II SA/Kr 614/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz Sędziowie: Sędzia WSA Krystyna Daniel (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi M.P. na postanowienie Wojewody [...] z dnia 7 września 2016 r, znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu l instancji 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta K. postanowieniem z 14.03.2016r. na podstawie art. 150 § 1 i art. 149 § 3 w związku z art. 147 ustawy z 14.06.1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2016 r., póz. 23) oraz art. 28 ust. 2 ustawy z 7.07.1994r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2013 r, póz. 1409 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku M.P , odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z 11.09.2015r., znak [...] zatwierdzającą projekt budowlany oraz udzielającą pozwolenia na budowę nr [...] dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku mieszkalno-usługowego wielorodzinnego z instalacjami wewnętrznymi: wod.-kan., gazową, elektryczną, c.o., wentylacji mechanicznej na działce nr [...] obr. [...] , wraz ze zjazdem z działki nr [...] , obr. [...] , przyłączem wody i kanalizacji opadowej, wewnętrzną instalacją gazową prowadzoną w ziemi, instalacjami: wody, kanalizacji sanitarnej i opadowej ze zbiornikiem retencyjnym, murkami oporowymi, miejscami postojowymi i utwardzeniem terenu oraz likwidacją kolidujących przyłączy wody i instalacji kanalizacji sanitarnej na działkach nr [...] ,[...] , obr. [...] przy ul. [...] w K". W uzasadnieniu organ podał, że w dniu 11.09.2015r. Prezydent Miasta K. decyzją nr [...] zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego jw. Decyzja stała się ona ostateczna w dniu 21.10.2015r. W dniu 20.01.2016r. wpłynął wniosek M.P. o wznowienie na podstawie art. 145 §1 pkt 4 Kpa postępowania zakończonego wydaniem ww. decyzji. Podała, że jest właścicielką nieruchomości obejmującą działkę nr[...] obr. [...], położoną przy ul. [...] w K. . Wskazała również, że powzięła wiadomość o wydaniu decyzji w dniu 17.12.2015 r. poprzez uzyskanie przedmiotowej decyzji w trybie dostępu do informacji publicznej. W ocenie organu, brak jest podstaw do kwestionowania powyższego oświadczenia, zatem termin do złożenia podania o wznowienie postępowania został zachowany. Dalej, organ odwołując się do orzecznictwa wskazał, że w przypadku oparcia wniosku o wznowienie postępowania na przesłance z art. 145 § 1pkt 4 Kpa okoliczność czy podanie pochodzi od podmiotu posiadającego interes prawny badana jest przed wydaniem rozstrzygnięcia w przedmiocie wznowienia postępowania postanowienia o wznowieniu. Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 20. W postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji pozwolenia na budowę nr [...] z 11.09.2015r. obszar oddziaływania obiektów, obejmował nieruchomości bezpośrednio sąsiadujące z terenem inwestycji, oznaczone jako działki nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] , obr. [...], stąd przymiot strony w tym postępowaniu przysługiwał właścicielom tych nieruchomości. W przypadku obiektów budowlanych przepisami odrębnymi wyznaczającymi obszar oddziaływania obiektu są w szczególności warunki techniczne zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz. U. z 2015 r. póz. 1422), które zawierają wymogi dotyczące sytuowania obiektów •ł budowlanych. Analizując projekt budowlany w kontekście uregulowań zawartych w ww. rozporządzeniu organ wskazał, że wymogi określone w § 23, § 36, § 18-21, § 88, §36 nie mają zastosowania w sprawie. Oceniając inwestycję pod kątem uwarunkowań przeciwpożarowych organ podał, że na przedmiotową inwestycję została wydana decyzja z 30.04.2014r., znak: [...] o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, dopuszczająca ze względu na pierzejowy charakter zabudowy, budowę budynku w granicy z działkami sąsiednimi, tj. [...] ,[...] obr. [...] . Usytuowanie projektowanego budynku w granicy działki jest zgodne z w/w zapisami oraz zapisami § 271, 272 i 273 rozporządzenia oraz posiada wszystkie elementy zabezpieczające sąsiednie budynki przed rozprzestrzenianiem się ognia. Odległości między budynkiem projektowanym, a budynkami na sąsiednich działkach ma wynosić co najmniej 8 m. Projektowany budynek usytuowano w odległości ok. 19,00m i 27,00m od budynków istniejących na działce nr [...] , obr. [...] , co spełnia zapisy rozporządzenia. Dodatkowo projekt został zaopiniowany bez uwag przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Powyższe przesądza o spełnieniu przepisów § 226-235. W zakresie spełnienia zapisów § 60 oraz § 13 organ wyjaśnił, że do akt sprawy pełnomocnik inwestora przedłożył 02.09.2015r. analizę rysunkową wraz z wnioskami pisemnymi dla istniejącego budynku zlokalizowanego w najbliższym sąsiedztwie od projektowanego obiektu budowlanego. Powyższa analiza przedstawia sposób spełnienia powyższych przepisów techniczno-budowlanych, a podane niżej wyjaśnienie oparte jest na informacjach zawartych w ww. analizie. Projektowany budynek mieszkałno-usługowy posiada projektowaną wysokość do kalenicy 12,62m oraz wysokość do okapu 9,96m. Obiekt zaprojektowano w odległości 13,62m od budynku na działce nr [...], obr. [...]. Dla części bliższej (odległość 13,62) wysokość przesłaniania wynosi 6,75m. Wysokość przesłaniania jest mniejsza niż odległość między budynkami. Powyższe oznacza, iż wykonana analiza, przy której nie zachodzi naruszenie przepisu § 60, a projektowana inwestycja nie wpływa na zagospodarowanie działki, wykonana dla budynku w najbliższym sąsiedztwie, tj. na działce nr [....] nie będzie także wpływała na działkę nr [...]. Odległość projektowanego budynku mieszkalno-usługowego do istniejących budynków na działce j/w, tj. [....], Wynosi: do istniejącego budynku gospodarczego - ok. 19,0 m oraz ok. 27,0m do istniejącego budynku mieszkalnego. W zakresie spełnienia zapisów § 13 organ wyjaśnił, że czas nasłonecznienia nie jest zaburzony dla istniejącego budynku na działce nr [....], zacienianie będzie zachodziło tylko w godzinach: 7:00-9:30 natomiast nasłonecznienie będzie od godziny 9:30-15:00. Powyższe przedziały czasowe spełniają wymagania przepisu § 13. Powyższe potwierdza analiza przedłożona do akt sprawy w dniu 02.09.2015r. Biorąc pod uwagę powyższe wnioski organ stwierdził, że przepisy § 13 oraz § 60 pozostały spełnione dla budynku w najbliższym sąsiedztwie, natomiast dla budynków na działce [...] zapisy § 13 oraz § 60 nie mają zastosowania. Wobec powyższych ustaleń organ doszedł do wniosku, iż planowana inwestycja nie wpłynie na możliwość zagospodarowania ani na wykonywanie przez właściciela działki nr [...], obr. [...] przysługującego mu prawa własności, a także nie wpłynie na dotychczasowy sposób korzystania z tej nieruchomości, wobec czego M.P. nie przysługiwał ani nie powinien był przysługiwać status strony w przedmiotowym .postępowaniu. M.P. wniosła zażalenie na ww. postanowienie, domagając się jego uchylenia i wznowienia postępowania, względnie uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji. Wskazała na naruszenie przepisów postępowania (art. 149 § 3, art. 7 w zw. z art. 77 kpa) oraz prawa materialnego (art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 28 Kpa i w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 140 Kc w zw. z art. 144 Kc). Skarżąca zarzuciła błędne ustalenie, że nie posiada przymiotu strony postępowania, które ustalono bez dokonania pomiarów w terenie. Wojewoda [...] postanowieniem z 7.09.2016r. znak: [....] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 Kpa, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że skarżąca nie wskazała w jaki sposób planowana inwestycja będzie miała wpływ na wykonywanie przez nią przysługującego jej prawa własności działki nr [...] obr.[....] przy ul. [...] w K. Nie wskazała konkretnej normy prawa materialnego, która realizowana w związku z badaną decyzją spowodować może naruszenie jej indywidualnego interesu prawnego - godziłaby bezpośrednio w jej prawa i obowiązki. Wskazała natomiast, że jej nieruchomość bezpośrednio sąsiaduje z terenem inwestycji - co nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Projektowany na działce nr [...] obr. [...] budynek mieszkalno-usługowy wielorodzinny o wysokości kalenicy 12,62 m, od budynku mieszkalnego na działce skarżącej nr [...] jest odległy około 27 m - zatem nie znajduje się w bezpośrednim (odległość działek nr [...] ,[...], usytuowanych bokiem względem siebie wynosi ok. 14 m) sąsiedztwie planowanej inwestycji. W ocenie organu, usytuowanie planowanej inwestycji nie powoduje oddziaływania, w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane na działkę skarżącej. Projektowany obiekt nie może wprowadzać ograniczeń w zagospodarowaniu działki nr [...] w rozumieniu obowiązujących przepisów. M.P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Wojewody [...] , domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia organu l instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w zw. z art. 144 Kpa w zw. z art. 149 § 3 Kpa i art. 145 § 1 pkt 4 Kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia oddalającego wniosek o wznowienie postępowania na skutek przyjęcia, iż dopuszczalnym jest dokonanie oceny istnienia interesu prawnego skarżącej w postępowaniu wstępnym a także, iż skarżącej w oczywisty sposób nie przysługuje przymiot strony, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bo doprowadziło do wydania postanowienia z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 kpa, 2) art. 107 § 3 kpa poprzez nie odniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia do zarzutów skarżącej dotyczących naruszenia prawa materialnego i prawa procesowego przez organ, podniesionych w zażaleniu, z czego wynika, iż organ nie rozpatrzył odwołania w całości. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. póz. 1066) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r., póz. 718 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego wydania. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia może mieć miejsce w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Chodzi tu o naruszenie, które skutkuje przyjęciem, że bez jego popełnienia nie doszłoby do wydania rozstrzygnięcia określonej treści. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowania wykładni tych przepisów. Skarga jest zasadna Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest postanowienie Wojewody [...], utrzymujące w mocy postanowienie organu l instancji o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z 11.09.2015r., znak sprawy [...] zatwierdzającą projekt budowlany oraz udzielającą pozwolenia na budowę nr [...] dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku mieszkalno-usługowego wielorodzinnego z instalacjami wewnętrznymi: wod.-kan., gazową, elektryczną, c.o., wentylacji mechanicznej na działce nr [...] obr. [...], wraz ze zjazdem z działki nr [...], obr.[...], przyłączem wody i kanalizacji opadowej, wewnętrzną instalacją gazową prowadzoną w ziemi, instalacjami: wody, kanalizacji sanitarnej i opadowej ze zbiornikiem retencyjnym, murkami oporowymi, miejscami postojowymi i utwardzeniem terenu oraz likwidacją kolidujących przyłączy wody i instalacji kanalizacji sanitarnej na działkach nr [...] ,[...], obr. [...] przy ul. [...] w K. Rozpatrując skargę w ramach opisanej na wstępie kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie przesądzając kwestii przysługiwania skarżącej przymiotu strony w poprzednio prowadzonym postępowaniu, stwierdza, że w toku postępowania administracyjnego organy obu instancji dopuściły się naruszenia przepisów postępowania - to jest art. 149 § 1, 2 i 3 Kpa - w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozważania należy poprzedzić uwagami natury ogólnej odnośnie specyfiki postępowania wznowienionego. Otóż postępowanie administracyjne, po wpłynięciu podania o wznowienie postępowania, jest podzielone na dwa etapy. W pierwszym etapie, organ bada czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest na ustawowych przesłankach wznowienia, enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1 kpa oraz 145a kpa oraz, czy zostało ono wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 kpa, a także czy wnoszący poddanie jest stroną tego postępowania. Negatywna weryfikacja którejkolwiek z tych przesłanek uprawnia organ do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania w oparciu o art. 149 § 3. Drugi etap obejmuje kontrolę merytoryczną tj. postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Kwestią dyskusyjną jest jednak uprawnienie do badania przez organ przymiotu strony na wczesnym, wstępnym etapie, w sytuacji, kiedy wnoszący podanie o wznowienie postępowanie powołuje się na brak swojego udziału w postępowaniu (145 § 1 pkt 4 Kpa), a tym samym uprawnienie do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania już na tym etapie z powołaniem się na tą okoliczność, że wnoszący podanie nie jest stroną postępowania zakończonego decyzją ostateczną. W sytuacji takiej organ administracji, przymiot strony podmiotu składającego podanie, powinien badać jako przyczynę wznowienia - a zatem po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Z zasady bowiem z wnioskiem takim występują podmioty pominięte przez organy administracji w ustalaniu kręgu stron danego postępowania administracyjnego, a które stoją na stanowisku (zasadnie lub niezasadnie), iż w postępowaniu tym powinny brać jako strony udział. Przyznanie lub odmowa przyznania statusu strony takiemu podmiotowi rozstrzyga o tym czy zaszła wskazana w art. 145 1 pkt 4 Kpa przyczyna wznowienia postępowania i z uwagi na tą okoliczność ustalenia, co do posiadania przymiotu strony przez wnoszącego podanie o wznowienie, powinno nastąpić w pełnowymiarowym postępowaniu administracyjnym a nie na wstępnym, formalnym jego etapie. Wyjątkiem od tej reguły może być ocena organu dokonana w oparciu o treść samego podania. Otóż jeżeli z tej treści w sposób ewidentny, nie budzący żądnej wątpliwości wynika, że pochodzi ono od podmiotu nie będącego stroną postępowania - co musi wynikać z samych twierdzeń w nim zawartych a nie z odmiennej oceny prawnej danego stanu faktycznego - organ może wydać postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. Organ ma zatem podstawy wydać postanowienie o odmowie wznowienia postępowania, negatywnie oceniając przymiot strony przez wnoszącego o wznowienie postępowania, jedynie wtedy, gdy okoliczność ta nie budzi żadnych wątpliwości. Konkludując, w ocenie sądu, jeśli okoliczność, czy danemu podmiotowi przysługuje status strony postępowania, stanowi jednocześnie przesłankę wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 Kpa), to może być ona badana już po wszczęciu postępowania wznowieniowego. Zaprezentowane wyżej stanowisko znajduje potwierdzenie w najnowszym orzecznictwie sądów administracyjnym (por. wyrok NSA z 17.04.2012r., II OSK 191/12, wyrok NSA z 5.04.2017r., sygn. akt l OSK 2214/16, wyrok NSA z 19.05.2017 r, sygn. II OSK 2411/15, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy, sąd stwierdza, że brak interesu prawnego po stronie skarżącej w sprawie zakończonej decyzją o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę nie ma z pewnością charakteru ewidentnego. Działka nr [...] nie przylega co prawda do działki na której ma powstać budynek, niemniej jednak znajduje się w bardzo bliskiej odległości. Inwestycja to budowa budynku wielorodzinnego, co za tym idzie ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości sąsiednich mogą dotyczyć większego obszaru niż tylko nieruchomości bezpośrednio graniczących z terenem inwestycji. Uznanie, że skarżąca nie ma interesu prawnego w przedmiotem sprawie nie jest więc oczywiste, a tylko w takiej sytuacji możliwe jest zakończenie postępowania wznowieniowego już na pierwszym etapie. Konieczne jest przeprowadzenie analizy sytuacji prawnej skarżącej w kontekście budowy budynku wielorodzinnego, przy zapewnieniu jej prawa do czynnego udziału w tym postępowaniu. Przy wyznaczaniu obszaru oddziaływaniu obiektu należy pamiętać, że ustawodawca w definicji określonej w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane odsyła do przepisów odrębnych. Wobec braku wyraźnego wskazania przez ustawodawcę przepisów, na podstawie których dochodzi do wyznaczenia terenu w otoczeniu obiektu budowlanego, przyjąć należy, że są to wszystkie powszechnie obowiązujące przepisy prawa wprowadzające określonego rodzaju ograniczenia czy też utrudnienia w zakresie zagospodarowania tego terenu, a w szczególności: przepisy techniczno -budowlane, w tym przeciwpożarowe, przepisy z zakresu ochrony środowiska, ochrony zabytków, przepisy prawa miejscowego (wyrok NSA z 16.03.2011 r., II OSK 472/10), czy też przepisy dotyczące własności i innych praw rzeczowych określone w kodeksie cywilnym i innych ustawach (wyrok NSA z 24.04.2009 r., II OSK 626/08). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11.04.2017 r., sygn. II OSK 2025/15 trafnie stwierdził, że nie sposób mówić o oczywistym (ewidentnym) braku przymiotu strony danego postępowania administracyjnego w odniesieniu do podmiotu, który składając wniosek o wznowienie tego postępowania powołuje się na własny interes prawny i dla weryfikacji twierdzeń którego - tak jak w rozpatrywanej sprawie, w której przymiot strony zależy od określenia rodzaju i zasięgu oddziaływania projektowanej inwestycji, co zwykle jest kwestią sporną - niezbędne jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, obejmującego zwłaszcza badanie i ocenę określonego materiału dowodowego. Mając na względzie stanowisko organów obu instancji - sprowadzające się w istocie do ustalenia, że sporna inwestycja nie będzie oddziaływać na nieruchomość skarżącej - nie budzi wątpliwości sądu, że w niniejszej sprawie doszło do merytorycznego rozpoznania wniosku M.P. - bez wymaganego w tym zakresie wznowienia postępowania. Jak wynika bowiem z art. 149 § 1 i 2 Kpa przeprowadzenie przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy następuje na podstawie postanowienia o wznowieniu postępowania. W konsekwencji należy uznać, że organy obu instancji orzekły o odmowie wznowienia postępowania z naruszeniem tych przepisów. Orzekając ponownie organ, mając na względzie poczynione wyżej uwagi, wyda stosowne rozstrzygnięcie, eliminując tym samym dotychczasowe naruszenia prawa. Ponadto sąd pragnie zwrócić uwagę na jeszcze jedną kwestię. Przepis art. 148 Kpa stanowi, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (§ 1). Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (§ 2). Ponownie prowadząc postępowanie organ l instancji winien jednoznacznie ustalić, czy termin ten został zachowany, a więc kiedy skarżąca dowiedziała się o wydaniu decyzji. We wniosku o wznowienie postępowania M.P. podała, że dowiedziała się o wydanej decyzji w dniu 17.12.2016r. w trybie dostępu do informacji publicznej. Organ poprzestał na powyższym stwierdzeniu, jednak sąd nie jest w stanie zweryfikować jego prawdziwości, albowiem w aktach sprawy brak jakichkolwiek dokumentów w tym zakresie. Dochowanie terminu wynikającego z art. 148 § 2 Kpa przez skarżącą wymaga zatem jednoznacznego wyjaśnienia. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 wyroku. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 597 zł składa się: kwota 100 zł tytułem uiszczonego przez skarżącą wpisu, kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego skarżącą, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c 9 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. (Dz. U. 2015 r., póz. 1804 ze zm.), oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżących opłaty skarbowej za złożone pełnomocnictwo. 10