II SA/Kr 582/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Irla / spr. / Sędziowie WSA Iwona Niżnik- Dobosz Waldemar Michaldo Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lipca 2014 r. sprawy ze skargi Polskich Kolei Państwowych S.A. w Warszawie na uchwałę Nr XLVIII/646/2013 Rady Miasta Zakopane z dnia 12 grudnia 2013 r. w sprawie: dzierżawy miejskiej nieruchomości gruntowej skargę oddala Strona skarżąca Polskie Koleje Państwowe S.A. z siedzibą w Warszawie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Rady Miasta Zakopane z dnia 12.12.2013 r.; znak: XLVIII/646/2013. Wskazaną uchwałą, wydaną na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 37 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami - Rada Miasta Zakopane wyraziła zgodę na odstąpienia od przetargu i zawarcie umowy dzierżawy nieruchomości gminnej położonej przy ul. [...] w Z., stanowiącej działki ewidencyjne nr [...], [...], [...], o łącznej powierzchni 4,0170 ha, zabudowanej budynkami, budowlami i obiektami trwale związanymi z gruntem, urządzeniami uzbrojenia terenu związanymi z infrastrukturą kolejową i zaopatrzeniem w media. Uchwała przewiduje zawarcie umowy dzierżawy wskazanej nieruchomości na okres 30 lat z miejską spółką "[...]" sp. z o.o. w Z.. Celem dzierżawy jest wyłącznie budowa i eksploatacja centrum komunikacyjnego obsługującego ruch kolejowy i autobusowy (...) wraz z usługami komercyjnymi towarzyszącymi (maksymalna powierzchnia lokali wynosić będzie 200 m2), ogólnodostępnym parkingiem oraz postojem dla transportu prywatnego osobowego (taxi, bus). Strona skarżąca, żądając stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu oraz zasądzenia kosztów postępowania sądowego podała, że jest posiadaczem nieruchomości objętej sporną uchwałą, która położona jest przy ul. C. w Z., a stanowiącą działkę nr [...]. Jest także posiadaczem znajdujących się na tej działce budynków i obiektów trwale z gruntem związanych. PKP SA w Warszawie podkreśliła, że w trybie art. 200 u.g.n. złożyła do Burmistrza Miasta Zakopane wniosek o stwierdzenie nabycia z mocy prawa, z dniem 5.12.1990 r. przez PKP SA – prawa wieczystego użytkowania działki nr [...] obr. [...] o pow. 4.0115 ha oraz własności budynków i obiektów trwale z gruntem związanych, a znajdujących się na tej nieruchomości. Wskazała także skarżąca spółka, iż postępowanie w powyższym przedmiocie zostało zawieszone postanowieniem Burmistrza Miasta Zakopane z dnia 17.09.2013 r. W związku z powyższym faktem, strona skarżąca uważa, iż skoro postępowanie uwłaszczeniowe nie zostało zakończone, to nie musi wydawać Miastu Zakopane przedmiotowej nieruchomości. Wydanie bowiem nieruchomości, stanowiłoby, wg skarżącej spółki, przesłankę negatywną do uzyskania decyzji uwłaszczeniowej, w trybie art. 200 u.g.n. PKP SA w Warszawie wskazała nadto, że przedmiotowa uchwała narusza porządek prawny tj. wskazany już wyżej art. 200 u.g.n. Naruszenie to przejawiać się ma w fakcie pozbawienia skarżącej władztwa nad nieruchomością i uniemożliwienia w ten sposób uzyskania korzystnej decyzji uwłaszczeniowej. Dla postępowania administracyjnego bowiem, w którym wskazana decyzja ma zostać wydana, istotne jest posiadanie przedmiotowej nieruchomości, mimo iż według art. 200 u.g.n. bada się stan posiadania na dzień 5.12.1990 r. W powyższej okoliczności upatruje skarżąca spółka naruszenia własnego interesu prawnego. Zwróciła też uwagę strona skarżąca, że pismem z dnia 24.01.2014 r. PKP S.A. wezwała Radę Miasta Zakopane do usunięcia naruszenia prawa wywołanego kwestionowaną uchwałą. Wezwanie to pozostało jednak bez odpowiedzi. Odnosząc się do skargi PKP S.A. w Warszawie, Burmistrz Miasta Zakopane wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie, a także zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Burmistrz Miasta Zakopane podkreślił, że Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 16.12.2009 r. stwierdził, iż Gmina Zakopane nabyła z dniem 27.05.1990 r. z mocy prawa, prawo własności nieruchomości – działki nr [...] o pow. 4,0115 ha. Decyzja ta utrzymana została w mocy decyzją Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia 15.04.2010 r. Skarga od tego orzeczenia została oddalona przez WSA w Warszawie, wyrokiem z dnia 4.03.2011 r. (I SA/Wa 1411/10). Skarga kasacyjna również została oddalona (I OSK 1186/11). Podkreślono w odpowiedzi na skargę także, iż strona skarżąca wnioskiem z dnia 24.06.2010 r. wystąpiła do Burmistrza Miasta Zakopane o wydanie decyzji stwierdzającej nabycie z mocy ustawy, prawa wieczystego użytkowania spornej działki wraz z prawem własności budynków na niej położonych. Decyzją z dnia 22.05.2013 r. Burmistrz Miasta Zakopanego odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez PKP SA, prawa użytkowania wieczystego wskazanej działki. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], decyzją z dnia 9.07.2013 r. decyzję powyższą uchyliło i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Ponownie prowadząc postępowanie, organ wezwał (zawiadomieniem z dnia 22.07.2013 r.) PKP SA do przedłożenia decyzji o przekazaniu w zarząd nieruchomości będącej przedmiotem postępowania lub decyzji o przekazaniu tej nieruchomości w użytkowanie. Dokumenty te nie zostały przedłożone. Następnie Burmistrz Miasta Zakopane wskazał, że postanowieniem z dnia 28.08.2013 r. Minister Transportu i Gospodarki Morskiej podjął zawieszone postępowanie w sprawie odwołania PKP SA od decyzji Wojewody Małopolskiego odmawiającej uwłaszczenia PKP z dniem 27.10.2000 r. działką nr [...] (podzieloną na działki nr [...], [...], [...] w Z.). Wskazano przy tym, że kwestia uwłaszczenia PKP przez Burmistrza Zakopanego uzależniona była od wyniku postępowania toczącego się przed Ministrem Transportu i Gospodarki Morskiej. Z tej przyczyny zawieszone zostało postępowanie przed Burmistrzem (postanowienie z dnia 17.09.2013 r.). Postanowieniem zaś z dnia 14.03.2014 r. Burmistrz odmówił podjęcia powyższego postępowania, na co spółka złożyła zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Nadto zwrócono uwagę na fakt, iż PKP SA złożyło przeciwko Miastu Zakopane pozew o ochronę posiadania nieruchomości będącej przedmiotem zaskarżonej w tej sprawie uchwały Rady Miejskiej z dnia 12.12.2013 r. (XLVIII/646/2013). Odpowiedź na skargę zarzuciła brak legitymacji skargowej strony skarżącej, co zdaniem Burmistrza Miasta Zakopane wynika z faktu, iż skarżąca spółka jest jedynie posiadaczem spornej nieruchomości. Posiadanie zaś jest stanem faktycznym, a nie prawnym. Nadto Burmistrz Miasta Zakopane podał, że zaskarżona uchwała nie odnosi się do spraw z zakresu administracji publicznej, co winno skutkować odrzuceniem skargi wniesionej przez PKP SA w Warszawie. Nie zgodził się z twierdzeniami skargi, iż sporna uchwała narusza art. 200 u.g.n. Nie przesądzając bowiem rozstrzygnięcia sprawy nabycia przez stronę skarżącą prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, nie budzi wątpliwości, zdaniem Burmistrza kwestia, iż Gmina Zakopane jest właścicielem tej nieruchomości. Ma więc Gmina prawo do oddania jej w dzierżawę, a taka czynność nie naruszy hipotetycznego nabycia prawa użytkowania wieczystego. Okoliczności powyższe, zdaniem organu uzasadniają oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga Polskich Kolei Państwowych S.A. w Warszawie podlega oddaleniu. Na wstępie należy zauważyć, iż skarga na uchwałę Rady Miasta Zakopane Nr XLVIII/646/2013 z dnia 12.12.2012 r. w sprawie dzierżawy miejskiej nieruchomości gruntowej wniesiona została w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. 2013, poz. 594; dalej ustawa powoływana jako u.s.g.). Zgodnie z tym przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z przepisu tego wynika więc, że sądowa kontrola zaskarżonej uchwały winna w pierwszej kolejności dotyczyć tego, czy wniesiona skarga spełnia następujące wymogi: 1) zaskarżona uchwała dotyczy sprawy z zakresu administracji publicznej; 2) strona przed wzniesieniem skargi bezskuteczne wezwała radę gminy do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wywołanego podjętą uchwałą; 3) zachowany został termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Odnosząc się do wskazanych wyżej wymogów zaskarżenia stwierdzić należy, że kwestia tego, czy zaskarżona uchwała dotyczy sprawy z zakresu administracji publicznej, a przez to, czy w ogóle jest dopuszczalna jej sądowoadministracyjna kontrola, była przedmiotem sporu między stronami tego postępowania. Zdaniem sądu, uchwała Rady Miasta, podjęta w sprawie odstąpienia od przetargowego trybu zawarcia umowy dzierżawy miejskiej nieruchomości gruntowej, celem wybudowania na niej centrum komunikacyjnego – jest uchwałą z zakresu administracji publicznej. Za powyższym wnioskiem przemawiają następujące argumenty. Po pierwsze należy wskazać, że wyróżnikiem uchwał organów gminy, które można zaskarżyć do sądu administracyjnego od tych, które sądowoadministracyjnej kontroli nie podlegają jest to, że zaskarżalne do sądu administracyjnego są te akty organów administracji publicznej (uchwały, zarządzenia), które nie mają charakteru cywilnoprawnego. Będą to więc takie uchwały, które same nie są czynnościami cywilnoprawnymi i same nie wywołują skutków cywilnoprawnych, choć, co należy podkreślić, są podejmowane z zamiarem realizacji w przyszłości określonych czynności cywilnoprawnych. Chodzi tu więc o takie działania gminy, które są podejmowane na etapie poprzedzającym zawarcie czynności cywilnoprawnych (por. Uchwała Składu Siedmiu Sędziów NSA z dnia 6 listopada 2000 r. sygn. akt OPS 11/2000; LexPolonica nr 350842, postanowienie NSA z dnia 8 marca 2006 r. sygn. akt I OSK 1233/2005; LexPolonica nr 3066239). Podkreślenia wymaga bowiem, iż działalność gminy, również w odniesieniu do mienia komunalnego, nie opiera się wyłącznie na przepisach prawa cywilnego, ale ze względu na publicznoprawny status gmin i mienia komunalnego działalność ta opiera się także na przepisach prawa samorządowego. Dlatego działania i akty prawne podejmowane przez organy samorządu terytorialnego mogą być kwalifikowane jako działania z zakresu wykonywania administracji publicznej, mimo że zmierzają do wywołania w przyszłości określonych skutków cywilnoprawnych, jeżeli działaniom tym nadawana jest forma charakterystyczna dla aktów administracyjnych (por. uchwała TK z dnia 27 września 1994 r. sygn. akt W 10/93; OTK 1994, nr II, poz. 46). Po drugie, zwrócić należy uwagę, iż w literaturze podkreśla się, że aby akt rady gminy o wskazanym powyżej zakresie, a dotyczący (jak w ocenianej uchwale) konkretnie wskazanych nieruchomości, uznać za akt z zakresu administracji publicznej, musi on odnosić się do mienia służącego celom użyteczności publicznej. Będzie to więc np. akt mający za przedmiot nieruchomości służące do powszechnego użytku lub przeznaczone do bezpośredniego zaspokojenia potrzeb publicznych (tak: W. Kisiel w: K. Bandarzewski, R. Budzisz, P. Chmielnicki, P. Dobosz, D. Dąbek, B. Jaworska-Dębska, W. Kisiel, P. Kryczko, M. Mączyński, S. Płażek, K. Wlaźlak; Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz; uwaga 2.6 do do art. 101; LexisNexis 2012 r. oraz postanowienie WSA w Białymstoku z 6 lipca 2006 r., II SA/Bk 286/2006, LexPolonica nr 1247799). W związku powyższymi uwagami należy stwierdzić, iż treść i zakres przedmiotowy zaskarżonej w niniejszej sprawie uchwały nakazuje przyjąć, iż stanowi ona wyłącznie etap przygotowawczy i poprzedzający zawarcie czynności cywilnoprawnej tj. umowy dzierżawy nieruchomości należącej do gminnego zasobu nieruchomości. Uchwała ta bowiem wyraża jedynie zgodę Rady Miasta na odstąpienia od przetargowego trybu zawarcia umowy dzierżawy miejskiej nieruchomości oraz wskazuje cel zawarcia zamierzonej umowy. Uznać zatem należy, iż zmierza ona do wywołania w przyszłości określonego, cywilnoprawnego skutku (zawarcia umowy). Przyjąć przy tym należy, iż fakt podejmowania przez Miasto Zakopane, w formie uchwały Rady tego Miasta decyzji w zakresie dysponowania mieniem komunalnym, ocenić należy jako przejaw wykonywania przez ten podmiot zadań publicznoprawnych, a zatem akt ten ocenić należy jako czynność z zakresu administracji publicznej. Należy jednak nadto mieć na uwadze okoliczność, iż z zaskarżonej uchwały wynika, iż wyłącznym celem zawarcia przez Gminę umowy dzierżawy działek objętych sporną uchwałą jest przeznaczenie ich pod "budowę i eksploatację centrum komunikacyjnego obsługującego ruch kolejowy i autobusowy międzynarodowy, krajowy i miejski wraz z usługami komercyjnymi (200 m2) ogólnodostępnym parkingiem oraz postojem dla transportu prywatnego (taxi/minibus)". W kontekście powyżej przedstawionych uwag (pkt 2) oceny wymaga, czy powyższy cel przeznaczenia konkretnych nieruchomości miejskich odnosi się do mienia służącego celom użyteczności publicznej. Zdaniem sądu, przy interpretacji tego zagadnienia mieć na uwadze należy, wskazane w art. 6 u.g.n. – cele, które ustawodawca uznaje za "cele publiczne". Zgodnie z pkt 1 wskazanego przepisu, celem publicznym będzie budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych dróg publicznych, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji. Zdaniem sądu nie ulega w sprawie wątpliwości, że wskazanie w zaskarżonej uchwale przeznaczenie dzierżawionej nieruchomości tj. budowa centrum komunikacyjnego z ogólnodostępnym parkingiem – stanowi przejaw budowy "obiektów transportu publicznego", o którym mówi cytowany wyżej przepis. Przeznaczenie to zatem służy szeroko rozumianym celom użyteczności publicznej. Zapatrywania tego nie zmienia fakt wskazania w zaskarżonej uchwale, iż celem dzierżawy będzie także budowa "komercyjnych usług towarzyszących o maksymalnej powierzchni lokali 200 m2." To przeznaczenie jest bowiem wyłącznie uzupełniającym, nie zaś głównym wykorzystaniem (funkcją) dzierżawionej nieruchomości. Sama bowiem powierzchnia usług towarzyszących (maksymalnie 200 m2) jest niewielka, jeśli odnieść ją do powierzchni całej dzierżawionej nieruchomości (4,014 ha). Reasumując należy podkreślić, iż zarówno charakter zaskarżonej uchwały (czynność poprzedzająca zawarcie umowy), jak również cel dzierżawy nieruchomości (służący użyteczności publicznej) nakazuje uchwałę tę ocenić jako akt jednostki samorządu terytorialnego wydany w sprawie z zakresu administracji publicznej, a przez to podlegający zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Przechodząc do analizy wykonania przez stronę skarżącą pozostałych warunków niezbędnych do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego stwierdzić należy, iż spełniona została również przesłanka bezskutecznego (przed wniesieniem skargi) wezwania przez stronę skarżącą Rady Miasta Zakopane do usunięcia naruszenia prawa wywołanego sporną uchwałą. Dokonane przez PKP SA wezwanie strony przeciwnej do usunięcia naruszenia prawa (pismo z dnia 24.01.2014 r.) pozostało bez odpowiedzi. W kwestii terminu zaskarżenia aktu organu gminy skargą określoną w art. 101 ust. 1 u.s.g., Naczelny Sąd Administracyjny wypowiedział się w uchwale z dnia 2 kwietnia 2007 r. w sprawie o sygn. akt II OPS 2/2007. Sąd ten wskazał, iż do terminu wniesienia skargi opartej na art. 101 ww. ustawy ma zastosowanie termin z art. 53 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Termin ten wynosi trzydzieści dni od dnia doręczenia skarżącej odpowiedzi organu na wezwanie lub też sześćdziesiąt dni od dnia wniesienia wezwania, jeśli organ takiej odpowiedzi nie udzielił. W przedmiotowej sprawie, wobec braku odpowiedzi Rady Miasta Zakopane na wezwanie strony skarżącej do usunięcia naruszenia prawa, skarga mogła zostać wniesiona w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do organu. Porównanie daty złożenia do organu wezwania (pisma z dnia 24.01.2014 r.) z datą wpływu skargi do sądu, nakazuje przyjąć, iż skarga wniesiona została w terminie, o którym mówi wskazany wyżej przepis. Kolejnym zagadnieniem było ustalenie, czy strona skarżąca PKP SA ma interes prawny w żądaniu zbadania przez sąd administracyjny legalności uchwały Rady Miasta Zakopane z dnia 12.12.2013 r. Wskazania wymaga, iż skarżący wnosząc skargę w trybie art. 101 u.s.g. jest zobowiązany wykazać, iż kwestionowany akt narusza jego interes prawny lub uprawnienie. Dopiero bowiem wykazanie naruszenia interesu prawnego (uprawnienia) strony skarżącej wywołane zaskarżoną uchwałą otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania złożonej skargi. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, iż pojęcie "interesu prawnego", którego naruszenie, zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. stanowi wymóg zaskarżenia uchwały organu gminy do sądu administracyjnego, odnoszone jest do związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, wynikających z norm prawa materialnego lub procesowego, a zaskarżonym aktem. Interes prawny musi mieć charakter konkretny i indywidualny. Podstawą zaskarżenia jest więc niezgodność uchwały z prawem i równocześnie naruszenie przez nią konkretnie rozumianego interesu lub uprawnienia konkretnego podmiotu. Podmiot wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 w.w. ustawy winien wykazać, iż na skutek podjęcia zaskarżonej uchwały doszło do naruszenia jego skonkretyzowanego interesu lub uprawnienia oraz winien wskazać normę prawną, z której wynika, że interes ten jest przez prawo chroniony. Poza tym, jak wynika z treści powołanego przepisu, naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego winno nastąpić z momentem uchwalenia skarżonej uchwały, przepis ten nie dotyczy sytuacji, które mogą zaistnieć w przyszłości. Wszystkie te okoliczności winny być wykazane przez skarżącego uzasadniającego swoją legitymację do wniesienia skargi na uchwałę organu gminy (wyrok WSA w Olsztynie z dnia 7.12.2010 r.; sygn. akt II SA/Ol 892/2010; LexPolonica nr 2616054). Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia musi przy tym występować obiektywnie i odnosić się do realnie istniejącej potrzeby ochrony prawnej. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy, przyjąć należy, iż PKP SA w Warszawie nie wykazała, że w wyniku podjętej przez Radę Miasta Zakopane uchwały z dnia 12.12.2013 r. (znak: XLIII/646/2013) doszło do naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia strony skarżącej, polegającego na związku między zawartym w kwestionowanej uchwale unormowaniem (regulacją), a własną, indywidualną i wynikającą z przepisów prawa - sytuacja prawną strony skarżącej. Z treści skargi wynika, że strona skarżąca upatruje naruszenia interesu prawnego w fakcie, iż będąc posiadaczem działki nr [...] obr. [...] w Z. (objętej uchwałą) złożyła w trybie art. 200 u.g.n. wniosek o stwierdzenie nabycia z mocy prawa, z dniem 5.12.1990 r. – prawa wieczystego użytkowania wskazanej działki. Skarżąca spółka podawała, że postępowanie uwłaszczeniowe jeszcze się nie zakończyło, przez co nie musi wydawać przedmiotowej nieruchomości. Fakt natomiast utraty posiadania przez PKP SA powyższej nieruchomości stanowi – według skarżącej - przesłankę negatywną do uzyskania decyzji uwłaszczeniowej, w trybie art. 200 u.g.n. Pozbawienie bowiem skarżącej władztwa nad nieruchomością powodowałoby – zdaniem spółki - skutek w postaci uniemożliwienia uzyskania korzystnej decyzji uwłaszczeniowej. Spółka uzasadniała, że dla postępowania administracyjnego, w którym wskazana decyzja ma zostać wydana, istotne jest posiadanie przedmiotowej nieruchomości, mimo iż na gruncie art. 200 u.g.n. bada się stan posiadania na dzień 5.12.1990 r. Przedstawione powyżej stanowisko i argumenty strony skarżącej, zdaniem sądu nie świadczą zarówno o dysponowaniu przez PKP SA interesem prawnym w kwestionowaniu uchwały Rady Miasta Zakopane z dnia 12.12.2013 r., jak również - w konsekwencji tego faktu - o naruszeniu tego interesu. Zauważyć bowiem należy, iż art. 200 u.g.n. wskazywany przez skarżącą jako podstawa materialnoprawna jej interesu prawnego w tej sprawie, określa zasady na jakich następuje nabycie przez m.in. państwowe osoby prawne - prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków, innych urządzeń i lokali. Nabycie wskazanego prawa następuje ex lege, po spełnieniu warunków przewidzianych w ustawie z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. Nr 79, poz. 464, z późn. zm.). Podkreślić należy, iż przepis art. 200 u.g.n. wskazuje, iż posiadanie przez państwowe osoby prawne gruntu w zarządzie w dniu 5.12.1990 r. jest przesłanką nabycia przez te podmioty, z mocy prawa, prawa użytkowania wieczystego gruntu oraz własności budynków. Mają więc na uwadze powyższy przepis należy przyjąć, że uchwała Rady Miasta Zakopane z dnia 12.12.2013 r. nie wpływa, nie wyklucza, ani w żaden sposób nie modyfikuje przesłanek nabycia z mocy prawa, użytkowania wieczystego gruntu, który państwowa osoba prawna posiadała w zarządzie w dniu 5.12.1990 r. W szczególności zaskarżona uchwała, będąca etapem poprzedzającym dojście do skutku określonej czynności prawnej, nie narusza żadnych uprawnień do domagania się wydania decyzji uwłaszczeniowej. Nie ma ona żadnego związku z realizacją roszczeń opartych na art. 200 u.g.n. Nie jest więc słuszne twierdzenie strony skarżącej, iż zaskarżoną uchwałą doszło do naruszenia wskazanego wyżej przepisu. Także, wbrew twierdzeniom strony skarżącej należy wskazać, iż aby realizować uprawnienia wynikające z art. 200 u.g.n. nie jest w ogóle wymagane aby podmiot starający się o nabycie prawa użytkowania wieczystego, był nieprzerwanie posiadaczem nieruchomości (gruntu). Podkreślić należy, iż cytowany przepis wymaga bowiem "posiadania określonego gruntu w zarządzie, w dniu 5.12.1990 r.". Nie ulega więc wątpliwości, iż sporna uchwała nie ma żadnego związku z przesłankami wykazywanymi przez zainteresowaną spółkę w postępowaniu uwłaszczeniowym tj. "posiadania zarządu określonej nieruchomości w dniu 5.12.1990 r.". Jedynie przesłanki wynikające ze wskazanego wyżej przepisu oraz ustawy dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości - są miarodajne dla nabycia prawa wieczystego użytkowania gruntu i własności budynków i innych urządzeń, zaś uchwała Rady Miasta Zakopane z dnia 12.12.2013 r. nie pozostaje w żadnym związku z postępowaniem uwłaszczeniowym. Inaczej mówiąc, realizacja przesłanek z art. 200 u.g.n. nie jest zależna od treści zaskarżonej uchwały oraz skutków prawnych, które ona w przyszłości może wywrzeć. Akcentowane przez skarżącą spółkę pozbawienie jej władztwa nad nieruchomością, będące wynikiem podjęcia przez Radę Miasta Zakopane spornej uchwały, w kontekście zajętego powyżej stanowiska, oceniane może być jedynie przez pryzmat interesu faktycznego PKP S.A., który nie daje jednak legitymacji do zaskarżenia uchwały organu gminy. Ochrony takiego interesu poszukiwać należy w innym postępowaniu. Dokonana w tej sprawie ocena legitymacji procesowej PKP SA w Warszawie, w kontekście interesu prawnego oraz jego naruszenia, o których stanowi art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, prowadzi do wniosku, że strona skarżąca wskazanym interesem w tej sprawie nie dysponuje. Z kolei brak interesu prawnego strony skarżącej wyłącza dokonanie merytorycznej oceny zaskarżonej uchwały i prowadzi do oddalenia skargi, o czym sąd orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270).