II SA/Kr 64/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie : WSA Mirosław Bator WSA Paweł Darmoń (spr.) Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2017 r. sprawy ze skargi M.K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 31 października 2016 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala Decyzją z 4 sierpnia 2016 r. Prezydent Miasta K. zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] [...] Sp. z o.o., ul. [...], [...], działającej przez pełnomocnika P. D. S. pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego pn.: "Budowa budynku hotelowego z funkcją gastronomiczną i garażami oraz z podwójnym zjazdem z ul. [...] wraz z instalacjami wewnętrznymi: elektrycznymi, niskoprądowymi, sanitarnymi, ogrzewania, wentylacji i klimatyzacji, gazową; wewnętrzną siecią elektroenergetyczną i zewnętrznym oświetleniem terenu oraz likwidacją sieci wodociągowej i elektroenergetycznej na dz. nr [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.". Od decyzji tej wniosły w terminie odwołania strony postępowania: Pan M. K. oraz Pani B. M. K.. Pan M. K. w odwołaniu, uzupełnionym późniejszymi pismami napisał : 1. Przedstawiony projekt nie spełnia wymagań określonych w warunkach zabudowy dla tego obszaru (Decyzja nr [...] z dnia 30 listopada 2009) w odniesieniu do części WZ określającej " Warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy ", punkt l, podpunkt c. który odnosi się do szerokości elewacji frontowej i mówi: " Szerokość elewacji frontowej od ulicy [...] wyznacza się do szerokości terenu inwestycji, jako zabudowę pierzejową. Szerokość elewacji frontowej od ulicy [...] wyznacza się do szerokości terenu inwestycji, jako zabudowę pierzejową". Przedstawiony projekt nie spełnia warunku zabudowy pierzejowej zarówno od strony ul. [...] jak i P. . (...)Taki przebieg elewacji frontowej nie dość, że nie spełnia zasady zabudowy pierzejowej, także burzy ład przestrzenny w tym obszarze (nie ma analogii) do istniejącej zabudowy (art. 2 pkt l ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). 2. Wewnętrzna część planowanej inwestycji (od strony dziedzińca) o wysokości czterech pięter (...) stanowi w mojej opinii również naruszenie zasad ładu przestrzennego (...) Inwestor hotelu, jako pierwszy wgryza się w przestrzeń wewnętrznego dziedzińca i zaburza jego harmonijny układ, który być może jako jeden z niewielu nie został zabudowany i zabetonowany. (...)3. Zastrzeżenia moje budzi także pewien aspekt techniczny dotyczący zabezpieczania budynków podczas planowanych prac związanych z budową fundamentów (...). P. B. M. - K. w odwołaniu napisała, cyt.: Zatwierdzony projekt niszczy koncepcje urbanistyczną wytyczoną w latach trzydziestych ubiegłego stulecia, w którym budynki przy ulicach [...] miały stanowić okrąg mieszczący w swoim środku podwórka na użytek mieszkańców. (...) Inwestor nie przeznacza odpowiedniej ilości terenu pod zieleń, planując zamiennie założenie zieleni na powierzchni hotelu. W mieście o poziomie skażenia powietrza, jakie występuje w K., nie chodzi o zieleń zdobiącą w sensie estetycznym, ale o drzewa i krzewy mogące być zakorzenione w gruncie, gdyż jedynie te wydzielają odpowiednią ilość tlenu do atmosfery i choćby w drobnym stopniu poprawiają jakość powietrza. Szczególnie w dobie, kiedy walka z zanieczyszczeniem i niewystarczającą ilością zieleni w mieście staje się nie tylko przedmiotem debaty publicznej ale stanowi realny problem godzący w życie i zdrowie mieszkańców, akceptacja tego typu propozycji inwestora jest niedopuszczalna. Zatwierdzony projekt (...) zamyka przepływ powietrza w otoczeniu budynków (,..) przy jednej z najbardziej ruchliwych i zanieczyszczonych spalinami ulic miasta (...). Wojewoda decyzją z dnia 31 października 2016 r., znak [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W jej uzasadnieniu Wojewoda stwierdził, że analiza akt sprawy wskazuje, że zaskarżona decyzja wydana została prawidłowo, a zarzuty zawarte w odwołaniach nie mogą być uznane za zasadne. Zgodnie z art. 10 § 1 i 61 § 4 kpa, strony postępowania zostały prawidłowo zawiadomione o wszczęciu postępowania z wniosku o pozwolenie na budowę, pismem z 15 lipca 2016 r., po zebraniu dowodów i materiałów w sprawie. Inwestor złożył oświadczenie o dysponowaniu na cele budowlane nieruchomościami objętymi planowaną inwestycją. Projekt budowlany dotyczący budowy hotelu wraz z infrastrukturą techniczną przy ul. [...] w K. - nie narusza ustaleń obowiązującej ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta K. Nr [...] z 30.11.2009 r., o ustaleniu warunków zabudowy, znak: [...], przeniesionej na rzecz inwestora decyzją Prezydenta Miasta K. Nr [...] z 11 września 2015 r., znak: [...] Ustalenia decyzji o warunkach zabudowy są wiążące dla organu administracji architektoniczno-budowlanej wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę. Celem planowanej inwestycji jest poprawa w dziedzinie hotelarstwa istniejącej infrastruktury K., do którego z każdym rokiem przybywa coraz więcej gości, turystów i pielgrzymów z całego świata. Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Projekt zagospodarowania terenu opracowany został na kopii mapy sytuacyjno-wysokościowej, sporządzonej w skali 1: 500, przyjętej do powiatowego zasobu geodezyjno-kartograficznego. Projekt zagospodarowania terenu został uzgodniony w zakresie usytuowania sieci uzbrojenia terenu na Naradzie Koordynacyjnej przeprowadzonej 2.03.2016 r. w Urzędzie Miasta K.. Projekt uzgodniony został również z [...] Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków w K., z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz z rzeczoznawcą do spraw higieniczno-sanitarnych. Projekt budowlany jest kompletny, zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego i sporządzony został przez osoby uprawnione, legitymujące się wymaganymi uprawnieniami budowlanymi (art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane) i aktualnymi na dzień sporządzenia projektu zaświadczeniami o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Projektanci i sprawdzający, zgodnie z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, do projektu budowlanego dołączyli oświadczenie, o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt zagospodarowania terenu - nie narusza przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2015.1422 t.j.). Planowana inwestycja dotycząca budowy hotelu wraz z infrastrukturą techniczną przy ul. [...] w K. - nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu przepisów Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2010.213.1397 ze zm.) . Planowana inwestycja nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, zgodnie z przepisami o ochronie środowiska albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 (art. 32 ust. l pkt l Prawa budowlanego). Powyższe wyczerpuje, zatem wymogi przewidziane przez przepisy art. 32 ust. 1 i 4 oraz art. 33 ust. 2 powołanej ustawy Prawo budowlane. W związku z zarzutami zgłoszonymi przez odwołujących się, należy wyjaśnić, co następuje. W odwołaniu mogą być formułowane różne zarzuty, jednak skuteczne są tylko te, które wskazują na naruszenie interesu prawnego odwołującego się, a nie interesu faktycznego, a więc naruszenie konkretnego przepisu obowiązującego prawa. Analiza zarzutów zgłoszonych w odwołaniach nie doprowadziła do przyjęcia oceny, że badana decyzja Prezydenta Miasta K. Nr [...] z 4.08.2016 r., narusza jakiś konkretny przepis prawa, który nie został wskazany przez odwołujących się. Przyjęte rozwiązanie projektowe polegające na cofnięciu części elewacji budynku hotelu od strony ulic [...] nie narusza ustaleń decyzji o warunkach zabudowy z 30.11.2009 r., ponieważ w decyzji tej w załączniku Nr 1 w pkt II. 1.c wyznaczono szerokość elewacji frontowej od ulicy do szerokości terenu inwestycji, jako zabudowę pierzejowaj a projekt nie przekracza tej szerokości i do wysokości poziomu pierwszego piętra zachowuje układ zabudowy pierzejowej. W ocenie organu odwoławczego, ustalenia zawarte w decyzji o warunkach zabudowy wskazują jedynie szerokość terenu inwestycji i ustalają obowiązującą linię zabudowy, a nie wprowadzają nakazu realizacji wyłącznie zabudowy pierzejowej, który mógłby prowadzić do braku możliwości spełnienia wymagań dotyczących nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych w budynkach sąsiednich; ani nie wprowadzają zakazu autorskiej inwencji projektanta przy projektowaniu obiektu. Z przyczyn wyżej naprowadzonych, nie został uznany także zarzut dotyczący braku spełnienia wymagań pkt 1 .e. decyzji o warunkach zabudowy, poprzez brak zachowania w projekcie głównej kalenicy dachu budynku w sposób równoległy do ulic [...]. Z decyzji o warunkach zabudowy z 30 listopada 2009 r. wynika, że dopuszczalna jest zabudowa wewnętrznego kwartału istniejącej zabudowy, pod warunkiem zachowania wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu objętego wnioskiem dla inwestycji kubaturowej w wysokości do 60% oraz zapewnienia udziału powierzchni biologicznie czynnej dla terenu działki inwestycyjnej na poziomie nie mniej niż 25%. Z projektu budowlanego wynika, że zachowane zostały wymagane wskaźniki, które wynoszą odpowiednio: 60% i 25%, przy czym część powierzchni biologicznie czynnej urządzono na dachach i tarasach budynku, co jest zgodne z § 3 pkt 22 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2015.1422.j.t.) który stanowi, że przez teren biologicznie czynny należy rozumieć teren z nawierzchnią ziemną urządzoną w sposób zapewniający naturalną wegetację, a także 50% powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią, nie mniej jednak niż 10 m , oraz wodę powierzchniową na tym terenie. Zarzuty dotyczące zabezpieczania budynków podczas planowanych prac związanych z budową fundamentów nie mogą być badane, ponieważ nie należą do właściwości organów administracji architektoniczno-budowlanej tylko do organów nadzoru budowlanego. Zgodnie z art. 20 Ustawy Prawo budowlane - pełną odpowiedzialność za opracowany projekt budowlany ponosi projektant. Badana decyzja w świetle przepisów ustawy prawo budowlane i przepisów wykonawczych do tej ustawy - nie budzi zdaniem organu odwoławczego zastrzeżeń. Opisaną wyżej decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M. K., zarzucając jej : I. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 34 ust. 1 i 3 pkt. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2016 r., póz. 23) oraz paragrafu 4 ust. 1. paragrafu 5 i paragrafu 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra transportu, budownictwa i gospoda morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych (Dz. U. z 2012.463), które miało wpływ na wynik sprawy, II. inne naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na jego wynik. tj. art. 35 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2016 r.. 23) oraz art. 7, 8, 77 Kodeksu postępowania administracyjnego. Na podstawie tych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wywiedziono, że wydana decyzja jest niezgodna z decyzją ustalającą warunki zabudowy. W załączniku Nr 1, pkt. II. 1.a, zgodnie z § 4. ust. 1 cyt. rozporządzenia wyznaczono linię nowej zabudowy od strony ul. [...] i od strony ul. [...], jako przedłużenie linii zabudowy na działkach sąsiednich tj. na dz. nr [...] i na dz. nr [...]. Linie te zdefiniowano, jako "linie obowiązujące". Znajduje to potwierdzenie w załączniku Nr [...] ww. decyzji. Szerokość elewacji frontowych nowej zabudowy, od ulicy [...] i od ulicy [...], zgodnie z § 6. ust. 2 rozporządzenia, sprecyzowano poprzez użycie sformułowania "do szerokości terenu inwestycji, jako zabudowę pierzejową" (pkt. II. 1.c. zał. Nr 1). Par. 6 i związany z nim par. 3 ust. 1 cyt. rozporządzenia mają następujące brzmienie: "§ 6. 1. Szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. 2. Dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. § 3. 1 W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy." Analiza przywołanych przepisów wskazuje jednoznacznie, że zakres i sposób wyznaczenia szerokości elewacji frontowej dla ww. inwestycji ustalony został z pominięciem reguły ogólnej zawartej w par. 6 ust. 1. W badanym przypadku szerokość elewacji frontowej wyznaczono w oparciu o wyniki analizy urbanistyczno-architektonicznej zawarte w załączniku Nr 2 do ww. decyzji o u.w.z. oraz na podstawie par. 6 ust. 2 cyt. rozporządzenia, przewidującego możliwość odstępstwa od reguł ogólnych wyznaczania szerokości elewacji frontowej nowej zabudowy. Użycie w pkt. II.1.a,c decyzji określeń: "linie obowiązujące" oraz "do szerokości terenu inwestycji, jako zabudowę pierzejową" nie jest przypadkowe. Teza ta nie budzi wątpliwości zwłaszcza po zapoznaniu się z załącznikiem Nr [...] ww. decyzji, z którego jasno wynika, że zabudowa analizowanego terenu w całości stanowi zabudowę o charakterze pierzejowym, w związku z tym zdaniem skarżącego istnieje nakaz realizowania w analizowanym obszarze wyłącznie zabudowy pierzejowej , co naruszają : przyjęte rozwiązanie projektowe i zaskarżona decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Zdaniem skarżącego jedynie pozornie zachowano układ zabudowy pierzejowej , bowiem usytuowane w linii zabudowy "niby" arkady wraz ze znajdującą się nad nimi pergolą przylegającą do tarasu nie mogą zostać uznane za elewację frontową ściany konstrukcyjnej głównej bryły budynku hotelu , spełniającej warunki zabudowy w zakresie obowiązku zachowania zabudowy pierzejowej. Przyjęcie błędnego założenia umożliwiło cofnięcie i ukośne usytuowanie elewacji frontowej ściany konstrukcyjnej głównej bryły budynku hotelu względem pierzei ul. [...] i ul. [...]. Podobnie dach głównej bryły projektowanego budynku powinien być dwuspadowy z kalenicą główną przebiegającą równolegle do zabudowy pierzei ul. [...] i ul. [...] a zatwierdzony projekt tego nie realizuje. To wszystko zdaniem skarżącego kłóci się z pierzejowym charakterem zabytkowej zabudowy znajdującej się w otoczeniu. Gdyby potraktować arkady /pergolę, jako część konstrukcyjną budynku zaliczaną do powierzchni zabudowy to przekroczony zostaje 60 % dopuszczalny parametr podany w decyzji WZ. W decyzji o ustaleniu warunków zabudowy wskazano również, że udział powierzchni biologicznie czynnej dla terenu działki inwestowanej wynosi nie mniej niż 25 % jednak zaprojektowany dach zielony jest obsadzony roślinnością ekstensywną. Nie jest to zdaniem skarżącego przykład terenu biologicznie czynnego a jedynie jego substytut. W projekcie brakuje 102,8 m kw. z wymaganych decyzją o u.w.z. 841,5 m kw. powierzchni TBC ( co stanowi 14 % wymaganej powierzchni). Skarżący zarzuca że projekt budowlany ocenić należy jako niekompletny , gdyż nie zawiera odpowiednich rozwiązań technicznych i organizacyjnych zabezpieczających realizowaną inwestycję przed negatywnymi skutkami zalania wodami powodziowymi. Wątpliwości budzi także lokalizacja dwóch transformatorów SN ( średniego napięcia) wraz z rozdzielnicami w podziemiach projektowanego hotelu. Niepokój skarżącego budzi także konieczność usunięcia drzewa (robinia) zlokalizowanego przy granicy z chodnikiem wzdłuż ul. [...] oraz drzew i krzewów przy granicy z chodnikiem wzdłuż ul. [...] w K.. Ponadto skarżący zarzucił że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem zasady uwzględniania z urzędu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli ( art. 7 kpa) , zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa ( art. 8 kpa) oraz z naruszeniem art. 77 kpa w myśl którego organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy rozstrzyganej sprawy. Skarżący wskazał, że jako współwłaściciel nieruchomości usytuowanej przy ul [...] w K., bezpośrednio sąsiadującej z obszarem inwestycji, posiada interes faktyczny i prawny w prawidłowym załatwieniu sprawy zakończonej decyzją administracyjną. Interes prawny wywodzi z art. 140 k.c. a w szczególności z wynikającej z niego zasady ochrony prawa własności oraz zasady dobrego sąsiedztwa. W piśmie uzupełniającym z dnia 6 lutego 2017 r ( k – 30-42) skarżący ponownie zarzucił nieprawidłowości w wyliczeniu powierzchni biologicznie czynnej dla inwestycji oraz że zaproponowana przez inwestora nawierzchnia [...] jest jedynie substytutem pełnowartościowej powierzchni biologicznie czynnej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ wskazał, że przyjęte rozwiązania projektowe spełniają warunki zawarte w decyzji Prezydenta Miasta K. z 30 listopada 2009 r o ustaleniu warunków zabudowy, przeniesionej następnie na rzecz inwestora decyzją z dnia 11 września 2015 r. Podkreślił, że ustalenia zawarte w decyzji o warunkach zabudowy nie wprowadzają nakazu realizacji wyłącznie zabudowy pierzejowej, ale określają szerokość terenu inwestycji oraz obowiązującą linię zabudowy. Na rozprawie w dniu 13 września 2017 r na pytanie Sądu o interes prawny w zaskarżeniu decyzji M. K. wyjaśnił, że jego zdaniem ma prawo do mieszkania w okolicy, w której wszystkie inwestycje realizowane są zgodnie z prawem i na tych samych zasadach dla wszystkich inwestorów – nigdzie nie ma ściętych elewacji. Podkreślił, że ze swego okna widzi teren inwestycji, choć nie jej front. Uczestnik postępowania [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. wniosła o oddalenie skargi ( k – 129-132). Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1447) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) -dalej "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według tych kryteriów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie doszedł do wniosku, że zarzuty skargi nie mogą odnieść zamierzonego skutku, bowiem zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Na początku należało rozważyć kwestię legitymacji skargowej, to jest czy skarżący M. K. posiada interes prawny do wniesienia skargi. Stosownie do art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym panuje ugruntowany pogląd, że przez interes prawny, w przeciwieństwie do interesu faktycznego, rozumie się przyznany przepisami prawa materialnego zakres uprawnień podmiotu, kształtujący jego sytuację prawną. Naruszenie tego interesu następuje więc wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 205/09) . Musi to być nadto interes indywidualny, bezpośredni i realny ( wyrok NSA z dnia 23 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK 715/05), wynikający z normy obowiązującego prawa, naruszony wydaniem zaskarżonej decyzji. Musi on być wykazany przez skarżącego, gdyż dopiero stwierdzenie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę otwiera mu drogę do merytorycznego rozpoznania tej skargi ( wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1539/09) Istnienie interesu prawnego we wniesieniu skargi podlega badaniu przez sąd administracyjny. Stanowi to konsekwencję wyodrębnienia interesu prawnego w rozumieniu art. 50 §1 p.p.s.a. jako interesu we wniesieniu skargi. Zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny nie może opierać się w tym względzie wyłącznie na ustaleniach organów administracji publicznej orzekających w sprawie w obu instancjach (tak wyr. NSA z 30 stycznia 2007 r, II OSK 247/06, Legalis; wyr. NSA z 10 kwietnia 2008 r , II OSK 374/07,Legalis; wyr. NSA z 10 marca 2008 r., II OSK 221/07, Legalis , teza 14 do art. 50 p.p.s.a. w komentarzu pod red. Prof. Romana Hausera i prof. Marka Wierzbowskiego, Wydawnictwo C.H. Beck , Warszawa 2013) Tego wykazanego interesu prawnego w rozumieniu przepisów ustawy brakuje skarżącemu. Z uzasadnienia pisemnej skargi wynika, że skarżący M. K. upatruje swojego interesu prawnego i faktycznego w prawidłowym załatwieniu sprawy, jako właściciel lokalu mieszkalnego nr [...] i współwłaściciel (k - 52) nieruchomości usytuowanej przy ul [...] (działka nr [...]) bezpośrednio sąsiadującej z obszarem inwestycji. Interes prawny wywodzi jedynie ogólnie z zasady ochrony prawa własności ( art. 140 k.c.) oraz zasady dobrego sąsiedztwa. Na rozprawie bezpośrednio poprzedzającej wydanie wyroku skarżący wskazał, że polega on wyłącznie na "prawie do mieszkania w okolicy, w której wszystkie inwestycje realizowane są zgodnie z prawem i na tych samych zasadach dla wszystkich inwestorów – nigdzie nie ma ściętych elewacji. Podkreślił, że ze swego okna widzi teren inwestycji, choć nie jej front" Ani w skardze ani w ustnej wypowiedzi na rozprawie bezpośrednio poprzedzającej wydanie wyroku skarżący nie wykazał na czym polega jego indywidualny, konkretny i aktualny interes prawny we wniesieniu skargi. Powoływanie się wyłącznie ogólnie na ochronę własności, potrzebę zamieszkiwania w okolicy, w której wszystkie inwestycje realizowane są zgodnie z prawem, na względy estetyczne i zasadę dobrego sąsiedztwa przemawia jedynie za istnieniem interesu faktycznego w rozstrzygnięcie sprawy po myśli skarżącego. Konkretnych oddziaływań inwestycji na przedmiot swojej własności skarżący nie powołał i konkretnie nie określił. Równocześnie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym i w doktrynie przyjmuje się, że aby interes stanowił podstawę zakwalifikowania określonego podmiotu, jako strony postępowania musi pozostawać w bezpośrednim, konkretnym, indywidualnym i aktualnym związku z postępowaniem w określonej sprawie administracyjnej. Mieć interes prawny znaczy to samo, co ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danego podmiotu – strony postępowania (wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2013 r., I OSK 2226/12, LEX nr 1356980). Stosownie do art. 28 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) stronami w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę jest inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Zgodnie z definicją zamieszczoną w art. 3 pkt 20 prawa budowlanego przez "obszar oddziaływania obiektu" należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Skarżący M. K. jest właścicielem odrębnego lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku zlokalizowanym przy ul. [...] w K. na działce nr [...], bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji, jednak jakichkolwiek ograniczeń w zagospodarowaniu należącej do skarżącego własności nie stwierdza się, a sam skarżący o nich nie wspomina. Ze sporządzonego projektu zagospodarowania terenu, analizy przesłaniania i nasłonecznienia wynika, że budynek posadowiony na działce [...] posiada zapewnione prawidłowe nasłonecznienie i nie leży w obszarze przesłaniania projektowanej inwestycji. Brak wykazania interesu prawnego we wniesieniu skargi przez M. K. spowodował oddalenie skargi. Niezależnie od powyższych wywodów wskazać należy, że merytoryczne zarzuty podniesione w skardze są bezzasadne. Zarzuty te koncentrują się na zakwestionowaniu przyjętej w projekcie formy elewacji nowego budynku, która zdaniem skarżącego powinna polegać na zlicowaniu elewacji nowego budynku z kamienicami sąsiednimi na całej jej wysokości a zatwierdzony zaskarżoną decyzja projekt narusza ład architektoniczno-urbanistyczny zastany w okolicy, bo nigdzie nie ma tak skośnych elewacji narożnych (k - 301) Dodatkowo skarżący głównie zwraca uwagę na kwestie związane z projektowanym dachem i powierzchnią biologicznie czynną. Przyjęte rozwiązanie projektowe polegające na cofnięciu części elewacji budynku hotelu od strony ulic [...] w K. nie narusza ustaleń decyzji o warunkach zabudowy z 30 listopada 2009 r., ponieważ w decyzji tej w załączniku Nr 1 w pkt II. 1.c wyznaczono szerokość elewacji frontowej od ulicy do szerokości terenu inwestycji, jako zabudowę pierzejową a projekt nie przekracza tej szerokości i do wysokości poziomu pierwszego piętra zachowuje układ zabudowy pierzejowej. Ustalenia zawarte w decyzji o warunkach zabudowy wskazują jedynie szerokość terenu inwestycji i ustalają obowiązującą linię zabudowy, a nie wprowadzają nakazu realizacji wyłącznie zabudowy pierzejowej. Projektowany budynek hotelu nie przekracza gzymsu wieńczącego budynku przy ul. [...]. Frontowa ściana obu części budynku (części wyższej sześciokondygnacyjnej i części niskiej o wysokości 7,21 m) usytuowana jest na granicy działki i tworzy pierzeję ulicy [...] i P. . Prawo budowlane nie zawiera legalnej definicji zabudowy pierzejowej. W pojęciu potocznym zabudowa pierzejowa to ciąg frontowych elewacji budynków ustawionych w szeregu po jednej stronie ulicy. Ta zabudowa była dominująca w starej zabudowie miast, do pierwszej połowy XX wieku. We współczesnej zabudowie należy przede wszystkim uwzględniać wymagania ładu przestrzennego. Zaproponowana w zatwierdzonym projekcie budowlanym zabudowa spełnia te wymogi, bowiem wypełnia lukę urbanistyczną kwartału ulicy [...] i P. , stanowi kontynuację tradycyjnej zabudowy pierzejowej a jednocześnie swoją formą tworzy nową wartość. Wymagania z pkt 1 .e. decyzji o warunkach zabudowy również zostały zachowane. Decyzja nie wprowadzała zakazu autorskiej inwencji przy projektowaniu obiektu. Zasadnicza bryła budynku - wysoka, wzdłuż ulicy [...] - zgodnie z warunkiem decyzji przykryta jest dachem połaciowym z główną kalenicą równoległą do ulicy [...], natomiast część niska przykryta jest dachem płaskim, częściowo z pergolą, gdzie kalenica nie występuje. Takie rozwiązanie uzyskało aprobatę Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków poprzez wydanie pozwolenia konserwatorskiego nr [...]. Z decyzji o warunkach zabudowy z 30 listopada 2009 r. wynika, że dopuszczalna jest zabudowa wewnętrznego kwartału istniejącej zabudowy, pod warunkiem zachowania wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu objętego wnioskiem dla inwestycji kubaturowej w wysokości do 60% oraz zapewnienia udziału powierzchni biologicznie czynnej dla terenu działki inwestycyjnej na poziomie nie mniej niż 25%. Z projektu budowlanego wynika, że zachowane zostały wymagane wskaźniki, które wynoszą odpowiednio: 60% i 25%, przy czym część powierzchni biologicznie czynnej urządzono na dachach i tarasach budynku, co jest zgodne z § 3 pkt 22 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 poz. 1422. j.t.). Projekt zawiera wymaganą dokumentację geologiczną a także opracowania wskazujące rozwiązania techniczne i organizacyjne dla ochrony przed powodzią. Jednocześnie stwierdzić należy, że ochrona interesów kolidujących z zamierzeniem budowlanym nie może sięgać tak daleko, aby uniemożliwiać inwestorowi realizację zamierzenia budowlanego, gdy jest ono zgodne z przepisami. Wynika to wprost z art. 35 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane, który stanowi, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Treść art. 35 ust. 4 ustawy prawo budowlane wyraźnie wskazuje na ograniczone kompetencje organu prowadzącego postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że decyzja o pozwoleniu na budowę jest decyzją związaną, nie pozostaje w gestii uznania organu administracji. W ocenie Sądu organ odwoławczy dokonał sprawdzenia warunków określonych w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 prawa budowlanego i był na mocy art. 35 ust. 4 zobowiązany do wydania zaskarżonej decyzji. W działaniach tych nie sposób doszukać się naruszenia przepisów postępowania ( art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., art. 8 k.p.a. , art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak rozważenia istotnych okoliczności sprawy) ani naruszenia materialnoprawnych przepisów prawa budowlanego. Wszystkie naprowadzone motywy sprawiły, że orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 14 marca 2012 r. poz. 270)