II SA/Kr 808/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Łomnicka Sędziowie: WSA Jacek Bursa WSA Krystyna Daniel (spr.) Protokolant: st. sek. sąd. Beata Stefańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2017 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej delegowanego do Prokuratury Okręgowej w N. – P. D. sprawy ze skargi Gminnej Spółdzielni [...] R. na decyzję Wojewody [...] z dnia 5 maja 2015 r., nr: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz strony skarżącej Gminnej Spółdzielni [...] R. kwotę 997,00 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Starosta N. decyzją z 14.11.2014 r., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1. art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z 7.07.1994 r. Prawo budowlane (jt. Dz. U. z 2013 r., póz. 1409 ze zm.) na wniosek P.T.H.U. [...] " J.B. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę na inwestycję pn.: budynek pawilonu handlowo - usługowego (obiekt wolnostojący, niepodpiwniczony, konstrukcja szkieletowa, stalowa, ściany z płyt systemowych, warstwowych oraz murowane, 2 kondygnacje nadziemne: parter - handel z zapleczem sanitarno -technicznym, piętro - pomieszczenia biurowo -socjalne), wraz z urządzeniami budowlanymi i infrastruktury technicznej: instalacja energetyczna z projektowanej kontenerowej stacji transformatorowej, instalacja oświetlenia terenu, instalacji wodociągowa i przeciwpożarowa od projektowanej studni wodomierzowej, instalacja kanalizacji sanitarnej do istniejącej studzienki kanalizacji sanitarnej, sieć kanalizacji deszczowej z terenów utwardzonych i z dachów do gruntu poprzez system rozsączający [...] , instalacja gazu na zewnątrz budynku, przebudowa istniejącego zjazdu z drogi powiatowej (działka ewid. nr [...] ) na zjazd publiczny wraz z komunikacją wewnętrzną i parkingiem dla samochodów osobowych (64 miejsca parkingowe), na działkach nr ewid. [...] i [...] położonych w miejscowości R. , ul. [...] W uzasadnieniu organ podał, że wniosek w sprawie wpłynął w dniu 31.07.2014 r. W piśmie z 25.08.2014 r. wyłączono z wniosku przyłącza, które będą realizowane w oparciu o przyjęte zgłoszenie robót niewymagających uzyskania pozwolenia na budowę. Dla przedmiotowej inwestycji została wydana decyzja Burmistrza R. ustalająca warunki zabudowy znak: [...] z 14.03.2014 r., utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z 08.05.2014 r. Zgodnie z powołaną wyżej decyzją o warunkach zabudowy nieruchomość objęta projektowaną inwestycją może być zagospodarowana w sposób proponowany przez wnioskodawcę. Projekt wnioskowanej inwestycji został uzgodniony z [...] Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków pismem z 30.09.2014 r. z uwagi na lokalizację w sąsiedztwie obiektu objętego gminną ewidencją zabytków. Inwestor przedstawił oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie objętym decyzją i w czasie postępowania dostarczył określone przepisami dokumenty. Do projektu budowlanego dołączył także oświadczenia projektantów oraz sprawdzających stosowanie do zapisu art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany został wykonany oraz sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i wpisane na listy właściwych izb samorządu zawodowego. Projekt budowlany posiada wszystkie wymagane opinie i uzgodnienia. Odnosząc się do wniosku strony postępowania Gminnej Spółdzielni "[...]" w R. , o nieudzielanie pozwolenia na budowę z uwagi na wniesienie odwołania od decyzji SKO w N. o ustaleniu warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji do sądu administracyjnego, organ wskazał, że rozstrzygnięcie skargi na decyzję o ustaleniu warunków zabudowy przez sąd nie jest rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, więc nie zachodzą przesłanki określone w art. 97 § 1 pkt 4 Kpa. E.W. z kolei wniósł o zawieszenie postępowania do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru Gminy R. obejmującego rejon ul. [...] i [...] . Organ postanowieniem z 18.09.2014 r. odmówił zawieszenia postępowania. Również złożenie wniosku Gminnej Spółdzielni "[...] " w R. o wznowienie postępowania w sprawie wydania decyzji pozwolenia wodnoprawnego znak: [...] z dnia 13.06.2014 r. (zezwolenie na wykonanie urządzeń wodnych - skrzynek rozsączających i wprowadzanie wód opadowych do gruntu) nie ma, w ocenie organu, wpływu na bieg prowadzonego postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Do dokumentacji dołączono ostateczną decyzję Starosty N. -pozwolenie wodnoprawne jw. O decyzji odwołali się: Gminna Spółdzielnia " [...] " oraz E.W. . Gminna Spółdzielnia " [...] " zarzuciła udzielenie pozwolenia na budowę dla inwestycji na działce nr [...] , która nie była objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę i nie została wymieniona w oświadczeniu posiadaniu przez inwestora prawa do terenu na cele budowlane, zatwierdzenie niekompletnego projektu budowlanego w zakresie zabezpieczenia przeciwpożarowego (brak podziemnego zbiornika przeciwpożarowego, brak przyłącza wodociągowego i odpowiednich parametrów i ilości wody dla celów gaśniczych dla hydrantów wewnętrznych), brak projektu na budowę i przebudowę zjazdów z drogi nr [...] i [....] Zarzuciła ponadto, że wykonany projekt zjazdu z drogi publicznej i drogi wewnętrzne nie są przewidziane dla samochodów dostawczych, a projekt ten został wykonany przez projektanta o specjalności konstrukcyjnej i brak jest dla tej części projektu osoby sprawdzającej o specjalności drogowej. Odwołująca zakwestionowała bilans terenu w zakresie powierzchni zabudowy, który nie uwzględnia powierzchni obiektów pomocniczych takich jak wiaty, kontenerowa stacja transformatorowa, agregat prądotwórczy itp., jak również niezgodną z decyzją o warunkach zabudowy szerokość elewacji frontowej. W ocenie odwołującej, decyzja o pozwoleniu na budowę narusza art. 38a ust. 2 pkt 2 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, który zabrania wycinki drzew leśnych i parkowych. Nieuprawnione również było przyjęcie przez organ l instancji decyzji o pozwoleniu na wycinkę drzew, która nie była decyzją ostateczną. Podniosła również wątpliwości związane z możliwością segregacji odpadów dla tak dużego obiektu, jak również to, że wytwarzane odpady nie będą tylko odpadami komunalnymi (rozbieralnia półtuszy), oraz że lokalizacja i wielkość zaprojektowanego boksu narusza przepisy higieniczno-sanitarne. Zarzuciła, że odprowadzenie wód opadowych do gruntu naruszy stosunki wodne. Wreszcie wskazała, że decyzja SKO z 8.05.2014 r. została uchylona wyrokiem z 14.11.2014 r. sygn. akt II SA/Kr 1269/14. E.W. , domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji, zarzucił naruszenie: - art. 97 § 1 pkt 4 kpa w związku z brakiem zawieszenia postępowania w sytuacji toczącego się postępowania przed sądem administracyjnym w odniesieniu do wydanej w sprawie warunków zabudowy decyzji SKO, - art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę pomimo braku ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy; * art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez wydanie zaskarżonej decyzji, pomimo nieuzupełnienia przez inwestora nieprawidłowości w wyznaczonym terminie, * art. 34 ust. 1 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 poprzez wydanie decyzji niezgodnej z wymogami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy, * art. 10 § 1 kpa w zw. z art. 81 kpa w zw. z art. 81 kpa poprzez wyznaczenie stronom zbyt krótkiego czasu na zapoznanie się z aktami sprawy, * art. 7, art. 77 i art. 80 kpa 107 § 3 kpa poprzez brak w uzasadnieniu decyzji analizy planowanego zamierzenia inwestycyjnego pod katem obowiązujących przepisów i decyzji o warunkach zabudowy. Wojewoda [...] decyzją z 5.05.2015 r., znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, uchylił zaskarżoną decyzje w części dotyczącej określenia szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych zawartych w punkcie l na stronie 2 decyzji i w tym zakresie ustalił na nowo te warunki, także w sposób zgodny z przepisami o ochronie środowiska i planami gospodarki odpadami, w pozostałym zakresie tj. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, nałożonego obowiązku ustanowienia nadzoru na budowie oraz ustalonego obszaru oddziaływania obiektu, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji ocenił zgromadzony materiał dowodowy i uzupełniony w ramach postępowania odwoławczego i uznał, że jest on prawidłowy i wystarczający do udzielenia pozwolenia na wykonanie przedmiotowej inwestycji. Organ wyjaśnił, że korekta zaskarżonej decyzji, związana była z koniecznością doprecyzowania szczegółowych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, tak aby wskazać warunki, które winny być uwzględnione podczas realizacji robót. Ich określenie w decyzji organu l instancji było częściowo nieprawidłowe i niewystarczające. W ocenie organu odwoławczego, zakres uzupełnień i korekt w decyzji, nie naruszał zasady dwuinstancyjności, określonej w art. 15 kpa i nie dawał podstaw do uchylenia decyzji. Również zgromadzony w sprawie w ramach postępowania odwoławczego dodatkowy materiał dowodowy pozostaje bez wpływu na charakter inwestycji, zakres jej oddziaływania jak i prawem chronione interesy osób trzecich. Mógł być zgromadzony w ramach postępowania odwoławczego bez naruszenia zasady dwuinstancyjności, o której mowa wart. 15 kpa. W dalszej kolejności organ II instancji wyjaśnił, że zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej określony został w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Tylko w zakresie określonym w tym przepisie, w przypadku stwierdzenia naruszeń, organ administracji może podjąć działania korygujące. Ograniczenie zakresu oceny przez organ administracji architektoniczno-budowlanej projektu architektoniczno-budowlanego nastąpiło, między innymi, przez ustawę z 27.03.2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 80 póz. 718 ze zm.), wprowadzającą zmianę w art. 35 ust. 2, Nowe brzmienie przepisów wprowadziło zasadę, zgodnie z którą odpowiedzialność za merytoryczną zawartość projektu architektoniczno-budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant i jeżeli, istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający. Zgodnie z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego projektant, a także sprawdzający, do projektu budowlanego winni dołączyć oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W sprawie oświadczenia te zostały złożone. Ponadto osoby projektujące i sprawdzające posiadają stosowne uprawnienia i przynależą do właściwej izby samorządu zawodowego. Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w odwołaniach organ wyjaśnił, co następuje. W sprawie zarzutu dotyczącego udzielenia pozwolenia na budowę na działce nr [...], która nie jest objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę i nie jest ujęta w oświadczeniu o posiadanym prawie do terenu na cele budowlane, wskazał, że wniosek o pozwolenie na budowę obejmował przebudowę istniejącego zjazdu z drogi powiatowej - ulicy [...], znajdującej się na działce nr [...]. Droga ta ma nr [...] Inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania terenem na cele budowlane w odniesieniu do tej działki. Prawo to wynikało z decyzji Powiatowego Zarządu Dróg w N. z 30.05.2014 r. znak: [...] . Decyzją tą zarządca drogi zezwolił na przebudowę istniejącego zjazdu na zjazd publiczny oraz wyraził zgodę na wejście w pas drogowy ww. drogi powiatowej, na cele przebudowy zjazdu. W ocenie organu odwoławczego wyrażona zgoda jest wystarczająca do uznania, iż inwestor legitymuje się prawem do dysponowania terenem w celu przebudowy wjazdu. W odniesieniu do zarzutu związanego z niekompletnością projektu budowlanego w związku z brakiem podziemnego zbiornika przeciwpożarowego, brakiem przyłącza wodociągowego i odpowiednich parametrów i ilości wody dla celów gaśniczych dla hydrantów wewnętrznych organ II instancji wyjaśnił, że zatwierdzony projekt budowlany nie przewiduje zbiornika przeciwpożarowego, bowiem brak jest takiej potrzeby. Z projektu zagospodarowania działki wynika, że do projektowanej inwestycji został zapewniony dojazd pożarowy wzdłuż ściany budynku bez potrzeby cofania. W budynku zaprojektowano instalację wodociągową przeciwpożarową (hydrantową) i instalację sygnalizacji pożaru. Realizacja przyłącza wodociągowego zasilającego instalację przeciwpożarową wykonana będzie w oparciu o procedurę zgłoszenia (na podstawie przyjętego bez sprzeciwu zgłoszenia znak: [...] ). Instalacja wody zasilającej hydranty ppoż. będzie oddzielona od instalacji wody pitnej za pomocą zaworu antyskażeniowego typu BA. Również lokalizacja projektowanego budynku w stosunku do granic działki i sąsiedniej zabudowy jest zgodna z wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków ,technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Rzeczoznawca ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych stwierdził, bez uwag, zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej. Znajdujący się w decyzji o warunkach zabudowy z 14.03.2014 r. zapis określający rodzaj inwestycji, uwzględniający budowę zbiornika ppoż., wynikał ze wstępnych planów inwestycyjnych na etapie składania wniosku o decyzję o warunkach zabudowy. Decyzja o warunkach zabudowy w swoich ustaleniach nie wskazywała na konieczność uwzględnienia w projekcie budowlanym zbiornika ppoż. Odnosząc się do podnoszonego zarzutu braku, w projekcie budowlanym, części obejmującej budowę i przebudowę zjazdów z drogi nr [...] ,[...] organ odwoławczy podał, że w ramach obecnej inwestycji nie jest przewidziana ich realizacja. Wniosek o pozwolenie na budowę nie przewiduje tych elementów. Natomiast zapis w decyzji WZ, określający rodzaj i zakres inwestycji, w tym między innymi zjazdy z dróg, nie jest wiążący dla inwestora i daje jedynie możliwość do wystąpienia z wnioskiem o pozwolenie na budowę, w nie większym niż tu określony, zakresie. Również zgłaszane zastrzeżenia wskazujące, iż wykonany projekt zjazdu z drogi publicznej i drogi wewnętrzne nie są przewidziane dla samochodów dostawczych, a ponadto zawierający zarzut, że projekt ten został wykonany przez projektanta o specjalności konstrukcyjnej i brak jest dla tej części projektu osoby sprawdzającej o specjalności drogowej, nie są zasadne. Jak wynika z treści projektu architektoniczno-budowlanego dotyczącego części drogowej, projektowany zjazd będzie zapewniał dostępność komunikacyjną z drogi powiatowej Nr [...] na teren działki, na której projektowany jest budynek handlowo-usługowy. Wewnętrzny układ komunikacyjny służył będzie pojazdom klientów obiektu oraz pojazdom dowożącym towar, a także zapewni niezbędną powierzchnię dla ruchu wozów straży pożarnej. Ta część projektu budowlanego jest podpisana przez osobę sprawdzającą branży drogowej. Natomiast projektant części drogowej posiadający uprawnienia konstrukcyjno-budowlane bez ograniczeń, uzyskane w 2001 r. jest uprawniony do wykonania projektu budowlanego w tym zakresie. W tym okresie nie były nadawane odrębne uprawnienia w specjalności drogowej. Nie jest słuszny zarzut dotyczący nie uwzględnienia w bilansie terenu dotyczącym powierzchni zabudowy, powierzchni zajętej przez obiekty takie jak wiaty, kontenerowa stację transformatorową, agregat prądotwórczy itp. Zgodnie bowiem z Polską Normą PN-ISO 9836, pod pojęciem powierzchni zabudowy rozumie się powierzchnię terenu wyznaczoną przez rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku na powierzchnie terenu. Do tej powierzchni nie wlicza się powierzchni zajmowanych przez wydzielone obiekty pomocnicze do jakich należy zaliczyć wiaty, szopy i stacje transformatorowe, czy też inne obiekty służące temu budynkowi. Również zgodna z warunkami decyzji o warunkach zabudowy jest szerokość elewacji frontowej od strony drogi powiatowej. Jak wynika z projektu zagospodarowania działki, w najszerszym miejscu szerokość elewacji, z uwzględnieniem części cofniętych, wynosi 35,88 m, a więc tyle ile dopuszczono w decyzji WZ. Organ li instancji nie zgodził się z zarzutem, że decyzja o pozwoleniu na budowę narusza art. 38a ust. 2 pkt 2 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, który zabrania wycinki drzew leśnych i parkowych, oraz że nieuprawnione było przyjęcie przez organ l instancji nieostatecznej decyzji o wycince drzew. Decyzja o pozwoleniu na budowę nie orzeka o wycince drzew. Natomiast decyzje Burmistrza R. z 25.06.2014 i z 3.11.2014 r. zezwalające na usunięcie drzew, nie są przedmiotem oceny organu odwoławczego. Ponadto z zapisów decyzji o warunkach zabudowy z 18.03.2015 r. wynika, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. w piśmie z 24.09.2013 r. stwierdził, że teren objęty wnioskiem jest położony poza zasięgiem jakichkolwiek obszarów chronionych. Z kolei w odpowiedzi na zgłoszone w odwołaniu wątpliwości związane z możliwością segregacji odpadów dla tak dużego obiektu, jak również uwag, że wytwarzane odpady nie będą tylko odpadami komunalnymi (rozbieralnia półtuszy), jak i zastrzeżeń, że lokalizacja i wielkość zaprojektowanego boksu narusza przepisy higieniczno-sanitarne, organ II instancji wyjaśnił, że projektowana inwestycja została uzgodniona bez zastrzeżeń pod względem wymagań higieniczno-sanitarnych i zdrowotnych przez rzeczoznawcę ds. sanitarno-higienicznych. Projekt budowlany obejmuje opis technologii produkcji zawierający opis poszczególnych etapów produkcji w tym również opis sposobu postępowania z odpadami z pomieszczeń produkcyjnych, które będą wynoszone do oznakowanych pojemników, umieszczonych w chłodniach do czasu ich wywozu. Powiatowy Lekarz Weterynarii decyzją z 9.10.2014 r. uzgodnił projekt technologiczny zakładu przetwórstwa mięsa. Nie są także słuszne zastrzeżenia związane ze sposobem odprowadzenia wód opadowych do gruntu i wynikającej z tego możliwości naruszenia stosunków wodnych. Inwestor uzyskał decyzję z 13.06.2014 r. o udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzenie wód opadowych z dachów, terenów zielonych oraz terenów utwardzonych wchodzących w skład budynku handlowo-usługowego do gruntu własnego, poprzez zestawy skrzynek rozsączających. Ścieki z terenów utwardzonych będą do gruntu odprowadzone po oczyszczeniu przez separatory substancji ropopochodnych. Zmiana stanu prawnego i faktycznego, jakim było wydanie po wyroku WSA, nowej decyzji przez SKO w N. , nie prowadzi - w ocenie wojewody - do konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości, a tylko w takim przypadku istniałby obowiązek uchylenia decyzji l instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji. Decyzja SKO z 18.03.2015 r. znak [...] jest nową decyzją, lecz wydana została po ponownym rozpatrzeniu odwołania od tej samej decyzji o warunkach, zabudowy Burmistrza R . Warunki zabudowy są analogiczne jak w decyzji poprzedniej uchylonej, z przyczyn formalnych, przez WSA w Krakowie. Wszystkie strony postępowania miały możliwość zapoznania się z nową decyzją organu odwoławczego o warunkach zabudowy, również na etapie postępowania odwoławczego prowadzonego w sprawie. Organ z urzędu stwierdził, że treść decyzji w zakresie ustalonych w niej warunków zabudowy jest w zasadzie tożsama z decyzją uchyloną przez sąd, a zatem nie zmienia się zakres oddziaływania obiektu na nieruchomości sąsiednie, w tym w szczególności nieruchomości odwołujących. Jedyne zmiany związane są z wyłączeniem z terenu inwestycji części działek, które obejmowała decyzja o warunkach zabudowy uchylona wyrokiem WSA z 14.11.2014,r. sygn. akt II SA/Kr 1269/14 oraz z korektą opisu inwestycji wynikającą z jej ograniczenia przez inwestora. Projekt budowlany zatwierdzony zaskarżoną decyzją jest zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy z 14.03.2014 r. skorygowanej decyzją SKO z 18.03.2015 r. Ponadto decyzja l instancji została wydana, gdy decyzja ustalająca warunki zabudowy była ostateczna. Projekt budowlany jest zgodny z wymogami decyzji o warunkach zabudowy w zakresie parametrów inwestycji. Odpowiadając na zarzut związany z nieprawidłowo określonym terenem biologicznie czynnym, do którego został wliczony w 100 % teren, na którym ma być składowany odgarnięty śnieg i na którym zastosowano geo-ruszt, organ wskazał, że przy tej ocenie istotne jest przeznaczenie takiego terenu. Jak wynika z projektu budowlanego na tym terenie przewidziane jest w zimie składowanie śniegu. W okresie wegetacji roślin teren ten będzie terenem zielonym zapewniającym naturalną wegetację. Teren ten nie pełni żadnej funkcji użytkowej, np. parking zielony, dojście lub dojazd. Zastosowane wzmocnienie gruntu nie ogranicza możliwości wzrostu roślin zielonych. W kwestii zgłaszanych wątpliwości związanych z możliwym wykorzystaniem terenu na którym ma być odgarniany śnieg, jako miejsca parkingowe, organ wyjaśnił, że działania inwestora, który być może będzie użytkować obiekt w sposób inny aniżeli określony w decyzji o pozwoleniu na budowę, pozostają poza kontrolą organu. Bez znaczenia na ocenę prawidłowości decyzji ma uzupełnienie przez inwestora braków po terminie wskazanym przez organ. Inwestor mając świadomość, iż nie jest w stanie z przyczyn niezależnych od siebie dokonać uzupełnień we wskazanym terminie, zawnioskował o zawieszenie postępowania administracyjnego. Ten wniosek należy odczytać jako wniosek o prolongatę terminu dokonania uzupełnień. W ocenie organu odwoławczego strony miały możliwość zapoznania się z gromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Gminna Spółdzielnia "[...]" w R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody [...] zarzucając wydanym w sprawie decyzjom naruszenie prawa materialnego, naruszenie przepisów prawa administracyjnego, a w szczególności art. 7, art. 10, art. 77, art. 78, art. 79 i art. 80 kpa. Strona skarżąca wskazała, że Starosta N. wydał decyzję o zezwoleniu na budowę, w tym samym dniu, w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. o warunkach zabudowy, a więc w momencie wydania decyzji o zezwoleniu na budowę przez Starostę N. -decyzja o warunkach zabudowy nie była prawomocna, tak więc wydanie tej decyzji o zezwoleniu na budowę rażąco narusza prawo. Zdaniem strony skarżącej, starosta winien zawiesić postępowanie o wydanie zezwolenia, do czasu rozstrzygnięcia decyzji o warunkach zabudowy. Taki stan rzeczy narusza również art. 32 ust.4 prawa budowlanego. Istotne jest również i to, że wielokrotnie informowano organ l Instancji, że jest uchwalany plan zagospodarowania przestrzennego dla miasta R. i teren inwestycji ma być terenem zielonym, zatem organ wydający zezwolenie na budowę winien zawiesić postępowanie do czasu uchwalenia planu, którego termin przedłuża się. Gminna Spółdzielnia "[...] " w R. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także decyzji Starosty N W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30. 08. 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, póz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i 3 p.p.s.a.). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do dyspozycji art. 134 § 1 p.p.s.a. W wyniku dokonanej kontroli należy stwierdzić, że skarga jest zasadna, ponieważ zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu l instancji nie odpowiadają prawu. Na wstępie należy poczynić uwagi o charakterze ogólnym, wskazując, że organy administracji publicznej obowiązane są zgodnie z zasadą legalności działania wyrażona w art. 6 k.p.a. działają na podstawie przepisów prawa. Stosownie do zasady z art. 15 k.p.a. jest dwuinstancyjne, a stosownie do zasady prawdy obiektywnej z art. 7 k.p.a. organy administracyjne w toku postępowania są zobowiązane podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Oznacza to, że trafność rozstrzygnięcia w każdej indywidualnej sprawie wymaga szczegółowego zbadania i rozważenia argumentów, które stanowiłyby podstawę do podjęcia konkretnego rozstrzygnięcia. Wydając decyzję organy są zobowiązane do przestrzegania przepisów procedury administracyjnej, a zatem zobowiązane są do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy tj. wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgodnie z przepisem art. 77 § 1 k.p.a., a następnie do uzasadnienia decyzji z zastosowaniem wymogów określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. A to z kolei zapewnia realizację zasady wyjaśniania zasadności przesłanek wyrażoną w art. 11 k.p.a. W rozpoznawanej w sprawie, przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody [...] z 5 maja 2015 r., którą organ odwoławczy uchylił w części wydaną na wniosek P.T.H.U. "[...]" J.B. decyzję Starosty N. z 14.11.2014 r., - zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę inwestycji pn.: budynek pawilonu handlowo - usługowego (obiekt wolnostojący, niepodpiwniczony, konstrukcja szkieletowa, stalowa, ściany z płyt systemowych, warstwowych oraz murowane, 2 kondygnacje nadziemne: parter -handel z zapleczem sanitarno - technicznym, piętro - pomieszczenia biurowo - socjalne), wraz z urządzeniami budowlanymi i infrastruktury technicznej: instalacja energetyczna z projektowanej kontenerowej stacji transformatorowej, instalacja oświetlenia terenu, instalacja wodociągowa i przeciwpożarowa od projektowanej studni wodomierzowej, instalacja kanalizacji sanitarnej do istniejącej studzienki kanalizacji sanitarnej, sieć kanalizacji deszczowej z terenów utwardzonych i z dachów do gruntu poprzez system rozsączający [...], instalacja gazu na zewnątrz budynku, przebudowa istniejącego zjazdu z drogi powiatowej (działka ewid. nr [...]) na zjazd publiczny wraz z komunikacją wewnętrzną i parkingiem dla samochodów osobowych (64 miejsca parkingowe), na działkach nr ewid. [...] i [...] położonych w miejscowości R. , ul. [...] Organ Odwoławczy uchylił ww. decyzję w części dotyczącej określenia szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych zawartych w punkcie l na stronie 2 decyzji i w tym zakresie ustalił na nowo te warunki, także w sposób zgodny z przepisami o ochronie środowiska i planami gospodarki odpadami, w pozostałym zakresie tj. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, nałożonego obowiązku ustanowienia nadzoru na budowie oraz ustalonego obszaru oddziaływania obiektu, a w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 32 ust. 4 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania skarżonej decyzji (D. U. z 2010 r. Nr 243, póz. 1623 z późn. zm.), pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W związku z jednolitym orzecznictwem sądów administracyjnych oraz poglądami doktryny, nie budzi wątpliwości, że podmiot składający wniosek o pozwolenie na budowę musi legitymować się ostateczną decyzją o warunkach zabudowy wydaną na jego rzecz (por. wyrok WSA w Krakowie sygn. akt II SA/Kr 522/12; w Białymstoku sygn. akt II SA/Bk 199/09). Należy odnotować, że w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, (względnie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego stosownie do regulacji z art. 4 ust. 2 pkt 1 i 2 w zw. z art. 50 ust. 1 oraz art. 59 ust. 1 ustawy z 27.03. 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2015.199). Trzeba podkreślić, że decyzja o ustalająca warunki zabudowy jest wiążąca dla organu wydający pozwolenie na budowę. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu stanowi zatem z punktu widzenia organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę, gwarancję zgodności inwestycji z prawem w zakresie oceny dopuszczalności konkretnego zagospodarowania terenu na potrzeby planowanej inwestycji (wyrok WSA w Warszawie z 31 lipca 2007 r., IV SA/Wa 742/07). W rozpoznawanej sprawie dla terenu objętego wnioskiem inwestora nie obowiązywały ustalenia planu miejscowego, a zatem inwestor - P.T.H.U. [...]" J.B. - przedłożył organowi l instancji wraz z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę decyzję Burmistrza m. R. z 14.03.2014r., ustalającą warunki zabudowy dla działek nr ew nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] , na cele realizacji budynku usługowo-handłowego (dz. Nr [...] ) parkingu dla samochodów osobowych do 125 stanowisk (dz. Nr [...] ), ziemnej linii kablowej 15 kV (dz. Nr. [...] ,[...],[...] ....), przyłącza gazowego (dz. Nr [...] ), podziemnego zbiornika p-poż. (dz. Nr [...] ), przebudowy istniejącego zjazdu z drogi powiatowej na zjazd publiczny ul. [...] dz. Nr [...] .) oraz budowy i przebudowy zjazdów na dz. nr [...] i [...] utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławcze w N. z 8 maja 2014r. Decyzja o warunkach zabudowy z 14. 03. 2014 r. była ostateczna w dacie złożenia wniosku o zatwierdzenie przedmiotowego projektu budowlanego i o wydanie pozwolenia na budowę. Należy jednak zauważyć, że ww. decyzja SKO w N. z 8 maja 2014 r. została uchylona wyrokiem WSA w Krakowie wydanym w dniu 14 listopada 2014 r. , sygn. akt II SA/Kr 1269/14 tj. w tym samym dniu, w którym została wydana decyzja Starosty N. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Www. wyroku z 14.11. 2014 r. orzeczono nadto - w oparciu o obowiązujący wtedy przepis art. 152 p.p.s.a.. - o wstrzymaniu wykonywania decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie Sądu nawet uwzględniając fakt, że wyrok WSA z 14 listopada 2014 r sygn. akt II SA/Kr 1269/14 nie był prawomocny to uchylenie ww. decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji przy zastosowaniu przepisu art. 152 p.p.s.a. powoduje, że nie można uznać, że decyzja o warunkach zabudowy przedłożona wraz w wnioskiem inwestora powinna stanowić podstawę do wydania przez organ administracji architektoniczno-budowlanej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, jak to uczynił w rozpoznawanej sprawie Starosta N Do kolejnego uchybienia doszło w postępowaniu odwoławczym prowadzonym przez Wojewodę [...], który na skutek odwołań E.W. i Gminnej Spółdzielni " [...] " w R. złożonych od decyzji organu l instancji. Jak bowiem wynika z przedłożonych dokumentów do akt administracyjnych Wojewoda [...] dysponował kolejną, prawomocną decyzją SKO w N. z 18 marca 2015 r. o warunkach zabudowy , która - co należy podkreślić - w części zmieniła ustalenia decyzji Burmistrza M. R. z dnia 14 marca 2014 r. o warunkach zabudowy. Zmiany te dotyczyły m. in. terenu objętego ustaleniami o warunkach zabudowy tj. w punkcie l sentencji skreślono działki nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] , ograniczono rodzaj inwestycji przez skreślenie zdania "budowa i przebudowa zjazdów z drogi na działce nr [...] ,[...]", zmianie uległy ustalenia dotyczące warunków w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji oraz dostępu do drogi publicznej, wprowadzono także zmiany w załączniku nr 1 i nr 2. W konsekwencji należy uznać, iż organ odwoławczy uchybił przepisom postępowania przez rozpatrzenie sprawy dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę w oparciu o inną decyzję o warunkach zabudowy niż organ l instancji. Doszło zatem do naruszenia zasady dwuinstancyjności ponieważ organ odwoławczy nie rozpatrywał sprawy tożsamej ze sprawą rozpatrzoną w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, niezależnie od zastrzeżeń związanych z wydaniem decyzji l Instancji w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy, która nie mogła być wykonywana. W tej sytuacji w ocenę zatwierdzonego projektu budowlanego i udzielonego pozwolenia na budowę pod kątem zgodności z decyzją o warunkach zabudowy i pozostałymi wymaganiami art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego należy uznać za przedwczesną. Nie jest natomiast zasadny zarzut naruszenia 10 § 1 k.p.a., stanowiący o obowiązku zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji nakazujący umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z analizy przedłożonych akt administracyjnych sprawy wynika, że przed wydaniem decyzji organ l instancji zawiadomił strony w trybie art. 10 § 1 kpa, strona skarżąca odebrała ww. zawiadomienie w dniu 5 .11. 2014 r. Trzeba też wskazać, że strona skarżąca nie skonkretyzowała na czym polegało naruszenie jej uprawnień w związku z cyt. przepisem. Poczynione wywody dotyczące omówionych kwestii są w ocenie Sądu decydujące dla uznania, iż zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca podjęte zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu wpływającym na wynik sprawy administracyjnej, co prowadziło do ich usunięcia z obrotu prawnego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji, rozstrzygając ponownie w przedmiocie wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, winny w myśl art. 153 p.p.s.a. uwzględnić przedstawioną wyżej ocenę prawną Sądu i wypływające z niej wskazania co do dalszego postępowania. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, mając za podstawę art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie l sentencji. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 997 zł składa się: kwota 500 zł uiszczonego przez stronę skarżącą wpisu, kwota 480 zł wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego stronę skarżącą, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. (Dz. U. 2015 r, póz. 1804 ze zm.), oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżących opłaty skarbowej za złożone pełnomocnictwo.