II SA/Kr 784/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: WSA Iwona Niżnik-Dobosz WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant: sekr. sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2015 r. sprawy ze skargi K. H. na decyzję Wojewody [...] z dnia 4 maja 2015 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji skargę oddala Prezydent Miasta, decyzją nr [...] (znak: [...]) z 23.12.2014 r. umorzył wznowione postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta nr [...] z 23 września 2011 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego: "Budowa budynku usługowo-handlowego z wypożyczalnią sprzętu sportowego i tarasem rekreacyjnym na dachu budynku, z instalacjami wewnętrznymi, wody, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji opadowej ze zbiornikiem retencyjnym, gazu z kotłownią, c.o., wentylacji mechanicznej, elektryczną z oświetleniem terenu, oraz komunikacją wewnętrzną, zlokalizowanymi na działkach nr: część 1/123, część 1/126, obr. [...], przy ul. T. w K.", znak: [...], wydaną na wniosek M. B. (...), zmienioną decyzją Prezydenta Miasta nr [...] z dnia 19 czerwca 2012 r. zatwierdzającą projekt budowlany zamienny oraz zmieniającą decyzję pozwolenia na budowę w zakresie: - zmiany lokalizacji zbiornika retencyjnego, - zmiany fragmentów instalacji wewnętrznych: kanalizacji opadowej, kanalizacji sanitarnej, gazu, elektryki z oświetleniem terenu, likwidacji chodnika istniejącego i lokalizacji chodników od strony ul. C., - lokalizacja toalety dla klientów w budynku. Ww. rozstrzygnięcie wydano na podstawie art. 105 § 1 w zw. z art. 147 k.p.a. oraz art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7.0.71994r. prawo budowlane. W uzasadnieniu organ I instancji uznał, że nieruchomości będące własnością wnioskodawcy – K. H., nie leżą w obszarze oddziaływania obiektu, a zatem nie powinien być on uznany za stronę postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę ww. inwestycji. Od decyzji tej odwołanie złożył K. H.. Wojewoda rozstrzygnięciem z dnia 4 maja 2015r., znak: [...], działając na podstawie art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (jednolity tekst z 2013 r. Dz.U. poz. 1409 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 2 i art. 151 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (jednolity tekst z 2013 r. - Dz.U. poz. 267 z późn. zm.), uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o odmowie uchylenia ww. rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta nr [...] z 23.09.2011r. W uzasadnieniu wskazano, że zaskarżona decyzja nie może być utrzymana w mocy ze względów proceduralnych. Organ II instancji stwierdził, że podjęcie rozstrzygnięcia w trybie art. 105 k.p.a. było wadliwe. Organ odwoławczy zaznaczył bowiem, że jeśli we wznowionym postępowaniu organ stwierdzi brak istnienia przesłanki wznowieniowej objętej art. 145 § 1 pkt 4 kpa, to zgodnie z dyspozycją art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. zobowiązany jest wydać decyzję o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej, a nie umarzać postępowanie w oparciu o wyżej cytowany zapis art. 105 k.p.a. Następnie analizie poddano kwestę przymiotu strony w niniejszym postępowaniu, w kontekście K. H.. Ustalono, że ww. jest właścicielem działek nr [...], [...], [...], [...] obr. [...], graniczących od strony zachodniej z działką nr [...] obr. [...], na której zaprojektowano przedmiotowe zamierzenie budowlane. Działki wnioskodawcy nie zostały ujęte w decyzji o pozwoleniu na budowę jako wchodzące w obszar oddziaływania obiektu. W ocenie organu odwoławczego, treść uzasadnienia rozstrzygnięcia organu instancji, udowadnia brak przysługiwania K. H. przymiotu strony postępowania w związku z brakiem podstaw do poszerzenia obszaru oddziaływania obiektu o działki nr [...], [...], [...] obr. [...]. W dalszej części ustosunkowano się do stanowiska prezentowanego przez K. H., który wywodzi swój interes prawny do występowania na prawach strony postępowania w mniejszej sprawie, w związku z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Park Aleksandry". (...) Zdaniem organu odwoławczego, analiza ustaleń uchwały Nr LVII/733/08 Rady Miasta Krakowa z 19.11.2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Park Aleksandry", nie wskazuje na konieczność kształtowania zabudowy na działkach przedmiotowej inwestycji oraz działkach K. H. w sposób wymagający podjęcia wspólnych rozwiązań w zagospodarowaniu terenu. Wskazane przez odwołującego się zapisy miejscowego planu (§ 5 ust. 1 pkt 8, 9 i 10 oraz § 13 ust. 2 lit. b w związku z § 13 ust. 1 lit. c, d) nie uzasadniają jego stanowiska przemawiającego za uznaniem go za stronę przedmiotowego postępowania. Organ odwoławczy również nie znalazł przepisów, których naruszenie powoduje sporna inwestycja, wpływając na ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości wnioskodawcy. W stosunku do wzajemnego usytuowania nieruchomości inwestycji i wnioskodawcy, organ nie znalazł oddziaływania wpływającego na konieczność rozszerzenia ustalonego obszaru oddziaływania. Podsumowując, w ocenie Wojewody, odwołujący nie wskazał przepisów, z naruszenia których należałoby wywieźć przysługiwanie odwołującemu legitymacji strony postępowania w przedmiotowej sprawie pozwolenia na budowę. W zaskarżonej decyzji została przeprowadzona precyzyjna analiza spełnienia przez inwestycję przepisów techniczno-budowlanych. Brak zaistnienia przesłanki wznowieniowej określonej dyspozycją art. 145 § 1 pkt 4 kpa musiał zatem skutkować wydaniem decyzji o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej w oparciu o treść art. 151 § pkt 1 kpa. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł K. H., reprezentowana przez T. S., zarzucając organom, że błędnie zinterpretowali wskazane przez skarżącego zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Park Aleksandry". W ocenie skarżącego, konieczność nawiązania do układu komunikacyjnego pieszego i rowerowego, a także poprzez realizację ciągów zieleni wysokiej i niskiej, do zagospodarowania na działce sąsiedniej wynika wprost z przytoczonych zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru " Park Aleksandry" (§ 5 ust. 1 pkt 8,9,10, § 13 ust. 2 litera b, w związku z paragrafem 13 ust. 1 lit. c, d). Zdaniem skarżącego, z przytoczonych przepisów wynika także w sposób jednoznaczny, że przebieg ścieżek rowerowych i ciągów pieszych jest wyznaczony orientacyjnie. Dokładny przebieg tras wyznacza natomiast projekt budowlany. Logiczną konsekwencją powyższego jest twierdzenie, że K. H. powinien mieć prawo do zgłoszenia uwag w tym zakresie, skoro trasy komunikacyjne muszą zachować ciągłość. Innymi słowy przebieg tych tras determinuje sposób zagospodarowania wskazanych nieruchomości. W odwiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Sąd administracyjny ocenia jedynie legalność działania administracji, co oznacza, że zobowiązany jest zbadać, czy w czasie podejmowania danego aktu administracyjnego, organ administracji nie naruszył prawo. Nie każde naruszenie prawa uzasadnia wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu administracyjnego. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla taki akt w przypadku, gdy stwierdzi: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; 2) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; 3) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.) lub stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). W tej sprawie kontrolując legalność podejmowanych czynności przez organy administracyjne, Sąd nie dostrzegł naruszenia prawa. Istota sporu pomiędzy skarżącym a organami administracyjnymi dotyczy prawidłowości określenia obszaru oddziaływania obiektu wyznaczonego w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Prezydenta Miasta nr [...] z 23 września 2011 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego pn: "Budowa budynku usługowo-handlowego z wypożyczalnią sprzętu sportowego i tarasem rekreacyjnym na dachu budynku, z instalacjami wewnętrznymi, wody, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji opadowej ze zbiornikiem retencyjnym, gazu z kotłownią, c.o., wentylacji mechanicznej, elektryczną z oświetleniem terenu, oraz komunikacją wewnętrzną, zlokalizowanymi na działkach nr: część 1/123, część 1/126, obr. [...], przy ul. T. w K.", (przeniesioną decyzją Prezydenta Miasta nr [...] z dnia 6 marca 2012 r. na rzecz "L" Sp. z o.o.), na wniosek "L" Sp. z o.o., zmienioną następnie decyzją Prezydenta Miasta nr [...] z dnia 19 czerwca 2012 r. zatwierdzającą projekt budowlany zamienny oraz zmieniającą decyzję pozwolenia na budowę w zakresie: - zmiany lokalizacji zbiornika retencyjnego, -zmiany fragmentów instalacji wewnętrznych: kanalizacji opadowej, kanalizacji sanitarnej, gazu, elektryki z oświetleniem terenu, likwidacji chodnika istniejącego i lokalizacji chodników od strony ul. C., - lokalizacja toalety dla klientów w budynku. W postępowaniu zakończonym ww. decyzjami skarżący nie brał udziału w związku z tym, że przedmiotowy obiekt usługowo - handlowy, zlokalizowany na działkach nr: część 1/123, część 1/126, obr. [...], przy ul. T. w K., nie obejmuje obszarem swojego oddziaływania działki nr [...], [...], [...] obr. [...] (stanowiące własność skarżącego). Takie stanowisko zajął Prezydent Miasta w decyzji z 31 stycznia 2014 r. i takie stanowisko zajęto w decyzji z dnia 23 grudnia 2014 r. oraz zaskarżonej decyzji z dnia 4 maja 2015 r. Stanowisko to jest trafne. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż wznowienie postępowania jest instytucją prawną, która pozwala na nadzwyczajne wzruszenie rozstrzygnięć mających przymiot ostateczności, a więc takich, od których nie przysługują już zwyczajne środki zaskarżenia umożliwiające ich wzruszenie w toku instancyjnego procedowania. Wznowienie postępowania jest instytucją wyjątkową, której stosowanie jest dopuszczalne w sytuacjach ściśle określonych przepisami art. 145 § 1, art. 145a i art. 145b k.p.a. Podkreślić przy tym należy, że nie jest to "dodatkowa III instancja" ponownie rozpatrująca istotę sprawy, lecz odrębne, nowe, nadzwyczajne postępowanie, które ma przede wszystkim zweryfikować zaistnienie przesłanek do jego prowadzenia, które zostały enumeratywnie wskazane przez ustawodawcę w art.145 k.p.a. W kontekście podjętego przez organy rozstrzygnięcia celowe jest dokonanie jego oceny w zakresie jego prawidłowości z unormowaniami art. 151 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organ administracji publicznej po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a. wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b k.p.a., albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 k.p.a.). W przypadku natomiast, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 k.p.a., organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. W myśl art. 149 § 1 i 2 k.p.a., postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Z kolei zgodnie z art. 146 k.p.a., uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Decyzji nie uchyla się także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Zadaniem organu prowadzącego postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania w pierwszej kolejności jest zbadanie podniesionych w danej sprawie przyczyn wznowienia w oparciu o regulacje art. 145 § 1, art. 145a oraz art. 145b k.p.a., a w razie stwierdzenia braku podstaw do uchylenia weryfikowanej decyzji ostatecznej na podstawie ww. przepisów, powinien on wydać decyzję o odmowie uchylenia zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie przyczyną złożenia wniosku o wznowienie postępowania była okoliczność pominięcia skarżącego jako strony w postępowaniu w sprawie zakończonej ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie, zakończonej decyzją ostateczną, wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W takiej sytuacji wznowienie postępowania następuje wyłącznie na żądanie strony (art. 147 in fine k.p.a.). Podkreślić przy tym należy, iż zacytowane przepisy posługują się pojęciem "strony". Tymczasem stroną, na mocy art. 28 k.p.a., jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa sądów administracyjnych mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Interes prawny to interes indywidualny, konkretny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Interes prawny to zatem interes, którego podstawą mogą być wyłącznie przepisy materialnego prawa administracyjnego, a to z tego względu, że decyzja administracyjna jest władczą konkretyzacją prawa administracyjnego (por. np. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2007 roku, I OSK 755/06, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. W postępowaniu o wznowienie postępowania administracyjnego w przedmiocie decyzji o pozwoleniu na budowę podstawę uznania podmiotu za stronę w tym postępowaniu stanowi art. 28 ust. 2 p.b. Zgodnie z tym przepisem stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Za obszar oddziaływania obiektu, zgodnie z art. 3 pkt 20 p.b., należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Aby uznać właściciela jakiejś nieruchomości za stronę postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę należy ustalić, czy należąca do niego nieruchomość znajduje się na terenie wyznaczonym na podstawie konkretnych przepisów prawa materialnego w otoczeniu przedmiotowego obiektu budowlanego, przy czym przepisy te wprowadzają związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Ponadto należy rozróżnić dwa pojęcia, a mianowicie: "oddziaływanie na nieruchomość" i "oddziaływanie na nieruchomość w sposób ograniczający jej zagospodarowanie". Podkreślenia wymaga, że tylko drugie z tych pojęć stanowić będzie podstawę do ustalenia interesu prawnego strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Sąd podnosi także, iż sama potencjalna, teoretyczna możliwość ograniczeń w sposobie zagospodarowania działki wskutek powstania w sąsiedztwie obiektu budowlanego, bez potrzeby konkretyzowania rodzaju danego ograniczenia i realności jego powstania w okolicznościach danej sprawy, nie wystarcza do zaliczenia tej działki w obręb oddziaływania obiektu (por. także: wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2013 r. sygn. II OSK 1772/11 – LEX nr 1270189, wyroki WSA: z dnia 25 kwietnia 2013 r. sygn. II SA/Wr 205/13 – LEX nr 1329984 i z dnia 14 marca 2012 r. sygn. II SA/Gd 62/12 – LEX nr 1138390 ). Sąd podziela stanowisko, wedle którego dany podmiot ma prawo wywodzić swój interes prawny jako strona postępowania, jeżeli oddziaływanie obiektu - w rozumieniu art. 3 pkt 20 p.b., powoduje naruszenie konkretnych norm prawa materialnego, np. przepisów techniczno – budowlanych. Jak wskazano wyżej, tylko ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości związane z konkretnym przepisem prawa wprowadzającym takie ograniczenia dają uprawnienie właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. W konsekwencji ograniczenia, które nie są wynikiem istnienia przepisów prawnych, nie dają podstawy do uznania danego podmiotu za stronę postępowania. Sam fakt, iż dany podmiot jest właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub zarządcą nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja nie jest wystarczającą podstawą do uznania, iż podmiotowi takiemu przysługuje status strony postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Przepis art. 28 ust. 2 p.b. należy interpretować z uwzględnieniem treści art. 5 ust. 1 pkt 1-9 p.b. W przepisie tym sformułowana została zasada ogólna prawa budowlanego, określająca, jakie wymagania powinien spełniać obiekt budowlany, jak również jego budowa i użytkowanie. Nadanie przepisowi rangi zasady ogólnej (generalnej) oznacza, że jego postanowienia wymagają uwzględnienia przy interpretowaniu innych postanowień tej ustawy oraz przepisów wykonawczych. Zaprezentowane poglądy mają swoje potwierdzenie w judykaturze, które stanowisko Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela (por. np. wyroki WSA: w Białymstoku z dnia 24 kwietnia 2013 r., II SA/Bk 947/12; w Łodzi z dnia 24 stycznia 2013 r., II SA/Łd 972/12; w Warszawie z dnia 20 czerwca 2006 r., VII SA/Wa 1454/05; publ. cbois). Wyznaczając obszar oddziaływania obiektu, organ powinien badać nie tylko usytuowanie budynku w odniesieniu do sąsiednich działek i zachowanie wymaganych prawem odległości (od granicy, od budynków), ale również funkcję, przeznaczenie, formę oraz konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne, w szczególności sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. Należy każdorazowo dokonać analizy nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych w kontekście indywidualnych cech obiektu budowlanego wyżej wymienionych. Jak wynika z decyzji o pozwoleniu na budowę, której wzruszenia domaga się skarżący, sporna inwestycja realizowana jest na cz. dz. nr [...], część 1/126, obr. [...] Skarżący jest właścicielem dz. nr [...], [...], [...] obr. [...], graniczących od strony zachodniej z dz. nr [...]. Jak wynika z dokumentacji projektowej, projektowany budynek ma wys. od 4,64 m – 7,48 m ( w najwyższym punkcie), a jego bryła usytuowana jest w odległości 24,84 m od ww. działek stanowiących własność skarżącego, w miejscu największego zbliżenia. Sąd podziela rozważania organów obu instancji, odnośnie stwierdzenia, że planowany obiekt nie narusza przepisów techniczno-budowlanych, w szczególności rozporządzenia z 2002r. Nie znajduje także uzasadnienia dla uznania przymiotu strony stanowisko skarżącego, że zapisy planu miejscowego obszaru "Park Aleksandry", uchwalonego uchwałą z dnia Nr LVII/733/08 z 19.11.2008r. wskazują na konieczność kształtowania zabudowy na działkach przedmiotowej inwestycji oraz działkach skarżącego w sposób wymagający podjęcia wspólnych rozwiązań odnośnie zagospodarowania terenu. Należy powtórzyć za organem administracyjnym, że przebieg głównych ciągów pieszych oraz dróg rowerowych wyznaczony poprzez ustalenia planu, nie jest, wynikiem realizowanych inwestycji na działkach sąsiednich. Zatem założenie, że ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wstępnie określają obszar oddziaływania projektowanych inwestycji jest błędne. Ze wskazanych przez skarżącego zapisów planu miejscowego (tj. § 5 ust. 1 pkt 8, 9, 10, § 13 ust. 2 litera b, w związku z paragrafem 13 ust. 1 lit. c, d) nie wynika konieczność zapewnienia wzajemnego udziału właścicieli działek ze sobą sąsiadujących, w postępowaniach o wydanie pozwolenia na budowę dla inwestycji mających powstać na objętym powyższą regulacją planu terenie. Ze wskazanych przez skarżącego przepisów planu zagospodarowania przestrzennego Park Aleksandry wynika jedynie co to są: główne ścieżki rowerowe, szpalery drzew (których przebieg już określono na rysunku planu) oraz zieleń urządzona. Natomiast szczegółowy przebieg głównych ścieżek rowerowych będzie ustalany na etapie wydawania decyzji administracyjnych przy ich realizacji. Podobnie realizowane będą zespoły zieleni urządzonej wg projektu zieleni opracowanego dla zagospodarowania terenu dla konkretnej inwestycji jako część składowa projektu budowlanego (tj. § 5 ust. 1 pkt 8, 9, 10). Podobnie rzecz się ma z realizowaniem oświetlenia dla przestrzeni publicznych, które ma być zrealizowane według całościowego projektu gwarantującego jednolitą formę zastosowanych elementów oświetleniowych (§ 13 ust. 2 litera b). Jeżeli już można by mówić o jakichś ograniczeniach dla skarżącego to wynikają one z postanowień wspomnianego planu Park Aleksandry, a nie z ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta nr [...] z 23 września 2011r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego, zmienioną decyzją Prezydenta Miasta nr [...] z dnia 19 czerwca 2012 r., znak: [...]. O naruszeniu interesu osób trzecich można mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy. Jak wynika z prawidłowych wyjaśnień organu odwoławczego poczynionych w tym zakresie, ujęte w planie zasady kształtowania przestrzeni publicznych, do której zakwalifikowano analizowany teren (ZPU), nie są tego rodzaju ustaleniami. Wobec powyższego prawidłowo wywiodły organy, że realizowany obiekt nie ogranicza skarżącego w zagospodarowaniu jego działki, nie narusza więc interesu prawnego właścicieli sąsiednich nieruchomości oraz uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 p.b.). Sąd stwierdza, że postępowanie prowadzone było przez organy w sposób prawidłowy, a podjęte w sprawie rozstrzygnięcie odpowiada zebranym dowodom oraz przepisom obowiązującym w spornej materii. W tej sytuacji zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.