II SA/Kr 545/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2016 r. sprawy ze skargi Wojewody Małopolskiego na uchwałę Nr LVII/255/02 Rady Gminy Jerzmanowice-Przeginia z dnia 29 sierpnia 2002 r. w sprawie ustalenia cen i opłat za korzystanie z gminnej sieci kanalizacyjnej I. stwierdza nieważność § 3 zaskarżonej uchwały; II. w pozostałym zakresie skargę oddala. Wojewoda Małopolski wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Rady Gminy Jerzmanowice – Przeginia nr LVII/255/02 z dnia 29 sierpnia 2002 r. w sprawie ustalenia cen i opłat za korzystanie z gminnej sieci kanalizacyjnej, wnosząc o stwierdzenie jej niezgodności z prawem w całości. Wskazał, że dokonując analizy trybu podjęcia przedmiotowej uchwały pod kątem zgodności z przepisami prawa, stwierdzić należy, że przedmiotowa uchwała narusza obowiązujący porządek prawny, w tym szczególności normę art. 4 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz. U. z 2011 r. Nr 45 poz. 236 ze zm.) oraz art. 20 ust. 1-3, art. 23 ust. 1, art. 24 ust. 1 ustawy dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2015 r. poz. 139 ze zm). Zgodnie z normą art. 4 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej: 1. Jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego postanawiają o: 1) wyborze sposobu prowadzenia i form gospodarki komunalnej, 2) wysokości cen i opłat albo o sposobie ustalania cen i opłat za usługi komunalne o charakterze użyteczności publicznej oraz za korzystanie z obiektów i urządzeń użyteczności publicznej jednostek samorządu terytorialnego. 2. Uprawnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 2, organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego mogą powierzyć organom wykonawczym tych jednostek (w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia kwestionowanej uchwały - zarządom tych jednostek). Powyższa norma zawiera normy kompetencyjne, kreujące określone kompetencje przysługujące organom jednostek samorządu terytorialnego, a konkretnie organom stanowiącym oraz - jeżeli dojdzie do subdelegacji, o której jest mowa w ust. 2 - organom wykonawczym tych jednostek. Kompetencje te mają charakter dodatkowy w stosunku do tych, które zostały ukształtowane przepisami ustaw ustrojowych (tj. ustawą o samorządzie gminnym, ustawą o samorządzie powiatowym oraz ustawą o samorządzie województwa), aczkolwiek mogą być przez organy samorządowe wykonywane - w takim kształcie, jaki wynika z art. 4 ustawy - jedynie wówczas, gdy przepisy ustaw odrębnych nie stanowią inaczej i nie regulują omawianych tutaj zagadnień w sposób szczególny. Wysokość cen i opłat za usługi komunalne o charakterze użyteczności publicznej oraz za korzystanie z obiektów i urządzeń użyteczności publicznej jednostek samorządu terytorialnego lub też sposób ich ustalania są określane przez organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego jedynie o tyle, o ile "przepisy szczególne nie stanowią inaczej" (art. 4 ust. 1 u.g.k.), a więc o ile przepisy odrębnych - względem ustawy o gospodarce komunalnej - ustaw nie zawierają w omawianym zakresie odmiennych rozwiązań prawnych. Owa odmienność może się przejawiać w bardzo różny sposób, przy czym najczęściej wyraża się ona w tym, że w przypadku danego rodzaju usług o charakterze użyteczności publicznej (w tym też w przypadku komunalnych usług użyteczności publicznej w znaczeniu przyjętym na gruncie art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy) kompetencję do ustalania wysokości cen i opłat lub też sposobu ich ustalania posiada nie organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego (tak jak to ma miejsce na gruncie art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy), lecz zupełnie inny podmiot, względnie też kompetencja ta przysługuje wprawdzie (przynajmniej na ostatecznym etapie, a więc niejako w ostatniej instancji) organowi stanowiącemu jednostki samorządowej, jednak jest ona równocześnie obwarowana pewnymi specyficznymi materialnymi oraz proceduralnymi regułami (zasadami), dodatkowo (w porównaniu z komentowanym art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy) ograniczającymi jego swobodę decyzyjną. Strona skarżąca podniosła, iż ten drugi ze wspomnianych wyżej odmiennych (w porównaniu z art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy) typów rozwiązań normatywnych występuje na gruncie ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, a więc ustawy która obowiązywała w dacie podjęcia kwestionowanej uchwały. Ustawa o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (odnosząca się niewątpliwie do usług użyteczności publicznej, w tym też do komunalnych usług użyteczności publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 2 u.g.k.) stanowi, że przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne samo określa stosowną taryfę (na okres roku), przy czym musi to czynić na podstawie niezbędnych przychodów po dokonaniu ich alokacji na poszczególne taryfowe grupy odbiorców usług, zaś ceny i stawki opłat określone w taryfie są różnicowane dla poszczególnych taryfowych grup odbiorców usług na podstawie udokumentowanych różnic kosztów zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków (art. 20 ust. 1-3ustawy). Szczegółowe sposoby określania taryf, w tym kryteria ustalania niezbędnych przychodów, alokacja kosztów na taryfowe grupy odbiorców usług oraz kryteria różnicowania cen i stawek opłat, są określane przez ministra właściwego do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej w drodze rozporządzenia (art. 23 ust. 1 ustawy). Ustalone przez poszczególne przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne taryfy podlegają następnie zatwierdzeniu przez radę gminy (art. 24 ust. 1 ustawy). Zatwierdzenie to można w pewien sposób przyrównać do ustalenia przez organ stanowiący cen i opłat, o czym jest mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 u.g.k., choć oczywiście trzeba pamiętać, że w omawianym przypadku następuje ono na podstawie przepisu szczególnego i przy konieczności respektowania przez radę gminy szczególnych proceduralnych reguł. W tym sensie rozwiązania przyjęte w ustawie o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, w zakresie, w jakim dotyczą usług dostarczania wody i odprowadzania ścieków mających charakter komunalny, należy uznać za lex specialis względem art. 4 ust. 1 pkt 2 u.g.k. Należy także wskazać, iż normy ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków umożliwiają radzie gminy zatwierdzanie (ustalanie) taryf również w odniesieniu do takich przedsiębiorstw wodociągowo-kanalizacyjnych, które świadczą usługi użyteczności publicznej niemające charakteru komunalnego. W tym ostatnim przypadku przepisy ustawy wodno-ściekowej stanowią nową i samoistną podstawę prawną do ustalania przez radę gminy cen i opłat. Uchwała Rady Gminy Jerzmanowice Przeginia Nr LVII/255/02 z dnia 29 sierpnia 2002 r. w sprawie ustalenia cen i opłat za korzystanie z gminnej sieci kanalizacyjnej, nie realizuje wymogów istniejącego w tym zakresie obowiązującego prawa. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Jerzmanowice - Przeginia wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że przedmiotem regulacji kwestionowanej uchwały jest określenie sposobu ustalania cen i opłat za korzystanie z obiektów i urządzeń użyteczności publicznej, w tym przypadku gminnej kanalizacji. Uchwała ta nie reguluje cen i opłat związanych z usługą dotyczącą odprowadzenia ścieków. Wyłącznym celem tej regulacji, będącej aktem kierownictwa wewnętrznego, jest wskazanie wytycznych skierowanych do zarządzających siecią kanalizacyjną, które są następnie uwzględniane już przy konkretnych ustaleniach w zawieranych umowach z właścicielami nieruchomości podłączanych do sieci. Na to że są stawki opłat, które nie mogą być uwzględnione, a zarazem ustalone i zatwierdzone w taryfach, wskazuje literatura przedmiotu (patrz B. Dziadkiewicz ,,Zbiorowe zaopatrzenia w wodę i odprowadzenie ścieków komentarz do przepisów", Wyd. Municipium SA 2011 str. 121), np. są to stawki za oczyszczanie nieczystości ciekłych, transport tych nieczystości (dot. przykładowych usług), jak i stawki za wydanie warunków przyłączenia się do kanalizacji (dot. opłat za korzystanie z obiektów i urządzeń). Autor komentarza wymienia również, w kontekście nie obejmowania taryfami, różne rodzaje opłat stosowanych przez przedsiębiorców świadczących przedmiotowe usługi, w poprzednim stanie prawnym, w tym m.in. za sprawdzenie prawidłowości urządzenia pomiarowego. Wskazuje także na stosowanie art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o gospodarce komunalnej (mimo pewnych kontrowersji co do ich odniesienia do spółek prawa handlowego) przy ustalaniu cen za oczyszczanie nieczystości ciekłych. Należy przy tym zauważyć, że przedmiotowa uchwała została podjęta w poprzednim stanie prawnym, w szczególności jeszcze przed wejściem w życie rozporządzenia Ministra Budownictwa w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków z dnia 28 czerwca 2006 r. (Dz. U z 2006 r.. Nr 127, póz. 886) i na dodatek zawierała ona delegowanie swojego uprawniania przez Radę Gminy dla Zarządu Gminy. W paragrafie 1 uchwały wyraźnie wskazano, że przedmiotem jej regulacji są urządzenia i obiekty wchodzące w skład gminnej sieci kanalizacyjnej, natomiast paragraf drugi i trzeci wskazują Zakład Budżetowy Gminy jako adresata uchwały, który ma prowadzić bieżącą eksploatację sieci w oparciu o ceny i opłaty określone przez Zarząd Gminy (wówczas funkcjonujący organ wykonawczy Gminy). Tak więc ustawa o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i odprowadzenie ścieków stanowi regulacje lex specialis w stosunku do ustawy o gospodarce komunalnej jedynie w zakresie stawek i opłat możliwych do zastosowania w taryfach w niej regulowanych. Z kolei ustawa o działalności komunalnej stanowi lex specialis w stosunku do ustawy o samorządzie gminy, w zakresie zarządzania mieniem komunalnym. W ocenie organu uchwała Rady Gminy została prawidłowo podjęta i pomimo jej częściowo nieaktualnego stanu prawnego, nie ma podstaw do stwierdzenia jej niezgodności z prawem. Należy przy tym zauważyć, że Zarząd Gminy nie zdążył skorzystać ze swojego uprawnienia z uwagi na ustawową zmianę organu wykonawczego gminy na Wójta gminy. Należy też wskazać, że w praktyce uchwała nie znajduje zastosowania, gdyż został utworzony samorządowy zakład budżetowy realizujący zadania gminy w zakresie zaopatrzenia w wodę i odprowadzenie ścieków. Z ostrożności procesowej, na wypadek uwzględnienia przez Sąd zarzutów skarżącego podniesiono, że w żaden sposób skarżący nie uzasadnił żądania stwierdzenia nieważności uchwały w całości. Argumentacja skargi sprowadzająca się do stwierdzenia, że ustalanie opłat za korzystanie z sieci kanalizacyjnej reguluje odrębna ustawa, dotyczy wyłącznie § 3 uchwały. W żaden sposób skarżący nie wskazał na czym miałyby polegać uchybienia w § 1 i § 2 uchwały, a przecież żąda stwierdzenia niezgodności z prawem w całości. Zatem rozważeniu powinno podlegać jedynie stwierdzenie niezgodności z prawem § 3 uchwały, którego dotyczy skarga. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) –określanej dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt. 5 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Z istoty kontroli wynika, że zaskarżony akt podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania tego rozstrzygnięcia, dlatego przepisy, na podstawie których wydana została zaskarżona uchwała, oraz przepisy które naruszyła uwzględniane są w brzmieniu obowiązującym na dzień podjęcia zaskarżonej uchwały. Przedmiotem rozpoznania sądu w niniejszej sprawie jest ocena zgodności z prawem uchwały Rady Gminy Jerzmanowice – Przeginia nr LVII/255/02 z dnia 29 sierpnia 2002 r. w sprawie ustalenia cen i opłat za korzystanie z gminnej sieci kanalizacyjnej. Skarga została złożona przez organ nadzoru w trybie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 446). Ustawa ta – mająca charakter regulacji szczególnej w stosunku do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - wprowadzając obowiązek wyczerpania środków zaskarżenia w przypadku składania skarg na uchwały lub zarządzenia organu gminy (art. 101 ust. 1), nie przewiduje takiego obowiązku w przypadku skarg składanych w trybie art. 93 ust. 1 przez organ nadzoru na uchwały lub zarządzenia organu gminy. Wniesienie skargi w tym trybie nie jest też ograniczone żadnym terminem (tak NSA w wyroku z dnia 15 lipca 2005 r., II OSK 320/05, publ.: ONSAiWSA z 2006 r., nr 1, poz. 7). Zaskarżona uchwała, a konkretnie jej § 3, jest aktem prawa miejscowego, zawiera bowiem delegację do ustalenia norm generalnych (ustalenia wysokości cen i opłat za korzystanie z gminnej sieci kanalizacyjnej na terenie Gminy), które skierowane będą do wszystkich mieszkańców gminy Jerzmanowice – Przeginia, których gospodarstwa domowe będą podłączane do gminnej sieci kanalizacyjnej. Tym samym Sąd nie podziela poglądu organu, że zaskarżona uchwała w zakresie jej § 3 jest wyłącznie aktem kierownictwa wewnętrznego. Jako podstawę prawną zaskarżonej uchwały wskazano art. 18 ust. 2 pkt. 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, zgodnie z którym "do wyłącznej właściwości rady gminy należy stanowienie w innych sprawach zastrzeżonych ustawami do kompetencji rady gminy", oraz art. 4 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej. (Dz. U. z 1997 r. Nr 9, poz. 43 z późn. zm.)., zgodnie z którym: "Jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego postanawiają o wysokości cen i opłat albo o sposobie ustalania cen i opłat za usługi komunalne o charakterze użyteczności publicznej oraz za korzystanie z obiektów i urządzeń użyteczności publicznej jednostek samorządu terytorialnego." (ust. 1). "Uprawnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 2, organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego mogą powierzyć zarządom tych jednostek." (ust. 2) Pierwszy ze wskazanych wyżej przepisów ma charakter normy kompetencyjnej a nie materialnoprawnej, a zatem podstawą materialnoprawną zaskarżonej uchwały był art. 4 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej. Nie ulega wątpliwości, że organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego w oparciu o art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej postanawiają o wysokości cen i opłat albo o sposobie ustalania cen i opłat za usługi komunalne o charakterze użyteczności publicznej oraz za korzystanie z obiektów i urządzeń użyteczności publicznej jednostek samorządu terytorialnego jedynie wtedy "jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej". Ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. Nr 72, poz. 747), odnosi się niewątpliwie do usług użyteczności publicznej, w tym też do komunalnych usług użyteczności publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o gospodarce komunalnej, ale zawiera w tym zakresie przepisy szczególne. Zgodnie z art. 20 ust. 1 i 2 tej ustawy, przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne określa taryfę na 1 rok, na podstawie niezbędnych przychodów po dokonaniu ich alokacji na poszczególne taryfowe grupy odbiorców usług. Szczegółowe sposoby określania taryf, w tym kryteria ustalania niezbędnych przychodów, alokacja kosztów na taryfowe grupy odbiorców usług oraz kryteria różnicowania cen i stawek opłat, są określane przez ministra właściwego do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej w drodze rozporządzenia (art. 23 ust. 1 ustawy). Ustalone przez poszczególne przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne taryfy podlegają następnie zatwierdzeniu przez radę gminy (art. 24 ust. 1 ustawy). Jeżeli rada gminy nie podejmie uchwały w terminie 45 dni, wchodzą one w życie po upływie 70 dni od dnia złożenia wniosku o zatwierdzenie taryf określonych przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne (art. 24 ust. 8 ustawy). Zatwierdzenie to można w pewien sposób przyrównać do ustalenia przez organ stanowiący cen i opłat, o czym jest mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o gospodarce komunalnej, ale należy mieć na uwadze, że w omawianym przypadku następuje ono na podstawie przepisu szczególnego i przy konieczności respektowania przez radę gminy szczególnych proceduralnych reguł. W tym sensie rozwiązania przyjęte w ustawie o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, w zakresie, w jakim dotyczą usług dostarczania wody i odprowadzania ścieków mających charakter komunalny, należy uznać za lex specialis względem art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o gospodarce komunalnej. W niniejszej sprawie Rada Gminy w § 3 zaskarżonej uchwały postanowiła, ze "Wysokości cen i opłat za korzystanie z gminnej sieci kanalizacyjnej na terenie gminy Jerzmanowice – Przeginia określi Zarząd Gminy". Wada § 3 zaskarżonej uchwały polega na oparciu tego zapisu na niemającym zastosowania w sprawie art. 4 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej, a pośrednio także na nie zrealizowaniu procedury określonej w art. 24 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków przewidzianej dla uchwał w przedmiocie taryf oraz zasad rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków. Powoduje to, że scedowanie na organ stanowiący gminy (w dacie podejmowania uchwały był to jeszcze zgodnie z ówczesnymi przepisami ustrojowymi Zarząd Gminy) uprawnienia do ustalania cen i opłat za korzystanie z gminnej sieci kanalizacyjnej jest sprzeczne z prawem, na skutek istotnego naruszenia wymogów określonych w art. 24 ust. 1-5 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków i sprzeczności z art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej. Rada Gminy Jerzmanowice- Przeginia bez podstawy prawnej scedowała na organ wykonawczy kompetencje, które przysługują łącznie przedsiębiorstwu wodociągowo – kanalizacyjnemu (ustalenie taryfy ) oraz radzie gminy (zatwierdzenie taryfy). Dlatego też na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 147 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - należało stwierdzić nieważność § 3 zaskarżonej uchwały. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Pomimo żądania Wojewody zawartego w skardze, a dotyczącego stwierdzenia niezgodności z prawem całej uchwały, Sąd nie stwierdził w pozostałych zapisach uchwały naruszeń prawa, które stanowiłyby po myśli art. 91 ust. 1 przesłankę do stwierdzenia nieważności uchwały w całości. W pozostałych zapisach uchwały Rada Gminy określa bowiem jedynie, że urządzenia i obiekty oraz sieć kanalizacyjna stanowią własność gminy i są urządzeniami użyteczności publicznej oraz tworzą gminna sieć kanalizacyjną; wskazuje jakie obiekty i urządzenia wchodzą w skład tej sieci (§ 1), wskazuje że po wybudowaniu, uruchomieniu i przekazaniu do eksploatacji, bieżącą eksploatację gminnej sieci kanalizacyjnej będzie prowadził Zakład Budżetowy Gminy Jerzmanowice – Przeginia (§ 2 ). Przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały organu gminy jest istotna sprzeczność uchwały z prawem. W orzecznictwie podkreśla się, że rodzaje naruszeń przepisów, które trzeba zaliczyć do istotnych, skutkujących nieważnością uchwały organu gminy to naruszenie: przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego - przez wadliwą ich wykładnię - oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał (wyrok NSA z dnia 11 lutego 1998 r., II SA/Wr 1459/97, OwSS 1998/3/79, wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 września 2005 r., IV SA/Wa 821/05,LEX nr 192932). W § 1 i § 2 uchwały naruszeń takich Sąd nie dopatrzył się, dlatego w skarga w pozostałym zakresie została oddalona jako bezzasadna na podstawie art. 151 p.p.s.a.. Zgodnie z treścią art. 100 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, postępowanie sądowe w niniejszej sprawie jest wolne od opłat sądowych.