II SA/Kr 695/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 24 kwietnia 2020 r. znak: [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę. Starosta [...] – na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy w wyniku wyroku WSA w Krakowie - decyzją z 30 grudnia 2019 r. znak: [...] orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości położonej w obrębie B., gm. G., obejmującej działkę ewidencyjną nr [...] o pow. 0,87 ha, objętej księgą wieczystą nr [...] oraz nieruchomości położonej w obrębie B., gm. G., obejmującej działkę ewidencyjną nr [...] o pow. 0,91 ha, objętej księgą wieczystą nr [...], stanowiących własność J. K. (dalej: "skarżący"), przez zezwolenie spółce T. D. S.A. z siedzibą w K. (dalej: "inwestor", "wnioskodawca"), na wykonanie czynności związanych z przebudową istniejącej linii napowietrznej SN 15 KV, w ramach zadania inwestycyjnego pn.: "Przebudowa sieci 15 kV B. - T. - odgałęzienie za odłącznikiem [...]", na terenie ww. działek - w obrębie przebudowywanej linii oraz stanowiska słupowego, wzdłuż przedmiotowej linii pasem o szerokości 5 m na długości 30,4 m, następnie w obrębie stanowiska słupowego pasem o szerokości 10 m na długości 10 m oraz dalej wzdłuż linii pasem o szerokości 5 m na długości 4,8 m (powierzchnia zajęcia 276 m2), zgodnie z przebiegiem zaznaczonym na załącznikach mapowych nr 1, 2, 3 i 4 do ww. decyzji, stanowiących jej integralną część. Jako podstawę prawną decyzji organ I instancji wskazał art. 124 ust. 1, 3 i 7 oraz art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2018 r., poz. 2204 ze zm.), dalej "u.g.n." oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), dalej "K.p.a.". W uzasadnieniu decyzji organ I instancji organ wskazał, że 24 listopada 2017r. do organu wpłynął wniosek inwestora o wydanie decyzji w trybie art. 124 u.g.n. o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości przez wydanie zezwolenia na przeprowadzenie przebudowy istniejącej linii napowietrznej [...]. W treści wniosku wskazano, że "projektowana przebudowa (odcinków o długości: 21 mb na działce nr [...] i 24 mb na działce [...]) istniejącej linii napowietrznej [...], będzie polegała na wymianie istniejących przewodów gołych na przewody niepełnoizolowane oraz wymianie istniejącego stanowiska słupowego SN nr [...] na nowe wykonane z żerdzi wirowanej typu E posadowionej w miejscu istniejącego słupa (na działce [...])". Do wniosku dołączono m.in. następujące dokumenty: - kserokopie korespondencji J. K., spółki T. oraz wnioskodawcy, dotyczącej m.in. wyrażenia zgody na wejście w teren działek nr [...] oraz nr [...], - fragment mapy z zaznaczonym przebiegiem planowanej inwestycji, - wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy G.. Na podstawie danych zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków organ stwierdził, że ww. wniosek dotyczy nieruchomości obejmujących działki ewidencyjne nr [...] oraz nr [...] stanowiące własność J. K., na podstawie aktów notarialnych - umów sprzedaży, odpowiednio z 28 października 2009 r., Rep. A Nr [...] oraz z 19 lipca 2004 r., Rep. A Nr [...]. W dalszej części uzasadnienia organ I instancji wskazał, iż poprzednio w sprawie wydał decyzję z 27 marca 2018 r. znak [...], którą orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z przedmiotowych nieruchomości, przez zezwolenie spółce T. D. S.A. z siedzibą w K. na wykonanie czynności związanych z przebudową istniejącej linii napowietrznej SN 15 kV, w ramach zadania inwestycyjnego pn.: "Przebudowa sieci [...] - odgałęzienie za odłącznikiem [...]", pasem montażowo-budowlanym zlokalizowanym na terenie ww. działek, w obrębie przebudowywanej linii oraz stanowiska słupowego, o szerokości 10 m na długości 46 m (powierzchnia zajęcia 460 m2) oraz pasem gruntu tych działek, umożliwiającym dojazd do miejsca planowanych prac, biegnącym od drogi powiatowej (działka ewidencyjna nr [...], położona w obrębie B., gm. G.), wzdłuż ich wspólnej granicy w kierunku południowo-zachodnim, o szerokości 5 m i długości 240 m (powierzchnia zajęcia 200 m2), o przebiegu przedstawionym na załączniku graficznym do decyzji, stanowiącym jej integralną część. Po wniesieniu odwołania przez skarżącego Wojewoda decyzją z 25 lipca 2018 r. znak [...], na podstawie art. 9a w związku z art. 124 ust. 1 u.g.n. oraz art. 138 § 1 K.p.a. utrzymał w mocy decyzję I instancji z 27 marca 2018 r. Po wniesieniu przez skarżącego skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym wyrokiem z 12 grudnia 2018 r., sygn. II SA/Kr 1269/18 uchylił decyzję Wojewody z 25 lipca 2018 r. oraz poprzedzającą ją decyzję I instancji z 27 marca 2018 r. wskazując liczne uchybienia w postępowaniu organów administracji. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ I instancji pismem z 27 maja 2019 r. zwrócił się do inwestora o przedłożenie opisanych w obszerny sposób dokumentów i wyjaśnień odnośnie zakwestionowanych przez sąd zagadnień. Inwestor w piśmie z 1 sierpnia 2019 r. złożył dodatkowe wyjaśnienia, do których dołączył 4 załączniki mapowe z naniesionym nowym planem zamierzenia inwestycyjnego. Dalej organ I instancji przywołał zastosowane w sprawie przepisy i obszerne fragmenty z orzecznictwa odnosząc się do wytycznych sformułowanych przez WSA. Następnie organ I instancji opisał dodatkowe dokumenty odnośnie rokowań: 1) pismo inwestora z 16 sierpnia 2019 r., 2) pismo skarżącego z 29 sierpnia 2019 r., w którym podnoszono brak prowadzonych rokowań, 3) pismo inwestora z 30 sierpnia 2019 r., zgodnie z którym skarżący został zaproszony na spotkanie 25 września 2019 r., 4) pismo inwestora z 12 listopada 2019 r., wraz z korespondencją z 25 października 2019 r. skierowaną do inwestora z propozycją zawarcia umowy służebności, 5) pismo skarżącego z 3 grudnia 2019 r., w którym podtrzymał stanowisko, że działania inwestora nie mogą być uznawane za prowadzenie rokowań. Podsumowując organ I instancji wskazał, że w sprawie zostały spełnione przesłanki do zastosowania regulacji art. 124 ust. 1, 2 i 3 u.g.n. W odwołaniu od opisanej na wstępie decyzji I instancji z 30 grudnia 2019 r. skarżący, reprezentowany przez adwokata, zarzucił naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego: a) art. 124 ust. 1 i 3 u.g.n. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na wydaniu decyzji ograniczającej sposób korzystania z należących do skarżącego nieruchomości, pomimo iż postępowanie w przedmiotowej sprawie nadal nie zostało poprzedzone rokowaniami w przedmiocie dobrowolnego wyrażenia zgody na przeprowadzenie prac zmierzających do realizacji przedsięwzięcia, b) art. 124 ust. 1 zd. 2 u.g.n. poprzez ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości skarżącego w sposób sprzeczny z planem miejscowym, który przewiduje, że remonty i modernizacje mają wynikać z uzasadnionych rozwiązań projektowych (§ 111 ust. 1 Rozdziału 1. Ustalenia ogólne, Działu VI Planu), czego wnioskodawca w żaden sposób nie wyjaśnił i nie wykazał, a także który przewiduje, że przy remontach i modernizacji utrzymuje się aktualny przebieg tras elektroenergetycznych (§ 116 ust. 1 Rozdziału 6 Planu), gdy tymczasem wnioskodawca nadal nie przedstawił wystarczających dowodów w tym zakresie, c) art. 124 ust. 1 u.g.n. poprzez jego błędne zastosowanie w sprawie w sytuacji, gdy planowane przez wnioskodawcę przedsięwzięcie, polegające na wymianie istniejących przewodów, nie stanowi "zakładania i przeprowadzenia na nieruchomości" urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej w rozumieniu art. 124 u.g.n., a nadto nie stanowi przebudowy w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego i przepisów u.g.n., a zatem w sytuacji, gdy bliżej nieokreślone planowane prace nie przekraczają swoim zakresem bieżącego remontu czy zwykłych prac konserwacyjnych, a dodatkowo w sytuacji, gdy wnioskodawca nie przedstawił żadnych dowodów wykazujących istnienie projektu przebudowy urządzeń na gruncie skarżącego, d) art. 112 ust. 1 w zw. z art. 6 pkt 2 u.g.n., poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na nieuzasadnionym przyjęciu, iż w niniejszej sprawie zastosowanie znajdują regulacje zawarte w Rozdzielę 4 u.g.n., do czego doprowadziło z kolei błędne uznanie, że przedmiotowe przedsięwzięcie pozwala zakwalifikować się jako inwestycja celu publicznego w rozumieniu przepisów u.g.n., w sytuacji braku przedstawienia przez wnioskodawcę wystarczających dowodów na wykazanie tego; 2. przepisów postępowania, w stopniu mający wpływ na treść zapadłego orzeczenia: a) art. 10 § 1 w zw. z art. 73 § 1 i art. 79a K.p.a. poprzez naruszenie zasady czynnego udziału skarżącego w toku prowadzonego postępowania przez uniemożliwienie mu przez organ wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów w postaci pisma inwestora z 20 listopada 2019 r., a co polegało na tym, że po złożeniu przez wnioskodawcę nowych dowodów na wezwanie organu skarżący nie został o tym fakcie poinformowany, a także nie został pouczony o prawie do zapoznania się z tym materiałem przed wydaniem decyzji; b) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a. w następstwie przełamania zasady prawdy materialnej, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w oparciu o domniemanie faktyczne, a dokładnie nieznajdujące odzwierciedlenia w stanie faktycznym sprawy stwierdzenia, iż realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia stanowi przebudowę, jest zgodna z planem miejscowym, a nadto zmierza do urzeczywistnienia interesu publicznego, jak i również, że w sprawie przeprowadzono rokowania, a to na skutek zaniechania wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i dokonania jego dowolnej oceny, a także oparcia się wyłączenie na twierdzeniach wnioskodawcy nie popartych jakimikolwiek dowodami, c) art. 107 § 3 w zw. z art. 7 i art. 11 w zw. z art. 8 K.p.a., polegające na sporządzeniu przez organ I instancji wadliwego uzasadnienia, w tym co do stanu faktycznego, które nie pozwala na prześledzenie procesu wykładni stosowanych przepisów, przez co z kolei naruszone zostały podstawowe zasady ogóle, którymi powinien kierować się organu administracji publicznego, w tym zasada ochrony zaufania uczestników postępowania do organów władzy publicznej. Wojewoda decyzją z 24 kwietnia 2020 r. znak [...], na podstawie art. 9a w zw. z art. 124 ust. 1 u.g.n. oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy decyzję I instancji z 30 grudnia 2019 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przywołał i wyjaśnił treść stosowanych przepisów prawa wraz z dotyczącymi ich tezami z judykatury. Odnosząc się do kwestii rokowań organ II instancji wskazał, że z akt sprawy wynika, iż do wniosku z 22 listopada 2017 r. złożonego przez pełnomocnika inwestora załączono pisma kierowane do skarżącego zawierające informacje o inwestycji planowanej na działkach nr [...] o pow. 0,87 ha i nr [...] o pow. 0,91 ha, oraz proponujące określone warunki finansowe za udzielenie zgody na przeprowadzenie przez przedmiotowe nieruchomości fragmentu linii napowietrznej [...] (pisma z 7 kwietnia 2016 r., 17 marca 2017 r., 5 kwietnia 2017 r., 8 listopada 2018 r., 20 listopada 2018 r. oraz 25 października 2019 r. - k. akt nr [...] i 56). Z powyższej dokumentacji zdaniem organu odwoławczego wynika, że właściciel przedmiotowych nieruchomości nie wyraził zgody na wykonanie prac na proponowanych przez inwestora warunkach, a wnioskodawca dopełnił obowiązku przeprowadzenia rokowań, o którym mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n. Odnosząc się do drugiej z przesłanek, tj. zgodności ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości z planem miejscowym, organ II instancji stwierdził, że zamierzona inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego przez Radę Gminy G. - uchwałą Rady Gminy G. nr [...] z 29 stycznia 2004 r., co wynika z oznaczenia przedmiotowego terenu określonymi symbolami i przepisów planu §116 pkt 1 ppkt 1b, § 24 pkt 2 ppkt 2i, § 16 pkt 2 ppkt 2k oraz § 17 pkt 2 ppkt 2j ww. planu miejscowego Podsumowując organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z powyższym aktem prawa miejscowego przebieg przedmiotowej linii został ustalony na etapie tworzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy G., który został zatwierdzony uchwałą Rady Gminy G. nr [...] dnia 29 stycznia 2004r. Dalej organ II instancji stwierdził, że z wyjaśnień inwestora przedstawionych w piśmie z 1 sierpnia 2019 r. wynika, że istniejąca linia napowietrzna SN 15 kV wykonana jest z przewodów typu 3 x AFL-6 35 mm2 i stanowiska słupowego SN typu P - 12 ŻN posadowionego na działce nr [...] w msc. B. gm. G.. W opracowanym projekcie linia napowietrzna SN 15 kV ulega przebudowie następująco: - wzrasta wysokość zawieszenia przewodów o zmienionych parametrach (3 x BLX - T 50 mm2 - zmieniony typ przewodów oraz ich przekrój) nad działkami nr [...], [...] w msc. B. gm. G. - żerdź stanowiska słupowego typu P-13,5/4,3/E na działce nr [...] w msc. B. gm. G. zmienia swoje parametry za względu na konstrukcje oraz długość. Powyższe czynniki kwalifikują zastosowanie art. 124 u.g.n. Odnosząc się do art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.), dalej "P.b.", organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie ze słownikową definicją (wobec braku definicji legalnej), pojęcie "parametr" oznacza "wielkość charakterystyczną dla danego materiału, procesu lub urządzenia", a zatem parametrem użytkowym i technicznym będą wszelkie wielkości (wyrażane w jednostkach miary, wagi, nachylenia etc.) elementów użytkowych (np. dachu, okna, schodów, balkonu, drzwi) technicznych (np. ciężaru konstrukcji, odporności przeciwpożarowej), które występują w przypadku danego obiektu budowlanego. Wymiana zatem przewodów o przekroju 35 mm2 ("gołe") na przewody o przekroju 50 mm2 (niepełnoizolowane), a także słupa SN typu P – 12 ŻN na słup wirowy typu P-13,5/4,3/E, oznacza, że zmianie ulegną parametry techniczne istniejącej linii, a zatem nie sposób zakwalifikować wskazywanych przez wnioskodawcę prac za remont, lecz stanowią one przebudowę przedmiotowej sieci, co uniemożliwia wydanie decyzji w oparciu o przepis art. 124b ust. 1 u.g.n. Tego rodzaju prace mogą zostać przeprowadzone po wydaniu decyzji z art. 124 ust. 1 u.g.n. Podsumowując organ II instancji stwierdził wypełnienie przez planowaną inwestycję przesłanki zawartej w art. 124 ust. 1 u.g.n., tzn. "zgodności ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości z planem miejscowym". Za spełniony w przedmiotowej sprawie uznał również wymóg zasięgu lokalnego omawianego zamierzenia, jako inwestycji celu publicznego, przy uwzględnieniu zasięgu tej inwestycji, będącej częścią zamierzenia, którego celem jest przebudowa sieci SN 15 kV trasa B. - T. - odgałęzienie za odłącznikiem [...], a tym samym poprawa funkcjonowania systemu elektroenergetycznego służącego zaopatrywaniu ludności w energię elektryczną na znacznym obszarze. W konsekwencji, zdaniem organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie zostały spełnione obie przesłanki wynikające z regulacji prawnych zawartych w art. 124 ust. 1 oraz ust. 3 u.g.n., a zatem odpowiednie zarzuty odwołania nie mogły zostać uwzględnione. Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących nieprawidłowego przeprowadzania rokowań organ II instancji wyjaśnił, iż organy orzekające w przedmiotowej sprawie nie są władne do oceny konkretnych propozycji wnioskodawcy w kontekście oczekiwań właściciela nieruchomość, które to w zależności od sytuacji mogą być różne. Organ odwoławczy zaznaczył, że planowana inwestycja polegać ma na przebudowie istniejącej już napowietrznej sieci elektroenergetycznej, częściowo na terenach obszarów przyrodniczo-krajobrazowych, obejmujących tereny rolne niezainwestowane i przeznaczone do ochrony przez zainwestowaniem. Zaproponowane przez inwestora kwoty dotyczyły służebności przesyłu, gdyż w pierwszej kolejności przy tego typu inwestycjach, inwestor powinien próbę uzyskania zgody na drodze cywilnoprawnej. Instytucja przewidziana w art. 124 u.g.n. odpowiada w swojej istocie służebności (przesyłu), bowiem na skutek decyzji wydanej w tym trybie przedsiębiorstwo przesyłowe uzyskuje prawo do wybudowania urządzeń przesyłowych (art. 124 ust. 1) oraz ich usytuowania, w tym do wejścia na nieruchomość w celu wykonania remontów i napraw (art. 124 ust. 6 u.g.n.). Organ II instancji stwierdził, że w judykaturze oraz literaturze wskazuje, się, iż "wyrażenie zgody" przez właściciela nieruchomości, o którym mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., na prowadzenie prac na nieruchomości winno znaleźć odzwierciedlenie w zawartej w tym zakresie umowie cywilnoprawnej określającej wszystkie elementy ukształtowanego nią stosunku prawnego. Umowa taka powinna zatem zawierać postanowienia odnośnie uprawnienia inwestora do wybudowania określonych obiektów lub urządzeń (art. 124 ust. 1 u.g.n.), jak również określać obowiązki właściciela nieruchomości do jej udostępnienia na potrzeby dokonywania remontów, konserwacji oraz usuwania awarii (art. 124 ust. 6 u.g.n.) oraz określać warunki wynagrodzenia za udostępnienie nieruchomości. Wszystkie powyższe kwestie stanowią też niezbędne elementy umowy ustanawiającej służebność przesyłu. Zgodnie z art. 3051 K.c., nieruchomość można obciążyć na rzecz przedsiębiorcy, który zamierza wybudować lub którego własność stanowią urządzenia, o których mowa w art. 49 § 1, prawem polegającym na tym, że przedsiębiorca może korzystać w oznaczonym zakresie z nieruchomości obciążonej, zgodnie z przeznaczeniem tych urządzeń (służebność przesyłu). Ponadto zarówno obciążenie nieruchomości służebnością przesyłu, jak i decyzyjne ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, podlega ujawnieniu w księdze wieczystej. Z powyższych przyczyn prowadząc rokowania, o których mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n., inwestor ma prawo określić jako warunek ustanowienie na jego rzecz służebności przesyłu, której istota co do zasady odpowiada instytucji przewidzianej w art. 124 u.g.n., co potwierdza, że warunek przeprowadzenia rokowań w myśl art. 124 ust. 3 u.g.n. został spełniony. Organ odwoławczy wyjaśnił, że właścicielowi nieruchomości przysługiwać będzie roszczenie o odszkodowanie za ewentualne straty oraz zmniejszenie się wartości nieruchomości z tytułu jej faktycznego zajęcia. Jednakże ustalenie w tego typu sprawach, jak rozpatrywana obecnie, wysokości i warunków przyznania rekompensaty z tytułu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, a także powoływania rzeczoznawcy majątkowego celem oszacowania szkody majątkowej, staje się aktualne dopiero w następstwie wykonania inwestycji objętej zezwoleniem - w razie, gdy przywrócenie nieruchomości do stanu sprzed wykonania inwestycji jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty i tym samym pozostaje również poza zakresem postępowania w niniejszej sprawie. Przywołując treść art. 124 ust. 3 oraz art. 128 ust. 4 u.g.n. organ II instancji stwierdził, że kwestie odszkodowawcze mogą być rozpatrywane dopiero po zrealizowaniu inwestycji, w stosunku do której wydawane jest zezwolenie w omawianym trybie. Natomiast mając na uwadze zarzuty odwołującego dotyczące ustanowienia służebności oraz rekompensaty za posadowioną już w przeszłości linię energetyczną, organ odwoławczy wskazał, że nie mogły być one przedmiotem niniejszego postępowania. Kwestie te co do zasady należą do wyłącznej właściwości sądów powszechnych. Podobnie organy nie są władne do określania w decyzji drogi dojazdowej do przedmiotowej linii na potrzeby podejmowania czynności związanych z jej wykonaniem i utrzymaniem. Jednakże w załączniku graficznym nr 4 do decyzji z 30 grudnia 2019 r. znak: [...] przedstawiono drogę dojazdową do działek nr [...] o pow. 0,87 ha i nr [...] w celu wykonania inwestycji, zaś jak wynika z pisma inwestora z 1 sierpnia 2019 r., po ponownym rozpatrzeniu możliwości dojazdu do przebudowanego odcinka linii napowietrznej SN 15 kV na działkach nr [...] oraz [...] oraz po ustaleniach z właścicielami uzyskano zezwolenie na przejazd sprzętem przez teren działki nr [...], a tym samym zmniejszono obszar ingerencji w teren działek skarżącego. Ponadto organ II instancji przywołał art. 47 ust. 1-3 P.b. Dodatkowo organ wskazał, że inwestycja nie mogła mieć innego przebiegu, gdyż został on już wyznaczony w MPZP gminy G., a przedmiotem niniejszego postępowania jest jedynie potwierdzenie zaistnienia przesłanek do przebudowy niniejszej linii. Z kolei mając na uwadze zarzuty dotyczące naruszenie art. 10 § 1 w związku z art. 73 § 1 i art. 79a K.p.a., organ odwoławczy wskazał, że zawiadomieniem z 13 listopada 2019 r. organ I instancji poinformował skarżącego o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowy oraz wypowiedzenia się co do treści zabranej dokumentacji w przeciągu 7 dniu od odebrania ww. pisma. Po upływie wskazanego terminu do organu I instancji nie wypłynęły materiały mające istotnego wpływu na rozstrzygniecie ww. sprawy. Dodatkowo strona miała możliwość zapoznania się z ww. aktami na etapie postępowania II instancji, jednakże nie wyraziła takiej woli. W tych okolicznościach, zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo ograniczył sposób korzystania z części przedmiotowej nieruchomości gruntowej, obejmującej działki nr [...] o pow. 0,87 ha i nr [...] o pow. 0,91 ha, określając szczegółowo zakres ograniczenia w sentencji decyzji oraz jej załącznikach, a zatem należało utrzymać powyższe rozstrzygnięcie w mocy. J. K. wniósł na powyższą decyzję Wojewody z 24 kwietnia 2020 r. znak [...], skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie: 1. prawa materialnego, tj.: a) art. 124 ust. 1 i 3 u.g.n., poprzez: - jego błędne zastosowanie, polegające na wydaniu decyzji utrzymującej w mocy decyzję ograniczającą sposób korzystania z należących do skarżącego nieruchomości pomimo, iż wymóg z art. 124 ust. 3 u.g.n. nadal nie został spełniony, bowiem wnioskodawca w dalszym ciągu nie wykonał obowiązku przeprowadzenia rokowań, - błędne przyjęcie, że planowane przez wnioskodawcę przedsięwzięcie uzasadnia ograniczenie, w drodze decyzji, sposobu korzystania z nieruchomości skarżącego przez udzielenie zezwolenia na realizację powyższych prac, z uwagi na rzekome sprzeciwienie się skarżącego na zaproponowane przez inwestora warunki planowanej inwestycji, w sytuacji gdy skarżący wyraził zgodę na przeprowadzanie powyższych prac, których warunki, a także projekt planowanych prac do tej pory nie zostały mu przedstawione przez inwestora, - jego błędne zastosowanie i przyjęcie przez organ, że inwestor określając w piśmie z 1 sierpnia 2019 r. jedynie bardzo niską kwotę za ustanowienie służebności przesyłu spełnił warunek przeprowadzenia rokowań w myśl art. 124 ust. 3 u.g.n., podczas gdy rokowania, o których mowa w art. 124 ust. 3 ustawy, warunkujące wydanie decyzji ograniczającej prawa właściciela nieruchomości, nie mogą całkowicie pomijać uzgodnień związanych z czasowym zajęciem nieruchomości w celu realizacji na niej prac wymienionych w ust. 1 tegoż artykułu i tym samym ograniczać się wyłącznie do propozycji i warunków dotyczących ewentualnego ustanowienia służebności przesyłu, - uznanie, że kwota odszkodowania za ograniczenie korzystania z należących do skarżącego nieruchomości zostanie ustalona i rozpatrywana dopiero po realizacji inwestycji, podczas gdy w trakcie prowadzenia rokowań skarżący ma pełne prawo oczekiwać na co najmniej precyzyjną ofertę jeśli chodzi o kwoty odszkodowania; b) art. 124 ust. 1 u.g.n. poprzez błędne uznanie, że planowana przez wnioskodawcę inwestycja ograniczająca sposób korzystania przez skarżącego z jego nieruchomości jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonego przez Radę Gminy G. - uchwałą Rady Gminy G. nr [...] z 29 stycznia 2004 r., podczas gdy z treści planu miejscowego wynika, że remonty i modernizacje mają wynikać z uzasadnionych rozwiązań projektowych (§ 111 ust. 1 Rozdziału 1. Ustalenia ogólne. Działu VI Planu), co organ w zupełności pominął przy wydaniu decyzji, a czego zaś wnioskodawca w żaden sposób nie wyjaśnił i nie wykazał, a także że przy remontach i modernizacji utrzymuje się aktualny przebieg tras elektroenergetycznych 116 ust. 1 Rozdziału 6 Planu), gdy tymczasem wnioskodawca nadal nie przedstawił wystarczających dowodów w tym zakresie; c) art. 3 pkt 7a P.b. w zw. z art. 124 ust 1 u.g.n. poprzez niewłaściwe przyjęcie, że prace polegające na wymianie istniejących przewodów gołych na przewody niepełnoizolowane, a także słupa SN typu P - 12 ŻN na słup wirowy typu P-13,5/4,3/E, spowodują zmianę parametrów technicznych istniejącej linii, zatem stanowią "przebudowę", podczas gdy prace te stanowią zwykłe prace konserwatorskie, czy też bieżący remont, a w konsekwencji błędne zastosowanie art. 124 ust. 1 u.g.n. w miejsce art 124b u.g.n.; d) art. 47 P.b. w zw. z art 124 u.g.n. poprzez błędne przyjęcie przez organ, że w celu uzyskania drogi dojazdowej do inwestycji realizowanej na podstawie art. 124 u.g.n. inwestor może skorzystać z instytucji uregulowanej w art 47 P.b., podczas gdy rozstrzygnięcie wydawane na podstawie art. 47 ust. 2 P.b. przez właściwy organ architektoniczno-budowlany nie ma związku z wywłaszczeniem zdefiniowanym w przepisach u.g.n.; e) art. 112 ust. 1 w zw. z art. 6 i art. 124 u.g.n. poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że przepis art 124 u.g.n jest przepisem odrębnym względem instytucji wywłaszczenia, a w konsekwencji błędne bezpodstawne i niczym nieuzasadnione przyjęcie, że realizowane przez wnioskodawcę przedsięwzięcie stanowi inwestycję celu publicznego, w rozumieniu przepisów u.g.n., skutkujące bezpodstawnym ograniczeniem prawa własności skarżącego; 2. przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik zapadłego orzeczenia: a) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art 80 i art. 107 § 3 K.p.a. polegające na odstąpieniu od realizacji zasady prawdy obiektywnej poprzez zastąpienie jej zasadą prawdy formalnej, co doprowadziło do zaniechania podjęcia działań zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a jedynie ograniczenie się do wydania zaskarżanej decyzji wyłącznie w oparciu o oświadczenia wnioskodawcy co do stanu faktycznego sprawy bez wskazania dowodów potwierdzających twierdzenia wnioskodawcy, b) art. 10 § 1 w zw. z art. 73 § 1 i art. 79a K.p.a. poprzez naruszenie zasady czynnego udziału skarżącego w toku prowadzonego postępowania i uniemożliwienie mu przez organ wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów w postaci pisma wnioskodawcy z 20 listopada 2019 r., a także poprzez bezpodstawne uznanie, iż pismo wnioskodawcy z 20 listopada 2019 r. nie ma istotnego wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, c) art. 107 § 3 w zw. z art. 9 w zw. z art. 7 i art. 11 w zw. z art. 8 K.p.a., polegające na sporządzeniu przez organ I instancji wadliwego uzasadnienia, w tym co do stanu faktycznego, które nie pozwala na prześledzenie procesu wykładni stosowanych przepisów, przez co z kolei naruszone zostały podstawowe zasady ogólne, którymi powinien kierować się organ administracji publicznej, w tym zasada ochrony zaufania uczestników postępowania do organów władzy publicznej. Mając na uwadze przedstawione zarzuty skarżący wniósł o: 1. unieważnienie w całości decyzji obu instancji, a z ostrożności procesowej, 2. uchylenie w całości decyzji obu instancji, względnie 3. uchylenie w całości tylko decyzji organu II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W obszernym uzasadnieniu zarzutów skarżący podniósł m.in., że wbrew wytycznym WSA zawartym w wyroku z 12 grudnia 2018 r. sygn. II SA/Kr 1269/18, wnioskodawca w dalszym ciągu nie spełnił warunków z art. 124 u.g.n., nie przeprowadził rokowań oraz nie ustalił i nie uzasadnił przebiegu szlaku do inwestycji. Skarżący zarzucił, że organ w zaskarżonej decyzji błędnie twierdząc, iż w przedmiotowej sprawie doszło do przeprowadzenia rokowań, powołał się na pisma wnioskodawcy z 7 kwietnia 2016 r., 17 marca 2017 r., 5 kwietnia 2017 r., 22 listopada 2017 r., 8 listopada 2018 r. oraz 20 listopada 2018 r. Pisma te były złożone i znane Sądowi już przy wyrokowaniu w uprzednim tożsamym postępowaniu. Wówczas WSA w Krakowie - mając na względzie ww. dowody - stwierdził, iż nie doszło do przeprowadzenia rokowań. Zatem organ wydał decyzję na podstawie tych samych dowodów co wcześniej. Bowiem to na podstawie ww. pism, a także tylko jednego nowego pisma wnioskodawcy z 25 października 2019 r. skierowanego do skarżącego, a z którego nie wynika przeprowadzenie rokowań, organ uznał, iż miałoby dojść do przeprowadzenia rokowań w przedmiotowej sprawie. Zatem jedynym nowym dowodem, do którego odniosły się organy, jest pismo wnioskodawcy z 25 października 2019 r., które jednak w dalszym ciągu nie zawiera niezbędnych precyzyjnych elementów porozumienia w sprawie, mogących świadczyć o przeprowadzeniu rokowań. Powołując się na ww. wyrok i określone przez Sąd niezbędne elementy propozycji w rokowaniach, skarżący oczekiwał od wnioskodawcy precyzyjnej propozycji uregulowania stosunków między stronami, w tym przede wszystkim kompletnej i konkretnej informacji jeśli chodzi o rodzaj rzekomo planowanych prac, drogi dostępu do urządzeń przesyłowych i sposobu korzystania z nieruchomości, a także propozycji kwoty wynagrodzenia i odszkodowania. Tymczasem, wbrew twierdzeniom organu, zdaniem skarżącego pismo wnioskodawcy z 25 października 2019 r. nie zawiera ww. elementów oraz propozycji. Brak tych elementów w propozycji wnioskodawcy w dalszym ciągu świadczy zaś o pozorowaniu prowadzenia rokowań. Zatem przedstawiona w piśmie z 25 października 2019 r. propozycja nieograniczonego korzystania z nieruchomości i zapłaty jednorazowej kwoty [...]zł (z niewiadomego tytułu), wbrew twierdzeniom organu, nie może być traktowana jako rokowania w zakresie ustanowienia ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości skarżącego. Kolejno skarżący zarzucił, że nieprawdziwe jest twierdzenie organu, aby właściciel przedmiotowych nieruchomości nie wyraził zgody na wykonanie prac na proponowanych przez inwestora warunkach. Skarżący nie otrzymał od wnioskodawcy konkretnych warunków spełniających wymagania rokowań. Skarżący zauważył, że odpowiedział na pismo wnioskodawcy z 25 października 2019 r. pismem z 7 listopada 2019 r. Skarżący wskazał w nim, że przedstawione przez wnioskodawcę propozycje nie są odpowiedzią na składane wcześniej przez skarżącego wnioski o podanie konkretnych warunków i tym samym nie mogą być traktowane jako rokowania w tym zakresie. Co równie istotne, w piśmie tym skarżący wyraził zgodę na wejście w jego działkę, ale pod konkretnymi warunkami, a nadto w dalszym ciągu wyrażał chęć podjęcia rokowań, zwracając się z wnioskiem o przedstawienie propozycji odszkodowania za zaległe bezumowne użytkowanie działek [...] i [...], utratę wartości działek, na których zlokalizowano urządzenia oraz których swobodne użytkowanie ogranicza strefę ochronna dla sieci napowietrznej 15 kV, jak i opłatę za ustanowienie służebności na przedmiotowych działkach. Skarżący domagał się w tym piśmie także wyznaczenia realnej strefy wpływu oraz trasy całodobowego dostępu, gdyż wnioskodawca ich nie określił. W piśmie z 11 grudnia 2019 r. wnioskodawca nie zawarł nawet odpowiedzi na pismo z 7 listopada 2019 r. i zawarte w nim wnioski skarżącego, co jednoznacznie wskazuje, iż to wnioskodawca nie podjął rokowań. Do chwili obecnej skarżący nie otrzymał konkretnej propozycji ze strony wnioskodawcy dotyczącej wszystkich kwestii istotnych dla zawarcia porozumienia w sprawie. Skarżący podkreślił, że odpowiedział na zaproszenie do rokowań i domagał się przedstawienia warunków zgody, czego wnioskodawca do tej pory nie zrobił. Kolejno skarżący zakwestionował ustalenie organu, że zaproponowana przez wnioskodawcę w piśmie z 25 października 2019 r. zapłata jednorazowej kwoty w wysokości [...] zł dotyczyła służebności przesyłu. Nie wiadomo z jakich dokładnie dokumentów organ to wywnioskował, bowiem z pewnością nie wynika to z pisma wnioskodawcy. Zaproponowana rażąco niska kwota [...]zł, stanowiąca zgodnie z propozycją wnioskodawcy jednorazową wypłatę, z pewnością nie może być traktowana jako wynagrodzenie za ustanowienie służebności przesyłu, za ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości, a także odszkodowanie za uregulowanie warunków lokalizacji urządzeń i instalacji na terenie, będącym własnością skarżącego. Nawet gdyby uznać, że zaproponowana kwota [...]zł miałaby stanowić kwotę za służebność przesyłu, to wobec braku jakichkolwiek innych precyzyjnych warunków zajęcia i korzystania z nieruchomościach, czy realizacji na niej prac, samo zaproponowanie zapłaty kwoty nie może świadczyć o prowadzeniu rokowań. Rokowania bowiem warunkujące wydanie decyzji ograniczającej prawa właściciela nieruchomości, nie mogą całkowicie pomijać uzgodnień związanych z czasowym zajęciem nieruchomości w celu realizacji na niej prac wymienionych w ust. 1 tegoż artykułu i tym samym ograniczać się wyłącznie tylko do propozycji i warunków dotyczących ustanowienia służebności przesyłu (wyrok WSA w Poznaniu z 23 stycznia 2020 r., sygn. II SA/Po 65/19). Tymczasem wnioskodawca w dalszym ciągu nie złożył skarżącemu propozycji, z której wynikałoby na jaki czas zostanie ograniczony dostęp do nieruchomości skarżącego, w jakim dokładnie zakresie, na czym będą polegały prace związane z urządzeniem przesyłu oraz którędy będzie przebiegał szlak dostępu do tych urządzeń. Nadto wnioskodawca nie zaproponował żadnej konkretnej i adekwatnej do ograniczenia władztwa nad nieruchomością kwoty odszkodowania. Skarżący podniósł, że odszkodowanie, o którym mowa w art. 124 ust. 4 w zw. z art. 128 ust. 4 u.g.n., jest odszkodowaniem za szkody wynikające z ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, a więc w istocie za ograniczenia prawa do nieruchomości. Zatem ustalenie odszkodowania stanowi konieczny element rokowań. Wbrew twierdzeniom organu, kwota odszkodowania nie tylko może zostać ustalona na etapie rokowań, ale powinna być wówczas ustalona, a nie dopiero po zrealizowaniu inwestycji. Uzasadniając zarzut niezgodności inwestycji z miejscowym planem skarżący podniósł, że inwestor nie złożył projektu planowanych prac. Samo naniesienie planowanego przebiegu na mapę z pewnością nie może zastąpić projektu i nie jest wystarczającym dowodem na istnienie uzasadniających rozwiązań projektowych, przemawiających za określonymi pracami. Skarżący zarzucił też brak przedstawienia przebiegu dostępu do inwestycji, bowiem brak jest dokumentacji projektowej z dokładnymi wyliczeniami w tym przedmiocie. Taką dokumentacją nie jest zdaniem skarżącego szkic mapek załączonych do decyzji, które zresztą nigdy wcześniej nie zostały przedłożone skarżącemu. Brak jest konkretnych wymiarów szlaku dostępu do inwestycji, sporządzonych przez osoby do tego uprawnione. Zatem skarżącemu do chwili obecnej nadal nie została przedłożona propozycja zawierająca dokładne wymiary i dokładny przebieg szlaku do inwestycji. Dalej skarżący zarzucił, że organ opierając się wyłącznie na twierdzeniach zawartych w piśmie wnioskodawcy, bez uprzedniego sprecyzowania dokładnych prac przez wnioskodawcę, ani nie posiadając żadnego planu prac, stwierdził iż stanowią one przebudowę istniejących już urządzeń przesyłowych. Przywołując art. 3 pkt 7a i pkt 8 P.b. podniósł, że użycie nowych materiałów nie pozostaje w sprzeczności z definicją remontu, w której to wprost dopuszczono zastosowanie innych materiałów niż wykorzystane w stanie pierwotnym. Wydaje się bowiem racjonalne, że zamiast przestarzałych technologii (drewniane słupy, nieizolowane przewody) przy remoncie stosuje się nowsze technologie (betonowe słupy, izolowane przewody). Zatem działania planowane przez inwestora sieci, polegające na wymianie zużytych jej elementów, przewodów i słupów, mogą co do zasady stanowić remont w rozumieniu art. 3 pkt 8 P.b. (wyrok NSA z 9 lipca 2019 r., sygn. l OSK 2368/17). Nadto wnioskodawca nie wykazał, aby miało dojść do zmiany parametrów takich jak zmiana napięcia czy długości linii napowietrznej, a jedynie w piśmie z 1 sierpnia 2019 r. ogólnikowo nakreślił charakter planowanych prac, a więc zmianę typu przewodów i ich przekroju oraz zmianę stanowiska słupowego. Samo zaś użycie słowa "zmiana parametrów", bez wykazania o jakie parametry dokładnie chodzi, wbrew twierdzeniom organu nie przesądza o zakwalifikowaniu planowanych prac jako przebudowy. Z pisma wnioskodawcy nie wynika, aby miało dojść do zmiany charakterystycznych czy też niecharakterystycznych parametrów. Wnioskodawca w piśmie z 1 sierpnia 2019 r. powołał się na "opracowany projekt" prac, który jednak do chwili obecnej nie został skarżącemu przedstawiony. Z uwagi zatem na nieprecyzyjne określenie przez wnioskodawcę planowanych prac urządzeń przesyłowych oraz brak przedłożenia rzekomo opracowanego projektu prac, zdaniem skarżącego nie ma podstaw by uznać, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z przebudową urządzeń, a nie jedynie z ich remontem. Skarżący zakwestionował również wskazaną przez organ możliwość określenia drogi dojazdowej do urządzeń na mocy art. 47 ust. 1-3 P.b. Zarzucił też wykazanie celowości inwestycji przez wnioskodawcę, w szczególności, aby inwestycja miała realizować potrzeby wspólnoty tworzącej związek publicznoprawny. Uzasadniając naruszenie przepisów postępowania skarżący podniósł m.in., że organ odwoławczy nie rozpatrzył materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i nie ustalił rzeczywistego stanu rzeczy, a jedynie oparł się na niczym nieuzasadnionych twierdzeniach wnioskodawcy. Wydając zaskarżoną decyzję nie wskazał dowodów, z których miałyby wynikać m.in.: cel publiczny realizacji inwestycji, rzekome sprzeciwianie się skarżącego na podjęcie inwestycji, zgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, czy też rzekoma zmiana parametrów linii napowietrznej SN 15 kV. Skarżący zarzucił organom obu instancji zastosowanie niedopuszczalnych na gruncie procedury administracyjnej domniemań faktycznych, bowiem stan faktyczny sprawy ustaliły jedynie na podstawie niczym nie wykazanych twierdzeń wnioskodawcy. Podkreślił, że po upływie terminu dla skarżącego do zapoznania się aktami sprawy, wpłynęło pismo wnioskodawcy, z którym skarżący nie miał możliwości zapoznania się. Zatem organ zobowiązany był do umożliwienia skarżącemu zapoznania się i wypowiedzenia co do pisma wnioskodawcy z 20 lipca 2019 r. Nadto, brak jest przepisu uprawniającego organ na ówczesnym etapie postępowania do uznania, czy nowy materiał znajdujący się w sprawie ma wpływ na rozstrzygnięcie sprawy czy też nie. Organ bowiem ma obowiązek udostępnienia stronie i umożliwienia jej wypowiedzenia się co do całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, nie zaś jego części. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z 11 grudnia 2020 r. skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z nieprawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w B. I Wydział Cywilny z 8 grudnia 2020 r. sygn. I Ns [...] ustanawiającego na przedmiotowych działkach służebność przesyłu o szerokości 4,9 m i długości 46 m na rzecz inwestora. Tym samym, zdaniem skarżącego, decyzja w sprawie stała się bezprzedmiotowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 P.p.s.a., odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 P.p.s.a. sąd jest uprawniony do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.), zaś jedynym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 P.p.s.a. Stosownie natomiast do treści art. 145 § 1 P.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Z istoty kontroli wynika, że legalność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Na wstępie należy wyjaśnić, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r., poz. 491 ze zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.; dalej: ustawa o COVID), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020r., poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust.3). W niniejszej sprawie Przewodniczący II Wydziału WSA w Krakowie, zarządzeniem z dnia 10 listopada 2020 r. (k. 54), wyznaczył na dzień 15 grudnia 2020 r. posiedzenie niejawne Sądu w składzie trzech sędziów. Należy zauważyć, że na podstawie § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 października 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r. poz. 1758, ze zmianą wynikającą z rozporządzenia Rady Ministrów z 16 października 2020 r. - Dz.U. z 2020 r. poz. 1829 oraz ze zmianą rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 października 2020 r. – Dz.U. z 2020 r. poz. 1871), zaliczono cały kraj do tzw. czerwonej strefy. Przeprowadzenie rozprawy w niniejszej sprawie stanowiłoby nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a jednocześnie nie ma technicznych możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość, z bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne w trybie wyżej opisanym, nie wymaga zgody stron postępowania, a dokonywane jest jednoosobowo przez Przewodniczącego Wydziału. Nadto zgodnie z § 1 pkt 1 zarządzenia nr 61 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 października 2020 r., z dniem 17 października 2020 r., w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie odwołane zostały rozprawy przy jednoczesnym utrzymaniu działalności orzeczniczej Sądu w trybie rozpoznawania spraw na posiedzeniach niejawnych. Zarządzenie dostępne jest na stronie internetowej WSA w Krakowie. Z powyższych względów nie było możliwości wyznaczenia rozprawy. Zdaniem Sądu skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów umożliwiło jej rozstrzygnięcie bez szkody dla wyjaśnienia sprawy. Przy tym wyjaśnić należy, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji skarżących i uczestników, bowiem podnoszone przez nich argumenty, podobnie jak argumenty skarżonego organu, są rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz złożone skargi i inne pisma procesowe. Z tych względów Sąd rozpoznał na podstawie cytowanego powyżej art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym jest decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] ograniczającą, na podstawie art. 124 u.g.n., sposób korzystania z nieruchomości skarżącego. Decyzje zostały wydane w postępowaniu prowadzonym powtórnie, po uchyleniu przez WSA w Krakowie prawomocnym wyrokiem z 12 grudnia 2018 r., sygn. II SA/Kr 1269/18 poprzednio wydanych przez ww. organy decyzji. Zatem przed oceną dokonanych w sprawie przez organy ustaleń należy wyjaśnić, że orzekanie w niniejszej sprawie odbywa się w warunkach związania, o których mowa w art. 153 P.p.s.a. W związku z powyższym na wynik niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego mają wpływ ustalone wcześniej przez sąd kierunki badania sprawy i wyrażone stanowisko. Sąd obecnie rozpoznający sprawę w pierwszej kolejności ma obowiązek ocenić, czy organy administracji dostosowały się do wskazań ww. wyroku. Zgodnie bowiem z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W orzecznictwie NSA podkreśla się, że ciążący na organie i na sądzie obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, może być wyłączony tyko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, czyniącej pogląd prawny nieaktualnym, a także w razie wzruszenia wyroku w trybie przewidzianym prawem (por. wyrok NSA z 26 czerwca 2000 r., sygn. I SA/Ka 2408/98, wyrok WSA w Olsztynie z 16 czerwca 2009 r., sygn. II SA/Ol 443/09, powołane orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ocena prawna może odnosić się zarówno do przepisów prawa materialnego, jak i procesowego. Zarówno organ administracji jak i sąd, rozpoznając sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny zawartej w uzasadnieniu wyroku. Związanie to dotyczy również wskazań co do dalszego postępowania, w przypadku uchylenia poprzedniej decyzji ze względu na naruszenie przepisów procesowych w zakresie dotyczącym wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Sąd orzekający w niniejszej sprawie, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, miał na względzie wyżej przytoczone przepisy prawa oraz poglądy judykatury stanowiące wyjaśnienie podstaw prawnych orzeczenia i zakresu kontroli skarżonego aktu. Sąd stwierdził, że w sprawie nie zachodzą przesłanki wyłączające związanie oceną prawną i wskazaniami zawartymi w zapadłym w sprawie wyroku, ponieważ nie doszło do wzruszenia tego wyroku w trybie przewidzianym prawem. Nie nastąpiła również zmiana mającego zastosowanie w sprawie stanu prawnego. Stan faktyczny sprawy zmienił się natomiast o tyle, że prawidłowo wezwany przez organ I instancji inwestor po pierwsze zwrócił się do skarżącego z wystarczająco konkretną propozycją uregulowania stosunków istotnych ze względu na przedmiotową inwestycję (przebudowę sieci elektroenergetycznej). Po drugie inwestor zmienił planowany szlak dostępu do planowanych na nieruchomości skarżącego robót, poprzez ustalenie go przez sąsiednią działkę nr [...], co inwestor miał ustalić z jej właścicielem. Wynik przeprowadzonej według powyższych reguł kontroli legalności zaskarżonej decyzji w zakresie ustalenia przez organy nakazanych okoliczności faktycznych, z uwzględnieniem wskazań sądu na mocy art. 153 P.p.s.a. – jest pozytywny, a w konsekwencji podjęte rozstrzygnięcia należało uznać za prawidłowe. WSA w Krakowie w uzasadnieniu wyroku z 12 grudnia 2018 r. przesądził następujące kwestie istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy: 1. niesporny jest przebieg istniejącej linii napowietrznej średniego napięcia 15 kV i jej zły stan techniczny oraz brak dysponowania przez właściciela sieci elektroenergetycznej tytułem prawnym do dysponowania nieruchomością (dwoma działkami) skarżącego; 2. nie ma wątpliwości, że w sprawie spełnione są oba warunki uznania przedmiotowej inwestycji za inwestycję celu publicznego; 3. spełniona jest przesłanka zgodności ograniczenia z planem miejscowym, w części graficznej planu jednoznacznie wskazany jest przebieg istniejącej linii, wraz ze strefą ochronną, o zakresie tożsamym z przedmiotowym zamierzeniem, co do planowanego zaś dojazdu do miejsca inwestycji nie sposób założyć, by w planie winny być określone wszelkie możliwe pasy gruntów umożliwiające dostęp do urządzeń infrastruktury przesyłowej; ustanowienie takiego pasa w decyzji ograniczającej sposób użytkowania w przypadku umiejscowienia takich urządzeń na środku działki, z dala od dróg publicznych, jest celowe i konieczne; 4. należy wyraźnie rozróżnić teren oznaczony jako przebieg linii przesyłowej wraz ze strefą ochronną od przebiegu pasa gruntu zapewniającego dostęp do terenu inwestycji; 5. organy winne były rozważyć i uzasadnić taki przebieg dostępu do inwestycji, który byłby możliwie optymalny i mało inwazyjny; 6. błędnie organ potraktował dotychczas przedłożoną przez inwestora korespondencję jako dowód na przeprowadzenie rokowań; 7. skarżący miał pełne prawo oczekiwać na co najmniej precyzyjną ofertę uregulowania stosunków między nim, a dysponentem sieci, kompletną jeśli chodzi o związane z umiejscowieniem linii roszczenia i precyzyjną jeśli chodzi o kwotę odszkodowania; 8. przedmiotem rokowań poprzedzających wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124 u.g.n., powinno być nie tylko uzyskanie zgody na czasowe zajęcie nieruchomości, ale także pozostawienie na niej wybudowanych ciągów, przewodów i urządzeń, i związane z tym zezwolenie na korzystanie z nieruchomości w celu usunięcia awarii konserwacji tych urządzeń i przewodów; rokowania powinny obejmować ustalenie warunków takiej zgody, w szczególności kwestie szkód powstałych w związku z przeprowadzonymi pracami oraz ograniczeniami związanymi z korzystaniem z nieruchomości w toku eksploatacji wybudowanych urządzeń i przewodów, obowiązków odszkodowawczych, odpłatności z innych tytułów oraz innych istotnych postanowień umowy; rokowania nie obejmujące wszystkich elementów przyszłej umowy należy uznać za pozorne; 9. organy nie wyjaśniły wystarczająco kwestii kwalifikacji w rozumieniu P.b. zamierzonych robót budowlanych, na czym te roboty polegają i nie skonkretyzowały zakresu ograniczenia sposobu korzystania z prawa własności; 10. nie ma racji skarżący podnosząc, że planowane roboty stanowią jedynie bieżącą konserwację; 11. nie przedłożono i nie poddano analizie gabarytów i parametrów istniejących, jak i planowanych, słupa i okablowania; 12. nie ustalono i wykazano, czy wytyczony pas gruntu umożliwiający dostęp do terenu inwestycji w określonym kształcie jest niezbędny do zrealizowania inwestycji. Mając powyższe na uwadze należy wskazać po pierwsze, że podnoszone przez skarżącego zarzuty dotyczące sprzeczności inwestycji z planem miejscowym, kwalifikacji zamierzenia jako inwestycji celu publicznego oraz przebiegu inwestycji i usytuowania urządzeń, jest zarówno pozbawione uzasadnienia, jak i stanowi nieuprawnioną polemikę z prawomocnym wyrokiem WSA w Krakowie. Po drugie, organ I instancji w ponownie prowadzonym postępowaniu prawidłowo zwrócił się do inwestora w piśmie z 27 maja 2019 r. o przedłożenie dokumentów i złożenie wyjaśnień wynikających z ww. wyroku. W odpowiedzi inwestor w piśmie z 1 sierpnia 2019 r. wyjaśnił okoliczności przebudowy przedmiotowej linii, w tym wskazał na zwiększenie wysokości zawieszenia przewodów o zmienionych parametrach co do typu przewodów oraz ich przekroju (z AFL-6 35 mm2 na BLX-T 50 mm2), a także zmianę konstrukcji i długości stanowiska słupowego. Wskazał także, że uzyskano zgodę właściciela na przejazd sprzętem przez sąsiednią działkę nr [...], co zmniejsza ingerencję we własność skarżącego. Do pisma załączono stosowne mapki, pokazujące zarówno obszar ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości (teren inwestycji) jak też szlak dostępu od południowego zachodu do terenu inwestycji od działki drogowej. Podsumowując powyższe należy wskazać, że inwestor wykazał, a organy poddały analizie planowane zmiany w linii napowietrznej, wskazując dokładnie o jakie parametry chodzi, trafnie kwalifikując przedsięwzięcie jako przebudowę, przekraczającą swoim zakresem bieżący remont czy prace konserwacyjne. Wobec powyższego zarzuty dotyczące błędnej kwalifikacji inwestycji Sąd uznał za niezasadne. Inwestor dołączył do akt sprawy również pismo z 25 października 2019 r. skierowane do skarżącego, zawierające propozycję zawarcia cywilnoprawnej umowy ustanowienia służebności, obejmującej m.in. prawo do posadowienia, utrzymania, funkcjonowania, eksploatacji, remontów, przebudowy i korzystania z wymienionych urządzeń elektroenergetycznych, dokonywania oględzin, przeglądów, kontroli, pomiarów, napraw, konserwacji, modernizacji, demontażu, remontu, rozbiórki, wymiany, odbudowy, usuwania awarii i jej skutków oraz wydrzewień i wykrzewień, całodobowy, nieutrudniony dostęp (wejście, wjazd, przechód, przejazd, dojście, dojazd) oraz powstrzymanie się właścicieli nieruchomości od działań, które utrudniałyby dostęp lub pozostawały w sprzeczności z funkcjonowaniem urządzeń. Inwestor zaproponował w ramach powyższej umowy wynagrodzenie w kwocie [...]zł i pokrycie kosztów notariusza. Zastrzegł, że umowa nie obejmuje odszkodowań technologicznych za ewentualne szkody, płatne dodatkowo. Przewidywany okres prowadzenia prac określono na maksymalnie 14 dni od dnia rozpoczęcia. Do pisma inwestora załączono mapkę ze zwymiarowanym pasem wzdłuż linii na działkach skarżącego, jako prostokąt o bokach 3,60 m oraz 45,20 m. Natomiast z pisma skarżącego z 8 listopada 2019 r. skierowanego do inwestora wynika, że traktuje on propozycję inwestora jako niespełniającą kryterium kompletności, a zatem kwestionuje zaistnienie rokowań. Powołał się na swoje, przedstawiane wcześniej propozycje warunków ustanowienia służebności, w tym przede wszystkim propozycji adekwatnej opłaty uwzględniającej utratę wartości rynkowej działki, a także wyznaczenie realnej strefy wpływu oraz całodobowego dostępu (załącznik graficzny zawiera błędne informacje i nie określa trasy dostępu do urządzeń). Powyższą propozycję inwestora należy, zdaniem Sądu, uznać za wystarczająco konkretną, zawierającą niezbędne elementy porozumienia, pomimo niewielkiej nieścisłości (ostatecznie jako obszar ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości orzeczono obszar składający się z prostokąta o szerokości 5 m na długości 30,4 m, następnie w obrębie stanowiska słupowego szerokości 10 m na długości 10 m oraz dalej wzdłuż linii pasem o szerokości 5 m na długości 4,8 m (powierzchnia zajęcia 276 m2), wobec zaproponowania uprzednio skarżącemu prostokąta o bokach 3,60 m oraz 45,20 m. Z kolei stanowisko skarżącego, który przede wszystkim żądał uregulowania należności za wcześniejsze lata bezumownego korzystania, a także większej opłaty za ustanowienie służebności, należy uznać za jednoznaczny brak akceptacji propozycji inwestora. Wskazywanie przez skarżącego, że zgadza się na ustanowienie służebności, ale na swoich, innych warunkach, nieakceptowanych przez inwestora, nie sposób uznać za brak sprzeciwienia się warunkom inwestora. Propozycja wynagrodzenia w kwocie [...]zł za wszystkie elementy umowy służebności (co wbrew stanowisku skarżącego wynika z treści ww. pisma) może nie zaspokajać oczekiwań finansowych skarżącego, jednak nie jest ona tak niska, by można było uznać tę propozycję za pozorną. Należy też zauważyć rozróżnienie pomiędzy odszkodowaniem za szkody wynikające z ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości (zawierającym się w niniejszej sprawie w proponowanej kwocie [...]zł), a odszkodowaniem za technologiczne szkody, które mogą, ale nie muszą wyniknąć z samego procesu przebudowy, a których wysokości nie da się przewidzieć. Dlatego też organy słusznie uznały w sprawie wymóg przeprowadzenia rokowań za spełniony. W szczególności, wbrew zarzutom skargi, w propozycji wskazano też czas prowadzenia inwestycji, jako maksymalnie 14 dni. Wbrew zarzutom skarżącego, organy ustalając spełnienie przesłanki przeprowadzenia rokowań nie oparły się przede wszystkim na wcześniejszej korespondencji, a na piśmie inwestora do organu z 1 sierpnia 2019 r. wraz z załącznikami oraz piśmie inwestora do skarżącego z 25 października 2019 r. i odpowiedzi skarżącego Jak słusznie wskazał organ odwoławczy, o spełnieniu wymogu rokowań można mówić już wówczas, gdy nastąpi wzajemne poinformowanie się obu stron o swoich stanowiskach i możliwym zakresie wzajemnych ustępstw celem zawarcia umowy lub innego satysfakcjonującego obie strony rozwiązania zasad korzystania z danej nieruchomości (por. wyrok WSA w Krakowie z 26 czerwca 2010 r. sygn. II SA/Kr 635/10). Natomiast zarzuty skarżącego dotyczące braku wyznaczenia szlaku dostępu do terenu inwestycji są sprzeczne ze stanem faktycznym wynikającym ze zgromadzonych przez organy akt administracyjnych. Należy tu podkreślić, że trudno wyobrazić sobie mniej inwazyjny wobec skarżącego i bardziej optymalny sposób wyznaczenia szlaku komunikacyjnego do terenu inwestycji, niż zaprojektowanie go przez sąsiednią działkę. Wyznaczony obszar ograniczenia stanowi niezbędne minimum. W konsekwencji polemika pomiędzy skarżącym, a organem, dotycząca art. 47 P.b. nie ma dla niniejszej sprawy żadnego znaczenia. Dodatkowo, przy piśmie z 11 grudnia 2019 r. inwestor przesłał organowi I instancji wytyczne projektowe "Modernizacji linii SN B.-T. odgałęzienie za odłącznikiem [...]". Zatem i zarzut braku istnienia rozwiązań projektowych okazał się bezpodstawny. W konsekwencji Sąd w składzie orzekającym stwierdził, że organy obu instancji prawidłowo zastosowały w sprawie art. 153 P.p.s.a. Sąd nie stwierdził również naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. mogącego mieć wpływ na wynik sprawy, bowiem organy zebrały materiał dowodowy wystarczający do rozstrzygnięcia, dokonały jego rzetelnej analizy, co wykazały wraz z treścią i wykładnią stosowanych przepisów w treści uzasadnień kwestionowanych decyzji. Organ odwoławczy odniósł się również wyczerpująco do wszystkich zarzutów odwołania mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie. Z kolei odpowiadając na formułowany przez skarżącego zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącemu czynnego udziału w każdym stanie postępowania, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań, należy wskazać, że zarzut ten choć zasadny, nie mógł przynieść zamierzonego skutku. Należy podkreślić, że reprezentowany przez adwokata skarżący, formułując zarzut co do naruszenia art. 7-11, art. 73 i art. 79a K.p.a., nie podał żadnych argumentów ani okoliczności wskazujących, z jakich konkretnie uprawnień nie mógł skorzystać, bądź jakich czynności w postępowaniu administracyjnym nie mógł dokonać. Mapki obrazujące precyzyjnie zarówno ostateczny obszar ograniczenia, jak i szlak dostępu do terenu inwestycji, zalegają w aktach administracyjnych I instancji od 1 sierpnia 2019 r., a skarżący i jego pełnomocnik mieli do nich swobodny dostęp. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy, zawiadomieniem z 13 listopada 2019r. organ I instancji poinformował skarżącego o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowy oraz wypowiedzenia się co do treści zabranej dokumentacji w przeciągu 7 dniu od odebrania ww. pisma. Niewątpliwie po 11 grudnia 2019 r. żaden nowy materiał dowodowy nie został przez organy pozyskany. Natomiast do całości zgromadzonego materiału dowodowego, w tym przedłożonych 11 grudnia 2019 r. wytycznych projektowych, skarżący mógł się swobodnie ustosunkować w postępowaniu odwoławczym. Tymczasem zarówno treść odwołania jak i skargi zdają się wskazywać, że skarżący i jego pełnomocnik w ogóle nie korzystali z prawa dostępu do akt administracyjnych. Skuteczne powołanie się na naruszenie art. 10 § 1 K.p.a. jest obwarowane dodatkowymi wymogami. Strona stawiająca zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. winna uprawdopodobnić istotność wpływu tego uchybienia na wynik sprawy, poprzez np. uniemożliwienie dokonania konkretnych czynności procesowych, mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok NSA z 26 września 2019 r., sygn. II OSK 2691/17, LEX nr 2733958). W sprawie nie wystąpiły również żadne przesłanki stwierdzenia nieważności kontrolowanych decyzji, a wniosek skargi w tym zakresie nie posiadał jakiegokolwiek uzasadnienia. Z kolei zarzut błędnej wykładni przepisów u.g.n., w tym art. 124, poprzez rzekome wskazanie przez organ odwoławczy, że jest to przepis odrębny względem instytucji wywłaszczenia, jest niezrozumiały, bowiem organ II instancji nie sformułował takiego stanowiska. Odnosząc się do złożonego w piśmie procesowym z 11 grudnia 2020 r. wniosku dowodowego skarżącego Sąd wskazuje, że postanowienie Sądu Rejonowego w B. I Wydział Cywilny z 8 grudnia 2020 r. sygn. I Ns [...] ustanawiające na przedmiotowych działkach służebność przesyłu nie ma istotnego wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Sąd administracyjny bowiem kontroluje legalność zaskarżonego aktu na moment jego wydania przez organ, a przedmiotowe postanowienie Sądu Rejonowego w B. I Wydział Cywilny z 8 grudnia 2020 r. nie istniało w dacie wydawania zaskarżonej decyzji przez organ odwoławczy. Sąd też ubocznie zwraca uwagę na brak przymiotu prawomocności ww. postanowienia w dacie orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie. Reasumując należy wskazać, że Sąd uchyla zaskarżony akt na podstawie art. 145 P.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień, organ nie naruszył też art. 153 P.p.s.a., dlatego Sąd oddalił skargę, orzekając jak w sentencji na podstawie art. 151 P.p.s.a.