II SA/Kr 713/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie : Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant: Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2018 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2018 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz w punktach [...], [...] i [...] poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego A. C. kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją nr [...] z 14 lipca 2017 r. znak: [...] Starosta [...] orzekł - w pkt 1 - o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości stanowiącej własność Gminy M., położonej w M., [...], oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] o pow. 0,0373 ha odpowiadająca cz. pgr [...] oraz cz. pgr [...] (która powstała w wyniku podziału pgr [...]), dla której Sąd Rejonowy w M. prowadzi księgę wieczystą nr [...] oraz nieruchomości stanowiącej własność Gminy M., położonej w M., obręb [...] oznaczonej jako działki ewidencyjne: nr [...] o pow. 0,0122 ha, nr [...] o pow. 0,1561 ha oraz nr [...] o pow. 0,0216 ha, odpowiadające cz. pgr [...] i cz. pgr [...], dla której Sąd Rejonowy w M. prowadzi księgę wieczystą nr [...] [...] na rzecz Pana A. C., - w pkt. 2 - o odmowie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, położonej w M. obręb [...] stanowiącej własność Gminy M., oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] o pow. 0,0147 ha, odpowiadająca cz. pgr [...] oraz cz. pgr [...] (która powstała w wyniku podziału pgr [...]), dla której Sąd Rejonowy w M. prowadzi księgę wieczystą nr [...] - w pkt. 3 - o umorzeniu postępowania w zakresie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, położonej w M. obręb [...] stanowiącej własność [...] Agencji Rozwoju Gospodarczego Sp. z o. o. z siedzibą w M., oznaczonej w projekcie podziału jako działka ewidencyjna nr [...] (cz. działki ewidencyjnej nr [...]) o pow. 0,1140 ha (odpowiadająca pgr [...] kat. l, 2, [...] oraz pb l i [...] dla której Sąd Rejonowy w M. prowadzi księgę wieczystą nr [...] - w pkt. 4 - o zobowiązaniu wnioskodawcy do zwrotu na rzecz Gminy M. kwoty [...]zł tytułem zwaloryzowanej wartości odszkodowania wypłaconego za wywłaszczoną nieruchomość, oznaczona w pkt. 1 decyzji, - w pkt. 5 - o tym, że należność ustaloną w pkt. 4 decyzji należy wpłacić w terminie 14 dni, licząc od dnia w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna. W razie zwłoki w uiszczeniu należności naliczone zostaną odsetki ustawowe, - w pkt. 6 - o tym, że niniejsza decyzja opatrzona klauzulą ostateczności stanowi podstawę dokonania wpisu prawa własności w księdze wieczystej i operacie ewidencji gruntów i budynków dla miasta M., obrębu [...] Odwołanie złożył A. C. w części dot. pkt 2, 4 i 5, podnosząc, iż organ bezzasadnie odmówił zwrotu dz. [...]. Działka ta nie jest w żaden sposób zagospodarowana. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że znajduje się na niej ścieżka. Działka ta nie stanowi drogi publicznej ani nawet nie wchodzi w jej skład. Odmowa jej zwrotu jest kuriozalnie motywowana. Z mapy ewidencyjnej wynika, że dz. [...] położona jest pomiędzy dz. [...] i dz. [...] - co do których orzeczono o ich zwrocie wnioskodawcy. Poprzednia decyzją organu I instancji z dn. 11.02.2015 r. [...] orzeczono o zwrocie tej działki na rzecz A.. C., jednak decyzja ta została uchylona przez Wojewodę decyzją z 21.12.2015 r. z przyczyn natury formalnej (naruszenie przepisów KPA). Pozostawienie dz. [...], jako enklawy wśród gruntów, zwracanych wnioskodawcy nie ma żadnego uzasadnienia prawnego lub faktycznego. W szczególności z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika wprost i jednoznacznie, aby działka ta wchodziła w skład jakiejkolwiek działki drogowej lub ulicy. Jest to dziewiczy teren, niezagospodarowany, a fakt, iż mieszkańcy osiedla wydeptali ścieżkę [...]" nie stanowi żadnego merytorycznego argumentu natury prawnej, jaki uzasadniałby odmowę jej zwrotu, (dowód: kopia mapy do celów prawnych z dn. 04.04.2017 r. - w załączeniu) Kolejną kwestią budzącą głęboki sprzeciw wnioskodawcy -jest sposób obliczenia i ustalenia wysokości podlegającego zwrotowi odszkodowania na rzecz Gminy M.. Już po pierwszym wyroku NSA z dn. 21.06.2001 r. sygn. I SA 212/2000 sprawa winna zostać ostatecznie załatwiona - i na rok 2001 winno zostać zwaloryzowane odszkodowanie, które ma zwrócić Gminie M.. Wojewoda decyzją z dnia 22 marca 2018r. znak: [...] [...], na podstawie art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015, poz. 1774 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżone pkt 2,4 i 5 decyzji. W uzasadnieniu wskazano, iż w kwestii rozliczeń związanych ze zwrotem nieruchomości oznaczonej jako działki: nr [...], nr [...], nr [...] oraz nr [...] dokonując waloryzacji kwoty odszkodowania za grunt przy zastosowaniu wskaźników zmian cen towarów i usług konsumpcyjnych otrzymano kwotę [...]zł (wg stanu na datę wydania decyzji organu I instancji), jaką stosownie do zwracanej powierzchni nieruchomości winien obecnie zwrócić wnioskodawca na rzecz aktualnego właściciela przedmiotowej nieruchomości, tj. Gminy M.. Powyższe ustalenia organu I instancji nie budzą wątpliwości organu odwoławczego. Co do daty, na którą ustalone ma być zwaloryzowane odszkodowanie, wskazano, iż zgodnie z obowiązującymi zasadami dotyczącymi rozliczeń związanych ze zwrotem nieruchomości, określonymi w art. 140 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, poprzedni właściciel wywłaszczonej nieruchomości lub jego spadkobierca, zwraca Skarbowi Państwa lub właściwej jednostce samorządu terytorialnego, w zależności od tego, kto jest właścicielem nieruchomości w dniu zwrotu, ustalone w decyzji odszkodowanie zwaloryzowane na dzień zwrotu. Niezasadny jest zatem zarzut "rażącej przewlekłości postępowania - do wydanie orzeczenia w nin. sprawie doszło dopiero obecnie, tj. po 19 latach. (...) już po pierwszym wyroku NSA z dn. 21.06.2001 r. sygn. I SA 212/2000 sprawa winna zostać ostatecznie załatwiona - i na rok 2001 winno zostać zwaloryzowane odszkodowanie, które ma zwrócić Gminie M.." Stronie przysługiwało, zgodnie z regulacją art. 37 § l Kpa, prawo do reagowania na przedłużające się w jej ocenie postępowanie prowadzone przez Starostę M., lecz na bieżąco, w toku postępowania, z którego to prawa strona skorzystała tylko jeden raz. Odnosząc się do odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, położonej w M. obręb [...] stanowiącej własność Gminy M., oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] o pow. 0,0147 ha, organ odwoławczy podał, iż organ I instancji wskazał, iż nieruchomość objęta planem realizacyjnym, na której miał się znajdować blok mieszkalny oraz ulica [...], porośnięta jest dziką roślinnością, samosiejkami i nie jest ona w żaden sposób zagospodarowana. Stan nieruchomości nie wskazuje, aby kiedykolwiek podjęto czynności zmierzające do budowy bloku mieszkalnego oraz drogi, a także jakiegokolwiek obiektu mogącego stanowić infrastrukturę osiedla mieszkaniowego. Z kolei w trakcie oględzin tej nieruchomości, które odbyły się 25 kwietnia 2017 r. ustalono, że działka ewidencyjna nr [...] nie jest zagospodarowana, a na jej terenie znajduje się ścieżka. Starosta [...] wskazał również, iż wnioskowana do zwrotu działka nr [...], która powstała z działki nr [...], uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w M. z 26 kwietnia 2001 r. zaliczona została do kategorii dróg gminnych, co wynika z załącznika do przedmiotowej uchwały i przebiega na odcinku od ulicy [...] do ulicy [...] Jak wynika z powyższej uchwały, w latach 1997-2001 przystąpiono do realizacji inwestycji związanych z rozbudową infrastruktury drogowej na osiedlu [...] Część prac została już wykonana, a głównym zadaniem przedmiotowych dróg jest obsługa komunikacyjna osiedla [...] oraz planowanej zabudowy na północnym stoku [...]. Planowanej drodze gminnej nadano nazwę ulicy [...], co wynika z uchwały Rady Miejskiej w M. Nr [...] z 26 kwietnia 2001 r. Mając na uwadze powyższe organ I instancji wskazał, że teren nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...], został zaliczony do kategorii dróg gminnych, a jak wynika z przepisów prawnych oraz orzecznictwa sądów drogi nie podlegają obrotowi cywilnoprawnemu. Przepisy ustawy o drogach publicznych nie dopuszczają możliwości przenoszenia własności nieruchomości zajętych pod drogi publiczne na rzecz innych podmiotów niż wskazane w art. 2a tej ustawy, a więc Skarbu Państwa oraz samorządu województwa, powiatu lub gminy. Z powyższego wynika zatem, że drogi publiczne traktowane są jako rzeczy o ograniczonym obrocie, co również znajduje uzasadnienie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Pomimo zatem faktu, iż na gruncie działki ewidencyjnej nr [...] do chwili wydania rozstrzygnięcia w sprawie nie poczyniono prac zmierzających do budowy drogi publicznej - ulicy [...], czy też zgodnie z planem realizacyjnym ulicy [...], to jednak fakt, iż nieruchomość ta została zaliczona do kategorii dróg gminnych, zgodnie z powołaną wyżej uchwałą Rady Miejskiej w M., obliguje organy do uznania, że nie jest możliwe orzeczenie o jej zwrocie na rzecz wnioskodawcy. Organ odwoławczy zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji, iż zgodnie z utrwalonym i aktualnym stanowiskiem sądów administracyjnych brak obecnie możliwości zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, która w dacie orzekania stanowi część drogi publicznej. Zbytecznym jest również badanie zbędności takiej nieruchomości na cel jej wywłaszczenia. Sam fakt zaliczenia ul. [...] w M. do kategorii dróg publicznych gminnych, stanowi samodzielną i wystarczającą podstawę do odmowy jej zwrotu na rzecz wnioskodawcy. W wyroku z 12 lutego 2009 r. sygn. akt I OSK 361/08 (Lex nr 516045) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził wyraźnie, iż "zgodnie z art. 2a ustawy o drogach publicznych drogi krajowe stanowią własność Skarbu Państwa, a drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu województwa, powiatu lub gminy. Przepis ten określa strukturę własnościową dróg publicznych w sposób niedopuszczający wyjątków. Z przepisu tego wynika zarazem zakaz przenoszenia własności dróg publicznych na rzecz podmiotów innych niż wymienione w tym przepisie. A zatem z woli ustawodawcy drogi publiczne zostały zaliczone do kategorii rzeczy o ograniczonym obrocie. Jedyna dopuszczalna forma obrotu nieruchomościami zajętymi pod drogi publiczne może polegać na przenoszeniu własności między podmiotami wymienionymi w cytowanym art. 2a ustawy o drogach publicznych, wyłącznie w razie zmiany przynależności drogi publicznej do określonej kategorii. Powyższe rozwiązania upoważniają do stwierdzenia, że zadośćuczynienie roszczeniu o zwrot nieruchomości wywłaszczonej, a zajętej obecnie pod drogę publiczną na podstawie art. 136 ust. 3 u.g.n., prowadziłoby do skutku sprzecznego z prawem, polegającego na nabyciu przez osobę fizyczną nieruchomości stanowiącej część drogi publicznej. Wykładnia systemowa art. 136 ust. 3 u.g.n., uwzględniająca ograniczenie obrotu nieruchomościami zajętymi pod drogi publiczne, która wynika z cyt. art. 2a ustawy o drogach publicznych, prowadzi do wniosku, że niedopuszczalne jest orzeczenie o zwrocie nieruchomości wywłaszczonej, która w czasie orzekania o zwrocie jest częścią drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych". Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 września 2010 r. sygn. akt I OSK 1438/09 (Lex nr 745018). Zaliczenie dokonane zostało na mocy uchwały, która w tej sprawie nie jest zaskarżona, a tym samym nie może być oceniana. Przepisy ustawy o samorządzie gminnym (art. 101 tejże ustawy) przewidują odrębny tryb skarżenia uchwał organów stanowiących jednostek samorządu terytorialnego z zakresu administracji publicznej i dopiero skorzystanie z tego trybu pozwoliłoby na ocenę legalności uchwały" (wyrok z 7 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 317/14, który jakkolwiek został uchylony wyrokiem NSA z 5 lipca 2016 r., sygn. akt to jednak wyłącznie z uwagi na uwzględnioną przez Naczelny Sąd Administracyjny zmianę stanu prawnego, tj. stwierdzenie nieważności uchwały zaliczającej ulicę do kategorii gminnych dróg publicznych ze skutkiem ex tunc, tj. od dnia podjęcia tej uchwały). Uchwała zaliczająca daną drogę do kategorii dróg publicznych niewątpliwie ma charakter aktu prawa miejscowego. Jest to akt prawny o charakterze generalnym, skierowany do nieograniczonego kręgu adresatów, powszechnie obowiązujący na terenie danej jednostki samorządu terytorialnego (por. wyrok NSA z 18 listopada 1998 r., II SAB 98/99, LEX nr 46770). Z kolei zgodnie z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., póz. 1875 ze zm.) oraz art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., póz. 1369 ze zm.), badanie legalności aktu prawa miejscowego należy do wyłącznej właściwości sądu administracyjnego. Zatem w ocenie organu odwoławczego do czasu pozostawania w obrocie prawnym ww. uchwały Rady Miejskiej w M. o zaliczeniu ul. [...] w M. do kategorii dróg publicznych gminnych, nie jest możliwe orzeczenie o zwrocie przedmiotowej nieruchomości. Wobec powyższego zarzuty podniesione w odwołaniu nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Dodatkowo z uwagi na przepis art. 40 § 2 Kpa przedmiotową decyzję doręczono adwokatowi M. S., działającemu jako pełnomocnik A. C.. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożył A. C. zarzucając naruszenie: - art. 6, art. 7 w zw. z art. 77, art. 8, 9, 11, 107 § 3 kpa przez rażące naruszenie zasady praworządności, brak wyczerpującego przeprowadzenia postępowania dowodowego (uchwała o przebiegu ulicy, wypis z ewidencji, co do oznaczenia dz. jako "dr"), dowolną ocenę z zebranych dowodów (wiążącą moc uchwały RMiG, brak uchwały o przebiegu) prowadzenie postępowania w sposób podważający resztki zaufania do władzy publicznej (wydane w I i II instancji decyzje przeczą wcześniejszym i są z nimi sprzeczne), brak należytego i wyczerpującego poinformowania skarżącego o zasadach waloryzacji odszkodowania, narażenie skarżącego na szkodę, - rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 136 ust. 1 i 3, art. 137, art. 140 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, art. 2a i art. 7 ust.3 ustawy o drogach publicznych w zw. z art. 94 Konstytucji RP i uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w M. z dn. 26 kwietnia 2001 r. (brak źródła publikacji), - rażącą przewlekłość postępowania, toczącego się od 1998 r., czyli 20 lat. W uzasadnieniu podano, iż w poprzednio wydawanych przez oba organy decyzjach dot. zwrotu wywłaszczonych nieruchomości, tj. decyzji Starosty z dn. 11.02.2015 r. i decyzji Wojewody z dn. 21.12 2015 r. - nie było żadnych zastrzeżeń ani obiekcji przeciwko zwrotowi skarżącemu dz. [...]. Starosta orzekł o zwrocie tej nieruchomości, a Wojewoda tego nie zakwestionował i żaden z organów nie wskazywał, że działka ma status drogi publicznej. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym (tak sądów administracyjnych, jak i Sądu Najwyższego) drogą publiczną jest droga istniejąca i urządzona, spełniająca określone parametry techniczne i wymogi ustawy o drogach publicznych. Wyłączenie z obrotu cywilnoprawnego przewidziane w art. 2a ustawy o drogach publicznych odnosi się wyłącznie do dróg publicznych, a więc nieruchomości, które po zrealizowaniu procesu inwestycyjnego są budowlą przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie ruchu drogowego i które istnieją w tym stanie w dniu orzekania przez organ rozpoznający wniosek o zwrot wywłaszczonej nieruchomości. Zaliczenie w odpowiedniej formie drogi do jednej z kategorii dróg publicznych decyduje o statusie tej drogi jako drogi publicznej tylko wtedy, gdy droga ta spełnia wymogi, określone w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Każda z kategorii dróg publicznych winna spełniać określone parametry techniczne oraz warunki formalne, prawne, tzn. zaliczenie do danej kategorii dróg winno nastąpić w formie przewidzianej prawem - tj. w formie uchwały. O tym więc, czy dana droga jest drogą publiczną, stanowią względy techniczne i prawne. Wiąże się to z powinnością oznaczenia jej w ewidencji gruntów jako "tereny uliczne" lub "droga". Tymczasem w nin. sprawie brak jest takiego opisu tej nieruchomości w ewidencji gruntów. Nadto w odniesieniu do realiów nin. sprawy zgodnie z art. 7 cyt. ustawy ustalenie przebiegu istniejących dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy. Uchwala o zaliczeniu dróg do kategorii dróg gminnych musi odnosić się do dróg o przebiegu ustalonym w sposób określony w cyt. przepisie. W zaskarżonej decyzji brak jest wzmianki, aby RM w M. podjęła uchwałę o przebiegu rzeczonej drogi (ulicy). Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, organy uznały, iż wnioskowana do zwrotu działka nr [...], która powstała z działki nr [...], uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w M. z 26 kwietnia 2001 r. zaliczona została do kategorii dróg gminnych, co stanowi przeszkodę w jej zwrocie. W świetle zebranego materiału dowodowego i przepisów mających zastosowanie w sprawie, stanowisko organów jest jednak błędne. Zacząć należy od tego, że zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, do dróg gminnych zalicza się drogi o znaczeniu lokalnym niezaliczone do innych kategorii, a zaliczenie to i ustalenie przebiegu istniejących dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy. Z powyższego wynika, że do publicznych dróg gminnych zalicza się drogi, które zgodnie z art. 4 pkt. 2 ustawy o drogach publicznych są budowlą i wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym. Tymczasem z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że działka nr [...] była i jest terenem zielonym, niezagospodarowanym, porośniętym dziko rosnącą roślinnością, a po działce tej nie przebiega ani nie przebiegała nigdy żadna droga, czy choćby jej fragment. Podkreślić też należy, że uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w M. z 26 kwietnia 2001 r. w sprawie zaliczenia do dróg gminnych, na którą powołał się organ, koresponduje z w/w przepisem i nie wynika z niej aby dotyczyła ona działki nr [...]. Uchwała w § 1 stanowi o zaliczeniu do kategorii dróg gminnych, dróg (a nie terenów) określonych w załączniku nr [...] do uchwały, a uzasadnienie uchwały (k. 460 akt administracyjnych) jednoznacznie odnosi się do dróg już wykonanych i istniejących. Co się natomiast tyczy załącznika graficznego to jest on bardzo mało przejrzysty, przy czym jego analiza nie daje podstaw do przyjęcia, że uchwała dotyczy także aktualnej działki o nr [...]. Analogiczne wnioski wynikają z treści uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w M. z 26 kwietnia 2001 r. w sprawie nadania nazwy nowopowstałych ulic (k. 455-457 akt administracyjnych). Uchwała posługuje się zwrotami: "nowopowstałych ulic", czy "w związku z powstaniem nowych ulic będących drogami gminnymi". Mimo że obie uchwały nie są precyzyjne, bo nie wskazują długości odcinków nowych dróg, czy też działek po których one przebiegają, to jednak jednoznacznie dotyczą nowo wybudowanych dróg istniejących. Skoro działka, której zwrotu domaga się skarżący była i jest porośnięta dziką roślinnością, samosiejkami i nie jest ona w żaden sposób zagospodarowana, to wykładnia treści aktów normatywnych jakimi są w/w uchwały, prowadzi do jednoznacznego wniosku, że uchwały te nie dotyczyły działki o aktualnym nr [...], a także innych działek, na których gmina być może planowała budowę dróg gminnych ale ich budowa nie była nawet na wstępnym etapie realizacji. Przechodząc do dalszych rozważań należy wskazać, że również aktualne rozwiązania przyjęte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie mogą być przeszkodą do zwrotu nieruchomości. Plan miejscowy z jednej strony zawiera informację, co do istniejącej zabudowy, infrastruktury, czy układów komunikacyjnych. Z drugiej strony określa zamiary organu planistycznego na przyszłość, co do przeznaczenia terenów i zabudowy, która na terenie objętym planem może lub ma powstać. Z punktu widzenia postanowień aktu prawa miejscowego, prawidłowym rozwiązaniem może być przeznaczenie pod przyszłą drogę prywatnego terenu, który jest np. terenem zielonym, co znajduje swoje odzwierciedlenie w załączniku graficznym do uchwały aktu prawa miejscowego. Takie rozwiązania planistyczne nie dają jednak jakichkolwiek podstaw do wyrażania poglądu, że teren przeznaczony w planie pod przyszłą drogę staje się automatycznie drogą, czy też, że znajduje się tam droga. Okoliczność przeznaczenia w planie miejscowym określonego terenu pod drogę, może i zazwyczaj wiąże się z ograniczeniami w zagospodarowaniu tego terenu przez jego właściciela ale samoistnie nie może być przesłanką odmowy zwrotu nieruchomości. Kończąc należy wskazać, że trafne są również zarzuty skargi dotyczące sposobu wyliczenia wysokości zwaloryzowanego odszkodowania. Z żadnej z decyzji ani z akt administracyjnych nie wynika dlaczego wysokość tego odszkodowania ma stanowić wartość wskazaną w decyzji. Nie jest przy tym wystarczające zestawienie z tabeli (k. 472-473 akt administracyjnych) albowiem również z niego nie wynika sposób wyliczenia zwaloryzowanego odszkodowania. W ponownym postępowaniu, w zakresie roszczenia o zwrot nieruchomości, organ rozstrzygnie sprawę stosując się do poglądów prawnych wyrażonych powyżej oraz w poprzednich wyrokach jakie zapadły w niniejszej sprawie. W zakresie obliczenia wysokości zwaloryzowanego odszkodowania, przedstawi sposób jego wyliczenia, tak aby obliczenie to mogło być zweryfikowane przez strony, czy ewentualnie przez Sąd. Mając na Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. odnośnie decyzji organu I instancji, w zakresie w jakim nie stała się ostateczna. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 2 w/w ustawy, zasadzając na rzecz skarżącego [...] zł. tytułem uiszczonego wpisu od skargi, [...] zł. tytułem zastępstwa procesowego i [...] zł. tytułem zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.