalej: ustawa o COVID), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r., poz. 875). W niniejszej sprawie Przewodniczący II Wydziału WSA w Krakowie, zarządzeniem, wyznaczył na dzień 15 czerwca 2022r. posiedzenie niejawne Sądu w składzie trzech sędziów. Z tych względów Sąd rozpoznał sprawę na podstawie i w trybie cytowanego powyżej przepisu. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja wydana została w trybie art. 155 k.p.a., który stanowi, że decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. O ile organy trafnie uznały, że zmiana decyzji o warunkach zabudowy w zakresie sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, jedynie jako pewna modyfikacja rozwiązania tej kwestii, możliwa jest w trybie zmiany dokonanej w na podstawie art. 155 k.p.a., o tyle niewłaściwie oceniły przesłanki zastosowania tego przepisu. Jak bowiem z niego wynika, przesłankami zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej na podstawie art. 155 k.p.a. są: słuszny interes strony lub interes społeczny, zgoda wszystkich stron postępowania oraz zgodność takiej zmiany lub uchylenia z przepisami szczególnymi. Jak wynika z treści decyzji, przesłanka interesu społecznego, czy słusznego interesu strony, w zasadzie w ogóle nie była przez organy rozważana. Organy uznały bowiem, że przeciwko zmianie decyzji przemawia brak zgodności z przepisami szczególnymi (art. 5 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 13 września 1996r. r o utrzymaniu czystości i porządku w gminach) oraz brak wyraźnej zgody wszystkich stron postępowania. Przedstawione w decyzjach stanowisko organu należy jednak uznać za co najmniej przedwczesne. Co się tyczy możliwości przyłączenia terenu inwestycji do sieci kanalizacyjnej, to zarówno uzasadnienia decyzji, jak i akta sprawy nie dają podstaw do wyrażenia poglądu, że takie podłączenie jest możliwe. Z akt sprawy nie wynika nawet gdzie przebiega sieć kanalizacyjna, do której mogą być podłączone budynki planowane na działce [...] w Ł., oraz czy jest to technicznie i prawnie możliwe. Nie wynika też, czy wystarczy budowa przyłącza, czy też konieczna jest rozbudowa sieci kanalizacyjnej. Jeśli chodzi o pismo od Wodociągów [...] z dnia 3 listopada 2021 roku to jest ono w tym zakresie zdecydowanie zbyt ogólnikowe. Podkreślenia w tym aspekcie wymaga, że pismo to w imieniu Wodociągów [...] zostało podpisane przez tę samą osobę, która podpisała wstępne oświadczenie o zapewnieniu dostawy mediów (k. 26 akt adm. dotyczących wydania decyzji o warunkach zabudowy), gdzie wskazano, że: "Z uwagi na brak sieci kanalizacji sanitarnej w obrębie dz. [...] w m. Ł. należy przewidzieć inne rozwiązanie na odprowadzanie ścieków z w/w działki". Z powyższych przyczyn nie da się na podstawie dotychczas zebranego materiału dowodowego stwierdzić, że wnioskowanej zmianie decyzji o warunkach zabudowy na podstawie art. 155 k.p.a., sprzeciwiają się przepisy szczególne, a konkretnie art. 5 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 13 września 1996r. r o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, który obliguje do przyłączenia nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej. Dlatego w tym zakresie tj. możliwości lub braku możliwości przyłączenia działki nr [...] w Ł. do istniejącej sieci kanalizacyjnej organ dokona wyczerpujących ustaleń stanu faktycznego, a następnie oceni czy taka możliwość w sensie technicznym i prawnym istnieje. Jeśli będzie istnieć, będą zachodzić przesłanki do odmowy uwzględnienia wniosku skarżącego o zmianę decyzji o warunkach zabudowy. Jeśli natomiast takiej możliwości nie będzie, organ rozważy możliwość zmiany decyzji w świetle pozostałych przesłanek tj. interesu społecznego lub słusznego interesu strony i zgody wszystkich stron postępowania. Na tej płaszczyźnie rozważań dodać też należy, że kwestia ewentualnych kosztów przyłączenia pozostaje bez wpływu na istnienie obowiązku przyłączenia się do istniejącej sieci kanalizacyjnej, przy czym koszty te muszą dotyczyć budowy przyłącza. Kwestia budowy, czy rozbudowy sieci jest czymś innym niż budowa samego przyłącza i pozostaje w gestii dostarczyciela mediów. Jeśli zatem budowa, czy rozbudowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona dla dostarczyciela mediów, to znaczy że w takiej sytuacji przepis art. 5 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 13 września 1996r. r o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, nie może być uznany za przepis szczególny, sprzeciwiający się zmianie decyzji o warunkach zabudowy na podstawie art. 155 k.p.a. Co się tyczy zgody stron, to co do zasady trafne jest stanowisko organu, że zgoda taka musi być udzielona wprost, a nie w sposób dorozumiany. W tym zakresie za szczególnie uzasadniony należy jednak uznać zarzut skargi, że taki sposób wystąpienia o wyrażenie zgody, jak tego dokonał organ, jest oczywiście wadliwy i nie może skutkować konkluzją, że nie wszystkie strony wyraziły zgodę na zmianę decyzji. W sytuacji kiedy w wezwaniu o zgodę organ jednocześnie zamieszcza pouczenie, że "Niezajęcie stanowiska w wyznaczonym terminie będzie równoznaczne ze zgodą na zmianę przedmiotowej decyzji", to takie pouczenie należy ocenić za wprowadzające strony w błąd, a brak aktywności stron nie może być interpretowany jako brak ich zgody. Biorąc pod uwagę, że z akt nie wynika aby którakolwiek ze stron wprost sprzeciwiła się zmianie decyzji, w ponownym postępowaniu organ ponownie zwróci się do stron postępowania o zajęcie stanowiska w przedmiocie wyrażenia zgody na zmianę decyzji, pouczając je jednocześnie, że zgoda taka musi być wyrażona wprost i nie może być jedynie dorozumiana. Z powyższych przyczyn, w ponownym postępowaniu organ dokona we wskazanym zakresie ustaleń stanu faktycznego, stosując się do wyżej przytoczonych poglądów prawnych i stosownie do dokonanej oceny, rozstrzygnie sprawę. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit "a" i "c" oraz art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono w oparciu o przepis art. 200 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącego zwrot wpisu 200 zł, wynagrodzenia pełnomocnika w stawce podstawowej 480 zł oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa 17 zł.