II SA/Kr 817/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka – Duda Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) WSA Barbara Pasternak Protokolant: Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wycięcie drzew I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego W. S. 7.717,00 (siedem tysięcy siedemset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 2 listopada 2006 r. F. M. zawiadomił Urząd Gminy w L. o nielegalnym wycięciu [...] sztuk drzew gatunku [...] na działce nr [...] w R. przez W. S. Do zawiadomienia dołączono zdjęcia pni pozostałych po ściętych drzewach. Organ l-instancji ustalił współwłaścicieli nieruchomości obejmującej działkę nr [...], w tym jedną ze współwłaścicielek, jaką była S. S. oraz przeprowadzi oględziny miejsca ścięcia drzew, w czasie których dokonano pomiaru pni pozostałych po ściętych drzewach. O terminie oględzin został zawiadomiony skarżący, który brał w nich udział. W. S. w trakcie postępowania pierwszoinstancyjnego złożył oświadczenie potwierdzające wycięcie przez niego tych drzew bez zezwolenia, które zagrażały zabudowaniom sąsiednim a także podniósł, że nie wiedział o obowiązku uzyskania zezwolenia. Po zawiadomieniu stron o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym w sprawie, Wójt Gminy L. decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. wymierzył skarżącemu administracyjną karę pieniężną w wysokości 1.113.954, 92 zł za wycięcie ww. drzew bez zezwolenia. Decyzję tą skierowano również do pozostałych współwłaścicieli działki nr [...], w tym do S. S., która jednak decyzji nie odebrała osobiście. Na tą decyzję wniesiono odwołanie i Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] marca 2007 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania temu samemu organowi podnosząc, iż jedynym uchybieniem było nieprawidłowe obliczenie kary pieniężnej. Ponownie rozpoznając sprawę, Wójt Gminy w L. decyzją z [...] kwietnia 2007 r. wymierzył W. S. administracyjną karę pieniężną w wysokości 430.286, 04 zł za usunięcie bez zezwolenia drzew z działki nr [...] w R. W uzasadnieniu tej decyzji podniesiono, że okoliczność usunięcia [...] drzew gatunku [...] nie budzi żadnych wątpliwości. Skarżący nie posiadał zezwolenia na ich ścięcie. Spośród [...] drzew, dwa z nich były w wieku poniżej 5 lat i stąd przy wymierzaniu kary pieniężnej uwzględniono [...] drzew. Ponieważ pozostałe po tych drzewach pnie są zdrowe, tym samym w ocenie organu I-instancji ścięte drzewa również były w dobrym stanie zdrowotnym i taki stan tych drzew potwierdzili świadkowie. Wójt Gminy w L. uznał, że argumentacja skarżącego akcentująca zapobieżenie zagrożeniu, jakim było pochylenie się ściętych drzew w kierunku zabudowań działki sąsiedniej, nie ma w tej sprawie znaczenia. Decyzja ta zawiera wyliczenie kary pieniężnej jako sumy iloczynów stawki kary za jeden centymetr każdego ściętego drzewa i obwodu pnia, liczonego jako najmniejszy promień pnia pomniejszony o 10 % obwodu. Stawka za jeden centymetr wynosi 75,19 zł. Również tą decyzję skierowano do wszystkich współwłaścicieli przedmiotowej działki, w tym również do S. S. i W. S., S. S. również tej decyzji nie odebrała osobiście. Skarżący otrzymał ją w dniu 30.04.2007 r. i dnia 7.05.2007 r. wniósł on od tej decyzji odwołanie. W odwołaniu podniesiono, że nałożona kara jest niewspółmierna do popełnionego wykroczenia i niemożliwa do wyegzekwowania. Odwołujący ma bowiem bardzo niskie dochody sięgające niecałych 700 zł netto i nie może tej kary uiścić. Podniósł, że nie wzięto pod uwagę jego wyjaśnień ani zeznań jego żony oraz sąsiada, a z tych zeznań wynikałoby, że usunięcie przedmiotowych drzew było konieczne bo zagrażały one sąsiedniej nieruchomości. Nie zebrano w sprawie wyczerpującego materiału dowodowego i nie wyjaśniono dokładnie stanu faktycznego. Pracownicy Urzędu Gminy w L. popełniali błędy, bo początkowo nieprawidłowo naliczyli wysokość tej kary, a ponadto nikt nie prowadził szkoleń informujących o obowiązku uzyskania zezwolenia na wycięcie drzew. Ustaleń obwodów pni dokonano bez mierzenia obwodów ściętych drzew, które znajdowały się w odległości ok. 200 metrów od działki nr [...]. Ponadto zgodnie z art. 86 pkt 4 ustawy o ochronie przyrody za ścięcie drzew zagrażających bezpieczeństwu ludzi lub mieniu nie pobiera się opłat i tym samym nie powinny być pobierane kary. Ponadto nie wszystkie ścięte drzewa były zdrowe, niektóre z nich były chore i tej okoliczności pracownicy Urzędu Gminy nie sprawdzili. Odwołujący podniósł, iż w inny sposób niż wycięcie tych drzew nie można było odsunąć niebezpieczeństwa, bo nikt nie dokonałby usunięcia gałęzi na tych drzewach na wysokości 20-30 metrów. Sam odwołujący mimo długoletniego doświadczenia nigdy nie spotkał się z obowiązkiem uzyskiwania zezwolenia na ścięcie drzew, a winę za doprowadzenie do takiej sytuacji, jaka ma miejsce w tej sprawie, ponoszą urzędnicy Urzędy Gminy w L.. sygn. akt II SA/Kr 817/07 Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] r. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu tejże decyzji potwierdzono prawidłowość dokonanych przez organ l-instancji ustaleń stanu faktycznego i wyjaśniono, że zgodnie z art. 88 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody za usuniecie bez zezwolenia drzewa naliczana jest kara pieniężna. Odwołujący usunął z działki nr [...] sztuk [...] bez zezwolenia i bez zgody pozostałych współwłaścicieli. Przepisy nakazujące uzyskanie zezwolenia przed usunięciem drzewa obowiązują już co najmniej 25 lat i osoba, która nawet pobieżnie interesuje się życiem publicznych powinna o tym wiedzieć i stąd odwołujący nie może zasłaniać się nieznajomością przepisów. Obowiązujące przepisy nakładają na organy gmin obowiązek wymierzenia kary pieniężnej w przypadku usunięcia drzewa bez wymaganego zezwolenia i tak ustalana kara ma charakter sztywny, a nie uznaniowy. Na wysokość takiej kary nie ma wpływu wysokość dochodu zobowiązanego lub jego stan majątkowy. Okoliczność, że wycięte drzewa mogły zagrażać niebezpieczeństwu nie ma znaczenia dla wymierzenia opłaty. Decyzję organu odwoławczego skierowano do wszystkich współwłaścicieli, w tym S. S. (ponownie brak odebrania przez adresata ) i W. S. Skarżący otrzymał ją 23.06.2007 r. i dnia 13.07.2007 r. wniósł na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z żądaniem uchylenia zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że między pierwotną wysokością wymierzonej kary a ponownym jej ustaleniem występuje znaczna różnica, która czyni oba wyliczenia mało wiarygodnymi. Zastosowany sposób jej obliczenia budzi daleko idące wątpliwości, stąd koniecznym jest powołanie biegłego leśnika celem prawidłowego wyliczenia kwoty kary. Nałożona kara jest niemożliwa do zapłaty i ma charakter czysto abstrakcyjny i graniczy z fantazją po stronie ustawodawcy. Ponadto drzewo pozostałe ze ściętych drzew jest do odzyskania. Skarżący podniósł, iż pobranie tak nałożonej kary doprowadzi go do pozbawienia dorobku całego życia. Skarżący zaproponował pójście na daleko idącą ugodę celem załatwienia tej sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do argumentacji skarżącego podniesiono, że fakt ścięcia przez skarżącego [...] sztuk drzew gatunku [...] nie budzi wątpliwości. Wysokość sygn. akt II SA/Kr 817/07 kary ustalono zgodnie z art. 89 ustawy o ochronie przyrody. Wysokość kary nie ma charakteru uznaniowego i jej wysokość nie zależy od dochodu osoby zobowiązanej do jej zapłacenia. Na rozprawie pełnomocnik skarżącego podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z powodu zaistnienia przesłanki uzasadniającej wznowienie postępowania (brak uwzględnienia śmierci S. S. w toku postępowania administracyjnego), a także złożył wniosek o przyznanie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarżący W. S. w dniu 13 lipca 2007 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r., doręczoną skarżącemu 23 czerwca 2007 r. Skarga została zatem wniesiona z zachowaniem ustawowego 30-dniowego terminu. Właściwym rzeczowo do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu l-instancji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Właściwość miejscowa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w tej sprawie wynika stąd, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze, którego decyzja została zaskarżona, ma siedzibę w [...]. Z art. 13 § 2 P.p.s.a. wynika, że do rozpoznania sprawy właściwym miejscowo jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Zgodnie z § 1 pkt 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. z 2003 r. Nr 72, poz. 652 z późn. zm.) obszar właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie obejmuje obszar Województwa. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Istotne znaczenie w tej sprawie ma okoliczność, ujawniona dopiero w postępowaniu sądowym, wskazująca na śmierć S. S. w dniu [...] lutego 2007 r. Nie ulega wątpliwości, że S. S. będąca do chwili swojej śmierci jednym ze współwłaścicieli nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] położonej w R. nie brała w tym postępowaniu administracyjnym udziału. Udziału nie brali również następcy prawni S. S., a to oznacza, że w tej sprawie w postępowaniu administracyjnym zaistniała przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., zgodnie z którą wznawia się postępowanie administracyjnej, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją. Ponieważ S. S. zmarła przed datą wydania w tej sprawie pierwszej decyzji przez Wójta Gminy L. (decyzję wydano [...] lutego 2007 r., kolejną decyzję Wójt Gminy L. wydał [...] kwietnia 2007 r.) -jej następcy prawni posiadali status strony w postępowaniu administracyjnym zmierzającym do nałożenia na W. S. kary pieniężnej z tytułu usunięcia drzew bez wymaganego zezwolenia. Stroną w postępowaniu mającym za przedmiot tak nałożenie kary pieniężnej z tytułu wycięcia drzew bez zezwolenia, jak i nałożenie opłaty za wydanie zezwolenia na usunięcie takich drzew jest - poza osobą, które te drzewa usunęła lub zamierza usunąć - także właściciel takiej nieruchomości lub wszyscy współwłaściciele takiej nieruchomości. Mają bowiem oni interes prawny w takim postępowaniu, wynikający z posiadanego przez nich prawa własności. Nie zmienia tego art. 88 i 89 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2004 r. Nr 92, poz. 880 z późn. zm.), które wprost nie definiują ani stron postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej za usunięcie bez wymaganego zezwolenia drzew, ani osobę, na rzecz której taką karę się wymierza. Nie ulega przy tym wątpliwości, że podmiotem zobowiązanym do uiszczenia kary pieniężnej (a wiec tym, na rzecz którego karę tą ustala się) jest ten, kto drzewa usunął lub w czyim imieniu drzewa te usunięto. Taką osobą może być właściciel, współwłaściciel lub nawet inna osoba, w tym np. posiadacz w dobrej lub w złej sygn. akt II SA/Kr 817/07 wierze. W tej sprawie nie budzi przy tym żadnych wątpliwości, że przedmiotowe drzewa usunął jeden ze współwłaścicieli nieruchomości – W. S. Dodatkowo można podnieść, iż art. 83 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody wprost stanowi, że w przypadku postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na usunięcie drzew, wniosek o wydanie tego zezwolenia musi obejmować zgodę właściciela lub współwłaścicieli działki, z której drzewa te mają być usunięte. Ponieważ postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej z tytułu usunięcia drzew bez zezwolenia jest następstwem albo nie otrzymania przez wnioskodawcę zezwolenia na ich usunięcie, albo pominięcia postępowania w sprawie uzyskania zezwolenia - stąd nie można pominąć właścicieli danej nieruchomości z postępowania zmierzającego do nałożenia kary z tytułu bezprawnego usunięcia drzew. W takim bowiem postępowaniu organ administracji ustala okoliczności mające wprost związek z prawem własności, w tym usunięcie drzewa będącego częścią składową gruntu (art. 47 i 48 Kodeksu cywilnego). Wprawdzie w toku postępowania administracyjnego nikt nie poinformował organów administracji o śmierci S. S., a z informacji uzyskanych od innego organu administracji (akta postępowania administracyjnego, karta nr 22) wynika, że adres S. S. na dzień 4 stycznia 2007 r. był znany, l ta informacja była prawdziwa, bo S. S. zmarła [...] lutego 2007 r. W toku jednak całego postępowania administracyjnego ani razu nie doręczono przesyłki kierowanej do S. S., ani razu też nikt takiej przesyłki nikt nie odebrał (akta postępowania administracyjnego, karty nr 13f, 23e, 25, 27, 13 - postępowanie przed organem odwoławczym). Okoliczność, że organom administracji nie można przypisać celowego działania zmierzającego do pominięcia jednej ze stron w toku postępowania nie skutkuje jednak uznaniem, że takiego "pominięcia" strony nie było. Następcy prawny S. S. nie brali udziału w postępowaniu bez swojej winy, niezależnie od tego, czy jakąkolwiek winę można przypisać organom administracji i jest to przesłanka uzasadniająca wznowienie postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w tej sprawie podziela prezentowany w orzecznictwie sądowym pogląd, iż w przypadku stwierdzenia zaistnienia jednej z przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania, następuje uchylenie zaskarżonego aktu administracyjnego i tym samym uwzględnienie skargi niezależnie od tego czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy. Dotyczy to również takiej przesłanki, która może być podstawą wznowieniową tylko na wniosek strony (art. 145 § 1pkt 4 K.p.a.)- Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 22 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/GI 742/07 uchylił zaskarżoną decyzję nakładającą karę pieniężną z tytułu usunięcia drzew bez zezwolenia w związku, między innymi, z brakiem ustalenia wszystkich współwłaścicieli nieruchomości, na której drzewa te usunięto. Brak udziału wszystkich współwłaścicieli nieruchomości był jedną z przyczyn uchylenia decyzji nakładającej karę pieniężną w związku z usunięciem drzew bez zezwolenia również w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 lutego 2008 r, sygn. akt II SA/Kr 181/07. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 4 grudnia 2002 r., sygn. akt III RN 200/2001, opub. w OSNP 2003/24/582 zawarł tezę, zgodnie z którą "dla obligatoryjnego uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) nie ma znaczenia, że zgodnie z art. 147 KPA wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 KPA następuje tylko na żądanie strony". Pogląd ten zasługuje na aprobatę również na podstawie P.p.s.a. Analogiczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 31 stycznia 2007 r., sygn. akt l FSK 511/06, opub. w LEX nr 285269, zgodnie z którym "analiza art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dokonana w kontekście zasad logiki i ekonomiki procesowej pozwala wyprowadzić wniosek, iż Sąd administracyjny wyrokując w sprawie uwzględnia wszelkie zaszłości, które pozwalają na wznowienie postępowania administracyjnego bądź stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej bez względu na to, kiedy się one ujawniły". Identyczne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 13 grudnia 2006 r, sygn. akt III SA/Wa 3300/2006, opub. w LEX nr 278564. Zaistnienie przesłanki uzasadniającej wznowienie postępowania stanowi samodzielną podstawę uchylenia zaskarżonego aktu administracyjnego również dlatego, że jest to wyróżniona przez ustawodawcę przesłanka naruszenia istotnych przepisów prawa procesowego. Sam ustawodawca w art. 145 i art. 145a K.p.a. wyróżnił takie naruszenia zasad i przepisów postępowania administracyjnego, których zaistnienie skutkuje wznowieniem postępowania. Tym samym w świetle powołanego już art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. nakazującym sądowi administracyjnemu uchylenie zaskarżonej decyzji (lub postanowienia) w przypadku ujawnienia okoliczności stanowiącej podstawę wznowieniową, sąd ten powinien uchylić zaskarżony akt niezależnie od tego w jakim zakresie zaistniała podstawa wznowieniową przyczyniłaby się do zmiany treści zaskarżonej decyzji. W takim przypadku sąd administracyjny nie bada wpływu przesłanki wznowienia na wynik sprawy. Badanie naruszenia procedury administracyjnej mającej mieć istotny wpływ na wynik sprawy dotyczy innych naruszeń procedury administracyjne niż wymienione w art. 145 i 145a K.p.a. Stąd zasadnie ustawodawca dokonał rozróżnienia przyczyn naruszeń prawa na dające podstawy do wznowienia (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a.) oraz inne naruszenia procedury - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Trafne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 14 listopada 2006 r., sygn. akt II OSK 1321/05, opub. w LEX nr 317405, zgodnie z którym "w razie stwierdzenia przez sąd, że akt kontrolowany narusza prawo, a naruszenie to daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, to zachodzi podstawa do uchylenia takiego aktu w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1b p.p.s.a., bowiem dyspozycja tego przepisu ma na celu przede wszystkim ochronę obiektywnego porządku prawnego". To stanowisko też jest akceptowane w tej sprawie przez skład sędziowski Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Z uwagi na przyczyny uchylenia obu decyzji, które nastąpiło ze względu na przesłankę wznowieniową niecelowym stało się rozważanie zarzutów podniesionych w skardze. Taki kierunek wykładni przyjmuje orzecznictwo sądowe (np. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 20 czerwca 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 276/06, opub. LEX nr 214075) i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w tej sprawie pogląd ten podtrzymuje. Sąd jedynie stwierdza, że zasady ustalania wysokości kary pieniężnej z tytułu usunięcia drzew bez zezwolenia określają art. 88-89 ustawy o ochronie przyrody i kara ta, stosownie do art. 88 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody o treści obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji, była nakładana za: 1) zniszczenie terenów zieleni albo drzew lub krzewów spowodowane niewłaściwym wykonywaniem robót ziemnych lub wykorzystaniem sprzętu mechanicznego albo urządzeń technicznych oraz zastosowaniem środków chemicznych w sposób szkodliwy dla roślinności; lub 2) usuwanie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia; lub 3) zniszczenie spowodowane niewłaściwą pielęgnacją terenów zieleni, zadrzewień, drzew lub krzewów. Zgodnie z art. 141 P.p.s.a. ponownie prowadząc postępowanie w sprawie obowiązkiem organu l - instancji jest ustalenie wszystkich współwłaścicieli nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] położonej w miejscowości R., a w szczególności następców prawnych po zmarłej S. S. i przeprowadzić ponownie postępowanie zapewniając możliwość wzięcia w nim udziału wszystkim współwłaścicielom tejże nieruchomości oraz osobie, która drzewa te usunęła (W. S.). Stosownie do art. 152 P.p.s.a. orzeczono o wstrzymaniu wykonywania zaskarżonej decyzji. Sąd zasądził koszty postępowania stosownie do art. 200 P.p.s.a. w zakresie obejmującym zwrot uiszczonego częściowego wpisu w wysokości 500 zł (Sąd zwolnił skarżącego od obowiązku opłacania całego wpisu), opłaty skarbowe) z tytułu udzielonego pełnomocnictwa (17 zł) oraz zwrot wynagrodzenia profesjonalnemu pełnomocnikowi stosownie do § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.), zgodnie z którym stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę obliczoną na podstawie § 6 ww. rozporządzenia. Powołany § 6 pkt 7 rozporządzenia stanowi, że stawki minimalne wynoszą przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 200.000 zł - kwotę 7.200 zł. W tej zaś sprawie wartość jej przedmiotu wynosiła kwotę 430.286, 04 zł, a więc należało zastosować stawkę przewidzianą w § 6 pkt 7 ww. rozporządzenia. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji wyroku.