II SA/Kr 70/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędziowie: WSA Piotr Fronc Asesor WSA Anna Kopeć po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. T., T. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 25 listopada 2024 r. nr SKO.ZP/415/495/2024 w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu l instancji; 2/ zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz strony skarżącej kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 12 września 2024 r. nr 384/6730.2/2024 działając na podstawie art 59 ust. 1, w związku z art. 61 ust. 1 pkt. 5 oraz art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 104 K.p.a. w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, oraz w związku z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw po rozpatrzeniu wniosku K. T. i T. Z. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego - Budowa samoobsługowej myjni samochodowej 4-stanowiskowej (wiata + kontener) na działkach nr [...] i [...] obr. [...] P. przy ul. Ł. w K.". W uzasadnieniu organ wskazał, że teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego ponownie przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i następne ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jak wskazuje organ, ocena możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego zmianą zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego wymaga przeprowadzenia stosownych analiz, które znajdują oparcie zarówno w przepisach ustawy o drogach publicznych (tj.: art. 4 pkt 21 - ochrona drogi to działania mające na celu niedopuszczenie do przedwczesnego zniszczenia drogi, obniżenia klasy drogi, ograniczenia jej funkcji, niewłaściwego jej użytkowania oraz pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu, art. 20 ustawy o drogach publicznych - do obowiązków zarządcy drogi należy m.in. utrzymanie i ochrona dróg (pkt 2); realizacja zadań w zakresie inżynierii ruchu (pkt 5); wydawanie zezwoleń na zajęcie pasa drogowego i zjazdu z dróg oraz pobieranie opłat i kar pieniężnych (pkt 8); dokonywanie okresowych pomiarów ruchu drogowego (pkt 15), jak i w przepisach techniczno-budowlanych dotyczących dróg (tj.: § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 24.06.2022 r. w sprawie przepisów techniczno- budowlanych dotyczących dróg - Droga powinna zapewniać odpowiednie poziomy bezpieczeństwa i sprawności ruchu użytkownikom, dla których jest przeznaczona, § 8 – decyzje o rozwiązaniach w zakresie projektowania, budowy, przebudowy lub użytkowania drogi podejmuje się w szczególności na podstawie danych o ruchu drogowym). Bezpieczeństwo w ruchu drogowym stanowi jedną z przesłanek oceny dopuszczalności uzgodnienia przez zarządcę drogi zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego i mieści się w pojęciu "możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego", o jakim mowa w art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Jest to więc przesłanka dopuszczalności inwestycji mającej powstać przy drodze. W związku z powyższym, działając w oparciu o art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i .zagospodarowaniu przestrzennym zwrócono się o zajęcie stanowiska przez jednostkę wykonującą w imieniu Prezydenta Miasta Krakowa funkcje zarządcy tych dróg, tj. Zarządu Dróg Miasta K.. Zarząd Dróg Miasta K. pismem z dnia 5.06.2024 r. dokonał ponownie oceny wpływu inwestycji niedrogowej na istniejący układ drogowy oraz możliwości włączenia do drogi publicznej ruchu generowanego przez przedmiotową inwestycję - w oparciu o art. 35 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, art. 53 ust. 4 pkt 9, art. 54 pkt 2 lit. c, art. 61 ust. 1, w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia. 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zarząd Dróg Miasta K. zaopiniował negatywnie wnioskowane zamierzenie inwestycyjne, wskazując, iż, cyt: inwestor wskazał obsługę komunikacyjną planowanej inwestycji jaką jest "Budowa samoobsługowej myjni samochodowej 4- stanowiskowej (wiata. + kontener) na działkach nr [...] i [...] obr. [...] jedn. ewid. P. przy ul. Ł. ", od drogi publicznej -ul. Ł. poprzez istniejący zjazd. Tut. Zarząd stoi na stanowisku, iż istniejący zjazd w stanie obecnym nie zapewnia bezpieczeństwa funkcjonowania nowej inwestycji, generującej dodatkowe potoki ruchu jak również użytkownikom pieszym i zmotoryzowanym przyległego układu drogowego. Ponadto istniejąca organizacja ruchu wskazuje na obsługę zjazdu tylko i wyłącznie na relację skrętu w prawo, co na ulicy o typowym przekroju 1/2 na wysokości rozdziałów pasów ruchu, bez fizycznego ich rozdzielenia, nie będzie rozwiązaniem czytelnym l konsekwentnym. Dodatkowo zwrócić uwagę należy na istotne ograniczenie widoczności pieszy - pojazd wjeżdżający na teren inwestycji w przypadku zatrzymanego w zatoce autobusu. Jakikolwiek wzrost generacji ruchu przyczynia się do zwiększenia ilości konfliktów, również mając na względzie konieczność przeplatania się autobusu wyjeżdżającego z zatoki z pojazdem Wjeżdżającym na teren inwestycji. Podkreślić także należy, iż ul. Ł. jest drogą kategorii powiatowej, klasy lokalnej o znacznym natężeniu ruchu. W związku z powyższym Zarząd podtrzymuje swoje stanowisko, iż brak jest możliwości włączenia do drogi publicznej, ruchu generowanego przez planowaną inwestycję jaką jest myjnia samochodowa na działkach nr [...] i [...] obr. jw. w oparciu o art. 35 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. 2024poz.977), z wykorzystaniem istniejącego zjazdu z ul. Ł. . Jednocześnie informujemy, iż w toku ponownego opiniowania przedmiotowej sprawy pozyskane zostało aktualne stanowisko Miejskiego Inżyniera Ruchu UMK oraz Zarządu Transportu Publicznego w odniesieniu do przesłanego Wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2023 r. (sygn. akt II SA/Kr 1006/23). Miejski Inżynier Ruchu wskazał, iż należy spełnić minimalne wymagania bezpieczeństwa ruchu drogowego na drodze lnie prowadzić do zakłóceń jego funkcjonowania. Dlatego należy wprowadzić środki kompensujące, mające na celu poprawę czytelności, jednoznaczności, dostrzegalności, widoczności i minimalizację punktów kolizji. W związku z powyższym kształtowanie prawidłowej obsługi omawianego terenu winno wiązać się z uwzględnieniem następujących warunków. Konieczne jest uwzględnienie wytycznych rekomendowanych ministra właściwego ds. transportu dotyczących dróg publicznych (WR-D), w szczególności wytycznych projektowania zjazdów, wyjazdów oraz wjazdów na drogach zamiejskich i ulicach (WR-D-33) w zakresie: prawidłowego kształtowania połączenia terenu inwestycji w obszarze skrzyżowania, tak aby jednoznacznie wskazać dozwolone relacje na projektowanym włączeniu (relacje skrętu w prawo); zapewnienia prawidłowych warunków widoczności na połączeniu, tak aby wszyscy uczestnicy ruchu, którzy zmuszeni są do zatrzymania przy zbliżaniu do punktu kolizji dostatecznie wcześnie mogli dostrzec uczestników ruchu relacji nadrzędnych. Konieczna jest poprawa widoczności. Zwraca się uwagę na istotne ograniczenie widoczności pieszy - pojazd wjeżdżający na teren inwestycji w przypadku zatrzymanego w zatoce autobusu. Wzrost generacji ruchu przyczynia się do zwiększenia ilości potencjalnych konfliktów, również mając na względzie konieczność przeplatania się autobusu wyjeżdżającego z zatoki z pojazdem wjeżdżającym na teren inwestycji. W związku z powyższym postanowieniem z dnia 13.06.2024 r. organ nałożył na wnioskodawców działających przez pełnomocnika obowiązek dostarczenia pozytywnie zaopiniowanej koncepcji obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji, o której mowa w opinii ZDMK w celu zapewnienia prawidłowej obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji niedrogowej zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985r. W odpowiedzi wnioskodawcy wskazali, że nieuprawnione jest żądanie przez organ przedłożenia takiego dokumentu. W sytuacji, gdy nie zmienił się stan prawny, ani faktyczny, organ po raz kolejny twierdzi, że "istniejące uzbrojenie nie jest wystarczające dla wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego". Jednocześnie organ wskazuje, że chodzi o uzbrojenie w postaci dróg. Tym samym, nie bierze pod uwagę wiążących go ocen i wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w tym zawartych w uzasadnieniu wyroku z II lutego 2021 roku, sygn. akt II SA/Kr 640/20. WSA stwierdził wyraźnie: "Błędne są również pozostałe poglądy organu wyrażone w kontekście nie spełnienia warunku z art. 61 ust. 1 pkt. 3 ustawy tj. warunku, aby istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, było wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Zgodnie z art. 2 pkt. 13 w/w ustawy przez "uzbrojeniu terenu" należy rozumieć drogi, obiekty budowlane, urządzenia i przewody, o których mowa wart 143 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Drogi o jakich mowa w przytoczonym przepisie to z oczywistych względów nie drogi publiczne (bo po nich co do zasady ma prawo poruszać się każdy, bez względu na to jakie są ich parametry techniczne), lecz drogi, które łączą teren inwestycji z drogą publiczną, w przypadku jeśli teren ten nie ma bezpośredniego dostępu do drogi .publicznej. Taka sytuacja nie występuje w przedmiotowym wypadku. Teren inwestycji ma bowiem bezpośredni dostęp do drogi publicznej poprzez istniejący zjazd, który jest aktualnie użytkowany jako dojazd do obiektów istniejących na i w sąsiedztwie terenu inwestycji. Jak wynika z akt administracyjnych, teren inwestycji posiada również wystarczające dla planowanego zamierzenia budowlanego pozostałe uzbrojenie terenu. W tym stanie rzeczy należy uznać, że warunek o jakim stanowi art. 61 ust. 1 pkt. 3 ustawy jest spełniony. Odnosząc się do powyższych uwag organ wskazał, że nie kwestionuje spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tj. istnienia wystarczającego uzbrojenia terenu jak również związania w tym zakresie prawomocnym orzeczeniem sądu jw. zapadłym w przedmiotowej sprawie, czego wyrazem była chociażby ostatnia decyzja organu z dnia 10.02.2023 r., w której organ podstawę swojego rozstrzygnięcia oparł na dyspozycji art. 61 ust. 1 pkt. 5, tj. braku zgodności decyzji z przepisami odrębnymi, a nie na dyspozycji art. 61 ust. 1 pkt. 3, tj. braku wystarczającego uzbrojenia terenu. W przedmiotowej decyzji organ wykazał brak zgodności z przepisami odrębnymi, w tym przypadku przepisami ustawy o drogach publicznych, w szczególności z art. 35 ust. 3 tej ustawy wskazującym na konieczność uzgodnienia zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą i brak możliwości dokonania takiego uzgodnienia z uwagi na zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego jakie ze sobą niesie planowana inwestycja. Wyrokiem z dnia 7.11.2023 r., sygn.: II SA/Kr 1006/23 sąd uchylił decyzje organu l instancji, jednak nie zakwestionował podstawy prawnej, na której organ oparł swoje rozstrzygnięcie, podzielając pogląd tut. organu, że przepis art. 61 ust. l pkt. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczy zgodności inwestycji z przepisami odrębnymi, w tym przepisami ustawy o drogach publicznych, zaś bezpieczeństwo w ruchu drogowym stanowi jedną z przesłanek dopuszczalności uzgodnienia przez zarządcę drogi zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, o którym mowa w art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych (przy czym w przypadku, gdy organem właściwym do dokonania tego uzgodnienia jest ten sam organ, który jest właściwy do wydania decyzji WZ, nie przybiera ono uzgodnienia, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt. 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). W ww. wyroku sąd zakwestionował jedynie "wiarygodność" przeprowadzonych przez ZDMK analiz dotyczących natężenia ruchu w rejonie planowanej inwestycji, na których to analizach tut. organ oparł swoje ustalenia co do zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a które stanowiły podstawę do wydania decyzji odmownej - decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 10.02.2023 r. W związku z powyższym, w ponownym postępowaniu tut. organ zobowiązany był uwzględnić aktualną doprecyzowaną opinię ZDMK z dnia 05.06.2024 r., w której zarządca drogi w ramach swoich właściwości rzeczowych w związku z ciążącym na nim obowiązkiem utrzymania i ochrony dróg, posiłkując się stanowiskiem Miejskiego Inżyniera Ruchu w dalszym ciągu negatywnie zaopiniował możliwość włączenia do drogi publicznej ruchu generowanego przez planowaną inwestycję wskazując na zagrożenia bezpieczeństwa zarówno w ruchu kołowym jak i pieszym jakie niesie za sobą planowana inwestycja, oraz cytowane powyżej stanowisko Inwestorów co do braku woli wprowadzenia rozwiązań mających na celu poprawę bezpieczeństwa ruchu drogowego. Organ wskazał, że dojazd do planowanej inwestycji ma zapewnić istniejący zjazd, który zlokalizowany jest w świetle zatoki przystanku komunikacji zbiorowej (przecina zatokę autobusową), w miejscu ograniczonej widoczności oraz w strefie oddziaływania skrzyżowania dróg powiatowych - ul. Ł. N. i W.. Według badań potoków pasażerów przeprowadzonych w październiku 2023 roku na zlecenie Wydziału Gospodarki Komunalnej i Klimatu, w ciągu doby na przystanku wsiada do autobusów średnio 896 pasażerów, wysiada 180 pasażerów, a w autobusach odjeżdża 1787 pasażerów. Linie, które obsługują przystanek przewożą dziennie średnio 24 397 pasażerów, co świadczy o dużym natężeniu ruchu pieszego w przedmiotowym obszarze. Aktualnie zjazd ten służy obsłudze stacji paliw LPG, która obecnie generuje nieznaczny dodatkowy ruch na włączeniu do ul. Ł. W wyniku przeprowadzonej w terenie wizji i analizy natężenia ruchu drogowego związanego z funkcjonowaniem aktualnie istniejącego obiektu usługowego- stacji LPG stwierdzono, iż w ciągu godziny z istniejącego zjazdu na teren przedmiotowej stacji korzysta zaledwie 4 pojazdy. Dodatkowa budowa 4 stanowiskowej myjni samochodowej na terenie, na którym aktualnie funkcjonuje wyłącznie stacja paliw LPG (a więc rozszerzenie funkcji usługowej istniejącego już obiektu budowlanego) w sposób oczywisty spowoduje zwiększenie użytkowników przedmiotowego obiektu usługowego, a co za tym idzie będzie generować większe natężenie ruchu na przyległej do terenu inwestycji drodze publicznej. Z obserwacji funkcjonowania myjni samoobsługowych w innych lokalizacjach wynika, iż do tego typu obiektów tworzą się kolejki, w szczególności w okresach świątecznych, a oczekujące pojazdy utrudniają ruch innym uczestnikom ruchu drogowego, poprzez blokowanie przyległego układu drogowego. Powyższe nie pozostaje bez wpływu na aktualnie istniejący zjazd, który ma zapewnić planowanej inwestycji obsługę komunikacyjną poprzez jej połączenie z przylegającą do niej drogą publiczną. Zauważyć należy, że przedmiotowy zjazd zlokalizowany jest wewnątrz zatoki przystanku komunikacji zbiorowej, obsługiwanej aktualnie przez cztery linie autobusowe, wykonujące w godzinach szczytu 13 kursów, a w ujęciu dobowym 154 kursy, w miejscu ograniczonej widoczności oraz w strefie oddziaływania skrzyżowania dróg powiatowych - ul. Ł. , N. i W.. Takie usytuowanie zjazdu w rejonie istniejącej zatoki autobusowej przy przystanku, z którego korzystają pojazdy linii autobusowej, będzie powodować zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. W rejonie takiej zatoki płynność ruchu pojazdów ulega bowiem systematycznemu zakłócaniu na skutek zatrzymywania i włączania się do ruchu autobusów korzystających z zatoki. Zakłócanie to będzie dodatkowo potęgowane przez zwiększony ruch pojazdów korzystających z planowanego dodatkowego obiektu usługowego. Każdy bowiem obiekt usługowy, a w szczególności przeznaczony do pielęgnacji pojazdów generuje ruch samochodowy. Korzystanie ze zjazdu przez pojazdy wjeżdżające i wyjeżdżające na teren myjni oraz istniejącej już stacji LPG będzie utrudnione, gdy w danym czasie część zatoki będzie zajęta przez autobus. Ż kolei autobus nie będzie mógł wjechać do zatoki, gdyby do proponowanego zjazdu (będącego zarazem wjazdem na teren myjni) ustawiła się kolejka pojazdów oczekujących na możliwość skorzystania z myjni ( co jest nierzadkim zjawiskiem zwłaszcza w okresach świątecznych). W konsekwencji taki pojazd lub autobus będzie zmuszony zatrzymywać się na czynnym pasie ruchu drogi powiatowej ( ul. Ł. blokując pas jezdni i powodując tym samym zakłócenia w płynności ruchu drogowego, zwłaszcza, że przedmiotowy zjazd na teren planowanej inwestycji i rzeczona zatoka autobusowa znajdują się w bliskiej odległości od skrzyżowania dróg z sygnalizacją świetlną oraz torowiskiem tramwajowym obsługującym kilka linii tramwajowych, wykonujących kursy o dużej częstotliwości nie tylko w godzinach szczytu (a to z uwagi na gęstą zabudowę mieszkaniową wielorodzinną znajdującą się w tej części miasta) w przypadku kongestii ruchu w obszarze planowanej inwestycji kolejka pojazdów będzie blokować wlot i wylot ww. skrzyżowania, co znacznie obniży przepustowość układu drogowego ulic N. -Ł.. Ponadto mając na uwadze istniejącą lokalizację zjazdu na końcu zatoki autobusowej co jak wskazano powyżej przy korzystaniu z planowanej myjni samochodowej będzie generowało kolejkę pojazdów blokujących jezdnie i/lub zatokę autobusową, oprócz utrudnień na skrzyżowaniu przełoży się na brak możliwości podjazdu autobusu blisko krawędzi peronowej, a w konsekwencji na utrudnioną obsługę przystanku, co dla osób o ograniczonej mobilności (w szczególności osób na wózkach, osób poruszających się o kulach, osób z wózkiem dziecięcym, z dziećmi czy dużym bagażem) znaczna odległość zatrzymywania się autobusu od krawędzi peronu jest istotnym ograniczeniem. Raz jeszcze podkreślić należy, że analizując możliwość włączenia ruchu jaki pro futuro generować ma planowana inwestycja z uwagi na planowaną zmianę zagospodarowania obszaru (a nie tylko terenu inwestycji) przyległego do pasa drogowego, organ opiera się na możliwych utrudnieniach związanych z bezpieczeństwem ruchu drogowego, które z ową zmianą związane będą w przyszłości, a nie istnieją w chwili orzekania, zmiana bowiem zagospodarowania terenu ma dopiero nastąpić i wobec przyszłej dopiero zmiany zagospodarowania organ winien wypowiedzieć się na podstawie przepisów odrębnych. Wprawdzie zjazd, który ma zapewnić obsługę planowanej inwestycji jest zjazdem istniejącym (i w tym zakresie WSA w Krakowie w wyroku z dnia 11.02.2021 r. przesądził, iż spełniona została przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którą istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, musi być wystarczające dla zamierzenia budowlanego), to jednak z uwagi na charakter planowanej inwestycji, która w sposób oczywisty spowoduje wygenerowanie zwiększonego ruchu drogowego, mając na uwadze aktualną lokalizację ww. zjazdu, korzystanie z przedmiotowego zjazdu na potrzeby planowanej inwestycji o dodatkowym usługowym charakterze będzie zagrażać bezpieczeństwu odbywającemu się w tym rejonie ruchowi drogowemu, co stoi w sprzeczności z powołanymi powyżej przepisami dotyczącym dróg publicznych, a co za tym idzie stoi na przeszkodzie możliwości włączenia do drogi publicznej ruchu generowanego przez planowaną inwestycję w oparciu o dyspozycję art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Planowana inwestycja jest zatem niezgodna z przepisami odrębnymi- art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Z punktu widzenia wymogów jakie ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stawia wobec przyszłej zmiany sposobu zagospodarowania terenu, bądź zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, w szczególności wobec zgodności planowanej zmiany w zagospodarowaniu określonego terenu z przepisami odrębnymi, w tym w zakresie bezpieczeństwa w ruchu drogowym generowanym przez ową zmianę całkowicie obojętne jest czy istnieje jakiś zjazd (lub droga) z którego właściciel terenu planowanego do przekształcenia, może korzystać wyłącznie w celach komunikacyjnych (tak jak dotychczas) przed zmianą jego zagospodarowania. Na etapie postępowania o ustalenie warunków zabudowy organ zobowiązany jest do samodzielnej (lub przez organ współdziałający, jednakże w obydwóch przypadkach na podstawie tych samych przepisów) oceny zgodności z przepisami odrębnymi nie dotychczasowego sposobu korzystania z drogi publicznej, bądź zjazdu, a więc istniejącej obsługi komunikacyjnej, ale takiej, która zmieni się dopiero w związku z planowanym, nowym zagospodarowaniem określonego terenu. Organ administracji zobowiązany jest więc do zbadania czy istniejący zjazd i istniejąca droga publiczna zdolne są do obsługi zwiększonego ruchu generowanego przez planowaną inwestycję, pod kątem nie tylko wystarczającego uzbrojenia terenu (co przeanalizował już WSA w Krakowie), ale także pod kątem zgodności z przepisami odrębnymi, a więc także przepisami regulującymi bezpieczeństwo w ruchu drogowym a nie czy istniejąca droga publiczna lub istniejący zjazd są wystarczające dla istniejącego zagospodarowania określonego terenu ! możliwości korzystania z nich w sposób dotychczasowy. Kryterium owej zgodności, jak już wyżej wskazano, stanowi bezpieczeństwo w ruchu drogowym, a narzędzie dla jego oceny stanowią przepisy odrębne, które tak jak w niniejsze sprawie wskazują - w związku ze zwiększeniem się ruchu drogowego jaki generować ma nowa inwestycja - na konieczność lokalizacji nowego zjazdu w innym niż dotychczas miejscu, w maksymalnym oddaleniu od przedmiotowego skrzyżowania, poza obszarem oddziaływania skrzyżowania oraz zatoki autobusowej. Dokonując analizy stanu prawnego i faktycznego terenu, na którym planowana jest inwestycja, w tym m.in. pod kątem możliwości skomunikowania jej z drogą publiczną, organ stwierdził, iż pomimo, iż wskazany we wniosku istniejący zjazd służy obsłudze stacji paliw LPG, która generuje nieznaczny dodatkowy ruch na włączeniu do ul. Ł. to zjazd ten w stanie obecnym nie zapewnia, w ocenie organu, bezpieczeństwa funkcjonowania nowej inwestycji oraz bezpieczeństwa w ruchu drogowym, który dodatkowo jest generowany przez te inwestycję. Odwołanie od tej decyzji wniósł K. T. i T. Z. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, poprzez ustalenie warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem. W razie nieuwzględnienia powyższego wniosku wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Przedmiotowej decyzji zarzucono miedzy innymi naruszenie art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuwzględnienie w pełnym zakresie przez organ oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku z dnia 11 lutego 2021 roku, sygn. akt II SA/Kr 640/20 oraz w wyroku z dnia 7 listopada 2023 roku, sygn. akt II SA/Kr 1006/23, którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie dwukrotnie uchylał decyzje organów obu instancji w niniejszej sprawie, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niezebranie przez organ prowadzący postępowanie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz dokonanie przez organ błędnych ustaleń faktycznych w zakresie niespełniania warunków koniecznych dla wydania decyzji o warunkach zabudowy i oparcie się w tej kwestii na nieprawidłowych opiniach ZDMK oraz dokonanie przez Organ błędnej i nieuzasadnionej oceny, że okoliczność, iż planowana inwestycja zagrażałaby bezpieczeństwu w ruchu drogowym została tymi opiniami wykazana, podczas gdy taka ocena nie ma oparcia w materiale dowodowym, natomiast przedłożony przez wnioskodawców dowód z opinii arch. M. B., świadczącej na rzecz tezy przeciwnej (planowana inwestycja nie zagraża bezpieczeństwu), został pominięty bez żadnego uzasadnienia; art. 75 § 1, art. 79 § 1 i art. 85 § 1 k.p.a. poprzez dokonywanie ustaleń faktycznych na podstawie "wizji"/"obserwacji", które w istocie stanowiły oględziny, ale bez zachowania wymogów proceduralnych, w tym bez zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu; art. 8 § 1, art. 10 i art. 79a § 1 k.p.a. poprzez żądanie przez organ dostarczenia pozytywnie zaopiniowanej koncepcji obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji, i wskazanie, że jej przedłożenie jest wymagane, aby spełnić przesłankę określoną w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., w sytuacji gdy następnie organ stwierdził w decyzji, że przesłanka ta została spełniona, a nie spełniono według organu przesłanki, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., co stanowiło wprowadzenie w błąd Stron i ograniczyło możność obrony swych praw. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 25 listopada 2024 r. nr SKO.ZP/415/495/2024 utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że w nawiązaniu do treści wyroku WSA w Krakowie z dnia 7 listopada 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 1006/23, że przepis art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej u.p.z.p.) dotyczy zgodności inwestycji z przepisami odrębnymi, a więc także przepisami ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (dalej u.d.p.). Zgodnie z art. 35 ust. 3 u.d.p. - zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Przepis ten należy odczytywać w ścisłym związku z art. 53 ust. 3 pkt 9 u.p.z.p., zgodnie z którym decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1, wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego (na mocy art. 64 ust. 1 u.p.z.p. przepis ten ma odpowiednie zastosowanie do decyzji o warunkach zabudowy). Oba cytowane przepisy mają charakter kompetencyjny tj. zobowiązują - w określonych okolicznościach - do dokonania uzgodnień planowanej zmiany zagospodarowania terenu z zarządcą drogi. Z kolei w przypadku, kiedy ten sam organ jest organem uprawnionym do wydania decyzji oraz do dokonania uzgodnienia, to w takim wypadku zwrócenie się o taką opinię do wyspecjalizowanej jednostki organu, nie jest uzgodnieniem o jakim mowa - w przedmiotowym wypadku - w art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. Takie stanowisko prezentuje również orzekający w sprawie Prezydent Miasta Krakowa. Organ natomiast może zwrócić o opinię do jednostki organizacyjnej, która zajmuje się zarządem dróg. Opinia taka nie jest też dla organu wiążąca, który ostatecznie sam musi dokonać stosownej oceny. W związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 listopada 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 1006/23 organ I instancji uzupełnił postępowanie dowodowe, a przyjęte przez organ wnioski co do konieczności odmowy ustalenia warunków zabudowy podziela organ odwoławczy. Zarząd Dróg Miasta K. pismem z dnia 5 czerwca 2024 r. działając w ramach swych ustawowych zadań wynikających z ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, dokonał ponownie oceny wpływu inwestycji niedrogowej na istniejący układ drogowy oraz możliwości włączenia do drogi publicznej ruchu generowanego przez przedmiotową inwestycję i stwierdził, że istniejący zjazd w stanie obecnym nie zapewnia bezpieczeństwa funkcjonowania nowej inwestycji, generującej dodatkowe potoki ruchu, istniejąca organizacja ruchu wskazuje na obsługę zjazdu tylko i wyłącznie na relację skrętu w prawo, co na ulicy o typowym przekroju 1/2 na wysokości rozdziałów pasów ruchu, bez fizycznego ich rozdzielenia, nie będzie rozwiązaniem czytelnym i konsekwentnym. Dodatkowo zwrócono uwagę na ograniczenie widoczności. W toku ponownego opiniowania przedmiotowej sprawy pozyskane zostało aktualne stanowisko Miejskiego Inżyniera Ruchu UMK oraz Zarządu Transportu Publicznego, który wskazał, że należy spełnić minimalne wymagania bezpieczeństwa ruchu drogowego na drodze, a w celu minimalizacji punktów kolizji oraz blokowania istniejącej zatoki autobusowej należy zjazd zlokalizować poza obszarem ww. zatoki w maksymalnym oddaleniu od skrzyżowania ul. Ł. z ul. N. Wskazano na brak możliwości wykorzystania powierzchni zatoki jako pasa zjazdowego na teren inwestycji. Podkreślono jednocześnie, że prognozowanie ruchu związanego z daną inwestycją ma na celu określenie spodziewanego natężenia ruchu użytkowników i są wykonywane, aby umożliwić zaprojektowanie infrastruktury, która pozwoli obsłużyć spodziewane potoki ruchu drogowego. Pozwala określić kształt układu drogowego, jaki jest niezbędny do obsługi komunikacyjnej inwestycji niedrogowej. Planowana zabudowa (jej charakter, liczba miejsc postojowych i prognozowana generacja ruchu) determinuje rozwiązania geometryczne oraz możliwości lokalizacji danego typu zjazdu. Oznacza to, że pomimo funkcjonowania zjazdu w stanie istniejącym, zmiana zagospodarowania terenu może wymagać przebudowy, co z kolei pociąga za sobą także konieczność dostosowania jego parametrów do obowiązujących przepisów, wytycznych i standardów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie podzieliło pogląd organu I instancji, że w przedmiotowej sprawie wobec braku możliwości włączenia zamierzenia do ruchu drogowego, a w konsekwencji z uwagi na niezgodność przedmiotowej inwestycji z przepisami odrębnymi, tj. art. 35 ust. 3 u.d.p., na podstawie art. 61 ust. 1 pkt. 5 u.p.z.p. przestrzennym brak jest możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Na tą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł K. T. i T. Z. zarzucając naruszenie: 1/ art. 153 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie w pełnym zakresie przez organ oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku z dnia 11 lutego 2021 roku, sygn. akt II SA/Kr 640/20, oraz w wyroku z dnia 7 listopada 2023 roku, sygn. akt II SA/Kr 1006/23, którymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: "WSA") dwukrotnie uchylał decyzje organów obu instancji w niniejszej sprawie, a w szczególności poprzez nieuwzględnienie, że Sąd: a) uznał, że przypuszczenia co do zwiększenia się w tym miejscu ruchu samochodowego są okolicznościami pozaprawnymi i nie mogą stanowić podstawy do odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy; b) wskazał, że w ponownym postępowaniu analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu ma zostać uzupełniona lub sporządzona na nowo, tak aby było możliwe ustalenie parametrów planowanego zamierzenia w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 z dnia z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z postanowieniami rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a po jej sporządzeniu organ w decyzji parametry te określi; c) wskazał w wyroku II SA/Kr 640/20, że przepisy (uchylonego) rozporządzenia w sprawie warunków techniczno-budowlanych nie znajdują zastosowania w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, gdyż dotyczą zasad sytuowania zjazdu z drogi publicznej, jako nowego obiektu, a jak wynika z akt administracyjnych, teren inwestycji zjazd posiada i nie ma konieczności jego budowania. W tej sytuacji powoływanie się przez organ na przepisy (w tym na § 7 i § 55 ust. 2) obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 roku w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych (Dz.U. z 2022 r. poz. 1518; dalej: "rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 2022 roku"), które również dotyczy budowy nowego zjazdu należy uznać za naruszenie art. 153 p.p.s.a., gdyż rozporządzenie to pomimo zmienionego brzmienia reguluje tę samą materię. Jednocześnie, WSA wskazał, że decyzja o warunkach zabudowy nie daje podstaw do budowy, lecz jest przesłanką do jej uzyskania, a w postępowaniu o pozwolenie na budowę (a nie w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy) określane są parametry planowanego zamierzenia, które muszą być zgodne z obowiązującymi warunkami technicznymi; d) w wyroku II SA/Kr 1006/23 wskazał, że organ nie uwzględnił zmian w liczbie kursów autobusów (czego ponownie organ nie uczynił), które świadczą o istnieniu rezerw w zakresie płynności ruchu; e) w wyroku II SA/Kr 1006/23 wskazał, że "negatywne stanowisko zarządcy drogi wyrażane konsekwentnie w dotychczasowym postępowaniu nie może prowadzić do wydania decyzji odmownej w ponownie prowadzonym postępowaniu". 2/ art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niezebranie przez organ prowadzący postępowanie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz dokonanie przez organ błędnych ustaleń faktycznych w zakresie niespełniania warunków koniecznych dla wydania decyzji o warunkach zabudowy i oparcie się w tej kwestii na nieprawidłowych opiniach ZDMK oraz dokonanie przez organ błędnej i nieuzasadnionej oceny, że okoliczność, iż planowana inwestycja zagrażałaby bezpieczeństwu w ruchu drogowym została tymi opiniami wykazana, podczas gdy taka ocena nie ma oparcia w materiale dowodowym, natomiast przedłożona przez wnioskodawców opinia arch. M. B., świadcząca na rzecz tezy przeciwnej (planowana inwestycja nie zagraża bezpieczeństwu), został pominięty bez żadnego uzasadnienia; 3/ art. 75 § 1, art. 79 § 1 i art. 85 § 1 k.p.a. poprzez dokonywanie ustaleń faktycznych na podstawie "wizji"/"obserwacji", które w istocie stanowiły oględziny, ale bez zachowania wymogów proceduralnych, w tym bez zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu; 4/ art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak zapewnienia wszystkim stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a mianowicie poprzez kierowanie korespondencji w przedmiotowej sprawie do U. B. S. na adres, pod którym - jak wynika z akt sprawy – nie mieszka; 5/ art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej przez organ I instancji w sytuacji, gdy była ona wadliwa; 6/ art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych poprzez ich błędną wykładnię i zastosowanie, polegające na uznaniu, że występuje niezgodność planowanej inwestycji z art. 35 ust. 3 u.d.p. pomimo tego, że organ prowadzący postępowanie nie miał do tego podstaw, gdyż nie zebrał w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz dokonał błędnych ustaleń faktycznych w zakresie niespełniania warunków koniecznych dla wydania decyzji o warunkach zabudowy i oparł się w tej kwestii na niepełnych i nieprawidłowej opinii ZDMK, która w zasadzie stanowi powtórzenie wcześniejszych opinii ZDMK, a które zostały już uznane za nieprawidłowe; 7/ art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zw. 35 ust. 3 u.d.p. oraz § 7 i § 55 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 2022 roku poprzez ich błędną wykładnię i zastosowanie w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji, do której prowadzi istniejący zjazd, podczas gdy przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 2022 roku dotyczą zasad sytuowania zjazdu z drogi publicznej, jako nowego obiektu. W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Kontroli sądu w niniejszym postępowaniu poddana jest ocena legalności decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie czterostanowiskowej myjni samochodowej. W ocenie organu, za odmową ustalenia warunków zabudowy dla w/w zamierzenia przemawiają względy bezpieczeństwa ruchu drogowego. Zamierzenie inwestycyjne spowoduje bowiem wzmożony ruch samochodowy, przy niedostosowanej do takiego wzmożenia drodze publicznej, z którą zamierzenie to ma być skomunikowane. Poprzednie dwie decyzje odmawiające ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, zostały uchylone wyrokami tutejszego sądu w sprawach II SA/Kr 640/20 oraz II SA/Kr 1006/23. W ocenie sądu, organu obu instancji, w sposób rażący do wskazań zawartych szczególnie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 lutego 2021 r. II SA/Kr 640/20 nie zastosowały się. Przypomnieć należy, że zgodnie z art 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Powszechnie przyjętym w orzecznictwie i doktrynie jest pogląd prawny, że, ustanowiona w art. 153 p.p.s.a. zasada związania oceną prawną powoduje, że skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak i wszystkie przyszłe postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej (T. Woś, Komentarz do art. 153, (w:) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, T. Woś, H. Knysiak-Sudyka, M. Romańska. Redakcja naukowa T. Woś, Warszawa 2016, s. 895; por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 16 maja 2007 r. sygn. akt I FSK 857/06; z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt II FSK 2506/12, źródło CBOSA). Związanie oceną prawną, o której mowa w art. 153 p.p.s.a. oznacza, że ani organ administracji ani sąd administracyjny nie mogą w tej samej sprawie formułować nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy zaistniałych po wydaniu wyroku, a także w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego przedmiotową ocenę (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2025 r. I OSK 107/23, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2025 r. II OSK 1248/22) Po uprawomocnieniu się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 lutego 2021 r. II SA/Kr 640/20 orany administracji, ponownie rozpoznający sprawę w niezmienionym stanie faktycznym, były bezwzględnie związane ocena prawną oraz wskazaniami, co do dalszego postępowania, podobnie jak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie rozpoznający ponowną decyzję odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla tej inwestycji w sprawie II SA/Kr 1006/25, oraz sąd rozpoznający niniejszą sprawie. W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 lutego 2021 r. II SA/Kr 640/20 wskazano przede wszystkim, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy jest decyzją związaną, a nie decyzją uznaniową, a organ jest zobowiązany działać w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, a nie pozaprawne hipotezy i przypuszczenia. W wyroku dalej wskazano, że "Zaczynając od warunku wymienionego w punkcie 3, tj. jest warunku, aby istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, było wystarczające dla zamierzenia budowlanego, to organ powołał się w tym zakresie m.in. na negatywną opinię Zarządu Dróg Miasta K. w zakresie obsługi komunikacyjnej terenu inwestycji. Zaznaczyć jednak należy, że w przypadku kiedy ten sam organ jest organem uprawnionym do wydania decyzji oraz do dokonania uzgodnienia w trybie art. 53 ustawy, to w takim wypadku zwrócenie się o taką opinię do wyspecjalizowanej jednostki organu, nie jest uzgodnieniem o jakim mowa - w przedmiotowym wypadku - w art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy. Jak wynika z uzasadnienia decyzji, takie stanowisko prezentuje także organ. Organ natomiast może - i tak było w przedmiotowym wypadku - skonsultować się, czy zwrócić o opinię do jednostki organizacyjnej, która zajmuje się zarządem dróg ale takie postępowanie nie jest obowiązkowe. Opinia taka nie jest też dla organu wiążąca, który ostatecznie sam musi dokonać stosownej oceny. W przedmiotowym wypadku opinia ZDMK była negatywna, z powołaniem się na przepisy § 77 i § 113 ust. 7 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie oraz przypuszczenia co do zwiększenia się w tym miejscu ruchu samochodowego. Hipotetyczne rozważania co do możliwości zwiększenia się ruchu drogowego na drodze, która jest drogą publiczną, są okolicznościami pozaprawnymi i nie mogą stanowić podstawy do odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy. Jeśli natomiast chodzi o przywołane przepisy, to jak trafnie podnosi się w skardze, nie znajdują one zastosowania w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy. Przepisy te dotyczą bowiem zasad sytuowania zjazdu z drogi publicznej, jako nowego obiektu. Jak natomiast wynika z akt administracyjnych, teren inwestycji zjazd już posiada i nie ma konieczności jego budowania. W tej sytuacji powoływanie się na przepisy, które dotyczą budowy nowego zjazdu było błędne. Błędne są również pozostałe poglądy organu wyrażone w kontekście nie spełnienia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy tj. warunku, aby istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, było wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Zgodnie z art. 2 pkt 13 ww. ustawy przez "uzbrojeniu terenu" należy rozumieć drogi, obiekty budowlane, urządzenia i przewody, o których mowa w art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Drogi o jakich mowa w przytoczonym przepisie to z oczywistych względów nie drogi publiczne (bo po nich co do zasady ma prawo poruszać się każdy, bez względu na to jakie są ich parametry techniczne), lecz drogi, które łączą teren inwestycji z drogą publiczną, w przypadku jeśli teren ten nie ma bezpośredniego dostępu do drogi publicznej. Taka sytuacja nie występuje w przedmiotowym wypadku. Teren inwestycji ma bowiem bezpośredni dostęp do drogi publicznej poprzez istniejący zjazd, który jest aktualnie użytkowany jako dojazd do obiektów istniejących na i w sąsiedztwie terenu inwestycji. Jak wynika z akt administracyjnych, teren inwestycji posiada również wystarczające dla planowanego zamierzenia budowlanego pozostałe uzbrojenie terenu. W tym stanie rzeczy należy uznać, że warunek o jakim stanowi art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy jest spełniony. Błędne jest również - zresztą niezwykle lakoniczne - stanowisko organu, że nie jest spełniony warunek o jakim stanowi art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy tj. że co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Jak wynika z części tekstowej analizy, kontynuacja funkcji jest zachowana, a z jej części graficznej, że parametry nowej zabudowy w tym linia zabudowy, są możliwe do wyznaczenia przy uwzględnieniu postanowień Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wracając do analizy, to jej część tekstowa nie jest podpisana, a ponadto jest ona niewystarczająca dla ustalenia parametrów zabudowy dla planowanej inwestycji, co być może związane jest z tym, że w przeważającym zakresie stanowi ona w zasadzie uzasadnienie do stanowiska zespołu urbanistycznego, który jednak w rozumieniu przepisów ustawy, nie jest organem uprawnionym do decydowania o wydaniu decyzji o warunkach zabudowy. Dlatego w ponownym postępowaniu analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu zostanie uzupełniona lub sporządzona na nowo, tak aby było możliwe ustalenie parametrów planowanego zamierzenia w zakresie warunków, o których mowa w art. 6.1 ust. 1-5 ustawy, zgodnie z postanowieniami przywołanego rozporządzenia, a po jej sporządzeniu organ w decyzji parametry te określi". Z wyroku tego wynika jasno, że przedmiotowa inwestycja spełnia warunki, o którym mowa w art 61 ust 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 z późn. zm.) tj. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Z w/w wyroku wynika też, że z uwagi na fakt, że organ wydający w sprawie decyzje jest również organem uzgadniającym w trybie art 53 ust 4 pkt 9 ustawy, decyzja nie podlega uzgodnieniu w trybie tego przepisu. Rozważania na temat zwiększenia się ruchu samochodowego na drodze publicznej z którą ma być (przez istniejący zjazd) skomunikowana planowana inwestycja, mają zaś charakter hipotetycznych rozważań i są okolicznościami pozaprawnymi. Odnośnie zaś wskazań co do dalszego postępowania, sąd w sprawie II SA/Kr 640/20 wyraźnie sprecyzował, że analiza funkcji i cech zabudowy zostanie uzupełniona lub sporządzona na nowo, tak aby było możliwe aby było możliwe ustalenie parametrów planowanego zamierzenia w zakresie warunków, o których mowa w art. 6.1 ust. 1-5 ustawy, zgodnie z postanowieniami przywołanego rozporządzenia, a po jej sporządzeniu organ w decyzji parametry te określi. Jak mowa wyżej, do tych ocen i wskazań, organy obu instancji nie zastosowały się i to w rażący sposób. Ponownie odmawiając ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia, organu podnosiły argumenty dotyczące sprzeczności przedmiotowego zamierzenia i innymi przepisami w szczególności art 35 ust 3 ustawy o drogach publicznych (uzgodnienie decyzji z zarządcą drogi) oraz wzmożonym ruchem samochodowym, na drodze publicznej wskutek realizacji zamierzonej inwestycji. Po pierwsze w sprawie rozstrzygniętej wyrokiem z dnia 11 lutego 2021 r. II SA/Kr 640/20, przesądzone zostało, że decyzja o ustaleniu warunki zabudowy, w sytuacji gdy organ uprawniony do wydania tej decyzji jest jednocześnie organem uzgadniającym, nie podlega uzgodnieniu w trybie art 53 ust 4 pkt 9 ustawy, co jednoznaczne jest, że przepis art 35 ust 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 320 z późn. zm.) który powiela rozwiązanie z art 53 ust. 4 pkt 9, nie znajduje zastosowania. Po drugie, kwestia zwiększenia ruchu drogowego (samochodowego) na drodze publicznej, na skutek realizacji przedmiotowej inwestycji ma charakter rozważań hipotetycznych i pozaprawnych. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne spełnia warunki, o których mowa w art 61 ust 1 pkt 1-3 ustawy. Możliwe i konieczne jest ustalenie parametrów nowej zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia, a fakt, że na skutek realizacji czterostanowiskowej myjni samochodowej, zwiększy się ruch drogowy na drodze publicznej, z której zlokalizowany jest zjazd, jest kwestią pozaprawną tj. nie podlegającą ocenie przy ustalaniu warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia. Wskazać na koniec należy, że jak przyjmuje się powszechnie w orzecznictwie, zgodność decyzji ustalającej warunki zabudowy z przepisami odrębnymi (art 61 ust 1 pkt 5 ustawy) nie dotyczy przepisów szeroko rozumianego Prawa budowlanego, gdyż organ administracji wydający decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie może wkraczać w kognicję organów administracji architektoniczno-budowlanej (por. wyroki NSA: z 5 kwietnia 2016 r., II OSK 2151/12; z 7 lutego 2014 r. II OSK 2151/12 z 7 sierpnia 1998 r., IV SA 1584/96, ONSA 2000, Nr 1, poz. 15; z 19 stycznia 2007 r., II OSK 200/06, z 15 marca 2010 r., II OSK 1512/08; z 18 stycznia 2012 r. II OSK 2065/10, z 8 listopada 2013 r., II OSK 1302/12). W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a oraz c a także 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.