II SA/Kr 588/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Sędziowie: WSA Małgorzata Łoboz (spr.) WSA Beata Łomnicka Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2017 r. sprawy ze skargi Wojewody Małopolskiego na uchwałę nr VIII/68/15 Rady Gminy Zembrzyce z dnia 18 września 2015 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa Tarnawa Dolna w Gminie Zembrzyce I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości; II. zasądza od Rady Gminy Zembrzyce na rzecz strony skarżącej Wojewody Małopolskiego kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skarga Wojewody Małopolskiego dotyczyła uchwały Nr VIII/68/15 Rady Gminy Zembrzyce z dnia 18 września 2015 roku w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa Tarnawa Dolna w Gminie Zembrzyce (dalej "plan"). Wojewoda zaskarżał uchwałę w całości i domagał się stwierdzenia jej nieważności w całości i zasądzenia kosztów postępowania. Pierwsza grupa zarzutów Wojewody dotyczyła trybu sporządzenia przedmiotowej zmiany planu miejscowego. Wojewoda wskazał, że procedura zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa Tarnawa Dolna w Gminie Zembrzyce obejmowała jedno wyłożenie projektu planu do publicznego wglądu, które odbyło się w dniach 24 lipca - 14 sierpnia 2015 roku. Strona skarżąca zauważyła, iż stosownie do normy prawnej art. 17 pkt 13 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wójt wprowadza zmiany do projektu planu wynikające z rozpatrzenia uwag, o których mowa w pkt 11 , a następnie w niezbędnym zakresie ponawia uzgodnienia. Dokumentacja planistyczna przekazana stronie skarżącej nie zawiera dowodów na to, że ponowione zostały jakiekolwiek uzgodnienia, ani też, że zmieniony projekt planu został ponownie wyłożony do publicznego wglądu. Obowiązek ponownego wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu - po wprowadzeniu zmian na skutek rozpatrzenia uwag - nie wynika wprost z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast orzecznictwo sądowoadministracyjne ugruntowało pogląd, iż w przypadku wprowadzenia istotnych zmian do projektu planu miejscowego, winien on zostać poddany ponownemu wyłożeniu do publicznego wglądu, gdyż w przeciwnym przypadku uchwaleniu podlegałby akt prawny inny niż ten, który był przedstawiony do publicznego wglądu wszystkim zainteresowanym (Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 czerwca 2016 r. sygn. akt II OSK 2360/14 - Interpretując przepisy art. 17 pkt 13 w związku z art. 19 ust. 1 u.p.z.p. trzeba mieć na uwadze charakter prawny uwag wnoszonych do wyłożonego do publicznego wglądu projektu planu. Jeżeli są to uwagi o charakterze indywidualnym zgłaszane w odniesieniu do poszczególnych działek, jako takie mogą być uwzględniane w trybie art. 17 pkt 13 u.p.z.p., tj. bez obowiązku ponowienia procedury planistycznej. Czym innym jest natomiast wprowadzanie zmian o charakterze ogólniejszym, wówczas gdy mamy do czynienia z konfliktem interesów różnych grup właścicieli działek położonych na obszarze objętym zmianami. Zmiany leżące w interesie jednych, naruszają interesy innych właścicieli i jeżeli dokonywane są arbitralnie przez wójta, burmistrza czy prezydenta miasta powodują, że ci którzy są w opozycji do zmian tracą możliwość ich kwestionowania w formie uwag do projektu, rozpatrywanych przez radę gminy na sesji uchwalającej plan. A zatem, przy ocenie tej niezbędności należy ważyć interesy zainteresowanych stron. W ocenie strony skarżącej pomiędzy wersją planu miejscowego wyłożoną do publicznego wglądu, a wersją planu miejscowego uchwaloną znajdują się istotne różnice. Powyższe budzi wątpliwości strony skarżącej z uwagi na fakt, iż społeczeństwo nie miało możliwości zapoznania się z wprowadzonymi zmianami przed ich uchwaleniem. W ocenie strony skarżącej zarówno brak ponowienia wyłożenia przedmiotowego projektu planu miejscowego do ponownego wglądu, jak i zmiany wprowadzone do zapisów § 5 ust. 1 rzeczonego planu miejscowego stanowią istotne naruszenie procedury uchwalania planu miejscowego. Dokonane zmiany są istotne z punktu widzenia potencjalnego inwestora, któremu na etapie wyłożenia projektu przedstawione zostały inne rozwiązania planistyczne niż obecnie uchwalono. W konsekwencji tego, iż inny dokument wyłożono do publicznego wglądu, a inny uchwalono, zainteresowani, którzy pozostawaliby w opozycji do poczynionych zmian w tekście planu, nie mieli możliwości ich zakwestionowania w formie uwag do projektu. W odniesieniu do rysunku planu, analiza uwag złożonych do projektu planu wskazuje na to, że uwzględnione przez wójta uwagi znalazły odzwierciedlenie w postaci zmian naniesionych na rysunku planu. Dalej: wiążące dla organu planistycznego było uzgodnienie Zarządu Powiatu Suskiego, bowiem zgodnie z przepisem art. 17 pkt 6 lit. b tiret pierwsze ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zarząd powiatu jest organem właściwym do uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie odpowiednich zadań rządowych i samorządowych. W piśmie znak: WA.671.42.2014.RB z dnia 26 lutego 2015 r. podpisanym z upoważnienia Starosty Suskiego przez Naczelnika Wydziału Architektury, Budownictwa i Gospodarki Przestrzennej, wyrażone zostało stanowisko Zarządu Powiatu Suskiego "z warunkiem określonym przez Geologa Powiatowego w postanowieniu znak: WS.672.5.2015.EK z dnia 21 stycznia 2015 r.". Strona skarżąca zwróciła uwagę na fakt, że właściwy organ uzgadniający uzależnił dokonanie uzgodnienia od stanowiska innego organu uprawnionego z mocy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do wydania jedynie opinii we wskazanym zakresie. Jednakże zwrócić należy uwagę, iż warunek zawarty w postanowieniu Geologa Powiatowego został przywołany w uzgodnieniu, co w ocenie strony skarżącej jest wiążące dla organu planistycznego. Różnice między projektem planu wyłożonym do publicznego wglądu a uchwalonym strona skarżąca przedstawiła wyczerpująco i szczegółowo w tabeli. Kolejna grupa zarzutów dotyczyła zasad sporządzenia projektu przedmiotowej zmiany planu miejscowego. W ocenie strony skarżącej przedmiotowa zmiana planu miejscowego narusza ustalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Zembrzyce przyjętego uchwałą Nr XXVII-201/13 z dnia 26 kwietnia 2013 roku (dalej "Studium", co stanowi naruszenie wymogów określonych w przepisie art. 9 ust.4, art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zastrzeżenia strony skarżącej budzą zapisy dotyczące wprowadzenia terenów oznaczonych symbolem MNR117 i MNR118 ( zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i zagrodowa) na Polanie Carchel, w obszarze, który w studium przeznaczony jest pod zabudowę rekreacyjną letniskową (ML). Strona skarżąca wskazała na niespójność tekstu planu miejscowego z rysunkiem, co stanowi naruszenie przepisu § 8 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W § 4 ust.2 pkt 5 rzeczonego planu miejscowego zapisano, że jednym z tzw. pozostałych oznaczeń na rysunku planu, nie stanowiącym jego ustaleń, jest "orientacyjna granica zasięgu uciążliwości komunikacyjnych drogi głównej ruchu, przyspieszonego KDGP", podczas, gdy na rysunku planu nie występuje taki element. Jednocześnie rzeczony plan miejscowy, w treści uchwały powołuje się na obszar ochronny zbiornika wodnego Świnna Poręba. W § 4 ust.2 pkt 2 miejscowego planu ustala się, że jako element informacyjny rysunku planu wprowadzono granice obszaru ochronnego zbiornika, oznaczonego informacyjnie na rysunku obowiązują zakazy, nakazy, dopuszczenia i ograniczenia wynikające z przepisów odrębnych Prawa wodnego. planu miejscowego. Dodatkowo strona skarżąca wskazała na niezgodność z przepisami ustawy Prawo budowlane fragmentu ustaleń planu miejscowego wyrażonych w § 11 ust.3 pkt 4. Zapis dotyczący konieczności poprzedzenia rozbiórki zabytkowego obiektu wykonaniem inwentaryzacji technicznej i dokumentacji fotograficznej, zawarty w przedmiotowym planie miejscowym wykracza poza zakres ustaleń planu wynikający z art. 15 ust.2 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jako sprzeczny z prawem budowlanym. Ewentualne wprowadzenie zapisami planu miejscowego dodatkowych wymagań, ponad te wskazane przepisami, musi znajdować swoje uzasadnienie w przepisach upoważniających organ stanowiący gminy do ich ustanowienia. Wyżej powołane zapisy planu miejscowego zobowiązujące do wykonania inwentaryzacji technicznej i dokumentacji fotograficznej, nie znajdują w ocenie strony skarżącej, oparcia w obowiązujących przepisach prawa i wiążą się z nałożeniem na inwestora dodatkowych, nieuprawnionych obowiązków. Dodatkowo strona skarżąca zwróciła uwagę na błędne podanie numeru uchwały zmienianej poprzez uchwalenie rzeczonego planu miejscowego. W treści uchwały przytoczono uchwałę Nr 217/06 z dnia 24 października 2006 roku podczas gdy dotychczas obowiązujący plan miejscowy dla obszaru sołectwa Tarnawa Dolna przyjęty został uchwałą NrXXXIII-217/06. W odpowiedzi na skargę Gmina Zembrzyce wnosiła o jej oddalenie. Wskazano, że uchwała nie została zakwestionowana w ramach nadzoru prawnego sprawowanego przez Wojewodę Małopolskiego i została opublikowania w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 9 października 2015r pod poz. 5890. Przyznano przede wszystkim, że pomiędzy treścią Uchwały Nr VIII/68/15 Rady Gminy Zembrzyce w wersji przyjętej w dniu 18.09.2015r. a treścią projektu planu miejscowego wyłożoną do wglądu są różnice, które zostały wypunktowane w skardze na stronach 4-7 w formie tabeli porównawczej. W ocenie Gminy te różnice nie są tak istotne, aby koniecznym było ponowne przedstawienie ich do publicznego wglądu. Zmiany te miały na celu jedynie dostosowanie planu do potrzeb miejscowych i korekty ujawnionych nieścisłości. Nie można się w tym konkretnym przypadku dopatrywać istotnego uchybienia prawidłowości trybu sporządzania przedmiotowego planu miejscowego w stopniu skutkującym stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały. Gmina nie podzieliła stanowiska, że nieuwzględnienie zastrzeżeń Starosty Suskiego co do obszarów osuwisk budzić wątpliwości i dawałoby podstawę do uchylenia uchwały. Na rysunku planu granice terenów przeznaczonych do zabudowy w niewielkim stopniu skorygowano w stosunku do obowiązującego planu. Zapisy studium tomu II pkt 10.2 w stosunku do terenów potencjalnie narażonych na ruchy mas ziemny nie wprowadza jednoznacznego zakazu lokalizacji nowej zabudowy kubaturowej, a w stosunku do "terenów wyznaczonych pod zainwestowanie w poprzednio obowiązujących planach, przy lokalizacji obiektów budowlanych oprócz konieczności sporządzenia wymaganej przepisami dokumentacji geotechnicznej należy na etapie projektu budowlanego wykonać dokumentacje geologiczno-inżynierską (opracowana na podstawie przepisów odrębnych), decydującej ostatecznie o możliwości i warunkach zabudowy terenu". Dla uniknięcia sytuacji możliwych roszczeń z tytułu zmiany przeznaczenia - obniżenia wartości nieruchomości pozostawiono możliwość realizacji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy letniskowej na wyznaczonych terenach. Wprowadzone zapisy sygnalizują możliwość wystąpienia zagrożenia ruchami masowymi a ustalenie zakresu opracowań specjalistycznych oraz sposobów zabezpieczenia obiektów przed skutkami ruchów mas ziemnych przesunięto na etap dokumentacji obiektu budowlanego ponieważ dla wskazanych terenów brak jest opracowań geotechnicznych w skali gminy eliminujących tereny spod zabudowy kubaturowej. Starosta Suski proponując w swojej opinii wyłączenie z zabudowy obszarów osuwisk okresowo aktywnych i nieaktywnych przywołuje sytuacje, że trudno jest dostatecznie precyzyjnie określić kiedy nastąpi aktywacja osuwiska. W obowiązujących przepisach nie ma zapisów uniemożliwiających realizację budynków na takich terenach, a w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w §11 ust. 1 "... dopuszcza się wznoszenie budynków przeznaczonych na stały pobyt ludzi w zasięgu zagrożeń i uciążliwości pod warunkiem zastosowania środków technicznych zmniejszających uciążliwość poniżej poziomu ustalonego w tych przepisach bądź zwiększających odporność budynku na zagrożenia i uciążliwości..." w ust. 2 pkt 6 powyższego paragrafu do uciążliwości zaliczono "osuwiska gruntu, lawiny skalne i śnieżne". Zarząd Powiatu w ramach uzgodnienia projektu planu w zakresie zadań rządowych i samorządowych przedstawił swoje stanowisko w formie zwykłego pisma Nr WA.671.42.2014.RB z dnia 26.02.2014r. bez przywołania podstawy prawnej a jedynie powołał się na warunki określone przez Geologa Powiatowego. Problematyczne jest czy Stanowisko Zarządu Powiatu Suskiego powołujące się na postanowienie Geologa Powiatowego wydającego opinię jest wiążące dla organu planistycznego - Zarząd Powiatu w swoim stanowisku przywołuje opinię Geologa Powiatowego nie podając podstawy prawnej na jakiej to stanowi. Taka sytuacja powoduje, że zagadnienie stanowiące element opinii nie staje się obowiązującą wykładnią uzgodnienia. Nie podzielono zarzutu, że wprowadzenie terenów oznaczonych symbolem MNR 117 i MNR 118 na Polanie Carchel stoi w sprzeczności z ustaleniami Studium. Gmina podniosła, że rozszerzenie terenów polany Carchel o możliwości zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej nie stanowi istotnego naruszenia ustaleń Studium, a wynika z potrzeb lokalnych zważywszy na ukształtowanie terenu Gminy Zembrzyce, które to ogranicza wykorzystywanie terenów na zabudowę, szczególnie w miejscowościach Tarnawa Dolna i Górna oraz Śleszowice. Wprawdzie w tym zakresie negatywne stanowisko wyrażał Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Krakowie, ale wg Gminy nie było to stanowisko jednoznaczne. Fakt, że jakieś tereny mogą pozostać objęte ochroną prawną poprzez planowane utworzenie Zespołu Przyrodniczo-Krajobrazowego, nie może samo w sobie stanowić przeszkody w wykorzystywaniu danych terenów w chwili obecnej na potrzeby społeczności lokalnej. Nie podzielono stanowiska strony skarżącej, że nieścisłości związane z § 4 ust.2 pkt 5 planu czy § 5 ust.2 pkt 2 stanowią istotne naruszenie przepisów prawa. Drobne nieścisłości w dokumentacji opisane na stronie 16 skargi nie są istotne, tym bardziej, że w kwestionowanym zakresie np. § 4 ust. 2 pkt 5 planu, warunki zabudowy w strefie drogi głównej ruchu przyspieszonego KDGP są opisane w ustaleniach szczególnych. Co do granic obszaru ochronnego zbiornika Świnna Poręba, to granica ta wprowadzona została na wniosek Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie , który podejmował działania w celu wyznaczenia tej strefy. Już po uchwaleniu planu nie została taka strefa ustanowiona zgodnie z przepisami, co skutkuje na obecnym etapie brakiem podstaw do ograniczeń w tej strefie w związku z tą planowaną strefą. Przyznano, że zapis w § 10 ust. 3 pkt 4 , dotyczący obowiązków nałożonych na inwestora w związku z rozbiórką obiektów zabytkowych wykracza poza upoważnienie ustawowe. Wskazano, że kwestia błędnej numeracji uchwały zmienianej jest oczywistym błędem pisarskim. Nieścisłości i omyłki w przypadku oddalenia skargi zostaną usunięte niezwłocznie stosowną uchwałą Rady Gminy Zembrzyce. Mając na uwadze powyższe stanowisko odpowiedzi na skargę stwierdzono, że podniesione kwestie nie stanowią istotnych naruszeń trybu sporządzenia planu i brak jest podstaw do stwierdzenie nieważności uchwały, tym bardziej w całości. Strona skarżąca przedstawiła w skardze w zestawieniu tabelarycznym różnice pomiędzy projektem planu wyłożonym do publicznego wglądu a planem uchwalonym. Gmina Zembrzyce w odpowiedzi na skargę przyznała istnienie wskazanych w skardze różnic między projektem planu uzgodnionym a uchwalonym w pełnym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga okazała się być zasadna. Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym ( DZ. U z 2016 r. póz. 446 z późn. zm.), po upływie terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 tej ustawy, organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Taka też sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, zaś skarga dotyczy stwierdzenia nieważności aktu prawa miejscowego. Przechodząc do rozpoznania zarzutów skargi, rozpocząć należy od kwestii konsekwencji braku wyłożenia projektu planu po wprowadzonych zmianach do publicznego wglądu. Niesporne jest bowiem, że procedura zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa Tarnawa Dolna w Gminie Zembrzyce obejmowała jedno wyłożenie projektu planu do publicznego wglądu, które odbyło się w dniach 24 lipca - 14 sierpnia 2015 roku. Niesporne jest także, że po wprowadzeniu zmian nie dokonano żadnych ponowionych uzgodnień. Przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 17 pkt 6 lit. a i b u.p.z.p. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego kolejno występuje odpowiednio o opinie lub uzgadnia projekt planu z właściwymi organami i jednostkami wskazanymi w wymienionych jednostkach redakcyjnych przepisu. Zgodnie z pkt 9 cytowanego przepisu, organ planistyczny wprowadza zmiany wynikające z uzyskanych opinii i dokonanych uzgodnień oraz ogłasza, w sposób określony w pkt 1, o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu na co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia i wykłada ten projekt wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu na okres co najmniej 21 dni oraz organizuje w tym czasie dyskusję publiczną nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami. Stosownie do przepisu art. 17 pkt 11 u.p.z.p. organ planistyczny wyznacza w ogłoszeniu, o którym mowa w pkt 9, termin, w którym osoby fizyczne i prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą wnosić uwagi dotyczące projektu planu, nie krótszy niż 14 dni od dnia zakończenia okresu wyłożenia projektu planu, co gwarantuje osobom zainteresowanym możliwość zapoznania się z projektem planu miejscowego oraz wypowiedzenia się na temat przyjętych w tym projekcie ustaleń. Uwagi do projektu planu może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie planu wyłożonym do publicznego wglądu, (art. 18 ust. l ww ustawy). Stosownie do normy prawnej art. 17 pkt 13 u.p.z.p. wójt wprowadza zmiany do projektu planu wynikające z rozpatrzenia uwag, o których mowa w pkt 11 , a następnie w niezbędnym zakresie ponawia uzgodnienia. Ostatnią czynnością organu planistycznego jest, zgodnie z punktem 14, przedstawienie radzie gminy projektu planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag, o których mowa w pkt 11. Obowiązek ponownego wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu - po wprowadzeniu zmian na skutek rozpatrzenia uwag - nie wynika wprost z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast, jak słusznie zauważa skarżący, orzecznictwo sądowoadministracyjne ugruntowało pogląd, iż w przypadku wprowadzenia istotnych zmian do projektu planu miejscowego winien on zostać poddany ponownemu wyłożeniu do publicznego wglądu, gdyż w przeciwnym przypadku uchwaleniu podlegałby akt prawny inny niż ten, który był przedstawiony do publicznego wglądu wszystkim zainteresowanym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 czerwca 2016 r. sygn. akt II OSK 2360/14, publ. Lex/el.). Nie ulega także wątpliwości, że po wyłożeniu projektu planu miejscowego do publicznego wglądu, na etapie rozpatrywania uwag wniesionych do projektu planu, organy gminy mogą wprowadzać zmiany do projektu, które nie były przedmiotem zgłoszonych uwag (por. wyrok NSA z dnia 9 marca 2016 r. II OSK 1706/14, LEX nr 2113115). Jednak, zgodnie z powyższym poglądem, w przypadku zmian istotnych, dotykających interesów obywateli w szerszym zakresie, powinno się umożliwić im realne zapoznanie się z projektowanymi zmianami, przede wszystkim poprzez ponowne wyłożenie planu do wglądu. Niezależnie od tego, po wprowadzonych zmianach, o ile tyczą one materii podlegającej uzgodnieniom, o których mowa w art. 17 pkt 6 lit.b u.p.z.p., oraz odbiegają znacząco od wersji przedstawionej do uzgodnienia, zgodnie z art. 17 pkt 13 uzgodnienia te powinny być ponowione. Wniosek taki należy wyprowadzić ze sformułowania art. 17 pkt 13, który mówi o konieczności ponowienia uzgodnień " w niezbędnym zakresie". Przechodząc do szczegółowego odniesienia się do różnic wskazanych w skardze, pomiędzy wersją planu zaopiniowaną, uzgodnioną, następnie wyłożoną, a zmienioną i ostatecznie uchwaloną, stwierdzić należy, że nie ma sporu między stronami, że wskazane w skardze różnice miały rzeczywiście miejsce ( okoliczność przyznana przez Gminę Zembrzyce). Pierwsza kwestia dotyczy stwierdzenia w § 12 pkt 4 MPZP o obowiązywaniu zakazów i nakazów wynikających z prawa wodnego dla terenów położonych w granicach obszaru ochronnego zbiornika Świnna Poręba. Zgodnie z art. 59 prawa wodnego: "1. Obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych, zwane dalej "obszarami ochronnymi", stanowią obszary, na których obowiązują zakazy, nakazy oraz ograniczenia w zakresie użytkowania gruntów lub korzystania z wody w celu ochrony zasobów tych wód przed degradacją. 2. Na obszarach ochronnych można zabronić wznoszenia obiektów budowlanych oraz wykonywania robót lub innych czynności, które mogą spowodować trwałe zanieczyszczenie gruntów lub wód, a w szczególności lokalizowania inwestycji zaliczonych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie zaś z art. 60 p.w. obszar ochronny ustanawia, w drodze aktu prawa miejscowego, dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej na podstawie planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, wskazując zakazy, nakazy lub ograniczenia oraz obszary, na których one obowiązują, stosownie do art. 59. W świetle zaś art. 4a pkt 2 p.w., który koresponduje w tym zakresie z art. 17 pkt 6 lit. b u.p.z.p., w celu zapewnienia prawidłowego gospodarowania wodami, w tym w szczególności ochrony zasobów wodnych oraz ochrony ludzi i mienia przed powodzią, uzgodnienia z właściwym dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej wymaga miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i plan zagospodarowania przestrzennego województwa w zakresie zagospodarowania stref ochronnych ujęć wody, obszarów ochronnych zbiorników wód śródlądowych i obszarów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi. Nie ulega kwestii, iż przed wskazaną zmianą statuującą odniesienie się do zakazów i nakazów obowiązujących na terenie obszaru ochronnego, dokonano uzgodnienia z właściwym dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej. Natomiast nie dokonano tego po wprowadzonej zmianie. Jest to o tyle istotne, że na chwilę uchwalania planu, jak również złożenia skargi w niniejszej sprawie, nie ustanowiono, w drodze aktu prawa miejscowego, obszaru ochronnego dla zbiornika Świnna Poręba, o którym mowa w planie. Wprowadzone w planie odniesienie się do nieistniejącego obszaru ochronnego w kontekście mających tam obowiązywać zakazów i nakazów, bez ponowionego uzgodnienia projektu planu z właściwym organem traktować należy jako istotne naruszenie art. 17 pkt 13 u.p.z.p. Podobnie trzeba to ocenić, jak idzie o kwestię braku wyłożenia planu z takimi zmianami w kontekście faktu, że wprowadzenie nakazów i zakazów z prawa wodnego co do zasady ogranicza prawa i narzuca pewne obowiązki, związane z obszarem ochronnym, nieokreślonej liczbie osób. W związku z powyższym projekt planu wprowadzający takie zakazy i nakazy, nawet pośrednio, poprzez odwołanie się do ustawy prawo wodne, winien zostać ponownie wyłożony, celem zapoznania z nim mieszkańców, zwłaszcza tych, których nieruchomości znajdują się w pobliżu obszaru określonego jako ochronny. Niewątpliwie bowiem zmiany takie należy określić jako zmiany istotne. W odniesieniu do tego zagadnienia zasadny jest także zarzut, iż występuje w tym zakresie niezgodność wskazanej części tekstowej planu z częścią graficzną. Na rysunku planu bowiem oznaczono granice projektowanego obszaru uchronnego. Nie budzi wątpliwości Sądu wskazanie granic "projektowanego obszaru ochronnego zbiornika wodnego Świnna Poręba" jako elementu informacyjnego, gdyż opis w jego legendzie wyraźnie zaznacza, że granice dotyczą obszaru będącego w fazie projektu. Jak to wskazał NSA w wyroku z dnia 28 października 2016 r. II OSK 144/15, LEX nr 2169032 "Brak jest podstaw do twierdzenia, aby elementy informacyjne miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowiły o istotnym naruszeniu zasad planowania i procedury planistycznej". Jednak rację ma strona skarżąca, iż o tym, że jest to strefa projektowana, nie informuje tekst planu miejscowego, tylko rysunek; zaś tekst planu w sposób nie mający podstawy prawnej wskazuje na coś innego. Występuje zatem niespójność pomiędzy rysunkiem i tekstem planu. Kolejna różnica wskazana przez skarżącego pomiędzy tekstem planu wyłożonym a uchwalonym dotyczy wprowadzenia po wyłożeniu planu § 17 pkt 2, odnośnie wymogów wielkości działek wzdłuż drogi krajowej nr 28. Wprowadzono bowiem wymóg, że działki budowlane powinny mieć wielkość umożliwiająca lokalizację obiektów budowlanych w odległości 25 metrów od krawędzi jezdni. Jest to wymóg naruszający treść ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (DZ.U. 2016,1440 t.j., dalej "u.d.p."), a zwłaszcza jej art. 43 ust. 1 i 2. Paragraf 17 pkt 2 planu nie wprowadza bowiem rozróżnienia, czy jest to teren zabudowany, czy niezabudowany. Wskazać w tym miejscu należy, że "(...) Pojęcie "terenu zabudowy" nie zostało w u.d.p. zdefiniowane. W ocenie NSA, dla oceny czy teren przylegający do drogi publicznej jest "terenem zabudowy" w rozumieniu art. 43 ust. 1 u.d.p. nie można stosować definicji "terenu zabudowy" zawartej w § 3 ust. 2 rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 z późn. zm.). Teren zabudowy w rozumieniu przepisu art. 43 ust. 1 u.d.p. nie może być utożsamiany z terenem znajdującym się w granicach administracyjnych miasta. W ocenie NSA powinien być to teren, na którym według stanu faktycznego istniejącego w dacie uzgodnienia dominują obszary o miejskich zasadach zagospodarowania" (tak wyrok NSA z dnia 24 maja 2016 r. II OSK 2184/14). Wskazany art. 43 ust. 1 u.d.p. wymaga, aby obiekty budowlane przy drodze krajowej były umieszczone co najmniej 10 m od zewnętrznej krawędzi jezdni w terenie zabudowanym, a 25 m w terenie niezabudowanym. Ponadto z ust. 2 cytowanego przepisu wynika, że jest możliwość usytuowania obiektu budowlanego w odległości mniejszej niż wskazana, za zgodą właściwego zarządcy drogi. Zatem przepis planu wprowadza większe obostrzenia dla terenu zabudowanego, niż ustawa, w zakresie wskazanych odległości, ponadto nie przewiduje możliwości wyjątku w taki sposób, jak to przewidziała ustawa o drogach publicznych. Ta sprzeczność musi być oceniona jako istotne naruszenie przepisów rangi ustawowej, co w planie nie jest dopuszczalne. Ponadto wymóg, aby wielkość działek budowlanych umożliwiała lokalizację pomieszczeń mieszkalnych poza zasięgiem uciążliwości komunikacyjnej drogi, jest nieskonkretyzowany, a przez to niejasny. Nie wiadomo choćby, czy owe "uciążliwości komunikacyjne" należy identyfikować z pojęciem "uciążliwości dla środowiska" zdefiniowanym w planie w § 3 ust. 1 pkt 18 planu. W efekcie stawianie tak niedookreślonego wymogu stwarza nadmiernie duże możliwości interpretacyjne. W tej sytuacji niewyłożenie tekstu planu z takim wymogiem do wiadomości mieszkańców (zwłaszcza chodziłoby o tych, którzy są właścicielami nieruchomości położonych przy drodze krajowej nr 28) stanowi istotne naruszenie procedury planistycznej, jako że stawia dla mieszkańców ograniczające zabudowę wymogi, niezależnie od tego, że teoretycznie jest to w ich interesie. Podobna uwaga dotyczy wprowadzenia po wyłożeniu planu § 17 pkt 4, odnośnie obowiązywania zakazów i nakazów, dopuszczeń i ograniczeń w zagospodarowaniu terenów, przez które przebiega linia napowietrzna elektroenergetyczna 110 kV, w pasie technologicznym wokół linii, gdzie obowiązują nakazy i zakazy i nakazy dotyczące sieci energetycznych. Tekst planu z takim ograniczeniem powinien być wyłożony do wiadomości mieszkańców, zaś brak tej czynności w ocenie Sądu stanowi istotne naruszenie procedury planistycznej. Ponadto, co istotniejsze, nie sprecyzowano, o jakie zakazy i nakazy chodzi. Co do zmiany po uprzednim wyłożeniu planu § 20 ust. 2 planu – poprzez dodanie wskazania, że dopuszcza się wykorzystanie istniejących zjazdów indywidualnych dla obsługi terenów użytkowanych indywidualnie co do drogi krajowej klasy GP o charakterze tranzytowym, to w ocenie Sądu powinno tutaj nastąpić ponowienie uzgodnienia. Zgodnie z art. 17 pkt 6 lit. b, wymogiem proceduralnym jest uzgodnienie projektu planu miejscowego lub jego zmian z właściwym zarządcą drogi, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę. Nie ma sporu, że nie ponowiono uzgodnienia w zakresie powyższego zapisu, albowiem uzgodnienia z Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad były czynione jeszcze przed wyłożeniem projektu planu do publicznego wglądu ( uzgodnienie pozytywne 5.01.2015r.), natomiast wspomniana zmiana została dokonana po wyłożeniu planu, co miało miejsce w dniu 16 lipca 2015r. ( bezsporne). Wobec faktu, iż kwestia zjazdów dotyczy niewątpliwie sposobu zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego, a ponadto może mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę, w ocenie Sądu po wprowadzeniu omawianej zmiany powinno nastąpić ponowienie uzgodnienia z właściwym zarządcą drogi krajowej. Niedopełnienie tego wymogu stanowi istotne naruszenie procedury, a to art. 17 pkt 13 u.p.z.p. Kolejna zmiana planu uchwalonego w stosunku do wyłożonego, która dotyczy wprowadzenia w § 24 ust. 4 pkt 2, 27 ust. 4 pkt 2 i 30 ust. 4 pkt 2 wskazania, że zakaz na odnośnych terenach realizacji obiektów tymczasowych z wyjątkiem koniecznych na czas budowy - nie jest zmianą istotną. Nie powoduje bowiem zmiany sensu i celu wspomnianego zakazu, natomiast idzie w parze z zezwoleniem budowy określonych obiektów na wspomnianych w cytowanych paragrafach obszarach. Co do § 32 ust. 4 pkt 2, który został w całości dodany po wyłożeniu planu, a zatem po wcześniejszym uzgodnieniu, w ocenie Sądu zmiana dotyczy zakresu, który powinien być uzgodniony z właściwym zarządcą dróg publicznych. Niezależnie od tego, powyższa zmiana, jak również dodanie po wyłożeniu planu § 32 ust. 4 pkt 4 i 5 winny stać się przedmiotem ponowienia wyłożenia planu dla celów zaznajomienia się przez mieszkańców. O ile jeszcze co do punktu 4, gdzie jest mowa o nieprzekraczalnej linii zabudowy, można stwierdzić, że stanowi on odniesienie do § 6 planu i w zasadzie stanowi jego szczególniejsze powtórzenie, o tyle punkt 5 dopuszczający drogi wewnętrzne (oznaczone symbolem KDW) w postaci ciągu pieszo-jezdnego bez wydzielania chodników, winien być przedmiotem oceny mieszkańców, poprzez wyłożenie planu ze stosownym zapisem. Zgodnie bowiem z § 14 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (DZ.U. 2015.1422 t.j.) dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów. Wymaga zaznaczenia, że wobec faktu uregulowania kwestii szerokości drogi wewnętrznej w postaci ciągu pieszo – jezdnego, będącej dojściem i dojazdem do działek budowlanych ( i tylko tego rodzaju drogi) cytowanym rozporządzeniem, szerokość tegoż ciągu nie musiała być regulowana miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Ponieważ zapis planu jest w tym punkcie mniej korzystny dla mieszkańców, albowiem nie odnosi się do kwestii szerokości ciągu pieszo – jezdnego bez chodnika, w ocenie Sądu winien być przedmiotem ponownego wyłożenia, dla celów zaznajomienia mieszkańców z istotnym zapisem planu. § 37 ust. 1 planu dotyczy wyznaczenia terenów oznaczonych jako tereny użytków rolnych, zaś ustęp 4 tego paragrafu ustala szczegółowe warunki zagospodarowania terenu. Z punktu 2 tego ustępu, po wyłożeniu planu do publicznego wglądu usunięto końcową część, zawierającą zapis " oraz terenów leśnych oznaczonych w ewidencji gruntów". Oznacza to zatem, że w stosunku do projektu wyłożonego, w planie uchwalonym tych terenów nie dotyczy zapis o utrzymaniu ciągłości i ochronie, co winno być przedmiotem konsultacji z mieszkańcami, jako zmiana istotna. Miała miejsce także zmiana po wyłożeniu planu w § 40 dotyczącym terenów zieleni nieurządzonej; w ust. 4 pkt 5 lit.b zamiast: " zachowane zostaną zasady kształtowania zabudowy ustalone odpowiednio dla terenów MNR oraz rodzajów zabudowy w § 5 ust. 5 pkt 1 i 2 , w planie uchwalonym jest w końcówce zdania: "oraz rodzajów zabudowy w § 5". Jest to związane z faktem, że w § 5 brak jest ustępu 5, więc nie można było się odwoływać do nieistniejącego ustępu. Ta zmiana zatem nie budzi zastrzeżeń Sądu. W § 41 mowa jest o terenach zieleni przywodnej i wód powierzchniowych płynących. Zmiana § 41 ust. 3 po wyłożeniu projektu planu polegała na dołożeniu odnośnie przeznaczenia dopuszczalnego, dotychczas w postaci 1/ gruntów rolnych, 2/ dróg wewnętrznych, 3/ przepraw mostowych i kładek pieszych, 4/ obiektów, urządzeń i sieci infrastruktury technicznej – punktu 5/, mianowicie ciągów pieszych, szlaków turystycznych, tras rowerowych, konnych i narciarstwa biegowego. W ocenie Sądu taka zmiana jest zmianą istotną w stosunku do wyłożonej wersji planu, w sensie powinności zapoznania z nią mieszkańców. Jest tak dlatego, że jest to rozszerzenie przeznaczenia terenów wydzielonych symbolami ZN 1 -15 – tereny zieleni przywodnej i wody powierzchniowe płynące, o dopuszczenie przeznaczenia znaczeniowo odmiennego niż to, które jest zdeterminowane przez wcześniej istniejące punkty 1,2,3,4. W ocenie Sądu dodanie dodatkowego dopuszczalnego przeznaczenia dla określonych terenów, o ile nie wiąże się bezpośrednio z wcześniej wskazanymi, powinno być przedmiotem oceny przez zainteresowanych mieszkańców. Ostatnią zmianą pomiędzy projektem planu wyłożonym do publicznego wglądu a planem uchwalonym, co jest, tak jak i zmiany powyżej, niesporne między stronami, jest zmiana dotycząca § 5, który dopuszczał: sytuowanie budynków bezpośrednio w granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości 1,5 m od tej granicy, natomiast w wersji planu uchwalonej w § 5 ust.1 pkt 1 lit. b uchwały zapisano , iż dopuszcza się sytuowanie budynków w odległości 1,5 m od tej granicy. Wobec tego aktualny zapis brzmi: "W celu zachowania ładu przestrzennego, a w szczególności utrzymania charakteru zabudowy wiejskich zespołów osadniczych, ustala się zasady kształtowania zabudowy, obowiązujące na całym obszarze opracowania: 1/ sposób sytuowania projektowanych budynków: a/ z zachowaniem nieprzekraczalnej linii zabudowy, b/ dopuszcza się sytuowanie budynków w odległości 1,5 m od tej granicy". Oznacza to, że wyrzeczenia planu są niespójne, gdyż nie sposób logicznie powiązać treści tej jednostki redakcyjnej. W szczególności nie wiadomo, zestawiając punkt 1 lit. a z tekstem pod lit. b, o jaką granicę chodzi. Tekst pod lit. "b" odwołuje się do jakiejś granicy ("tej granicy"), o której nie ma mowy powyżej. Wobec tego tekst ten jest nieczytelny i w konsekwencji źle zredagowany. Jako taki nie może się ostać, zwłaszcza, że chodzi o jedną z podstawowych zasad zabudowy, mianowicie o zasadę sytuowania budynków. Powołać można w tym miejscu tezę WSA w Poznaniu wyrażoną w wyroku z dnia 15 lutego 2017 r. IV SA/Po 1066/16 LEX nr 2247699: "Plan miejscowy nie może zawierać niedookreślonych ustaleń ani podlegać indywidualnej interpretacji organów planistycznych". Ponadto, w relacji do tekstu wyłożonego planu, który zezwalać miał na zabudowę także w granicy, a nie tylko w odległości 1,5 m, jest to niezwykle istotna zmiana ( pomijając już jej wadliwość redakcyjną), albowiem tyczy zasad kształtowania zabudowy na terenie objętym całym planem. Zawęża ona bowiem, w stosunku do pierwotnie przewidzianej, możliwość sytuowania budynku na działce. Z tego względu pierwotny projekt winien być wyłożony do publicznego wglądu w zmienionej wersji. Podsumowując powyższe, naruszenie procedury planistycznej polegało na braku wyłożenia do ponownego wglądu projektu planu wprowadzającego powyższe zmiany oraz braku ponowienia uzgodnień w wyżej wskazanych zakresach, co stanowi istotne naruszenie procedury planistycznej, w szczególności art. 17 pkt 13 u.p.z.p. NSA w wyroku z dnia 7 lutego 2017 r., II OSK 17/17, LEX nr 2267881 wskazał m.in., że (...) "Zwrot normatywny: "w niezbędnym zakresie" jest pojęciem nieostrym i może wywoływać wątpliwości, co do zakresu ponowienia czynności planistycznych. Zasadniczo należy przyjąć, że nie odnosi się do wszystkich sytuacji, w których dochodzi do zmiany w planie w wyniku uwzględnienia uwag, lecz jedynie do sytuacji wyjątkowych. Uwagi indywidualne, nieistotne mogą być uwzględniane przez organ wykonawczy bez obowiązku ponawiania procedury planistycznej Powtórzenie czynności ponownego wykładania projektu planu powinno następować tylko w sytuacji daleko idących zmian projektu, zmieniających jego koncepcję lub prowadzących w zasadzie do sporządzenia projektu planu w nowej postaci". Teza ta, choć sformułowana w kontekście wnoszonych uwag, może być odczytywana także odnośnie zmian projektu planu nie wynikających z wniesionych uwag. Nadto, o ile nie wszystkie zmiany, co wskazano powyżej, miały charakter istotny, to jednak ilość tych drugich, czyli zmian istotnych, w ocenie Sądu, prowadzić musi do stwierdzenia, że koniecznym było stwierdzenie nieważności całego planu. "Charakter i rozmiar dokonanych zmian będzie decydujący dla ewentualnej konieczności ponowienia procedury planistycznej. W sytuacji, gdy dokonane zmiany będą miały charakter jednostkowy, niewywierający wpływu na sytuację prawną sąsiednich nieruchomości, mogą one zostać wprowadzone bez konieczności ponowienia procedury planistycznej. Dopiero wprowadzenie zmian o charakterze ogólniejszym oraz w sytuacji istnienia konfliktu interesów różnych grup właścicieli działek położonych na obszarze objętym zmianami, powtórzenie czynności planistycznych w tym zakresie należy uznać za konieczne" (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2014 r., II OSK 505/13, LEX nr 1457714). W aspekcie niniejszej sprawy nacisk należy położyć na sformułowanie " wprowadzenie zmian o charakterze ogólniejszym". Natomiast w wyroku z dnia 12 lutego 2013 r. II OSK 2517/12, LEX nr 1358513 – NSA stwierdził, że "Jeśli dana zmiana nie dotyczy interesów tych, którzy mogliby, przy powtórnym wyłożeniu projektu planu, zgłaszać swoje dalsze uwagi albo jest dla nich w całości korzystna, to ponowne wyłożenie projektu nie będzie niezbędne a w istocie będzie zbędne, gdyż tylko przedłuży postępowanie". W powyższych wypadkach zmiany dotyczą interesów rozmaitych grup mieszkańców i nie są dla nich korzystne. Ponadto chodzi także o brak ponowienia uzgodnień w zakresie, w jakim w ocenie Sądu było to konieczne. "Nieprzeprowadzenie wymaganej w pełnym zakresie procedury planistycznej stanowi istotne naruszenie trybu sporządzania planu. Oznacza niezachowanie wymaganej prawem sekwencji czynności proceduralnych. Nadto tę procedurę tworzą również tzw. czynności uzgodnieniowe. Ich zaniechanie w pełnym, przewidzianym prawem zakresie, powoduje niebezpieczeństwo uchwalenia planu o treści nieuwzględniającej wszystkich istotnych wymagań prawnych pozostających we właściwości organów dokonujących uzgodnienia" (wyrok z dnia 20 lutego 2013 r., II SA/Bk 856/12, LEX nr 1334224). Zgodnie z przepisem art. 28 u.p.z.p. naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. "Redakcja art. 28 ust. 1 u.p.z.p. posługuje się skalą oceny zakresu wadliwości uchwały rady gminy. W konsekwencji należy wskazać, że wadliwość dotycząca tylko niektórych terenów objętych planem nie zawsze musi skutkować nieważnością całego planu. Tylko wadliwe zapisy, które dezintegrują postanowienia całego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, skutkują stwierdzeniem nieważności uchwały przyjmującej ten plan, w całości. W przeciwnym razie nieważność dotyczyć może tylko części planu" (wyrok NSA z dnia 19 listopada 2014 r. II OSK 1063/13, LEX nr 1658035). O ile naruszenie trybu sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego może stanowić podstawę nieważności uchwały tylko wówczas, gdy jest istotne, to przy naruszeniu zasad ich sporządzania, każde naruszenie wywołuje skutek nieważności uchwały. Pod pojęciem procedury planistycznej należy rozumieć kolejno podejmowane czynności planistyczne określone przepisami ustawy, gwarantujące możliwość udziału zainteresowanych podmiotów w procesie planowania (składanie uwag i wniosków) i kontroli legalności przyjmowanych rozwiązań w granicach uzyskiwanych opinii i uzgodnień. Pojęcie zaś zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wiąże się z merytorycznymi wartościami i wymogami kształtowania polityki przestrzennej. "W przypadku naruszenia zasad sporządzania planu ustawodawca nie wymaga, aby przedmiotowe naruszenie miało charakter istotny. Oznacza to, że każde naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego skutkować winno stwierdzeniem nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części" (wyrok NSA z dnia 17 marca 2015 r. II OSK 1969/13, LEX nr 2087381). Kolejny problem poruszony w skardze, a dotyczący niewzięcia pod uwagę uzgodnienia dokonanego z Zarządem Powiatu w kwestii osuwisk jest zarówno kwestią proceduralną, jak i dotyczy naruszenia zasad sporządzania planu. Rozpocząć należy od tego, iż Wójt Gminy Zembrzyce wystąpił do Starosty Suskiego jako organu administracji geologicznej o zaopiniowanie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa Tarnawa Dolna w gminie Zembrzyce. W przesłanej opinii wydanej w formie postanowienia z dnia 21 stycznia 2015r. zaopiniowano negatywnie zmiany planu w zakresie terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych oraz udokumentowanych złóż kopalin i wód podziemnych. Zdaniem Starosty Suskiego tereny, w obrębie których stwierdza się możliwość występowania osuwisk powinny być wyłączone z zabudowy, gdyż trudno jest dostatecznie precyzyjnie określić, kiedy nastąpi aktywacja osuwiska, jego okresowe uaktywnienie, czy też dezaktywacja. Ponadto należy przedstawić warunki dla obszarów zabudowy mieszkaniowej w bezpośrednim sąsiedztwie osuwisk czy też obszarów zagrożonych ruchami masowymi. Starosta Suski dodał dalej, że zgodnie z art. 17 ust.6 pkt.a u.p.z.p. w planach zagospodarowania winna znaleźć się informacja dotycząca udokumentowanych złóż kopalin oraz wód podziemnych. Po analizie tekstu planu zagospodarowania przestrzennego wraz z załącznikiem stwierdzono rozbieżność ze stanem faktycznym. W związku z powyższym plan w ocenie Starosty Suskiego należało zmodyfikować w tym zakresie. W § 14 uchwalonego planu, podobnie jak w wersji przedłożonej do opiniowania, dokonano podziału osuwisk na: 1) osuwiska aktywne ciągle ( oznaczone na rysunku planu symbolem "os1" ), gdzie wprowadzono zakaz lokalizacji wszelkich obiektów kubaturowych, dla obiektów kubaturowych należy uwzględnić występowanie niekorzystnych warunków geologicznych; 2) osuwiska aktywne okresowo ( oznaczone na rysunku planu symbolem "os2"), gdzie przy realizacji nowych obiektów kubaturowych i liniowych, należy uwzględnić występowanie niekorzystnych warunków geologicznych; 3) osuwiska nieaktywne ( oznaczone na rysunku planu symbolem "os3"), gdzie należy uwzględnić możliwość występowania niekorzystnych warunków geologicznych. Wbrew zatem opinii, dopuszczono możliwość zabudowy na terenach osuwisk aktywnych i nieaktywnych. Jednak stwierdzić należy, że ta okoliczność, sama w sobie, nie może powodować negatywnych konsekwencji, albowiem opinia nie jest wiążąca dla organu planistycznego. Natomiast w ocenie Sądu, ma tu miejsce naruszenie zapisów Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Zembrzyce (Uchwała nr XXXVII-201/13 Rady Gminy Zembrzyce z dnia 16 kwietnia 2013r.). W planie bowiem ustalono tereny dopuszczające zabudowę w obszarach MNR 4, MNR5 i MNR 6, które znajdują się na terenie osuwiska aktywnego okresowo. Tymczasem analiza stosownych zapisów Studium prowadzi do wniosku, że na takich obszarach obowiązywał zakaz zabudowy. W punkcie 10.2 Studium, w części dotyczącej kierunków zagospodarowania przestrzennego, zapisano, że na terenach potencjalnie narażonych na ruchy mas ziemnych zakazuje się prowadzenia robót ziemnych, zwłaszcza u podstawy stoku, oraz nie należy lokalizować nowej zabudowy kubaturowej oraz wykonywać głębokich wykopów. W ocenie Sądu, takie ujęcie prowadzi do stwierdzenia, że na terenach osuwisk aktywnych okresowo zakazano lokalizacji nowych obiektów kubaturowych, czyli nowej zabudowy. Wobec tego odmienne ujęcie tej kwestii w uchwalonym planie, polegające na dopuszczeniu takiej możliwości, prowadzi do wniosku o sprzeczności ze Studium. W konsekwencji tenże zapis oraz jego odpowiednik w części graficznej podlegać musi unieważnieniu. Jak to bowiem słusznie wskazał NSA w wyroku z dnia 12 lutego 2013 r., II OSK 2460/12, LEX nr 1351346, "Zgodność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie może być rozumiana ogólnie. Nie kwestionując kompetencji jednostki samorządu terytorialnego do kształtowania ładu przestrzennego i prowadzenia polityki przestrzennej na swoim terenie, trzeba wskazać, iż wyrażana w planie zagospodarowania przestrzennego swoboda kształtowania ładu przestrzennego i zrównoważonego rozwoju mieścić się musi w granicach zakreślonych przez ustawy i pozostawać w zgodności z uwarunkowaniami zakreślonymi w obowiązującym studium". Z kolei w wyroku z dnia z dnia 12 lutego 2013 r. II OSK 2485/12, LEX nr 1358507 NSA stwierdził, iż "naruszenie zgodności postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ze studium nie może być traktowane jako naruszenie mniejszej wagi. Naruszenie to, stosownie do art. 28 u.p.z.p. skutkuje nieważnością planu. Uzasadnieniem sprzeczności ustaleń planu miejscowego z rozwiązaniami przyjętymi w studium nie może być zgodność z ustaleniami wynikającymi z poprzednio obowiązującego planu miejscowego. Jeżeli natomiast organ planistyczny dostrzeże konieczność zmiany przeznaczenia terenów w planie miejscowym, nieprzewidzianej w studium, organ ten powinien dokonać stosownej zmiany studium z zachowaniem trybu uchwalania tego aktu". Ponadto w odniesieniu do powyższego, istnieje jeszcze problem uzgodnienia. Mianowicie, po przesłaniu projektu planu do zarządu Powiatu Suskiego, w odpowiedzi nadesłano stanowisko w formie pisma z dnia 26 lutego 2015r. WA.671..42.2014.RB, iż na posiedzeniu Zarządu Powiatu Suskiego z dnia 11.02.2015r. zaopiniowano projekt z warunkami określonymi przez Geologa Powiatowego w postanowieniu, znak WS.672.5.2015., zaś w załączeniu nadesłano kopię postanowienia. Dodać należy, że jest to postanowienie Starosty Suskiego będące opinią, o której wspomniano już wyżej. Z wykazu uzgodnień projektu zmiany planu, znajdującego się w dokumentacji planistycznej (str. 182 T.III) wynika, że potraktowano pismo jako uzgodnienie pozytywne. W ocenie Sądu tak nie jest. Przede wszystkim wskazać trzeba, że pomimo iż uzgodnienie nie zostało dokonane w formie postanowienia, ale w formie pisma odwołującego się do postanowienia – opinii, to jednak uznać trzeba jego treść za wiążącą. Wobec tego trzeba stwierdzić, że Zarząd Powiatu Suskiego negatywnie odniósł się do umożliwienia zabudowy na terenach aktywnych okresowo. "Przez brak wymaganej zgody należy rozumieć zarówno sytuację, w której organ planistyczny w ogóle o taką zgodę nie wystąpił, albo wystąpił, ale nie uzyskał żadnej odpowiedzi od organu uzgadniającego, względnie otrzymał odpowiedź odmowną (odmowę uzgodnienia)" – por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 20 marca 2015 r., II SA/Kr 85/15, LEX nr 1668795. W niniejszej sprawie ma miejsce ten ostatni wariant, czyli odpowiedź odmowna, która oznacza w istocie brak uzgodnienia. "Odmowa uzgodnienia projektu planu przez uprawniony organ oznacza niemożność uchwalenia planu miejscowego w planowanym kształcie. Uchwalenie zaś przez radę gminy planu miejscowego, mimo skutecznej odmowy uzgodnienia przez uprawniony organ, może, zgodnie z dyspozycją art. 28, skutkować nieważnością uchwały rady w całości lub w części" (por. wyrok NSA z dnia 8 listopada 2012 r., II OSK 2024/12, LEX nr 1291954). Kontynuując badanie zarzutów skargi, zasadny okazał się zarzut kwestionujący zapisy dotyczące wprowadzenia terenów oznaczonych symbolem MNR117 i MNR118 ( zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i zagrodowa) na Polanie Carchel, w obszarze, który w studium przeznaczony jest pod zabudowę rekreacyjną letniskową (ML). Według zapisu studium zawartego w Rozdziale 3.1.4 dla terenów ML, preferuje się lokalizację budynków rekreacji indywidualnej w układzie wolnostojącym, jako przeznaczenie uzupełniające dopuszcza się: urządzenia sportu i rekreacji dla potrzeb społeczności lokalnej, przestrzenie publiczne, zieleń urządzoną, place zabaw itp. urządzenia związane z komunikacją, dojściem i dojazdami, infrastrukturę techniczną, lokalizację garaży, budynków gospodarczych wolnostojących lub wbudowanych, obiektów małej architektury. Z kolei w planie miejscowym, w § 23, dla terenów oznaczonych symbolem MNR, jako przeznaczenie podstawowe ustalono tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy zagrodowej. Jako przeznaczenie dopuszczalne dla tego terenu ustalono: zabudowę gospodarczą (garaże, budynki gospodarcze, wiaty); zabudowę letniskową ( budynki rekreacji indywidualnej); obiekty usługowe; obiekty i urządzenia działalności usługowo - produkcyjnej; 5)obiekty i urządzenia małej architektury; 6)zieleń urządzoną; 7)wody powierzchniowe (naturalne cieki, stawy, zbiorniki i oczka wodne); 8)obiekty, urządzenia i sieci infrastruktury technicznej; 9)urządzenia komunikacji (dojścia, dojazdy i miejsca parkingowe). Wątpliwości strony skarżącej budziło to, że jako podstawowe przeznaczenie dla tego terenu wskazano zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zagrodową, a ponadto dopuszczono obiekty i urządzenia wymienione wyżej w punktach 3 i 4, tj. obiekty usługowe oraz obiekty i urządzenia działalności usługowo – produkcyjnej. Wątpliwości te są zasadne. W ocenie Sądu trafnym jest pogląd skarżącego, iż brak jest wystarczającego uzasadnienia dla wprowadzenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego takiego rodzaju zainwestowania dla tego terenu (MNR), skoro zgodnie ze Studium, służyć ma on rekreacji indywidualnej i uzupełniająco, zaspokojeniu potrzeb społeczności lokalnej, poprzez organizację przestrzeni publicznych z urządzeniami sportu i rekreacji, placów zabaw i terenów zielonych. Rację ma skarżący, gdy twierdzi, że Studium, w zakresie funkcji i rodzaju zabudowy, nie przewiduje w ramach terenów ML zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zabudowy zagrodowej, ani tym bardziej obiektów i urządzeń działalności usługowo - produkcyjnej. Strona skarżąca podaje w skardze definicje takich pojęć jak budynek mieszkalny jednorodzinny (art. 3 pkt 2a ustawy Prawo budowlane), zabudowa jednorodzinna, (§ 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie), zabudowa zagrodowa (§ 3 pkt 3 cyt. rozporządzenia), budynek rekreacji indywidualnej ( § 3 pkt 7 cyt. rozporządzenia), przeciwstawiając funkcję zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej zabudowie mającej za cel rekreację indywidualną. Przeciwstawienie to ma rację bytu z tych względów, że zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz zabudowa zagrodowa w planie, nadto zabudowa rekreacji indywidualnej w Studium zostały wskazane jako podstawowe przeznaczenie terenów. Prawidłowe jest także odczytywanie tych pojęć na gruncie definicji zawartych w prawie budowlanym oraz przepisach techniczno – budowlanych, a to z uwagi na brak definicji tych pojęć w planie, który w § 3 ust. 2 stwierdza, że inne pojęcia użyte w uchwale ( planie) należy rozumieć zgodnie z ich definicją zawartą w odpowiednich przepisach odrębnych, a więc także w przepisach techniczno – budowlanych. Wobec powyższego rację trzeba przyznać skarżącemu, że przy przeznaczeniu podstawowym terenów w Studium, określonym jako lokalizacja budynków rekreacji indywidualnej w układzie wolnostojącym, z uzupełnieniem sportu i rekreacji, przestrzeni publicznej – zieleni urządzonej, w żaden sposób nie można w ramach takiego przeznaczenia realizować zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej czy też zagrodowej. Te ostatnie bowiem służą zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, przy czym funkcja mieszkaniowa w ramach zabudowy zagrodowej jest osadzona w realiach gospodarstwa rolnego. Zatem nie mieści się to w ramach zaspokajania potrzeb rekreacji, sportu i wypoczynku, na co kładzie nacisk przeznaczenie terenów ML w Studium. Należy podzielić pogląd skarżącego, że przeznaczenie MNR w planie ma inny charakter, cechuje się odmiennym zagospodarowaniem i użytkowaniem przestrzeni, co ujawnia się chociażby w dużym zróżnicowaniu wskaźników i parametrów zabudowy między ustalonym planem, a określonymi w studium. Słusznie zwraca uwagę skarżący, że w dokumencie studium, w zakresie standardów urbanistycznych dla terenów ML założono zapewnienie odpowiedniej intensywności zabudowy poprzez wprowadzenie w planie miejscowym standardów urbanistycznych dla nowo realizowanej i przekształcanej zabudowy określających, co najmniej: minimalną powierzchnię biologicznie czynną na poziomie 60 % działki budowlanej, natomiast w planie miejscowym dla obszaru MNR ( którym objęto tereny w studium przeznaczone pod zabudowę rekreacyjną letniskową) powierzchnia ta może wynosić od 45 % - dla zabudowy mieszkaniowej, 50 % dla zabudowy jednorodzinnej, do jedynie 10 % dla zabudowy usługowej i produkcyjnej, dopuszczonej w tym terenie (§ 5 ust. 2 pkt 2 lit.a planu). Jest to w ocenie Sądu ewidentna niezgodność, wskazująca zresztą na nieprzystawanie założonej w planie zabudowy do przeznaczenia określonego w Studium. Słusznie skarżący zwraca odnośnie tego zagadnienia uwagę na okoliczność, iż w obszarach w studium przeznaczonych pod zabudowę rekreacyjną ( letniskową ) ML, zgodnie z uchwalonym planem miejscowym będzie można zabudować działkę pozostawiając minimalną powierzchnię terenu jako biologicznie czynną na poziomie 10 %, co więcej lokalizując tam zabudowę o odmiennym charakterze i funkcji ( w tym obiekty i urządzenia usługowe i produkcyjne). Potwierdzeniem powyższej niespójności obu dokumentów w zakresie przeznaczenia terenów ML (Studium) i MNR (plan) jest stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie w opinii do przedmiotowej zmiany planu wyrażonej w piśmie z dnia 20 stycznia 2015 r. znak: OO.410.13.26.2014.MZi, gdzie wskazał, że na etapie opiniowania projektu studium gminy Zembrzyce ( przyjętego uchwałą Nr XXVII-201/13 z dnia 26 kwietnia 2013 r.), Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Krakowie w piśmie z dnia 21 grudnia 2012 r., znak:, OO.410.3.51.2012.MZi) zwrócił uwagę na to, że wprowadzenie nowej zabudowy m.in. w przysiółku Carchel, w terenach otwartych w sąsiedztwie terenów leśnych, w obszarze dotychczas nie uzbrojonym w infrastrukturę techniczną, może skutkować obniżeniem walorów przyrodniczych i krajobrazowych i tym samym należałoby rozważyć rezygnację z zabudowy. Ponadto słusznie zwraca uwagę skarżący, iż omawiany obszar wprowadzonej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej MNR117 i MNR118 leży poza określoną w studium strefą kształtowania zabudowy. Ponadto należy wskazać, że połączenie na jednym i tym samym obszarze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy zagrodowej jest w ocenie Sądu wątpliwe. Wobec powyższego należy podzielić pogląd skarżącego, iż wprowadzenie terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej oznaczonych symbolem MNR ( na których dopuszcza się obiekty usługowe i usługowo - produkcyjne) na obszarze, na którym studium określa tereny pod rekreację letniskową indywidualną, jest odejściem od ustalonej w studium, polityki przestrzennej i zasad zagospodarowania tego obszaru, który wcześniej wyznaczyła gmina. Tym samym uchwalony plan miejscowy narusza ustalenia studium Gminy Zembrzyce. Wykazana wyżej niespójność obydwu dokumentów planistycznych stanowi w ocenie Sądu naruszenie przepisów art. 9 ust.4, art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Podkreślenia przy tym wymaga, że plan nie musi być identycznym odwzorowaniem Studium co do przeznaczenia obszarów, jako że w studium określa się kierunki w zakresie przeznaczenia terenów, a nie ich przeznaczenie. Jednak w omawianym wypadku chodzi właśnie o wytyczony kierunek, który co do terenów ML jest odmienny, niż projektowana w planie zabudowa. "Zasadą planowania przestrzennego jest wymóg zgodności miejscowego planu z ustaleniami studium. Uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym przeznaczenie terenu jest niezgodne ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, jest istotnym naruszeniem ww. zasady" ( wyrok NSA z dnia 20 września 2016 r. II OSK 1331/16, LEX nr 2167506). Podobną wypowiedź znaleźć można w wyroku NSA z dnia 1 października 2015 r. "Jeżeli organy gminy uznają za niezbędne zagospodarowanie terenu w sposób odmienny od postanowień studium, uchwalenie planu w tym zakresie może nastąpić jedynie po uprzedniej nowelizacji studium. Przyjęcie w planie ustaleń niezgodnych z treścią studium stanowi naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prowadzące do nieważności tego aktu". Dalej: strona skarżąca wskazała na niezgodność z przepisami ustawy Prawo budowlane, fragmentu ustaleń planu miejscowego wyrażonych w § 11 ust.3 pkt 4 w brzmieniu "w przypadku konieczności spowodowanej udokumentowanym złym stanem technicznym obiektów oraz utratą wartości zabytkowych, dopuszcza się ich rozbiórkę: w wyżej wymienionym przypadku rozbiórka obiektu powinna być poprzedzona wykonaniem inwentaryzacji technicznej i dokumentacji fotograficznej lub karty ewidencji zabytku ". Chodzi tutaj o obiekty ujęte w ewidencji zabytków, a wymienione w ust. 2 § 11. Tymczasem przepisy ustawy Prawo budowlane wskazują sposób postępowania w przypadku konieczności dokonania rozbiórki obiektu wpisanego do gminnej ewidencji zabytków. Art. 32 ust.1 pkt 2 ww. ustawy stanowi, że pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim uzyskaniu przez inwestora wymaganych przepisami szczególnymi pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów. Art. 39 prawa budowlanego brzmi następująco: "Art. 39. 1. Prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków lub na obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymaga, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, uzyskania pozwolenia na prowadzenie tych robót, wydanego przez właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków. 2. Pozwolenie na rozbiórkę obiektu budowlanego wpisanego do rejestru zabytków może być wydane po uzyskaniu decyzji Generalnego Konserwatora Zabytków działającego w imieniu ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego o skreśleniu tego obiektu z rejestru zabytków. 3. W stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków, a ujętych w gminnej ewidencji zabytków, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego wydaje organ administracji architektoniczno-budowlanej w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. 4. Wojewódzki konserwator zabytków jest obowiązany zająć stanowisko w sprawie wniosku o pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektów budowlanych, o których mowa w ust. 3, w terminie 30 dni od dnia jego doręczenia. Niezajęcie stanowiska w tym terminie uznaje się jako brak zastrzeżeń do przedstawionych we wniosku rozwiązań projektowych". Jak widać z powyższego, wymieniony zapis jest sprzeczny z przepisami prawa budowlanego w tym znaczeniu, że a priori poszerza zakres obowiązkowych czynności, nie przewidzianych cytowanymi wyżej przepisami. "Ustawodawca nie przyznał organom gminy kompetencji do stanowienia wszelkich norm prawnych, lecz jedynie kompetencję do precyzowania rozwiązań zawartych w ustawach. Tym samym organy gminy nie mogą zmieniać lub uchylać przepisów zawartych w źródłach prawa powszechnie obowiązującego, o jakich mowa w art. 87 ust. 1 Konstytucji RP. Wyjście poza katalog spraw określonych w przepisie kompetencyjnym oznacza wydanie aktu normatywnego z przekroczeniem granic ustawowego upoważnienia i powoduje, że taki plan dotknięty jest w tej części wadą nieważności, o której mowa w art. 28 u.p.z.p." (wyrok z dnia 13 kwietnia 2017 r., IV SA/Po 22/17, LEX nr 2302476). Wobec tego stanowi to także wyjście poza zakres art. 15 ust. 2 pkt 4 u.p.z.p., który określa obowiązek ustalenia w planie zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków, w tym krajobrazów kulturowych, oraz dóbr kultury współczesnej. Reasumując powyższe wywody, trzeba dojść do wniosku, że został naruszony zarówno tryb sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez brak ponowionego wyłożenia planu do publicznego wglądu po umieszczeniu w nim licznych, w tym istotnych zmian, jak również zasady sporządzenia planu. Zakres naruszeń jest tego rodzaju i wielkości, że nie można ich wyeliminować tylko usuwając kwestionowane elementy, gdyż tak jak w przypadku odległości od drogi krajowej, czy możliwości posadowienia budynku w określonej odległości od granicy, stwierdzenie nieważności tylko tych zapisów dezintegruje cały plan. Powoduje to konieczność stwierdzenia nieważności uchwały w całości, w oparciu o art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Z tych względów orzeczono jak w sentencji, w oparciu o art.147 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a.