II SA/Kr 594/22

II SA/Kr 594/22 [pic] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 lipca 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Niedźwiedź (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędzia WSA Joanna Człowiekowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 lipca 2022 r. sprawy ze skargi "T" sp. z o.o. z siedzibą w W. na uchwałę nr XXXIII/313/05 Rady Miejskiej w Brzeszczach z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Brzeszcze I. stwierdza nieważność części tekstowej zaskarżonej uchwały w zakresie pkt 3.3.6, II. zasądza od Gminy Brzeszcze na rzecz "T" sp. z o.o. z siedzibą w W. 317 złotych (słownie: trzysta siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga Firma A z siedzibą w W. (dalej: skarżąca) na uchwałę nr XXXIII/313/05 Rady Miejskiej w Brzeszczach z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Brzeszcze, ogłoszoną w Dz. Urz. Województwa Małopolskiego Nr 732 poz. 5330, z dnia 21 grudnia 2005 r., zmienioną uchwałą Rady Miejskiej w Brzeszczach Nr XVIII/196/08 z dnia 29 maja 2008 r. ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego Nr 515 poz. 3341 z dnia 5 lipca 2008 r. Skarżąca żąda stwierdzenia nieważności w/w uchwały w części tekstowej pkt 3.3.6. W skardze zarzucono naruszenie następujących przepisów prawa materialnego: 1. art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP w związku z art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ("Ustawa o PIZP") oraz art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt. 10 w związku z art. 1 ust. 2 pkt. 10 Ustawy o PIZP, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uchwalenie ww. postanowień MPZP, z pominięciem regulacji rangi konstytucyjnej i ustawowej, dotyczących zasad tworzenia aktów prawa miejscowego oraz pominięciem intencji ustawodawcy dotyczących znaczenia infrastruktury telekomunikacyjnej dla społeczności lokalnych - a to poprzez uchwalenie ww. postanowień MPZP, które ustanawiając ograniczenia w możliwości lokalizowana na terenie objętym ww. planami stacji bazowych telefonii komórkowej, w tym m.in. poprzez nieostre i arbitralne wymogi [różne odległości stacji, w zależności od nieostro wskazanych cech obszarów], uzależniają w praktyce możliwość zlokalizowania niezbędnej infrastruktury od uznania organów administracji, dodatkowo ograniczając możliwość budowy stacji bazowych pracujących na częstotliwościach innych, niż wskazane w pkt 3.3.6 lit. c), pomimo iż częstotliwości te dla radiolinii są niezbędne do właściwej pracy stacji, a dla anten sektorowych pozwalają na zapewnienie obecnych standardów usług i są to częstotliwości dopuszczone przez ustawodawcę, do używania których przedsiębiorcy telekomunikacyjni są wręcz zobowiązani; 2. Art. 20, 22 i 32 ust. 112 Konstytucji oraz art. 6 ust. 1 oraz 64 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy - Prawo telekomunikacyjne w wersji obowiązującej na dzień uchwalania MPZP poprzez ich niezastosowanie i w rezultacie uznanie, że dopuszczalne jest ustalanie nieostrych i uznaniowych ograniczeń w zakresie warunków lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowej na obszarze objętym MPZP, jak również zakazywanie budowy stacji bazowych pracujących w oparciu o urządzenia wykorzystujące inne częstotliwości, niż arbitralnie wskazane przez gminnego uchwałodawcę, powodujących ograniczenie możliwości rozwoju sieci telekomunikacyjnych, przy braku ograniczeń w lokalizowaniu usług świadczonych za pomocą urządzeń i sieci kablowych oraz podziemnych, co w rezultacie powoduje bezprawne ograniczenie Firma A możliwości prowadzenia na tym terenie działalności telekomunikacyjnej pozwalającej na świadczenie usług bezprzewodowych za pomocą stacji bazowych wykorzystujących technologię połączeń radiowych, jak również dyskryminuje ją w stosunku do przedsiębiorców świadczących usługi telekomunikacyjne za pomocą sieci kablowych podziemnych. 3. Art. 111 ust. 1-3 oraz art. 112 ust. 1 ustawy — Prawo telekomunikacyjne w wersji obowiązującej na dzień uchwalania MPZP w związku z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 czerwca 2005 r. w sprawie Kraajowej Tablicy Przeznaczeń Częstotliwości poprzez wkroczenie skarżonym postanowieniem 3.3.6 litt. c) MPZP w wyłączną kompetencję Rady Ministrów do określania dopuszczalnego przeznaczenia częstotliwości, jakich określone podmioty, w tym przedsiębiorcy telekomunikacyjni, mogą używać w ramach prowadzonej działalności. W uzasadnieniu skargi wskazano, że skarżone postanowienia MPZP wprowadzają niedopuszczalne w świetle przepisów prawa powszechnie obowiązującego ograniczenie w możliwości lokalizowana na terenie objętym tymże planem stacji bazowych telefonii komórkowej, w tym m.in. poprzez nieostre i uznaniowe ograniczenie możliwości lokalizowanych urządzeń, jak również arbitralne ograniczenie możliwości ich pracy wyłącznie w zakresie częstotliwości wskazanych w MPZP. W praktyce więc każdorazowo możliwość zlokalizowania niezbędnej infrastruktury jest pozostawiona do uznania organów administracji, w tym m.in. w zakresie spełnienia kryteriów wskazanych w postanowieniach planu, co może oznaczać praktyczny zakaz ich lokalizowania [pkt 3.3.6 lit, a) oraz b)], a wyłączając możliwość pracy stacji bazowej na częstotliwościach poniżej 900 MHz oraz powyżej 1.8 GHz [pkt 3.3,6 lit, cl] stanowi niedopuszczalny zakaz lokalizowania infrastruktury telekomunikacyjnej. Każdorazowo bowiem organ w oparciu o skarżone postanowienia MPZP dokonuje swobodnej oceny, czy dany teren objęty wnioskiem jest ,,płaski "lekko pofałdowany", czy też jest on "zurbanizowany o wysokiej intensywności zabudowy" albo "górzysty" - i w zależności od takiej arbitralnej oceny - ustala wymagane MPZP - co warto podkreślić - również arbitralnie przyjęte - wskaźniki odległości stacji należących do różnych przedsiębiorców telekomunikacyjnych. Do tego MPZP nie odpowiada na pytanie, co w sytuacji, w której teren inwestycji spełniać będzie częściowo przesłanki z pkt 3.3.6 lit, a) oraz b) albo gdy w linii prostej od sąsiadujących stacji bazowych znajdować się będą różnego rodzaju tereny [uwzględniając kryteria przyjęte w MPZP]. Odnosząc się do postanowienia pkt 3.3.6 lit, c) MPZP –skarżąca wskazuje, że stanowi ono rażące naruszenie granic władztwa planistycznego gminy, jako że gminny uchwałodawca zdecydował się na bezprawną ingerencję w kompetencje ustawodawcy, który na dzień uchwalenia MPZP zdecydował, iż wyłącznie Rada Ministrów w drodze rozporządzenia wydanego na podstawie art. 111 ust. 3 ustawy - Prawo telekomunikacyjne, może zdecydować o tym, jakich częstotliwości można używać na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, w tym również na terenie Gminy Brzeszcze. W obowiązującej wówczas, a następnie wielokrotnie aktualizowanej Krajowej Tablicy Przeznaczeń Częstotliwości znajdowały się oczywiście częstotliwości poniżej i powyżej progów ustalonych pkt 3.3.6 lit, c MPZP. Materia dopuszczalności korzystania z częstotliwości radiowych pozostawiona była na dzień uchwalenia MPZP wolą ustawodawcy w kompetencjach Rady Ministrów, nie zaś gminnego uchwałodawcy. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie poddając kontroli sądowej uchwałę Rady Miejskiej w Brzeszczach nr XXXIII/313/05 z dnia 12 listopada 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Brzeszcze, ogłoszoną w Dz. Urz. Województwa Małopolskiego Nr 732 poz. 5330, z dnia 21 grudnia 2005 r., zmienioną uchwałą Rady Miejskiej w Brzeszczach Nr XVIII/196/08 z dnia 29 maja 2008 r. ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego Nr 515 poz. 3341 z dnia 5 lipca 2008 r. zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, przy czym na podstawie art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Sąd dokonuje zatem kontroli legalności aktów prawa miejscowego pod względem ich zgodności z prawem, jak i zachowania przez organy planistyczne przepisów postępowania. Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przepisy te korespondują z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, który przewiduje, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Rozpoznając sprawę w świetle powyższych kryteriów należy stwierdzić, że skarga w części zasługiwała na uwzględnienie, w pozostałej zaś podlega oddaleniu. Dokonując weryfikacji legitymacji skarżącej wskazać należy, że skarżąca trafnie wywiodła swój indywidualny interes prawny do zaskarżenia uchwały z art. 48 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 777), który stanowi, że przedsiębiorca telekomunikacyjny oraz Prezes UKE mogą zaskarżyć, w zakresie telekomunikacji, uchwałę w sprawie uchwalenia planu miejscowego. Skarżąca jest przedsiębiorcą telekomunikacyjnym wpisanym do rejestru prowadzonego przez Prezesa UKE pod numerem [...] Swoją działalność prowadzi także na obszarze objętym planem. Zatem w świetle powołanego art. 48 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych jest podmiotem legitymowanym do wniesienia skargi na powyższe postanowienia m.p.z.p. Jako, że skarżona uchwała została przyjęta przed rokiem 2017 r. zbadano, czy spełnione zostały warunki dopuszczalności skargi, o których była mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed jego nowelizacji. Zgodnie z powołanym przepisem w brzmieniu sprzed nowelizacji skargę na uchwałę należało wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Skarżąca pismem z dnia 14 lutego 2022 r. wezwała Radę Miejską w Brzeszczach do usunięcia naruszenia prawa (k. 17 sądowych akt sprawy). Wezwanie zostało doręczone organowi w dniu 17 lutego 2022 r. (k. 21 sądowych akt sprawy). Rada Miejska w Brzeszczach nie udzieliła do dnia wniesienia skargi odpowiedzi na wezwanie, wobec powyższego termin na jej wniesienie upływał 19 kwietnia 2022 r. (dzień 18 kwietnia 2022 r. był dniem ustawowo wolnym od pracy). Skarga została zaś złożona 8 kwietnia 2022 r., a zatem została złożona w terminie. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Zasady sporządzania planu miejscowego rozumiane są jako wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez uprawnione organy dotyczące m.in. zawartych w akcie planistycznym ustaleń. Pojęcie zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego należy wiązać ze sporządzaniem aktu planistycznego, a więc zawartością aktu planistycznego (częścią tekstową, graficzną i załącznikami), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. Natomiast tryb postępowania odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia studium, czy też planu miejscowego począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania studium lub planu, a skończywszy na uchwaleniu studium lub planu (tak: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 5 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 1037/17). Formalny tok sporządzania i uchwalania zaskarżonej uchwały był prawidłowy i nie był kwestionowany przez skarżącą. Przebieg procedury planistycznej nie budzi zastrzeżeń w świetle wymagań art. 17 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p.) oraz mając na uwadze przedstawione Sądowi akta planistyczne. Stosownie do art. 14 ust. 8 u.p.z.p. plan miejscowy jest aktem normatywnym – aktem prawa miejscowego. Wiąże się z tym konieczność zachowania wymogów prawidłowej legislacji, w tym tworzenia przepisów czytelnych, zrozumiałych, możliwie niebudzących wątpliwości interpretacyjnych. Z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego wynika, że z wyrażonej w art. 2 Konstytucji zasady państwa prawnego wywieść należy, nakaz przestrzegania przez ustawodawcę zasad poprawnej legislacji. Nakaz ten jest funkcjonalnie związany z zasadami pewności i bezpieczeństwa prawnego oraz ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa. Zasady te nakazują, aby przepisy prawa były formułowane w sposób precyzyjny i jasny oraz poprawny pod względem językowym. Warunek jasności oznacza obowiązek tworzenia przepisów klarownych i zrozumiałych dla ich adresatów, którzy od racjonalnego ustawodawcy mogą oczekiwać stanowienia norm prawnych niebudzących wątpliwości co do treści nakładanych obowiązków i przyznawanych praw. Związana z jasnością precyzja przepisu winna przejawiać się w konkretności nakładanych obowiązków i przyznawanych praw, tak by ich treść była oczywista i pozwalała na ich wyegzekwowanie. Z zasady określoności wynika, że każdy przepis prawny powinien być skonstruowany poprawnie z punktu widzenia językowego i logicznego - dopiero spełnienie tego warunku podstawowego pozwala na jego ocenę w aspekcie pozostałych kryteriów. Powyższe wymagania dotyczą także prawodawcy lokalnego stanowiącego prawo powszechnie obowiązujące w postaci aktów prawa miejscowego. W odniesieniu do planu miejscowego trzeba mieć również na względzie jego rolę, jako determinanty prawnej decyzji administracyjnych wydawanych w procesie inwestycyjnym. Z tego względu akt ten musi zawierać ustalenia możliwie precyzyjne i jednoznaczne. W przeciwnym razie utraciłby tak ważną dla uczestników wspomnianego procesu funkcję predyktywną, a rozstrzygnięcia organów stosujących prawo stawałyby się nieprzewidywalne i dowolne. W świetle orzecznictwa NSA brak jest podstaw do przyznania bezwzględnego prymatu lokalizacji obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej, NSA w wyroku z dnia 23 września 2020 r. II OSK 1925/20, wskazał, że przepisy art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych określają reguły w zakresie tworzenia przepisów dotyczących sytuowania infrastruktury telekomunikacyjnej w nowo uchwalanych planach miejscowych zagospodarowania przestrzennego, jak też są wskazówkami w zakresie wykładni postanowień planów miejscowych, które obowiązywały w dacie wejścia w życie powołanych przepisów. Przepisy te mają w pewnym sensie korygować postanowienia planu, a z pewnością postanowienia planu muszą być interpretowane zgodnie z celem ustawy wyrażonym w jej art. 46. Ratio legis art. 46 ust. 2 ustawy jest zatem prawo do zabudowy inwestycji w zakresie łączności publicznej, chyba że jej realizacja naruszałaby zakazy lub ograniczenia ustanowione w planie. Regułą jest możliwość zabudowy infrastrukturą telekomunikacyjną, natomiast wyjątkiem ograniczenia lub zakazy ustanowione w tym planie miejscowym. Zgodnie z regułą excepciones non sunt extendae należy przyjąć, że wyjątki od prawa do zabudowy telekomunikacyjnej muszą być interpretowane ściśle. Zatem zakazy lub ograniczenia wyrażone w planie miejscowym muszą odnosić się wprost do tego rodzaju zabudowy. Jednocześnie w innym wyroku NSA wskazał, że "przepis art. 46 ustawy z 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie przyznaje przedsiębiorcom telekomunikacyjnym autonomicznego uprawnienia do kształtowania polityki przestrzennej. Podkreślić bowiem należy, że art. 46 ust. 1 ustawy dopuszcza także możliwość istnienia określonych zakazów i ograniczeń, które wiążąco będą kształtowały uprawnienia przedsiębiorcy telekomunikacyjnego do określenia lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej (wyrok NSA z dnia 25 lutego 2020 r. II OSK 2627/18). Zatem zakazy z art. 46 ust. 1 mają charakter celowy, a nie absolutny. Cel ten został precyzyjnie wskazany w wyroku NSA z dnia 21 kwietnia 2020 r. II OSK 2487/19, w którym Sąd stwierdził, że istotą wprowadzenia regulacji z art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych jest stworzenie takiej zasady prawnej, która finalnie ma na celu zapewnienie jak największej liczbie odbiorców dostępu do bezprzewodowych sieci telekomunikacyjnych. Zasada ta pozwala zatem na dokonywanie oceny celowości wprowadzonych w planie miejscowym zakazów i ograniczeń, co jednocześnie wymaga wykazania, że w przeciwnym razie obowiązująca treść planu miejscowego będzie prowadziła do powstawania obszarów niedostępnych dla rozwoju sieci bezprzewodowych, a więc sprzecznych z celami ustawy. Objęte wnioskiem o stwierdzenie nieważności przepisy uchwały (pkt 3.3.6 części tekstowej) stanowią, że: 3.3.6. Gęstość planowanych stacji telefonii bezprzewodowej (komórkowej) winna uwzględniać przewidywaną liczbę abonentów oraz poniższe wskazania: a) Na płaskich i lekko pofałdowanych terenach o niskiej intensywności zabudowy, należy rozmieszczać te stacje w odległości od 5 do 20 km. b) Na terenach zurbanizowanych o wysokiej intensywności zabudowy lub w obszarach górzystych należy rozmieszczać je w odległościach od 1÷4 km c) Częstotliwość pracy stacji telefonii komórkowej winna być zawarta w wielkościach: 900 MHz; i 1,8 GHz Ocena powołanych przepisów w kontekście przywołanych powyżej regulacji prawnych oraz zasady poprawnej legislacji prowadzi do wniosku, że skarżony pkt 3.3.6 uchwały XXXIII/313/05 Rady Miejskiej w Brzeszczach powinien zostać unieważniony w całości. Na uwzględnienie zasługują zarzuty skargi, że pojęcia takie jak "lekko pofałdowane tereny" czy "obszary górzyste" oraz posłużenie się pojęciem "gęstości planowanych stacji telefonii bezprzewodowej" nie pozwalają na precyzyjne wskazanie miejsc, w których dopuszczalna jest lokalizacja urządzeń z zakresu łączności publicznej. Są to pojęcia, których desygnaty nie mogą być wskazane wedle obiektywnych kryteriów. Wręcz przeciwnie, stwarzają zagrożenie posługiwania się ocenami subiektywnymi. Ponadto w skarżonej uchwale brak jest kryteriów, które uzasadniałyby ową "gęstość" rozmieszczenia stacji bazowych, w szczególności wskazywałyby na motywy wybory odległości pomiędzy urządzeniami. Zasługuje także na uwzględnienie zarzut wykroczenia poza granice władztwa planistycznego przez przyjęcie regulacji określonej w pkt 3.3.6 lit. c. Określono w nim częstotliwość pracy stacji telefonii komórkowej. Regulacja częstotliwości pracy stacji telefonii komórkowej wykracza poza kompetencje prawodawcze organu gminy. Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w celu ustalenia przeznaczenia terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego, oraz określenia sposobów ich zagospodarowania i zabudowy rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zwanego dalej "planem miejscowym". Regulacja częstotliwość pracy stacji telefonii komórkowej zdecydowanie wykracza poza te kompetencje. Nie stanowi odnosi się bowiem ani do przeznaczenia terenu, ani do sposobu zagospodarowania i zabudowy terenu gminy. Odnotować także należy, że w myśl art. 111 ust. 1- 2 ustawy z dnia 16 lipca 2004 prawo telekomunikacyjne w brzmieniu na dzień podjęcia skarżonej uchwały stanowił, że przeznaczenie dla poszczególnych służb radiokomunikacyjnych częstotliwości lub zakresów częstotliwości, zwanych dalej "częstotliwościami", oraz ich użytkowanie określa się w Krajowej Tablicy Przeznaczeń Częstotliwości. W art. 111 ust 3 zawarto delegację dla Rady Ministrów do określenia w drodze rozporządzenia, Krajową Tablicę Przeznaczeń Częstotliwości, realizując politykę państwa w zakresie gospodarki zasobami częstotliwości, spełniania wymagań dotyczących kompatybilności elektromagnetycznej oraz telekomunikacji, z uwzględnieniem międzynarodowych przepisów radiokomunikacyjnych, oraz wymagań dotyczących: 1)zapewnienia warunków dla harmonijnego rozwoju służb radiokomunikacyjnych oraz dziedzin nauki i techniki, wykorzystujących zasoby częstotliwości, 2)wdrażania nowych, efektywnych technik radiokomunikacyjnych, 3)obronności, bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego. Z pewnością zatem określenie częstotliwości pracy stacji telefonii komórkowej nie należy do kompetencji organów uchwałodawczych gminy. Mając powyższe na uwadze, uznając zarzuty skargi za uzasadnione na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. orzeczono o stwierdzeniu nieważności przedmiotowej uchwały w części tekstowej pkt 3.3.6. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a i zasądzono kwotę 317 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, na którą składa się uiszczony wpis sądowy oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa.