II SA/Kr 758/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Tuszyńska / spr. / Sędziowie WSA Krystyna Daniel Aldona Gąsecka- Duda Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2013 r. przy udziale Prokurator Prokuratury Okręgowej w Krakowie B. K. sprawy ze skargi skargi "[...]" M. P., R. K., A. Z. Spółka jawna w K. na postanowienie Wojewody z dnia 8 kwietnia 2013 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji skargę oddala Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia 10 grudnia 2012 r., na podstawie art. 152 §1 w zw. z art. 123 §1 kpa po rozpatrzeniu wniosku [....] Sp. j. z siedzibą w K. z dnia 13 września 2012 r. odmówił wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji nr [....] z dnia 10 lipca 2012 r., znak: [....] , o pozwoleniu na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego pn. [....] - budowa zespołu pięciu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami, podziemnym garażem, instalacjami wewnętrznymi: wod-kan, stacją wymiennikowni ciepła, centralnego ogrzewania, wentylacji i klimatyzacji, elektryczną naziemnymi miejscami postojowymi, drogami wewnętrznymi, budową zjazdów z ulicy [....] oraz ulicy [....] zagospodarowanie terenu poprzez urządzenie zieleni, budowę chodników, zatok parkingowych, zatok do odbioru śmieci, elementów małej architektury oraz budową instalacji poza budynkami: wod-kan, liniami kablowymi oświetlenia ulicznego, budową sieci wodociągowej, budową przyłączy wod-kan i SN 15kV, pomiędzy ul. [....] i [....] w K. , działki: [....] (część), 303 (część), 335 (część) obręb [....] ". W uzasadnieniu organ podał, że w dniu 10 lipca 2012 r. wydana została decyzja nr [....] o pozwoleniu na budowę dla ww. zamierzenia inwestycyjnego. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu 30 lipca 2012 r. W dniu 13 września 2012 r. wpłynął wniosek [....] Sp.j. z siedzibą w K. o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją. Wniosek o wznowienie został oparty o okoliczności wskazane w art. 145 §1 pkt 4 kpa. We wniosku o wznowienie zwrócono się również o wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem wnioskodawcy nieruchomość oznaczona jako działka nr [....] obr. [....] znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu będącego przedmiotem wydanej decyzji. Gdyby na działce wnioskodawcy miał powstać budynek podobny lub nawet niższy od planowanego przez inwestora, to aby sprostać wynikającym z wymogów przepisu §13 ust. 2 i 3 warunkom technicznym, wzajemnego przesunięcia okien na poziomie parteru, odległość między budynkami musiałaby wynosić co najmniej 20m. Czyli budynek na działce wnioskodawcy musiałby być odsunięty od granicy o przeszło 8 m, a nie o 4 m, o jakich mowa w §12 warunków technicznych. Nieprawidłowa jest zatem taka interpretacja §13 która preferuje tego z właścicieli, który pierwszy z dwóch niezabudowanych sąsiednich nieruchomości przystąpi do inwestowania. Świadczy to o naruszeniu zasady równości. Ponadto z decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 8 marca 2012 r., znak [....] o środowiskowych uwarunkowaniach oraz z raportu oddziaływania na środowisko wynika, iż działka nr [....] znajduje się "w zakresie oddziaływania takich substancji, których źródłem jest planowana inwestycja, jak: dwutlenek siarki, pył zawieszony PM10, tlenki azotu, węglowodory alifatyczne i węglowodory aromatyczne". W kontekście planowanego zagospodarowania terenu wnioskodawca podniósł, że konieczne jest wykazanie, że budowa przy granicy z nieruchomością sąsiednią nie narusza przepisów odrębnych, zasad współżycia społecznego, jak też nie zakłóci korzystania z sąsiedniej nieruchomości ponad przeciętną miarę wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości. Zarzucono również, że decyzja o pozwoleniu na budowę wydana została z naruszeniem § 271 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie ochrony przeciwpożarowej z uwagi na znajdujący się na terenie działki [....] budynek kategorii PM i składowane w nim materiały związane z funkcjonowaniem przedsiębiorstwa Spółki (wymagana odległość do min. 20m). Gęstość obciążenia ogniowego budynków PM powinien zweryfikować organ prowadzący postępowanie, żądając od wnioskodawcy dostarczenia obliczeń dla tego obciążenia ogniowego, lub też prawidłowo oznaczając strony postępowania z uwzględnieniem Spółki [....] . W związku z powyższym, organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 152 § 1 kpa wstrzymanie wykonania decyzji w postępowaniu wznowienionym możliwe jest jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania decyzji powinno zapobiegać sytuacji, w której wykonanie decyzji prowadziłoby do nieodwracalnych skutków prawnych lub faktycznych. Wstrzymanie wykonania decyzji jest środkiem ostatecznym, stosowanym, gdy zgromadzone dokumenty wskazują prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia. Ocena prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w przedmiotowej sprawie musi uwzględniać zgłoszone przez wnioskodawcę zarzuty dotyczące postępowania i kończącej go decyzji. Organ zacytował treść art. 146 kpa. Przyznanie statusu strony spółce nie przesądza automatycznie, że pozwolenie na budowę zostanie uchylone. Uchylenie pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy wznowienie postępowania oparte zostało o przesłankę z art. 145 §1 pkt 4 Kpa, byłoby prawdopodobne szczególnie wówczas, gdyby zarzuty powołane przez stronę, która wcześniej nie uczestniczyła w postępowaniu, były tego rodzaju, że wskazywały na wadliwość decyzji co do meritum. W szczególności, gdyby stwierdzona została wadliwość decyzji przede wszystkim w zakresie przesłanek wydania decyzji o pozwoleniu na budowę określonych w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. W ocenie organu, zgłoszone zarzuty nie wskazują na wadliwość przedmiotowej decyzji w kontekście tego przepisu. Organ nie podzielił stanowiska wnioskodawcy, iż w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia §13 rozporządzenia. Określenie oddziaływania planowanego zamierzenia inwestycyjnego musiało uwzględniać aktualne zagospodarowanie terenu działki nr [....] , tj. istniejący na jej terenie budynek o funkcji niemieszkalnej, zlokalizowany ok. 1,5 m od granicy z terenem inwestycji. Natomiast z § 271 ust. 1 rozporządzenia wynika obowiązek zachowania odległości co najmniej 8 metrów pomiędzy projektowanymi budynkami a budynkiem na działce nr [....] . Jak ustalono na podstawie projektu budowlanego, odległość projektowanej zabudowy, a dokładnie budynku najbardziej zbliżonego do działki nr [....] wynosi 10 m w miejscu największego zbliżenia, po czym rozszerza się w kierunku północnym do 11,3 m. Zażalenie na ww. postanowienie wniósł "[....] Sp. j. z siedzibą w K. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 152 § 1 kpa, poprzez niezasadne przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie okoliczności nie wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Wniesiono o uchylenie przedmiotowego postanowienia i wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji z dnia 10 lipca 2012 r. W uzasadnieniu strona żaląca się podniosła, że we wniosku o wznowienie postępowania jako podstawę wznowienia przedmiotowego postępowania, zakończonego decyzją nr [....] Spółka wskazała art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Zasadnym zatem jest przyjęcie, że w sytuacji gdy wnioski dowodowe i twierdzenia stron nie zostały uwzględnione i gdy tym samym nie został w sprawie zebrany pełny materiał dowodowy, nie można przyjąć, że nie mogłaby zapaść inna decyzja, aniżeli kwestionowana we wniosku o wznowienie postępowania. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych strona żaląca się wskazała, że jeżeli strona bez własnej winy nie uczestniczyła w postępowaniu administracyjnym dotyczącym jej nieruchomości, co oznacza, że z naruszeniem art. 7 kpa, nie rozważono jej słusznego interesu, we wznowionym postępowaniu organ nie może zastosować art. 146 § 2 kpa. Zarzuciła, że organ nie odniósł się bliżej do żadnego z podniesionych argumentów, a przedstawiona argumentacja organu znajdująca się w ostatniej części uzasadnienia wydaje się być wewnętrznie sprzeczna. Powtórzyła zarzut naruszenia zasady równości w sytuacji takiego interpretowania § 13 rozporządzenia, który odnosi się istniejących już na sąsiedniej działce obiektów. Konkludowała, że pozwolenie na budowę zostało w związku z tym wydane z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 2) Prawa budowlanego. Ponadto organ analizował projekt budowlany w oparciu o zawartość przygotowaną przez projektanta działającego na zlecenie inwestora. Błędnie zostało przyjęte do projektu, że istniejący budynek na działce [....] to budynek PM (produkcyjno-magazynowy) o maksymalnej gęstości obciążenia ogniowego strefy pożarowej poniżej 1000 MJ/m2. W rzeczywistości, w istniejącym na działce ewidencyjnej [....] budynku znajduje się magazyn butli gazu propan-butan (w odległości 1,5m od granicy z działką....) zasilający wózki widłowe. W przedmiotowym przypadku sam fakt, iż w jednym z budynków znajduje się pomieszczenie zagrożone wybuchem, skutkuje koniecznością przyjęcia odległości między ich zewnętrznymi ścianami - na co najmniej 20m. Również świadczy to o naruszeniu art. 35 ust. 1 pkt 2) Prawa budowlanego. Wojewoda [....] postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2013 r, znak: [....] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kpa utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ wskazał jednocześnie, że decyzja z dnia 10 lipca 2012 r. została przeniesiona decyzją nr [....] Prezydenta Miasta K. z dnia 6 marca 2013 r. znak: [....] , na nowego inwestora: [....] Sp z o.o. [....] . z siedzibą w K. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że wniosek o wznowienie postępowania rozpatrzony został w dniu 28 grudnia 2012 r. poprzez stwierdzenie, że ostateczna decyzja nr [....] z dnia 10 lipca 2012 r. o pozwoleniu na budowę wydana została z naruszeniem prawa, tj. art. 10 § 1 kpa w związku z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 28 grudnia 2012 r. została uchylona przez Wojewodę [....] , jako przedwczesna i bez należytego wyjaśnienia podstawowych okoliczności stanu faktycznego sprawy (głównie związanych z zachowaniem przepisu art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 13 i § 271 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie) i przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ II instancji podniósł, że z treści art. 152 kpa wynika, że w przypadku zaistnienia przewidzianych w nim przesłanek, wstrzymanie wykonania decyzji nie zależy od swobodnego uznania organu. Przeciwnie, jeśli zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji, tzn. gdy istnieje przekonanie o zasadności przesłanek do wznowienia postępowania i gdy jednocześnie nie występuje przesłanka przedawnienia określona w art. 146 § 1 kpa, organ ma obowiązek wstrzymać wykonanie decyzji dotychczasowej. W niniejszej sprawie, do czasu wydania zaskarżonego postanowienia, żaden z okresów określonych w art. 146 § 1 kpa jeszcze nie upłynął. Natomiast, w ocenie organu, przeszkody takiej nie stanowią przesłanki z art. 146 § 2 kpa, albowiem ich istnienie może być jedynie wynikiem ponownego merytorycznego załatwienia sprawy i na tym etapie ich stwierdzanie byłoby przedwczesne. Organ I instancji przedwcześnie zatem oparł się na tej przesłance, jako przeszkodzie do wstrzymania wykonania kwestionowanej decyzji. Organ odwoławczy stanął na stanowisku, że pomimo, że podnoszona we wniosku o wznowienie postępowania przesłanka, o której mowa w art. 145 ust. 1 pkt 4 kpa istnieje, to nie może, w sposób prawdopodobny, skutkować uchyleniem decyzji, będącej przedmiotem wznowionego postępowania. Istnienie w budynku na działce nr [....] pomieszczeń zagrożonych wybuchem, jak twierdzą właściciele tego budynku, wskazuje na potrzebę analizy projektu pod kątem § 271 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który obliguje do zachowania 20 m odległości pomiędzy zewnętrznymi ścianami budynków sąsiednich (tu istniejącym magazynem i projektowanym budynkiem mieszkalnym [....] odległość wynosi od 11,5 do 12,3 m). Zmniejszenie tej odległości jest możliwe przy zastosowaniu odpowiednich zabezpieczeń. Obecnie jednak brak jest jakichkolwiek informacji, że takie zabezpieczenia istnieją. A zatem "nie można przyjąć na obecnym etapie postępowania, że w sprawie zapadłaby decyzja taka sama jak dotychczasowa, ani przeciwnie, co mogłoby uzasadniać uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę". Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na postanowienie Wojewody [....] wniosła [....] Sp. j. z siedzibą w K. . Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła: - naruszenie art. 6 kpa poprzez błędne przyjęcie, iż pomimo twierdzeń właścicieli budynku zlokalizowanego na działce [....] dotyczących konieczności analizy zamierzenia pod kątem zgodności z § 271 pkt 3 rozporządzenia, nie zachodzi konieczność dokonania takiej analizy - art. 7 kpa poprzez nieprzeprowadzenie żadnej kontroli i weryfikacji akt postępowania oraz zebranego materiału dowodowego w zakresie rzeczywistego umiejscowienia pomieszczeń zagrożonych wybuchem, a to zgodnie z oświadczeniami właściciela budynku zlokalizowanego na działce [....] , jak i kontroli oraz weryfikacji istnienia zabezpieczeń, które umożliwiłyby umiejscowienie budynku mieszkalnego oznaczonego symbolem "E" w odległości mniejszej niż 20 m, pomimo istnienia pomieszczeń zagrożonych wybuchem, podczas gdy elementem postępowania administracyjnego jest obligatoryjnie przeprowadzenie właściwych kontroli oraz weryfikacja zebranego w toku postępowania, jak i niezbędne jest uwzględnienie interesu społecznego, tj. życia i zdrowia obywateli oraz mienia w znaczącym rozmiarze, które to dobra - w przypadku dalszej odmowy wstrzymania wykonania w sposób trwały zostaną zagrożone; - naruszenie art. 152 kpa poprzez arbitralne i jednostronne przyjęcie, iż nie występuje prawdopodobieństwo dla uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę, podczas gdy prawdopodobieństwo wskazane w tym przepisie jest kategorią węższą, niż udowodnienie przyszłego uchylenia decyzji i dla zastosowania nie wymaga ani pewności, ani prawdopodobieństwa graniczącego z pewnością, a jedynie wskazania na jakąkolwiek wątpliwość, która w przedmiotowej sprawie istnieje, w zakresie przyszłego utrzymania w obrocie wadliwie wydanego rozstrzygnięcia administracyjnego, - naruszenie § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez faktyczne pominięcie okoliczność wynikających z faktu zacieniania nieruchomości przez realizację zamierzenia, podczas gdy organ administracji publicznej winien był dokonać wszechstronnej oceny materiału dowodowego także w kontekście uzasadnionych interesów osób trzecich. Strona skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia Wojewody w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [....] wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Zdaniem organu zarzuty zawarte w treści skargi odnoszą się w dużej mierze do postępowania wznowieniowego. Zarzuty wykraczają więc poza zakres niniejszej sprawy, która dotyczy jedynie oceny, czy zachodziły przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji (postanowienia) bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego" (wyrok NSA W-wa z dnia 9.07.2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232). Podstawą prawną postanowienia wydanego w kontrolowanym postępowaniu jest art. 152 § 1 i 2 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Na postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji służy stronom zażalenie, chyba że postanowienie wydał minister lub samorządowe kolegium odwoławcze. Termin "okoliczności sprawy", zawarty w art. 152 § 1 k.p.a., jest terminem niedookreślonym, ale należy przez niego rozumieć dowody przemawiające za przekonaniem, że wstrzymaniu wykonania decyzji ostatecznej najprawdopodobniej towarzyszyć będzie uchylenie decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Natomiast użycie terminu "sprawa" w przywołanym przepisie oznacza sprawę wznowieniową, czyli sprawę, w której nastąpiło już albo następuje wznowienie. Przyjąć zatem należy, że w postępowaniu o wstrzymanie wykonania decyzji nawet ustalenie istnienia przesłanki wznowieniowej nie przesądza o wstrzymaniu wykonania decyzji, ale dopiero uprawdopodobnienie, że przesłanka wznowieniowa doprowadzi do uchylenia decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. obliguje organ do wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 152 § 1 k.p.a. Dlatego też podstawowym obowiązkiem organu jest dokonanie oceny, czy w sprawie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku postępowania wznowieniowego. Podkreślić należy, że dla wstrzymania wykonania decyzji wystarczające jest wykazanie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji, bez względu na stopień tego prawdopodobieństwa. O ewentualnym uchyleniu decyzji zadecyduje dopiero dalszy etap postępowania wznowieniowego. Wskazać należy także, że interpretacja art. 152 § 1 k.p.a., z uwagi na zasadę trwałości decyzji administracyjnych, winna mieć charakter ścieśniający. Termin "prawdopodobieństwo użyty w omawianym przepisie powinien być traktowany nie jako luźna poszlaka, ale jako wniosek ściśle wynikający ze zbadanych rzetelnie okoliczności sprawy (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 23 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 961/08). A zatem chociaż użyte w przepisie sformułowanie "prawdopodobieństwo uchylenia decyzji" nie nakłada na organ obowiązku udowodnienia, że decyzja zostanie uchylona, to nie oznacza przyjęcia przez organ dowolności w zakresie oceny możliwości uchylenia decyzji. Aby więc dokonać takiej oceny, organ administracyjny musi przeanalizować cały zebrany dotychczas w danej sprawie materiał dowodowy (por. wyrok NSA z dnia 10.02.2011 r., sygn.. II OSK 295/10, LEX nr 1071256). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23.02.2012 r. (sygn..II OSK 2353/10, LEX nr 1138150) w postępowaniu dotyczącym wstrzymania wykonania decyzji nie bada się merytorycznie zgodności z prawem decyzji stanowiącej przedmiot postępowania wznowieniowego oraz konieczności ewentualnego jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Należy to bowiem do rozstrzygnięcia kończącego wznowione postępowanie. Wydając postanowienie na podstawie art. 152 § 1 k.p.a., właściwy organ winien wziąć pod uwagę wszystkie dostępne na tym etapie postępowania okoliczności faktyczne i prawne, przede wszystkim materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy zakończonej dotychczasową decyzją i na tej podstawie wstępnie ocenić, czy istnieją podstawy do przyjęcia, że decyzja zostanie uchylona. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko, że wstrzymanie wykonania decyzji w trybie art. 152 § 1 k.p.a. winno być traktowane jako środek ostateczny, oparty na udokumentowanych i wiarygodnych materiałach dowodowych. Zbyt szybkie i niepoparte dostatecznie udokumentowanymi dowodami na istnienie przesłanek, wskazujących na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji, może stanowić naruszenie zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej. Przenosząc dotychczasowe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że organy orzekające w sprawie przeprowadziły, a następnie zawarły w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia analizę przepisów prawnych właściwych dla ustalonych okoliczności faktycznych sprawy, które miały zastosowanie przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę i wykazały, że nie istnieje prawdopodobieństwo uchylenia decyzji we wznowionym postępowaniu. Organ I instancji dokonał ponownej analizy zatwierdzonego projektu budowlanego, akcentując, że na działce skarżącego nr [....] położony jest budynek o funkcji niemieszkalnej, zlokalizowany ok. 1,5 m od granicy z terenem inwestycji, a budynek inwestora usytuowany jest w odległości 10 m od granicy. Mając na uwadze wymogi § 13 i § 271 omawianego rozporządzenia organ nie znalazł okoliczności mogących przemawiać za prawdopodobieństwem uchylenia dotychczasowej decyzji. Z kolei organ II instancji podniósł, że tylko z twierdzeń właściciela budynku na działce nr [....] wynika, że są w nim pomieszczenia zagrożone wybuchem. Stwierdził również, że powyższe wskazuje na potrzebę analizy projektu pod kątem § 271 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który obliguje do zachowania 20 m odległości pomiędzy zewnętrznymi ścianami budynków sąsiednich (tu istniejącym magazynem i projektowanym budynkiem mieszkalnym "E" odległość wynosi od 11,5 do 12,3 m). Skonkludował jednakże, że "nie można przyjąć na obecnym etapie postępowania, że w sprawie zapadłaby decyzja taka sama jak dotychczasowa, ani przeciwnie, co mogłoby uzasadniać uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę". Zauważyć zatem należy, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zawiera pewne braki, gdyż organ nie dokonał wyjaśnienia pojęcia "pomieszczenia zagrożonego wybuchem", ani nie stwierdził jednoznacznie w którym etapie wznowionego postepowania (czy na potrzeby wydania postanowienia w sprawie wstrzymania, czy też decyzji kończącej postepowanie) należy przeprowadzić analizę projektu pod kątem § 271 pkt 3 rozporządzenia. Uchybienia te nie mogły mieć jednakże żadnego wpływu na wynik sprawy. Dla potrzeby wydania postanowienia w trybie art.152 § 1 kpa konstatacja organu, że brak jest okoliczności, które mogłyby uzasadniać uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę jest wystarczająca. Z uwagi na powyższe nie jest zasadny zarzut naruszenia art.6 i 7 kpa. w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się incydentalny charakter postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania dotychczasowej decyzji na podstawie art. 152 § 1 k.p.a. oraz brak podstaw do traktowania tej instytucji jako procesowej, tak jak gdyby wydanie ww. postanowienia następowało na podstawie tych samych reguł co załatwienie sprawy administracyjnej co do istoty, a więc po zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. To samo odnieść należy do zarzutu naruszenia § 13 rozporządzenia. Z przedłożonych akt administracyjnych wynika, że postanowieniem z dnia 22.05.2013 r. (k.73) wezwano skarżącego do przedłożenia dokumentacji technicznej budynku magazynowego zlokalizowanego na działce nr [....] wraz z instrukcją bezpieczeństwa pożarowego oraz książką obiektu budowlanego w terminie 14 dni pod rygorem uznania, że w budynku tym brak jest pomieszczenia zagrożonego wybuchem. Żądanych dokumentów wnioskujący o wstrzymanie nie złożył. Tym bardziej więc brak było przesłanek uzasadniających przyjęcie oceny, że zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji. Nadto, w aktach administracyjnych znajdują się fotografie (nie kwestionowane przez wnioskodawcę), z których wynika, że budynek skarżącego posiada od strony granicy z działką inwestora ścianę z cegieł bez otworów okiennych. W oparciu o powyższe, nie stwierdzając aby zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem prawa, na podstawie art.151 p.p.s.a. skarga została oddalona.