II SA/Kr 701/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędziowie: WSA Paweł Darmoń WSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu w dniu 6 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. Ż. na postanowienie Wojewody z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie wznowienia postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - skargę oddala Starosta [...] postanowieniem z dnia 22 grudnia 2020 r. nr [...] działając na podstawie art. 152 K.p.a. oraz na podstawie art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane po rozpatrzeniu wniosku R. Ż. i Ł. R. o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty [...] z dnia 5 września 2019 r. – odmówił wstrzymania wykonania powyższej decyzji. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 22 września 2020 r. wpłynął wniosek o wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia 5 września 2019 r., którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami wewnętrznymi w budynku (wodociągową, kanalizacji sanitarnej, centralnego ogrzewania i elektryczną), zewnętrzną instalacją elektryczną (wiz), dojścia i dojazd na działce nr [...] w miejscowości K., gmina K.-L. z uwagi na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Postanowieniem z dnia 22 grudnia 2020 r., postępowanie zostało wznowione. We wniosku o wznowienie zawarty był także wniosek o wstrzymanie wykonania rzeczonej decyzji. Jak przyjmuje się w orzecznictwie dopuszczalność wstrzymania wykonania decyzji nie jest uzależniona od wszczęcia postępowania w sprawie, nie jest też ograniczona fazą postępowania w sprawie wznowienia postępowania. W zasadzie czynność ta może mieć miejsce pomiędzy tzw. postępowaniem wstępnym, a postępowaniem rozpoznawczym. Zgodnie z zasadą ogólną trwałości decyzji ostatecznych wyrażoną w art. 16 § 1 K.p.a., decyzje ostateczne obowiązują tak długo, dopóki nie zostaną uchylone lub zmienione przez nową decyzję, co może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie. Sytuacje te są nadzwyczajne enumeratywnie wymienione w przepisach prawnych. Zasada ogólna trwałości decyzji ostatecznych jest jedną z fundamentalnych zasad całego systemu ogólnego postępowania administracyjnego, zapewniającą pewność i stabilność obrotu prawnego. Dlatego korzystanie z prawem przewidzianych możliwości wzruszenia bądź wstrzymania wykonania decyzji ostatecznych, winno mieć miejsce w sytuacjach wyjątkowych i prawnie uzasadnionych wstrzymanie wykonania decyzji w trybie art. 152 § 1 lub art. 159 § 1 K.p.a. winno być traktowanie jako środek ostateczny, oparty na udokumentowanych i wiarygodnych materiałach dowodowych. Zbyt szybkie i nie poparte dostatecznie udokumentowanymi dowodami na istnienie przesłanek wskazujących na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji ostatecznej, korzystanie z instytucji wstrzymania wykonania decyzji, może stanowić naruszenie zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznej (por. uzasadnienie wyroku NSA z dnia z dnia 2 września 1998 r., sygn. akt IV SA 2311/96). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 grudnia 2018 r., sygn. akt I OSK 356/17 zawarta w. art. 152 § 1 K.p.a. regulacja uzależnia wstrzymanie wykonania decyzji od tego, czy zachodzi "prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Ocena tego prawdopodobieństwa musi być dokonana przez pryzmat możliwości zaistnienia w sprawie zgłoszonej we wniosku podstawy wznowienia postępowania, w świetle zebranego dotychczas materiału dowodowego oraz możliwości uchylenia badanej decyzji. W realiach niniejszej sprawy organ po wstępnej analizie możliwości uchylenia decyzji w wyniku wznowienia ocenił, że posiadany obecnie materiał dowodowy nie wskazuje na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji z dnia 12 lipca 2019 r. Jak wynika z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 marca 2019 r. sygn. akt II SA/Kr 50/19 nie budzi przy tym wątpliwości Sądu, że dla wstrzymania wykonania decyzji w ww. trybie, musi zaistnieć taki stan, w którym na podstawie zebranego w aktach sprawy materiału dowodowego, organ wstępnie jest przekonany o konieczności jej uchylenia, z uwagi na rzeczywiste wystąpienie przesłanek wskazanych w art. 145 § 1 K.p.a. lub art. 145a § 1 K.p.a. Zażalenie na to postanowienie wniósł R. Ż. domagając się jego uchylenia. Wojewoda postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2021 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ wskazał, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma na celu zapobieżenie wykonywania decyzji, w odniesieniu do której stwierdzono istnienie prawdopodobieństwa, że wydana została w ramach postępowania, które jest dotknięte wadą określoną w art. 145 § 1 K.p.a. Organ jest zobligowany do wstrzymania wykonania decyzji, jeżeli na podstawie analizy materiału sprawy dojdzie do wstępnego przekonania, że podnoszona we wniosku o wznowienie postępowania przesłanka, o której mowa w art. 145 § 1 K.p.a., istnieje i może, w sposób prawdopodobny, skutkować uchyleniem decyzji, będącej przedmiotem wznowionego postępowania. Przy czym, organ nie musi stwierdzić znacznego prawdopodobieństwa uchylenia decyzji (jak stwierdził organ l instancji), a jedynie istnienie takiego prawdopodobieństwa (jakiegokolwiek). W niniejszej sprawie wnioskodawcy - właściciele znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji działek nr [...] i [...], które nabyli od strony postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę już po jego zakończeniu - wnoszą o przeprowadzenie kontroli projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją z 5 września 2019 r., podkreślając, że dokumentacja projektowa może zwierać "istotne wady prawne" i wykonana została w oparciu "o wadliwie przyjęty stan faktyczny". Poddają w wątpliwość czy realizowany na jej podstawie budynek mieszkalny jednorodzinny spełnia wymagania Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie lokalizacji budynku względem granic działki (ściana nad którą znajduje się okno połaciowe zwrócone do granicy, zlokalizowana jest w odległości ok 3.3 m od granicy działki inwestycyjnej nr ew. [...] z działką będącą współwłasnością wnioskodawców nr ew. [...] -niezgodnie z § 12 ust. 6 rozporządzenia) oraz lokalizacji w odległości ok. 10,35 m od istniejącego na działce nr [...] budynku, który zdaniem skarżących wykonany jest w konstrukcji drewnianej, zatem łatwopalnej, co jest niezgodnie z § 271 ust. 2 rozporządzenia. Kierowane zarzuty poparte są przedstawieniem, wykonanych we własnym zakresie pomiarów w terenie oraz informacją, że właściciel budynku na działce nr [...] twierdzi, że jest on zbudowany z podkładów kolejowych. Organ stwierdził, że z projektu budowanego, zatwierdzonego skarżoną decyzją, w oparciu o który realizowany jest obiekt mieszkalny na działce nr [...], nie wynika aby okno połaciowe (zbliżone do granicy z działką nr [...]) zlokalizowane było w odległości mniejszej niż określona w § 12 ust. 6 rozporządzenia (minimum 4 m od granicy działki). Ponadto brak jest w nim informacji, aby obiekty na działkach sąsiednich posiadały klasę odporności ogniowej, która wymagałaby zwiększenia odległości pomiędzy ścianami zewnętrznymi budynku projektowanego i tych budynków, o których mowa w § 271 rozporządzenia. Jednocześnie, wnioskodawcy nie przedłożyli żadnych dowodów potwierdzających zgłaszane nieprawidłowości, zatem na dzień wydania niniejszego postanowienia organ nie stwierdza istnienia prawdopodobieństwa uchylenia zaskarżonej decyzji w oparciu o dowody, których nie ma. Jeśli prawdą jest - co twierdzi skarżący - że budynek na działce [...] jest drewniany (palny), to jego właściciel winien pisemnie potwierdzić ten fakt. Ponadto, co jest najistotniejsze w niniejszej sprawie, organ stwierdza, że wskazana przez skarżącego okoliczność (że sąsiedni budynek jest palny) nie jest ani przesłanką wymienioną w pkt 1 § 1 art. 145 K.p.a., ani też w pkt 5 tego przepisu. Nawet, gdyby przyjąć hipotetycznie (tj. bez wymaganego dowodu), że budynek na działce [...] jest drewniany, to ten fakt i tak nie może być żadną z ww. przesłanek do wznowienia postępowania, gdyż po pierwsze, nie można tu mówić ani o sfałszowaniu dowodów, których w sprawie nie było (nie można mówić o fałszerstwie projektu budowlanego w sytuacji, gdy projektant w ogóle nie zamieścił w nim informacji na temat konstrukcji ścian i pokrycia budynku na dz. nr [...]). Po drugie, nie jest to okoliczność, która była nieznana organowi w dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, a to z uwagi na fakt, iż na mapie do celów projektowych budynek ten był ujawniony, zatem organ wiedział o nim i miał obowiązek sprawdzić zgodność projektu zagospodarowania terenu z warunkami technicznymi, w tym przeciwpożarowymi. Jeśli projektant, sporządzając projekt budowlany nie uwzględnił faktu, iż budynek sąsiedni jest palny, jest to niewątpliwie wada projektu i w konsekwencji wada zaskarżonej decyzji, która jednak nie może być wyeliminowana w postępowaniu wznowieniowym. Wskazywane przez skarżącego ewentualne błędy w sztuce projektowania, czy też zarzucane poświadczenie nieprawdy przez projektanta, nie mogą być przesłanką (o której mowa w niżej zacytowanym pkt 2 § 1 art. 145 K.p.a.) do wznowienia postępowania - a tym samym także nie są potwierdzeniem istnienia jakiegokolwiek prawdopodobieństwa uchylenia omawianej decyzji -gdyż przestępstwo, które zarzuca skarżący nie może być domniemywane, ale musi być potwierdzone stosownymi dowodami, a takich, póki co nie ma w aktach przedmiotowej sprawy. Po analizie treści przepisu, w którym ustawodawca wymienił przesłanki skutkujące możliwością uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę, tut. organ odwoławczy uznał, że żadna z nich nie zachodzi w niniejszej sprawie, a tym samym nie istnieje żadne prawdopodobieństwo uchylenia zaskarżonej decyzji w wyniku wznowienia. W sytuacji, gdyby faktycznie okazało się, że budynek na działce [...] jest palny, fakt taki mógłby stanowić przesłankę do wzruszenia decyzji jedynie w trybie postępowania nieważnościowego, na podstawie art. 156 K.p.a. a nie wznowienia, gdyż tryby te są wyłączne (tj. przesłanki do wznowienia nie mogą być jednocześnie przesłankami do stwierdzenia nieważności). Na to postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożył R. Ż. zarzucając naruszenie: - art. 152 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. w zw. z art. 35 ust 1 pkt 2 oraz ust 3 i ust. 5 pkt 1 ustawy Prawo budowlane oraz § 271 ust 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez odmowę wstrzymania wykonania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę pomimo uprawdopodobnienia istnienia przesłanki uchylenia decyzji w wyniku wznowionego postępowania, gdyż skarżący wskazał na nowe okoliczności faktyczne nieznane organowi I instancji w momencie wydawania decyzji, w postaci posiadania konstrukcji drewnianej, a więc rozprzestrzeniającej ogień, przez budynek istniejący na działce [...], od którego inwestor nie odsunął projektowanego budynku na odległość co najmniej 12 metrów jak również alternatywnie nie zaprojektował ściany budynku (od strony istniejącego budynku) jako ściany oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej co najmniej REI 60, wzniesionej na własnym fundamencie i wykonanej w całości z materiałów niepalnych, podczas gdyby organ wiedział o istnieniu tej okoliczności zobowiązany byłby do wydania postanowienia nakładającego obowiązek usunięcia wskazanych powyżej nieprawidłowości, gdzie w razie braku ich usunięcia musiałby odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę; ponadto jak wskazał organ w zaskarżonym postanowieniu - potwierdzenie ww. okoliczności stanowi o rażącej wadliwości wydanej w sprawie decyzji, co może uzasadniać również stwierdzenie jej nieważności. W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Kontroli sądu w niniejszym postępowaniu podlega ocena legalności postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania decyzji wydanego w postępowaniu wznowieniowym dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę domu jednorodzinnego. W ocenie organu wnioskodawcy tego postępowania nie przedłożyli żadnych dowodów wykazujących, że dom zlokalizowany na działce sąsiedniej posiada klasę odporności ogniowej, która wymagała by zwiększenia odległości między ścianami zewnętrznymi tego budynku a budynku projektowanego. Poza tym organowi wydającemu decyzję o udzieleniu pozwolenia na budowę lokalizacja tego budynku była wiadoma, gdyż był on oznaczony na mapie dla celów projektowych dołączonej do projektu budowlanego, który nie zabierał informacji o materiale z którego budynek ten był wykonany. Potwierdzenie, że budynek ten na konstrukcję drewnianą nie jest podstawą do wzruszenia decyzji o pozwoleniu na budowę w postępowaniu wznowieniowym, ale ewentualnie w postępowania o stwierdzenie nieważności tej decyzji. W ocenie skarżącego wykazywana przez wnioskodawców okoliczność jest dla organu okolicznością nową, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. W ocenie sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie Zgodnie z dyspozycją art. 152 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Wstrzymanie wykonania decyzji w postępowaniu wszczętym na skutek wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną, w ocenie sądu rozpoznającego niniejszą sprawę nie może być dokonywane zawsze, gdy tylko zawnioskuje o to strona na żądanie której postępowanie zostało wznowione. Należy pamiętać, że postępowanie to (wznowieniowe) dzieli się na dwie fazy. Pierwsza dotyczy wstępnej weryfikacji dokonywanej przez organ, która polega na sprawdzeniu czy przesłanka wznowieniowa, na istnieje której powołuje się wnioskodawca mogła zaistnieć i czy podanie o wznowienie wniesione zostało w ustawowym terminie. Negatywna weryfikacja tej okoliczności uzasadnia odmowę wznowienia postępowania. Drugi etap (po wznowieniu postepowania) to badanie czy faktycznie przesłanka ta wystąpiła i czy miała wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Na tym etapie organ może też rozważać prawdopodobieństwo uchylenia decyzji. Dokonując tej oceny na wniosek strony, organ co prawda nie musi mieć pełnego przekonana, że decyzja na skutek wystąpienia przesłanki wznowieniowej jest wadliwa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie, ale w ocenie sądu prawdopodobieństwo tego uchylenia musi być realne, poparte argumentami jakie organowi przedstawia wnioskodawca uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Należy podkreślić, że procedura ta dotyczy decyzji ostatecznej, w oparciu o którą jej adresat mógł nabyć określone prawa realizacja których zostaje wstrzymana, co też może dla niego rodzić niekorzystne ekonomiczne skutki. W przypadku, kiedy do wznowienia postępowania dochodzi na wniosek strony, która jednocześnie wnioskuje o wstrzymanie wykonania decyzji, strona ta powinna wykazać, że przesłanka na jaką się ona powołuje faktycznie uprawdopodabnia, że decyzja jest wadliwa w stopniu uzasadniającym jej eliminację z obrotu prawnego. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2020 r. II OSK 1520/20 w którym wyrażono pogląd, iż zawarta w art. 152 § 1 k.p.a. regulacja uzależnia wstrzymanie wykonania decyzji od tego, czy zachodzi "prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania". Wstrzymanie wykonania decyzji na żądanie strony jest uwarunkowane wykazaniem przez tą stronę okoliczności wskazujących na występowanie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Na uwadze mieć należy także fakt, że wznowienie postępowania to nadzwyczajny tryb postępowania administracyjnego, który nie zastępuje zwykłego trybu odwoławczego. Przyczyny, dla których może dojść do wstrzymania wykonania decyzji w tym trybie nie mogą mieć błahego charakteru. Jak zasadnie wskakuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 października 2019 r argumentacja na rzecz wstrzymania wykonalności decyzji musi odnosić się do przesłanek wznowienia postępowania z art. 145 § 1 k.p.a., a nie okoliczności właściwych dla postępowania zwykłego. Wznowienie postępowania to tryb nadzwyczajny i tylko niektóre przyczyny mogą prowadzić do uchylenia decyzji w tym postępowaniu. Przenosząc te argumenty na kanwę niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że brak było podstaw do wstrzymania wykonania decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę, która jak wynika z dokumentacji zdjęciowej znajdującej się w aktach sprawy, była już w trakcie realizacji. Zauważyć przede wszystkim należy, że wnioskodawcy żądając wznowienia postępowania nie powoływali się na własny interes prawny, który w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę mógł być naruszony. Jak wynika z podania o wznowienie nie są właścicielami działki zabudowanej domem wykonanym (jak twierdzą) z drewna, ale współwłaścicielami niezabudowanych działek bezpośrednio sąsiadującymi z terenem, na którym jest realizowany budynek objęty pozwoleniem na budowę. Rację ma organ, iż wnioskodawcy nie wykazali, że pokryty tzw. sidingiem dom na działce nr [...] ma konstrukcję drewnianą. Na dzień wydania zaskarżonego postanowienia były to tylko twierdzenia strony niepoparte żadnym dowodem (oświadczenie K. N. byłej właścicielki domu zlokalizowanego na działce nr [...] złożone zostało z dniu 14.05.20021 r. tj. po wydaniu postanowienia). Twierdzenia te mogły więc podlegać weryfikacji organu w postępowaniu wznowieniowym, ale nie uprawdopodobniały, że decyzja zostanie uchylona a co za tym idzie uzasadniały jej wstrzymania w trybie o którym mowa w art. 152 § 1 K.p.a. Na koniec wskazać należy iż przepis na który powołują się wnioskodawcy, tj. art. § 271 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 z późn. zm.).przewiduje zwiększenie odległości między budynkami jedynie sytuacji kiedy obydwa zbliżone do siebie budynki są wykonane z materiałów rozprzestrzeniających ogień. Jak zasadnie wskazano w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 4 grudnia 2018 r.II SA/Rz 1116/18 regulacja § 271 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422) wyznacza minimalne odległości między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego. A contrario, wyznaczone tam odległości nie dotyczą lokalizacji obiektów, z których jeden posiada ścianę oddzielenia przeciwpożarowego. Jeżeli więc, jeden z budynków posiada zewnętrzną ścianę oddzielenia przeciwpożarowego, to odległości, o jakich mowa w tej regulacji nie muszą być zachowane. Jak stanowi z § 232 rozporządzenia - ściany i stropy stanowiące elementy oddzielenia przeciwpożarowego powinny być wykonane z materiałów niepalnych, a występujące w nich otwory - obudowane przedsionkami przeciwpożarowymi lub zamykane za pomocą drzwi przeciwpożarowych bądź innego zamknięcia przeciwpożarowego (ust 1). W ścianie oddzielenia przeciwpożarowego łączna powierzchnia otworów, o których mowa w ust. 1, nie powinna przekraczać 15% powierzchni ściany, a w stropie oddzielenia przeciwpożarowego - 0,5% powierzchni stropu. Ograniczenia nie stosuje się do otworów w ścianach oddzielenia przeciwpożarowego w garażu, które znajdują się na drogach manewrowych (ust 2). Jak wynika z projektu budowlanego a także materiałów zdjęciowych znajdujących się w aktach sprawy, ściana budynku będącego przedmiotem niniejszego postępowania od strony działki nr [...] wykonana jest z materiału niepalnego (nie rozprzestrzeniającego ognia). Jest to ściana bez okien i drzwi a jak wynika z oświadczenia projektanta tego budynku (akta adm. k. 61-62) ściana ta została zaprojektowana w klasie odporności spełniającej wymogi REI30 a zatem wypełnia kryteria by zgodnie z § 232 rozporządzenia i zamieszczoną w ust 4 tabelą zaliczyć ją do ściany oddzielenia pożarowego. Opierając się zatem na tych materiałach organ (aczkolwiek na nie się nie powołuje) miał podstawy uznać, że nie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji, pomimo wznowienia postępowania z uwagi na to, że zwiększenie odległości między budynkiem projektowanym a budynkiem znajdującym się na działce nr [...] nie było wymagane. Mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności sąd na zasadzie art. 151 P.ps.a. orzekł jak w sentencji.