II SA/Kr 1006/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędziowie: Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 listopada 2025 r. sprawy ze skargi K. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 26 czerwca 2025 r., znak SKO.ZP-415-146/25 w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Burmistrz R. - Z. postanowieniem z dnia 16 maja 2025 r. (znak: AGZ.6730.104.2025), zawiesił - wszczęte na wniosek K. B., złożony dnia 27 marca 2025 r. - postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami wbudowanymi na działce ewid. nr [...] położonej w R.-Z. (obręb R.-S.) - do dnia 27 września 2026 r. Jako podstawę prawną postanowienia organ I instancji wskazał art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1130), dalej "u.p.z.p". Zażalenie na ww. postanowienie Burmistrza R.-Z. złożyła K. B., która zarzuciła naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu, postanowieniem z 26 czerwca 2025 r., znak SKO-ZP-415-146/25, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572), art. 62 ust. 1 ustawy z 27 czerwca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130), po rozpatrzeniu zażalenia utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, że stosownie do art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - dalej u.p.z.p. postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: 1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo 2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. Zacytowany przepis związany jest z wynikającą z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. zasadą kształtowania ładu przestrzennego w oparciu o miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który intencją ustawodawcy ustanowiony został kluczowym narzędziem polityki przestrzennej na szczeblu gminy. Skoro bowiem miejscowy plan jest podstawowym i najpełniejszym instrumentem kształtowania przestrzeni, to usprawiedliwione jest przyznanie prymatu pracom zmierzającym do jego uchwalenia, i tym samym umożliwienie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, celem kontynuowania i dokończenia prac zmierzających do przyjęcia tego planu (np. wyrok NSA z 8 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 2685/15). Instytucja zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. jest oparta na uznaniu administracyjnym, o czym świadczy użycie zwrotu "można zawiesić". Celem instytucji zawieszenia postępowania uregulowanej w art. 62 ust. 1 u.p.z.p. jest ograniczenie nieracjonalności wydawania decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, gdy przed uzyskaniem na jej podstawie pozwolenia na budowę, decyzja ulegałaby wygaśnięciu w związku z uchwaleniem planu miejscowego, którego ustalenia byłyby inne niż w wydanej decyzji (art. 65 § 1 pkt 2 u.p.z.p.). Organ gminy ma uprawnienie do zawieszenia postępowania nawet w sytuacji kiedy rada gminy jeszcze nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego. Zatem nawet w sytuacji nieprzystąpienia jeszcze do uchwalania planu miejscowego, ustawodawca, realnie ocenia możliwość uchwalenia planu w terminie dopuszczającym zawieszenie postępowania. W aktualnym orzecznictwie WSA w Krakowie (wyrok z dnia 11 grudnia 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 1203/24) wskazuje się - w powołaniu się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 8 czerwca 2017 r. sygn. akt II OSK 2685/15, iż "konstrukcja prawna zawieszenia postępowania zastosowana w przepisie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. daje organowi prowadzącemu postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy podstawę prawną fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, nie stanowiąc żadnych dodatkowych wymagań, co do przesłanek zawieszenia. W szczególności organ może zawiesić postępowanie nawet jeżeli jeszcze nie podjęto uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu. Kompetencję tę należy rozpatrywać w połączeniu z władztwem planistycznym zastrzeżonym dla organów gminy, które mają uprawnienie do stanowienia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Skoro plan jest podstawowym i najpełniejszym instrumentem kształtowania przestrzeni, to usprawiedliwione jest przyznanie prymatu pracom zmierzającym do jego uchwalenia i tym samym umożliwienie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, celem kontynuowania i dokończenia prac zmierzających do przyjęcia miejscowego planu". Swoje stanowisko NSA uzasadnia faktem, że zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy, ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 4 ust. 2 ustawy). Zasadą powinno być zatem, że kształtowanie ładu przestrzennego dokonuje się poprzez miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego. Takie samo stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 7 czerwca 2017 r. II SA/Łd 131/17 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny Krakowie w wyroku z dnia 27października 2017 IISA/Kr 1079/17, oraz w wyroku z dnia 6 grudnia 2022 r. IISA/Kr 1149/22, a także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 9 maja 2018 r. II SA/Po 6/18. Poglądy te w pełni podziela Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest podstawowym narzędziem kształtowania ładu przestrzennego gminy, instrumentem jej polityki przestrzennej. Akt ten stanowi powszechnie na danym obszarze obowiązujące prawo, które ten ład kształtuje - wyznacza urbanistyczne ramy, w jakich na tym obszarze można dokonać zainwestowania. Decyzje o ustaleniu warunków zabudowy wydawane są jedynie wtedy, gdy na danym obszarze plan miejscowy nie obowiązuje. Przepisy ustawy preferują ustalenia przestrzenne dokonywane kompleksowo, w akcie stanowiącym akt prawa miejscowego, w stosunku do tych dokonywanych w decyzjach administracyjnych. Konsekwencją tego jest regulacja zamieszczona w art. 62 ustawy. Zawieszenie postępowania o ustaleniu warunków zabudowy ma służyć pewnemu celowi. Celem tym jest ochrona danego obszaru przed zainwestowaniem niezgodnym z zamiarem prawodawcy lokalnego i już na etapie poprzedzającym przystąpienie do uchwalania planu, a także w trakcie jego procedowania. Co istotne (...) z punktu widzenia powyższych rozważań, wbrew stanowisku zawartemu w zaskarżonym postanowieniu organu II instancji, stopień zaawansowania prac planistycznych dotyczących miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz to, czy przewidywany termin uchwalenia miejscowego planu jest odległy czy też nie, nie stanowi prawnie istotnej przesłanki z punktu widzenia prawidłowości zawieszenia przez organy postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. Jak już wskazano, nie jest nawet istotne to, czy uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu została już podjęta, co wynika z art. 62 ust. 1 pkt 1 ustawy." W świetle powyższego, najnowszego stanowiska WSA w Krakowie, popartego orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, badanie zasadności zawieszenia postępowania pod względem zgodności postanowień projektu planu miejscowego z zamierzeniem inwestora wyrażonym we wniosku nie znajduje uzasadnienia. WSA w Krakowie bowiem w dalszej części wyroku wskazał też, że " w orzecznictwie jest co prawda prezentowany pogląd, zgodnie z którym organ zawieszając postępowanie działa w granicach uznania administracyjnego, a przesłanką do zawieszenia postępowania będzie sytuacja, kiedy projektowane zamierzenie objęte decyzją o ustaleniu warunków zabudowy jest sprzeczne z przeznaczeniem terenu w przyszłym planie miejscowym. Jest to pogląd o tyle kontrowersyjny, że niekiedy wymagałby od organu administracji zdolności przewidzenia zapisów, które jeszcze nie istnieją, a których ostateczny kształt uzależniony jest od wielu czynników, między innymi rozpatrzenia uwag, jakie do projektów planu są zgłaszane". Organ odwoławczy poglądy te podzielił w całości i przyjął jako własne. Mając zatem na uwadze powyższe względy, biorąc pod uwagę także fakt, iż poza sporem jest to, że lokalizacja terenu inwestycji znajduje się w granicach objętych opracowywanym planem miejscowym, albowiem wynika to z załączonych do akt sprawy materiałów, zawieszenie postępowania w sprawie na okres 18 miesięcy liczony od daty złożenia wniosku, należy uznać za zasadne. Jednocześnie organ zauważył, że gdyby nawet przyjąć nieakceptowane poglądy orzecznictwa nakazujące wykazanie przez organ zawieszający postępowanie zasadność tego zawieszenia, to w niniejszej sprawie te przesłanki także zachodzą. Organ bowiem wykazał, że zagospodarowanie w projekcie planu miejscowego będzie sprzeczne z zabudową projektowaną przez wnioskodawcę. Jeżeli bowiem na terenie działki ewid. nr [...] obr. R.-S. wnioskodawca planuje budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych, a projekt planu miejscowego, który był wyłożony do publicznego wglądu w dniach od 27 marca 2024r. do 26 kwietnia 2024 r., przewiduje w tym miejscu tereny o symbolu 1ZP1 - tereny zieleni uzdrowiskowej, dla których projekt planu miejscowości nie przewiduje możliwości zabudowy (§ 22 projektu planu miejscowego), to planowana inwestycja z całą pewnością pozostaje sprzeczna z projektowanym przeznaczeniem planistycznym terenu. Wobec powyższych wyjaśnień zarzuty zażalenia SKO uznało za nieuzasadnione i postanowiło utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. K. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie datowaną na 29 lipca 2025 r. skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 26 czerwca 2025 r., zaskarżając postanowienie SKO w całości. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła: - naruszenie przepisów prawa materialnego: a) art. 32 Konstytucji w zw. z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdy w tak przyjętym stanie faktycznym i prawnym organ powinien bezwzględnie przy stosowaniu wskazanego wyżej przepisu dot. zawieszenia postępowania z urzędu, stosować równe zasady i zawieszać wszystkie postępowania w Gminie R. - Z., bowiem wszystkie nieruchomości na terenie miejscowości Gminy R. - Z. są pierwotnie rolne, niebudowlane, stanowią teren zieleni (jak w przypadku skarżącej), a w Gminie nie obowiązuje obecnie Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego (dalej MPZP), dlatego też zostało naruszone prawo strony do równego traktowania w sprawach przed organem, a strona działaniem organu jest dyskryminowana, b) art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdy organ może, a nie musi w sprawie zawieszać przedmiotowego postępowania, a organ, jeśli już podejmuje decyzje o zawieszeniu postępowania z urzędu w sprawie wskazując, że priorytetem powinno być kształtowanie ładu przestrzennego na terenie gminy poprzez akty prawa miejscowego tj. poprzez ustalenie w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, a konsekwencją tego jest unormowanie zawarte w cyt. wyżej przepisie (zawieszenie z urzędu postępowania), to organ winien zawieszać wszystkie postępowania, a tej okoliczności pomimo faktu podniesienia tej okoliczności przez skarżącą w treści zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w ogóle nie wyjaśniło, nie ma w zaskarżonym postanowieniu słowa uzasadnienia w tym przedmiocie, a w tym stanie prawnym i faktycznym organ nie może "wyliczać i wybierać" komu zawiesi postępowanie, a komu nie, co niewątpliwie ma miejsce w sprawie i w całej Gminie R. - Z., w przeciwnym razie stosowanie wskazanego wyżej przepisu za jego podstawą w sprawie skarżącej upada, bowiem uchwała Rady Miejskiej w R. - Z. nr VI/36/19 z dnia 18 marca 2019 roku w sprawie sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania jest procedowana od ponad 6 lat, a organ różnicuje i dyskryminuje skarżącą w zakresie takiego samego stanu faktycznego i prawnego jej i innych osób, którym postępowania nie są z urzędu zawieszane, także w ostatnich latach 2024 - 2025. - naruszenie przepisów postępowania: a) art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a., gdy uzasadnienie faktyczne postanowienia powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, na podstawie których organ utrzymał w mocy postanowienie o zawieszeniu postępowania z urzędu, a tymczasem w uzasadnieniu organ wskazuje lakoniczne, skopiowane z innych uzasadnień postanowień o zawieszeniu postępowania twierdzenia, a nie rozpoznaje sprawy strony w sposób indywidualny - w zakresie podstaw jego zawieszenia, tak aby były one zrozumiałe, prawnie i obiektywnie akceptowalne, co więcej organ nie wyjaśnił w uzasadnieniu postanowienia dlaczego akurat cel budowlany skarżącej uznaje za niemożliwy do spełnienia z uwagi na projekt i planowane uzgodnienia czynione do projektowanego MPZP, gdy wszystkie nieruchomości gruntowe na terenie Gminy R. - Z. mają obecnie charakter rolny, a więc wszystkie postępowania w sprawie powinny zostać zawieszone, w zakresie wydawania Warunków Zabudowy, czego organ I instancji nie czyni i nie czynił od daty podjęcia uchwały nr VI/36/19 z dnia 2019 roku o sporządzeniu projektu MPZP, stąd też skarżąca nie ma poczucia jasnego uzasadnienia i wyjaśnienia wydanego postanowienia w sprawie. W istocie SKO w treści uzasadnienia przytacza orzecznictwo, które jest znane skarżącej, jednakże sedno sprawy i podniesionych zarzutów w zażaleniu dotyczy transparentnego wyjaśnienia, czy skarżąca jest traktowana zgodnie z literą prawa, czy inne postępowania które toczyły się i toczą, a nie zostały zawieszone z urzędu przez organ nawet w latach 2024 -2025, a także w dacie po 18 marca 2019 roku (data uchwały Rady Miejskiej w R. - Z. dot. przystąpienia do tworzenia projektu MPZP) nie zostały zawieszone, bo być może, czego organ nie wyjaśnił w sprawie nie zaszły przesłanki do ich zawieszenia, a jeśli powinny być zawieszone z urzędu, dlaczego nie zostały zawieszone i dlaczego organ I i II instancji w tym stanie prawnym i faktycznym dyskryminuje skarżącą i "wybiera, losuje" komu wydać decyzję o warunkach zabudowy (dalej WZ), a komu zawiesić postępowanie pomimo, że zgodnie z zaprezentowanym stanowiskiem obu instancji wszystkie postępowania powinny być w takim samym stanie faktycznymi prawnym zawieszone (niestety nie są wszystkie zawieszane, co skarżąca podnosiła w zażaleniu, a czego organ II instancji w żadnej mierze nie wyjaśnił i nie dokonał sprawdzenia w sprawie) zgodnie z podstawą prawną na którą się powołuje tj. art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organ II instancji w żadnej mierze tej okoliczności w treści uzasadnienia nie wyjaśnia, a wręcz nie zabiera w ogóle stanowiska, a przecież jest organem "kontrolnym" II instancji nad organem I instancji, b) art. 8 § 1 i 2 i art. 9 k.p.a., poprzez ich naruszenie, bowiem organ prowadzi postępowanie w sposób niebudzący zaufania strony, a także nie stoi na straży dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności podniesionych zarzutów w treści zażalenia przy czym organ nie wyjaśnił, czy organ I instancji reprezentowany przez Burmistrza R. - Z. wprowadza mieszkańców, w tym skarżącą w błąd, gdy na spotkaniach z mieszkańcami organizowanych w 2025 roku Burmistrz zapewniał, że postępowania nie będą już zawieszane, a działania jego będą ukierunkowane na dobro i interes mieszkańców. Jak więc skarżąca, a także inne osoby, które zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa obecnie może realizować swoje prawo własności i realizować dla siebie i swojej rodziny cel mieszkaniowy, który nie jest sprzeczny z istniejącą zabudową w obrysie planowanej inwestycji i która wpisuje się o obszar analizy i nawiązuje do istniejącej zabudowy na tym terenie, jak skarżąca ma faktycznie z tego prawa skorzystać, gdy organ różnicuje to samo prawo i stan faktyczny jednym zawieszając postępowanie, innym nie, a nad wskazaną okoliczności za brakiem działania organu II instancji obecnie nie ma żadnego nadzoru i weryfikacji, o co skarżąca wnosiła w treści zażalenia, dla jasnego i transparentnego wyjaśnienia sprawy, c) art. 15 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez brak odrębnego, niezależnego przeprowadzenia w sprawie postępowania wyjaśniającego i przyjęcie przez organ II instancji ustaleń organu I instancji za własne, gdy w sprawie nie zostały wyjaśnione przedmiotowo istotne okoliczności w zakresie niestosowania do wszystkich procedury zawieszenia postępowania z urzędu, a SKO skupiło się jedynie na zacytowaniu orzecznictwa, jednakże nie jest ono w sprawie kluczowe, bowiem organ I instancji w całej Gminie R. - Z. traktuje inwestorów zupełnie różnie i ta okoliczność wymaga w sprawie merytorycznego wyjaśnieni i kontroli, aby skarżąca miała poczucie, że organ działa faktycznie zgodnie z literą prawa i na podstawie przywołanych przez siebie w sprawie przepisów prawa i skarżąca nie jest w sprawie dyskryminowana. d) art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 k.p.a. oraz 80 k.p.a. poprzez ich naruszenie, brak wszechstronnego podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy (zawieszenia postępowania z urzędu), a także brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, bowiem organ II instancji nie wykonał żadnych czynności w sprawie, nie zawnioskował o dokumenty do sprawy wnioskowane przez skarżącą w treści zażalenia od organu I instancji, które obiektywnie przedstawiłyby stan faktyczny w Gminie i w efekcie organ doprowadza do pozaprawnego różnicowania obywateli w tym samym stanie faktycznym i prawnym, co nie znajduje umocowania w obowiązujących przepisach prawa materialnego, na które organ się powołuje, jak w treści postanowienia, a także w przepisach postępowania administracyjnego, o których jak się zdaje organ I i II instancji zupełnie zapomniał. Uwzględniając podniesione wyżej zarzuty skarżąca wniosła o: - dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu tj. pisma Burmistrza R. - Z. z 26 czerwca 2025 r. stanowiącego odpowiedź na interpelację Radnego Rady Miejskiej w R. - Z. Pana A. T., na okoliczność ilości wniosków, które wpłynęły do Gminy R. - Z. dla sołectw R. i P. w latach 2024 i 2025 oraz pisma Burmistrza R. - Z. z dnia 16 lipca 2025 r. na okoliczność, że z treści tych pism wynika jednoznacznie, że większość postępowań w sprawie wydania warunków zabudowy nie jest zawieszana z urzędu, a ta okoliczności przemawia za koniecznością wyjaśnienia okoliczności podniesionych przez skarżącą i dogłębnego wyjaśnienia sprawy, a także konkretne przedstawienie dokumentów i stanowiska w sprawie przez Burmistrza R. - Z., czy niezawieszone postępowania spełniają przesłanki do ich zawieszenia, a ta okoliczność w przypadku, gdy okaże się, że powinny one być zawieszone, wyłącza możliwości zawieszenia w sprawie z urzędu postępowania skarżącej w zakresie wydania decyzji WZ, - o uchylenie w całości postanowienia SKO z 26 czerwca 2025 r. i rozpoznanie sprawy co do istoty, ewentualnie przekazanie sprawy organowi I instancji celem ponownego rozpoznania, - o uchylenie w całości postanowienia organu I instancji, - o rozpoznanie sprawy na rozprawie z udziałem stron, - o zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że w związku z wnioskiem skarżącej z dnia 27 marca 2025 r. z datą 14 maja 2025 roku Burmistrz R. - Z. wydał zawiadomienie o wszczęciu postępowania w zakresie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Po dwóch miesiącach organ nic nie zrobił w sprawie i wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania, tym samym przewlekając jego prowadzenie. Co warte zauważenia dopiero prawie po miesiącu od złożenia wniosku w sprawie organ zawiadomił stronę za pismem z dnia 14 maja 2025 roku o jego wszczęciu, ta okoliczność z punktu prawa jest niedopuszczalna i świadczy o celowym przewlekaniu postępowania oraz braku czynności organu w sprawie od złożenia wniosku do zawieszenia przez dwa miesiące. Następnie postanowieniem z dnia 16 maja 2025 r organ postanowił zawiesić z urzędu postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy, powołując się na treść art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dlaczego więc organ nie wszczął i nie zawiesił postępowania w marcu 2025 roku, a dopiero w maju. Skarżąca wskazanej okoliczności nie rozumie i nie wynika ona z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, chociaż wskazana okoliczność była także podnoszona w zażaleniu. Organ I instancji wskazał w uzasadnieniu postanowienia, że priorytetem powinno być kształtowanie ładu przestrzennego na terenie gminy poprzez akt prawa miejscowego, to jest poprzez ustalenia w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Dlatego też organ wskazał, że zawiesza niniejsze postępowanie w sprawie do dnia 27 września 2026 roku tj. na okres maksymalny wynikający z przepisu prawa. Skarżąca w ustalonym stanie faktycznym i prawnym nie mogła zgodzić się z rozstrzygnięciem w sprawie w zakresie podjęcia decyzji o zawieszeniu postępowania z urzędu, wnosząc bardzo szczegółowe zażalenie i podnosząc wnioski w zakresie zweryfikowania przez organ II instancji postanowienia organu I instancji, jako organu nadzorczego - drugoinstancyjnego w procedurze administracyjnej. Samorządowe kolegium odwoławcze w Nowym Sączu z dniem 26 czerwca 2025 roku wydało postanowienie SKO-ZP-415-146/25, w którym postanowiło utrzymać zaskarżone postanowienie organu I instancji w mocy. Skarżąca zupełnie nie może wyczytać i zrozumieć z treści uzasadnienia intencji organu II instancji zaskarżonego postanowienia, bowiem uzasadnienie nie odnosi się w żaden sposób do podniesionych zarzutów w sprawie, z wyjątkiem tego dotyczącego zawieszenia postępowania z urzędu - organ cytuje jedynie orzecznictwo w sprawie i uznaje to działanie za wystarczające wyjaśnienie w sprawie (we wszystkich uzasadnieniach postanowienia cytuje te same orzeczenia, kopiuj i wklej). Organ nie podejmuje także działania w zakresie wniosków, które skarżąca złożyła w zażaleniu na postanowienie organu I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze jako organ II instancji nie wykonał żadnych czynności kontrolnych w sprawie, nie wyjaśnił kluczowej sprawy nierównego traktowania skarżącej z innymi osobami w tym samym stanie faktycznym i prawnym. Organ skupił się na cytowaniu szerokiego orzecznictwa w sprawie, które znane jest skarżącej, niemniej jednak nie to jest w sprawie kluczowe, a organ II instancji nie wykonał żadnej czynności celem wyjaśnienia, czy skarżąca ma rację, czy też nie ma, co stoi w sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa materialnego i postępowania, a wyrażone zostało przez skarżącą w podniesionych zarzutach. W Gminie R. - Z. nie obowiązuje MPZP, a jego procedowanie rozpoczęła podjęta w dniu 18.03.2019 roku uchwała Rady Miejskiej w R. - Z. nr VI/36/19. Jedynym obecnie obowiązującym dokumentem w Gminie R. - Z. jest Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy R. - Z. i podjęta uchwała nr XXXV/255/2001 z dnia 28.03.2001 r. Niniejszy dokument jest nieaktualny, lecz obowiązujący w gminie, bowiem od roku 2001 wydano wiele decyzji o warunkach zabudowy dla nieruchomości, które w studium znajdowały się na terenach niebudowlanych. Ten stan faktyczny trwa również do dziś. Faktem jest, że Burmistrz R. - Z. będący organem I instancji może, lecz nie musi zawieszać z urzędu postępowania administracyjne w brzmieniu art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jednakże wszystkie nieruchomości położone w strefie rolnej, terenów zielonych itd. - niebudowlanej, a określne jako takie właśnie w obowiązującym do dziś Studium (...), powinny wobec procedury i uzasadnienia organu I i II instancji być zawieszane z urzędu, z uwagi na fakt, że podstawą dla sporządzenia projektu MPZP na podstawie uchwały Rady Miejskiej w R. - Z. nr VI/36/19 jest właśnie obowiązujące i nieaktualne Studium (...) z 2001 roku. Organ I instancji, co jasno wynika z przedstawionego dowodu w postaci (odpowiedzi na interpelację Radnego oraz pismo z dnia 16 lipca 2025 r.) zawiesza nieliczne postępowania, a z pewnością nie wszystkie i także nie te, które znajdują się na terenach niebudowlanych. Procedura trwa od 2019 roku, a organ I instancji nie zawiesza wszystkich postępowań i według procedur i decyzji sobie znanej, co nie zostało sprawdzone i wyjaśnione przez SKO jednym wydaje decyzje o WZ i nie zawiesza postępowań, pomimo, że jak twierdzi procedura wprowadzenia projektu MPZP znajduje się na etapie uzgodnień, który jest etapem końcowym i z tej przyczyny zawiesza postępowania z urzędu w tym postępowanie dotyczące skarżącej. Lecz nie jest to działanie organu jednorodne i tożsame w stosunku do wszystkich w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Działanie organu II instancji w sprawie powinno prowadzić do transparentnego wyjaśnienia okoliczności zawieszania postępowań administracyjnych, które są zawieszane jedynie wybiórczo, co jednoznacznie wynika z załączonych dokumentów, że nie wszystkie postępowania są zawieszane i nie wiadomo też kto na jakich zasadach otrzymuje decyzję o warunkach zabudowy, co wymaga w sprawie jednoznacznego wyjaśnienia, a czego organ pomimo podniesionych w zażaleniu zarzutów i wniosków nie zweryfikował. Ta sytuacja doprowadza do patologicznego, pozaprawnego braku kontroli nad tym, co faktycznie robi i jak działa samowolnie i pozaprawnie organ I instancji i czy w sposób uzasadniony zawiesza postępowania z urzędu, w tym skarżącej, lecz nie wszystkie, co jest udowodnione, a co z kolei unicestwia możliwość realizacji celu budowlanego i świadczy o nierównym traktowaniu skarżącej przez organ w sprawie. Skarżąca ma prawo wiedzieć, dlaczego tak jest, a organ powinien wskazane okoliczności wyjaśnić. Organ II instancji w postępowaniu drugoinstancyjnym powinien zwrócić się do organu I instancji o przedstawienie dokumentów i wyjaśnienie, ile decyzji o WZ zostało wydane na przełomie chociażby lat 2023 -2025, z tym zastrzeżeniem, jaki pierwotnie status te nieruchomości miały w obowiązującym Studium(...) z 2001 r. i czy znajdowały się na terenach niebudowlanych, a pomimo tej okoliczności organ wydał decyzję o warunkach zabudowy i nie zawiesił w sprawie postępowania oraz czym wskazane okoliczności były spowodowane. Co więcej organ także powinien wskazać, czy w projektowanym obecnie MPZP, który znajduje się na etapie uzgodnień, etapie końcowym - na co organ wskazuje, wszystkie decyzje, które zostały wydane od roku 2023, a tak naprawdę po podjętej uchwale z roku 2019 w zakresie podjęcia działań tj. przystąpienia do tworzenia projektu MPZP, czy w obecnym projektowanym MPZP nieruchomości, które znajdowały się na terenach niebudowlanych po wydanych dla nich decyzjach o warunkach zabudowy znajdują się one w projektowanym i obecnie uzgadnianym MPZP i są ujęte jako teren budownictwa jednorodzinnego mieszkalnego, jednorodzinnego (kiedy zmiany zostały wprowadzone, jeśli w ogóle), czy organ dokonał w tej kwestii zmian w obecnym projekcie MPZP po wydanych decyzjach o WZ, czy też zmiany będą dokonywane po wprowadzeniu obecnie projektowanego MPZP i wyjaśnienie dlaczego skarżąca w tym samym stanie faktycznym i prawnym jest przez organ w związku z tym faktem dyskryminowany. Organ nie pouczył skarżącej w zakresie konieczności i wysokości wniesienia w sprawie wpisu stałego w kwocie 100 zł do czego z mocy praw jest zobowiązany. Niestety wszystkie wyżej wskazane okoliczności nie zostały w żadne sposób wyjaśnione przez organ II instancji, czym organ dopuścił się naruszenia licznie wskazanych w zarzutach przepisów postępowania, a także przepisów prawa materialnego. Skarżąca chce zrozumieć działanie organu w sprawie, ale na obecnym etapie zbyt wiele jest niejasności w sprawie, które muszą zostać przez organ jednoznacznie wyjaśnione. Skarżąca ma konstytucyjne prawo do równego traktowania i do uzyskania wszelkich wyjaśnień od organu, czego do tej pory nie udało się w sprawie dokonać, niestety za brakiem działania organu II instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu wniosło o oddalenie skargi, w całości podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu, wskazując jednocześnie, iż zawieszenie postępowania w sprawie na okres 18 miesięcy liczony od daty złożenia wniosku, było w realiach stanu faktycznego w pełni uzasadnione z uwagi na lokalizację terenu inwestycji w granicach objętych opracowywanym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Natomiast w przypadku nieuwzględnienia skargi, Sąd w świetle art. 151 p.p.s.a. oddala skargę. W myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Sąd wskazuje, że nie znalazł podstaw do przekazania, na podstawie art. 122 p.p.s.a., sprawy do rozpoznania na rozprawie. W niniejszej sprawie brak było ograniczeń, związanych z orzekaniem w trybie uproszczonym, uniemożliwiających rozpoznanie skargi. Sprawa nie wymagała przeprowadzenia rozprawy, a dla jej rozstrzygnięcia udział stron nie był niezbędny. Zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. Sporna w kontrolowanej sprawie instytucja zawieszenia postępowania została przewidziana w art. 62 ust. 1 ustawy z 27 czerwca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130, dalej u.p.z.p.), zgodnie z którym postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: 1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo 2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. Powyższe brzmienie przepisu wskazuje, że postanowienie wydawane na jego podstawie winno być uzależnione od wyniku jego ustaleń w aspekcie wystąpienia realnych, obiektywnych okoliczności uzasadniających zawieszenie postępowania. Jedną z takich przyczyn jest bez wątpienia wszczęcie procedury mającej na celu uchwalenie planu miejscowego, jednakże przy jednoczesnym wykazaniu przez organ, że przedsięwzięcie zamierzone przez inwestora, które zostało objęte wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, będzie sprzeczne z ustaleniami procedowanego planu. Zatem w sytuacji, gdy prace planistyczne są już zaawansowane, to do czasu uchwalenia planu przez radę gminy, właściwy organ powinien się powstrzymać od określania warunków zabudowy w decyzji administracyjnej wydanej dla jednostkowej nieruchomości i zawiesić prowadzone postępowanie, w ramach ustawowego terminu przewidzianego w art. 62 ust. 1 u.p.z.p. W okolicznościach niniejszej sprawy organy prawidłowo ustaliły, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne skarżącej jest zlokalizowane na obszarze, dla którego na podstawie uchwały Rady Miejskiej w R. nr VI/36/19 z dnia 18 marca 2019 r. organ planistyczny sporządza miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta Rabka-Zdrój z wyłączeniem strefy "A" ochrony uzdrowiskowej. Założenia w/w planu miejscowego są sprzeczne ze złożonym wnioskiem, ponieważ teren wnioskowanej inwestycji procedowany plan miejscowy przeznacza na tereny zieleni uzdrowiskowej. Działka nr ewid.[...] położona w R.-Z. (obręb R.-S.) znajduje się w obszarze oznaczonym symbolami 1ZP1. Zgodnie z zapisami projektu planu miejscowego dla terenu oznaczonego na rysunku planu od 1ZP1 do 6ZP1 ustala się: 1. Przeznaczenie podstawowe: zieleń. 2. Na terenach, o którym mowa dopuszcza się lokalizację ciągów pieszych i rowerowych, obiektów małej architektury oraz urządzeń sportowo-rekreacyjnych. 3. Na terenach oznaczonych na rysunku planu symbolami 4ZP1 i 6ZP1 dopuszcza się utrzymanie istniejącej zabudowy legalnie zlokalizowanej na podstawie przepisów prawa z prawem do remontu i przebudowy. Burmistrz R.-Z. stwierdził, że na moment wydawania postanowienia I instancji projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu R.-S. jest w końcowej fazie opracowania, projekt planu został uzgodniony z właściwymi organami oraz wyłożony do publicznego wglądu. Prowadzone są czynności w celu jego uchwalenia. Realizacja umowy na opracowanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R.-Z. z wyłączeniem strefy "A" ochrony uzdrowiskowej dla części obszaru miasta R. - Z. - "R.-Z. S." - łącznie z uchwaleniem planu i przedstawieniem dokumentacji Wojewodzie, przewidziana jest na dzień wcześniejszy niż termin zawieszenia przedmiotowej sprawy. Ponieważ planowana inwestycja jest sprzeczna z założeniami przyjętymi w projekcie planu, a prace nad opracowywaniem przedmiotowego planu są na tyle zaawansowane, iż zachodzi prawdopodobieństwo jego uchwalenia w okresie, na który zawieszono postępowanie, to zawieszenie na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. postępowania administracyjnego na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy jest zasadne. Sąd wskazuje, że sama konstrukcja instytucji zawieszenia postępowania z art. 62 ust. 1 u.p.z.p. daje organowi prowadzącemu postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy podstawę prawną fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, nie stanowiąc żadnych dodatkowych wymagań co do przesłanek zawieszenia. Stąd skoro organ może w ramach tej procedury bez spełnienia żadnych dodatkowych wymagań zawiesić postępowanie, nawet jeśli jeszcze nie wszczęto procedury planistycznej, to tym bardziej w okolicznościach zaistniałych w kontrolowanej sprawie, kiedy taka procedura planistyczna została już wszczęta. Skoro plan miejscowy jest podstawowym i najpełniejszym instrumentem kształtowania przestrzeni, to usprawiedliwione jest przyznanie prymatu pracom zmierzającym do jego uchwalenia i tym samym umożliwienie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, celem kontynuowania i dokończenia prac zmierzających do przyjęcia miejscowego planu. Racjonalnym jest, aby dla zachowania ładu przestrzennego na większym terenie zabudowa kształtowana była w oparciu o ustalenia planu również w zakresie wskaźników zabudowy. Dlatego w sytuacji, gdy prace planistyczne są już zaawansowane, do czasu uchwalenia planu przez radę gminy właściwy organ powinien się powstrzymać od określania warunków zabudowy w decyzji administracyjnej wydanej dla jednostkowej nieruchomości lub kilku nieruchomości, przy respektowaniu ustawowego terminu przewidzianego w art. 62 ust. 1 u.p.z.p. (por. przykładowo wyrok NSA z 8 czerwca 2017 r. II OSK 2685/15). Zawieszenie postępowania nie jest uzależnione od czasu trwania tej procedury, lecz następuje wyłącznie na okres wynikający z art. 62 ust. 1 u.p.z.p., tj. 18 miesięcy od daty złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. W aktualnym orzecznictwie WSA w Krakowie (np. wyrok z 11.12.2024 r., II SA/Kr 1203/24, wyrok z 03.12.2024 r., II SA/Kr 1283/24, wyrok z 31.05.2023 r., II SA/Kr 476/23) wskazuje się, powołując się na stanowisko NSA w wyroku z dnia 8 czerwca 2017 II OSK 2685/15, że "konstrukcja prawna zawieszenia postępowania zastosowana w przepisie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. daje organowi prowadzącemu postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy podstawę prawną fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, nie stanowiąc żadnych dodatkowych wymagań, co do przesłanek zawieszenia. W szczególności organ może zawiesić postępowanie nawet jeżeli jeszcze nie podjęto uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu. Kompetencję tę należy rozpatrywać w połączeniu z władztwem planistycznym zastrzeżonym dla organów gminy, które mają uprawnienie do stanowienia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Skoro plan jest podstawowym i najpełniejszym instrumentem kształtowania przestrzeni, to usprawiedliwione jest przyznanie prymatu pracom zmierzającym do jego uchwalenia i tym samym umożliwienie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, celem kontynuowania i dokończenia prac zmierzających do przyjęcia miejscowego planu". Swoje stanowisko NSA uzasadnia faktem, że zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 4 ust. 2 u.p.z.p.). Zasadą powinno być zatem, że kształtowanie ładu przestrzennego dokonuje się poprzez miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego. Takie samo stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 7 czerwca 2017 r., II SA/Łd 131/17 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny Krakowie w wyroku z dnia 27 października 2017 r., II SA/Kr 1079/17 oraz w wyroku z dnia 6 grudnia 2022 r., II SA/Kr 1149/22, a także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 9 maja 2018 r. II SA/Po 6/18. Poglądy te w pełni podziela Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest podstawowym narzędziem kształtowania ładu przestrzennego gminy, instrumentem jej polityki przestrzennej. Akt ten stanowi powszechnie na danym obszarze obowiązujące prawo, które ten ład kształtuje - wyznacza urbanistyczne ramy, w jakich na tym obszarze można dokonać zainwestowania. Decyzje o ustaleniu warunków zabudowy wydawane są jedynie wtedy, gdy na danym obszarze plan miejscowy nie obowiązuje. Przepisy ustawy preferują ustalenia przestrzenne dokonywane kompleksowo, w akcie stanowiącym akt prawa miejscowego, w stosunku do tych dokonywanych w decyzjach administracyjnych. Konsekwencją tego jest regulacja zamieszczona w art. 62 u.p.z.p. Zawieszenie postępowania o ustaleniu warunków zabudowy ma służyć pewnemu celowi. Celem tym jest ochrona danego obszaru przed zainwestowaniem niezgodnym z zamiarem prawodawcy lokalnego i już na etapie poprzedzającym przystąpienie do uchwalania planu, a także w trakcie jego procedowania. Co istotne (...) z punktu widzenia powyższych rozważań, wbrew stanowisku zawartemu w zaskarżonym postanowieniu organu II instancji, stopień zaawansowania prac planistycznych dotyczących miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz to, czy przewidywany termin uchwalenia miejscowego planu jest odległy czy też nie, nie stanowi prawnie istotnej przesłanki z punktu widzenia prawidłowości zawieszenia przez organy postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. Jak już wskazano, nie jest nawet istotne to, czy uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu została podjęta, co wynika z art. 62 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W świetle zatem cytowanego stanowiska WSA w Krakowie, popartego orzecznictwem NSA, badanie zasadności zawieszenia postępowania pod względem zgodności postanowień projektu planu miejscowego czy postanowień studium z zamierzeniem inwestora wyrażonym we wniosku nie znajduje uzasadnienia. WSA bowiem w dalszej części wyroku wskazał też, że "w orzecznictwie jest co prawda prezentowany pogląd, zgodnie z którym organ zawieszając postępowanie działa w granicach uznania administracyjnego, a przesłanką do zawieszenia postępowania będzie sytuacja, kiedy projektowane zamierzenie objęte decyzją o ustaleniu warunków zabudowy jest sprzeczne z przeznaczeniem terenu w przyszłym planie miejscowym. Jest to pogląd o tyle kontrowersyjny, że niekiedy wymagałby od organu administracji zdolności przewidzenia zapisów, które jeszcze nie istnieją, a których ostateczny kształt uzależniony jest od wielu czynników, między innymi rozpatrzenia uwag, jakie do projektów planu są zgłaszane". Sąd w niniejszej sprawie poglądy te podziela w całości i przyjmuje jako własne. Mając na uwadze powyższe względy, zawieszenie postępowania należy uznać za zasadne. Jedynie na marginesie warto raz jeszcze zauważyć, że uchwała Rady Miejskiej w R.-Z. nr VI/36/19 o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego miasta R.-Z. z wyłączeniem strefy "A" ochrony uzdrowiskowej, obejmującego między innymi teren wnioskowanej inwestycji, została podjęta w dniu 18 marca 2019 r., a prace projektowe w dniu zawieszenia postępowania są w zaawansowanym toku. Organ I instancji w uzasadnieniu swej decyzji przytoczył szczegółowo postanowienia procedowanego planu miejscowego z wytycznymi dla terenu planowanej inwestycji skarżącej, z których wynika przeznaczenie podstawowe pod zieleń, a dopuszczalne pod lokalizację ciągów pieszych i rowerowych, obiektów małej architektury oraz urządzeń sportowo-rekreacyjnych. Mając na uwadze ustalenia organu I instancji oraz materiał dowodowy sprawy należy stwierdzić, że planowana inwestycja polegająca na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami wbudowanymi na działce ewid. nr [...] położonej w R.-Z. (obręb R.-S.) jest niezgodna z postanowieniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy R.-Z. przyjętego Uchwałą Nr XXXV/255/01 z dnia 28 marca 2001 r., a w konsekwencji z planowanym przeznaczeniem terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, którego postanowienia mają nie naruszać postanowień Studium. Zdaniem Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy skarżone organy orzekły w oparciu o prawidłowo zebrany materiał dowodowy, odnoszący się do etapu postępowania oraz rodzaju weryfikowanego orzeczenia i w zakresie oceny pod kątem zasadności zawieszenia postępowania w trybie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. Na marginesie Sąd wskazuje, że jak wynika z ogólnodostępnych informacji internetowych na XXV Sesji Rady Miejskiej w R.-Z., mającej się odbyć 16 grudnia 2025 r., planowane w porządku obrad jest podjęcie uchwały, na wniosek Burmistrza R.-Z., w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R.-Z. z wyłączeniem strefy "A" ochrony uzdrowiskowej dla części obszaru miasta R.-Z. "R.-Z. S.". Podsumowując, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone postanowienie organu odwoławczego zostało wydane z poszanowaniem przepisów prawa procesowego, a to: art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 K.p.a. W szczególności w kontrolowanym postanowieniu zostały również wyjaśnione wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności faktyczne, odpowiada zatem prawu także uzasadnienie postanowienia, sporządzone zgodne z wymogami art. 107 § 3 K.p.a. Zarzuty skargi okazały się niezasadne, a niezgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z oczekiwaniami skarżącej nie może być utożsamiana z naruszeniem prawa. Nie ma też znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy sposób procedowania i zakończenia, bądź zawieszenia, przez organ I instancji innych postępowań administracyjnych w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Przedmiotem kontroli legalności jest bowiem zaskarżona skargą decyzja wydana w indywidualnej sprawie administracyjnej dotyczącej wniosku skarżącej z dnia 27 marca 2025 r. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami wbudowanymi na działce ewid. nr [...] położonej w R.-Z. (obręb R.-S.). Tak więc także informacje wynikające z treści pisma Burmistrza R. - Z. z 26 czerwca 2025 r. stanowiącego odpowiedź na interpelację Radnego Rady Miejskiej w R. - Z., nie mają wpływu na przedmiotowe rozstrzygnięcie. W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził naruszenia żadnego ze wskazanych w skardze przepisów, które mogłoby mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję/postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Takich naruszeń Sąd w sprawie nie stwierdził, dlatego oddalił skargę, o czym orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 p.p.s.a.