II SA/Kr 816/15

Kraków, dnia 26 sierpnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik - Dobosz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 sierpnia 2015 r. wniosku P. L., M. P., H. P., A. L. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie z Ich skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 6 maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 6 maja 2015 r. uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 4 listopada 2014 r. w przedmiocie usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości nakazując skarżącym – P. L., M. P., H. P., A. L. usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego budynku mieszkalnego położonego przy ul. K. nr [...], na działce nr [...] w S. poprzez wykonanie wskazanych w tej decyzji robót budowlanych. Pismem z dnia 9 czerwca 2015 r. skarżący wnieśli skargę wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji. W uzasadnieniu podnieśli, iż nie dysponują odpowiednimi środkami finansowymi na jej wykonanie i będą zmuszeni zapożyczyć się na ten cel. Ponadto, ich zdaniem decyzja może okazać się przedwczesna. Wyeliminowanie kwestionowanej przez nich decyzji, jak wyżej, z obrotu prawnego może przekreślić sens nałożonych na obecnym etapie postępowania na skarżących obowiązków. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy zatem przyjąć, że przywołany przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. ustanawia dwie przesłanki, które dają możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji: pierwszą z nich jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, a drugą niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę - majątkową lub niemajątkową - której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 8 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OZ 752/14). W pierwszej kolejności wskazać należy, że możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie oznacza, iż sąd jest zobligowany w każdym przypadku - niezależnie od okoliczności sprawy - uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie. Aby jednak sąd mógł takiej oceny dokonać, konieczne jest przedstawienie przez wnioskodawców konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Strona musi zatem wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji. Sąd powinien bowiem dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie przedmiotowej instytucji, która - co należy podkreślić - jest wyjątkiem od zasady wynikającej z art. 61 § 1 P.p.s.a. Stanowisko, mówiące o tym, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji, jest powszechne i niekwestionowane w orzecznictwie sądowym (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 12 września 2014 r., sygn. akt II OZ 920/14, z dnia 11 września 2014 r., sygn. akt I OZ 716/14, z dnia 9 września 2014 r., sygn. akt II GZ 498/14). Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest zatem wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń i okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione według przesłanek wskazanych w ustawie. Żadna z ustawowych przesłanek mogących uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w rozpatrywanej sprawie nie została przez skarżących uprawdopodobniona. Skarżący nie uzasadnili, bowiem istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy zauważyć, że akt administracyjny zobowiązujący do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego pociąga za sobą dolegliwość w finansach zobowiązanego do usunięcia. Faktu wykonania obowiązku wynikającego z ostatecznego aktu, nawet przy istnieniu trudnej sytuacji materialnej stron, o której strony piszą w swoim wniosku, nie można jednak utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wydanej decyzji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 1 października 2014 r., sygn. akt II FZ 1380/14, "instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło". Okoliczności podnoszone przez wnioskujących polegające na tym, że: nie dysponują odpowiednimi środkami finansowymi na wykonanie przedmiotowej decyzji i będą zmuszeni zapożyczyć się na ten cel; decyzja może okazać się przedwczesna a wyeliminowanie jej z obrotu prawnego może przekreślić sens nałożonych na obecnym etapie postępowania na skarżących obowiązków - nie stanowią przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji. Sąd zarazem podkreśla, że rozpatrywanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie stanowi w żaden sposób kontroli prawidłowości tej decyzji, stąd wypowiedź w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji nie jest zależna od analizowania prawdopodobieństwa pozostania decyzji w obrocie prawnym. Dlatego Sąd uznał, że należało odmówić skarżącym wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd zwraca jednocześnie uwagę, że postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest rozstrzygnięciem tymczasowym. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę albo uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. (art. 61 § 6 p.p.s.a.) Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie powołanych przepisów.