II SA/Kr 766/16

sygn. akt II SA/Kr 766/16 Kraków, dnia 18 sierpnia 2016 r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka - Duda po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.S. i L.B. na decyzję [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 25 kwietnia 2016 r., znak: [....] , w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego postanawia: odmówić wstrzymania zaskarżonej decyzji. Niniejsza sprawa została wszczęta wskutek skargi M.S. i L.B. na decyzję [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 25 kwietnia 2016 r., znak: [....] [....] , w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżących następstwem wydania decyzji [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego są działania podjęte przez organy administracji architektoniczno-budowlanej. W ich konsekwencji skarżący nie legitymują się obecnie pozwoleniem na budowę, postępowanie przed organami administracji architektoniczno-budowlanej zostało umorzone, co skutkuje obowiązkiem sporządzenia w przyszłości kolejnego projektu budowlanego (zamiennego) i poniesienia dodatkowych nakładów finansowych, a także wydłużeniem procesu budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednol.: Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zgodnie z ugruntowaną już linia orzecznictwa do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Użyte w tym przepisie pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji strony skarżącej, względnie - gdy okaże się to konieczne - zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów (tak postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 9 maja 2012r., sygn. akt II OZ 358/12, Lex Omega nr 1166174 oraz z dnia 25 kwietnia 2012r., sygn. akt II FSK 921/12, Lex Omega nr 1137672). Ponieważ postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji prowadzi do wyłomu od zasady wykonalności aktu administracyjnego, strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do tak ogólnikowego stwierdzenia, lecz precyzyjnie musi wskazać na zagrożenia płynące z wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 768/12, Lex Omega nr 1145639). Co równie istotne, okoliczności, które uzasadniają niebezpieczeństwo zaistnienia trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., muszą być wykazane w sposób realny, a nie na zasadzie przypuszczenia (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29 marca 2012r., sygn. akt I OZ 204/12, Lex Omega nr 1145157). Wobec powyższego uznać należy, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar przedstawienia takich argumentów - a w pewnych sytuacjach również poparcie ich stosownymi dokumentami – które uprawdopodobnią wystąpienie przesłanek wstrzymania zaskarżonej decyzji czy postanowienia. Uprawdopodobnienie oznacza stopień pewności niższy od udowodnienia, jednakże nie może być rozumiane jako wskazanie jakiegokolwiek, potencjalnego i teoretycznego prawdopodobieństwa wystąpienia znacznej szkody czy trudnych do odwrócenia skutków. Wnioskodawca powinien wskazać na takie okoliczności sprawy, które wskazują, że takie prawdopodobieństwo jest znaczne. W niniejszej sprawie nie można przyjąć, by skarżący uprawdopodobnili zaistnienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skutki na jakie się powołują nie mogą zostać uznane za nieodwracalne. Ewentualne działania organów administracji architektoniczno-budowlanej, pozostające w związku z decyzjami wydawanymi przez organy nadzoru budowlanego, mogą zostać odwrócone wskutek wykorzystania środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym, a następnie skargi do sądu administracyjnego, względnie poprzez uruchomienie trybów wewnętrznych nadzwyczajnej weryfikacji decyzji ostatecznych, takich jak wznowienie postępowania czy stwierdzenie nieważności decyzji. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody można mówić wówczas, gdy rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach: z dnia 8 maja 2014 r., sygn. akt II OZ 420/14, Lex Omega nr 1467722; z dnia 14 lutego 2014 r., sygn. akt I OZ 94/14, Lex Omega nr 1449985; z dnia 31 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 106/14, Lex Omega nr 1457688 oraz z dnia 24 kwietnia 2012r., sygn. akt II OZ 327/12, Lex Omega nr 1145709). Skutek w postaci wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę w związku z rozstrzygnięciami organów nadzoru budowlanego (art. 36a ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, tekst jednol. Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.) jest zwykłym następstwem wydania decyzji w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Z reguły wiążę się z nim konieczność prowadzenia postępowania naprawczego oraz poczynienia przez inwestorów pewnych dodatkowych nakładów. Skarżący nie wykazali, aby groziła im tak rozumiana szkoda przekraczająca zwyczajne następstwa wydania decyzji organu nadzoru budowlanego. Przede wszystkim zauważyć jednakże należy, że decyzja [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 25 kwietnia 2016 r., znak: [....] , jest decyzją kasacyjną, którą orzeczono o uchyleniu orzeczenia organu pierwszej instancji i przekazaniu mu sprawy celem ponownego rozpatrzenia. Decyzja taka nie załatwia sprawy co do istoty i jej nie kończy, stąd nie może zostać uznana za decyzje wykonalną w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Jej bezpośrednim skutkiem będzie konieczność ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ pierwszej instancji i wydania kolejnej decyzji. Oznacza to, że nie została wydana w sprawie ostateczna czy natychmiast wykonalna decyzja w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, która może być wykonalna. Z kolei prawidłowość rozstrzygnięć organów administracji architektoniczno-budowlanej ani nie może być badana w ramach rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie niniejszej, ani też wpływać na ocenę zasadności tegoż wniosku. Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, za podstawę przyjmując art. 61 § 3 p.p.s.a.