II SA/Kr 848/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 8 października 2020 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. N. na postanowienie Wojewody z dnia [...] kwietnia 2020 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji; II. zasądza od Wojewody na rzecz A. N. kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sygn. akt II SA/Kr 848/2020 UZASADNIENIE Prezydent Miasta K. postanowieniem z 9 września 2019 roku, znak: [...], odmówił wstrzymania wykonania decyzji Nr [...] z 8 września 2015 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: " Dwa budynki mieszkalne jednorodzinne w zabudowie bliźniaczej z garażami wbudowanymi czterostanowiskowymi w każdym budynku, wraz z instalacjami wewnętrznymi: wody wraz z odcinkiem do studzienki wodomierzowej, kanalizacji sanitarnej i opadowej do pierwszej studzienki, gazu, c.o., energii elektrycznej wraz z WLZ, wentylacji mechanicznej, terenem utwardzonym-dojścia i dojazdy oraz przebudowa miejskiej sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, likwidacja odcinka gazociągu na działce nr [...] obr. [...]" wydanej na rzecz T. i A. G.. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 152 § 1 w zw. z art. 123 kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu organ podkreślił, że wstrzymanie wykonania decyzji w trybie art. 152 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, dalej jako: k.p.a., winno być traktowane jako środek ostateczny, stosowany gdy zgromadzone dokumenty wskazują prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia. Nieuzasadnione korzystanie z instytucji wstrzymania wykonania decyzji mogłoby stanowić naruszenie zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznej, którą wyraża art. 16 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 02.09.1998 r., sygn. akt IV SA 2311/96). Rozważania prawne dotyczące zaistnienia w niniejszym postępowaniu określonych w art. 152 § 1 k.p.a. przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji organ I instancji ograniczył do konstatacji, że: "Postępowanie w sprawie przedmiotowej decyzji pozwolenia na budowę Nr [...] z dnia 08.09.2015 r. nie zostało w ogóle wznowione, z powodu braku legitymacji procesowej podmiotu wnioskującego o wznowienie, a co za tym idzie z powodu niedopuszczalności wznowienia postępowania na wniosek złożony przez podmiot nie będący stroną postępowania, tym bardziej nie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę w wyniku wznowienia". Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła A. N. zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2019r., poz. 1186 ze zm.) poprzez przyjęcie, że nieruchomość skarżącej, tj. działka nr [...] obr. [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji realizowanej na działce nr [...] obr. [...], objętej postępowaniem zakończonym ostateczną decyzją nr [...] z dnia 8 września 2015 r., a co za tym idzie przyjęcie, że skarżąca nie była stroną ww. postępowania oraz naruszenie przepisów postępowania, a to art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez bezpodstawną odmowę wznowienia ww. postępowania, pomimo zaistnienia przesłanki w postaci pozbawienia strony, tj. skarżącej możliwości udziału w tym postępowaniu. W uzasadnieniu zażalenia A. N. wskazała, że stanowiąca jej własność nieruchomość znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie działki inwestycyjnej nr [...]. Tym samym w związku z niekorzystnym wpływem na zacienianie jej nieruchomości, jak również na układ drogowy (działka skarżącej jak i działka inwestycyjna, znajdują się w rejonie wąskich uliczek), nieruchomość skarżącej znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. W uzupełnieniu zażalenia A. N. wskazała, że kwestionowana inwestycja może nie mieć dostępu do drogi publicznej. Konsekwencją powyższego byłoby naruszenie § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1065, ze zm.) co powinno skutkować stwierdzeniem nieważności ww. decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wojewoda postanowieniem z 7 kwietnia 2020 r. znak sprawy: [...], sprostowanym postanowieniem z 17 kwietnia 2020 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że wstrzymanie wykonania decyzji ma na celu zapobieżenie wykonywaniu decyzji, w odniesieniu do której istnieje prawdopodobieństwo, że wydana została w ramach postępowania, które jest dotknięte wadą określoną w art. 145 § 1 k.p.a. Organ podkreślił, że wstrzymanie wykonania (ostatecznej) decyzji ma charakter wyjątkowy, gdyż narusza zasadę trwałości decyzji administracyjnej, która pomimo że funkcjonuje w obrocie prawnym, nie może być wykonywana. Wobec braku wskazania przez skarżącą okoliczności uprawdopodobniającej uchylenie, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji Prezydenta Miasta K. o pozwoleniu na budowę, organ odwoławczy uznał, że odmowa wstrzymania wykonania decyzji jest zasadna, tym samym brak jest podstaw do wydania rozstrzygnięcia o wstrzymaniu wykonania ww. decyzji. Wojewoda ograniczył uzasadnienie orzeczenia do stwierdzenia: "W przedmiotowym postępowaniu organ odwoławczy dokonał oceny pod kątem regulacji dotyczącej warunków udzielania pozwolenia na budowę oraz ocenił, że okoliczności sprawy nie wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji". A. N. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na ww. postanowienie Wojewody z 7 kwietnia 2020 r. znak sprawy: [...], zarzucając naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na: błędnym ustaleniu, że okoliczności sprawy nie wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania (art. 152 § 1 k.p.a.). Skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia organu II instancji i zasądzenie kosztów postępowania, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa adwokackiego. W uzasadnieniu skargi skarżąca przywołała stanowisko prezentowane na etapie postępowania administracyjnego, że do wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji konieczne jest stwierdzenie (choćby niskiego) prawdopodobieństwa uchylenia decyzji objętej postępowaniem wznowieniowym. Skarżąca wskazała, że rozpoznając zażalenie Wojewoda powinien uwzględnić wydane przez siebie w dniu 2 kwietnia 2020 r. postanowienie (znak: [...]) uchylające postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 09.09.2019 r. o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Nr [...] Prezydenta Miasta K. z dnia 08.09.2015 r., znak: [...] Ponadto skarżąca wskazała, że jako właścicielka nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej z terenem planowanej inwestycji, powinna być stroną postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę. Skarżąca przyznała, że nie zna założeń projektu budowlanego (odmówiono jej bowiem udostępnienia akt sprawy administracyjnej) niemniej jednak w związku z usytuowaniem inwestycji po południowej stronie nieruchomości skarżącej, z pewnością parter położonego na działce nr [...] budynku będzie miał ograniczony dostęp światła słonecznego. Dodatkowo z wysokim prawdopodobieństwem można przyjąć, że realizowana inwestycja narusza warunki przesłaniania zabudowy sąsiedniej, określone w § 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, odległość między budynkami w najwęższym miejscu wynosi bowiem ok. 10,0 m, a wysokość kalenicy powstającego budynku (zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu) może osiągnąć wysokość do 11,5 m. Zdaniem skarżącej ocena oddziaływania inwestycji budowlanej na stanowiącej własność nieruchomości, powinna uwzględniać fakt, że działka nr [...] jest terenem zalewowym, stale podmokłym. Jej zabudowa, a w szczególności budowa dróg dojazdowych i garaży podziemnych z pewnością zmienią stosunki wodne w sąsiedztwie, a wybudowana bezpośrednio przy ogrodzeniu droga spowoduje przekierowanie na działkę skarżącej wód opadowych, co może spowodować zatrzymywanie wody na terenie działki nr [...] oraz konieczność wykonania izolacji przeciwwilgociowej w budynku skarżącej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej: P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie. Stosownie zaś do art. 120 P.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a. - sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 133 § 1 P.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności zaskarżonego aktu bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw jego wydania. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232). Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Wojewody z 7 kwietnia 2020 r. (znak sprawy: [...]) utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta K. z 9 września 2019r., (znak: [...]) o odmowie wstrzymania wykonania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Zatem przedmiotem kontroli jest zgodność z art. 152 § 1 k.p.a. postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę, co do której skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy organy administracji wydając zaskarżone postanowienie wzięły pod uwagę wszystkie dostępne na tym etapie postępowania okoliczności faktyczne i prawne, w tym materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy zakończonej dotychczasową decyzją i czy na tej podstawie dokonały prawidłowej wstępnej oceny co do istnienia podstaw do przyjęcia, że decyzja nie zostanie uchylona. Po dokonaniu analizy zgromadzonego materiału oraz po rozważeniu stanowisk stron i podniesionych przez nie argumentów Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Organy obu instancji nie zbadały wystąpienia w niniejszej sprawie prawdopodobieństwa uchylenia - w wyniku wznowienia postępowania - decyzji o pozwoleniu na budowę, która to kwestia jest, określoną w art. 152 § 1 k.p.a., przesłanką do wstrzymania wykonania decyzji. W kwestii tej Prezydent Miasta K. poprzestał na konstatacji, że postanowieniem z 8 września 2019 r. odmówiono wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji Nr [...] z 8 września 2015 r. Konsekwencją odmowy wznowienia ww. postępowania było przyjęcie przez Prezydenta Miasta K., że uchylenie zaskarżonej decyzji jest nieprawdopodobne, zatem nie zachodzi przesłanka do wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej. Postanowienie Prezydenta Miasta K. zostało utrzymane w mocy przez Wojewodę, który stwierdził, że skarżąca nie wskazała okoliczności uprawdopodobniającej uchylenie w wyniku wznowienia postępowania decyzji Nr [...] z dnia 8 września 2015 r. Zdaniem Sądu organ II instancji niezasadnie przyjął, że obowiązkiem strony wnioskującej o wznowienie postępowania i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest wskazanie okoliczności umożliwiających pozytywne rozpoznanie zgłoszonego przez nią żądania. Tymczasem to obowiązkiem organu jest dokonanie oceny, czy w sprawie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku postępowania wznowieniowego, przy czym dla wstrzymania wykonania decyzji wystarczające jest wykazanie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji, bez względu na jego stopień. Określenie tego prawdopodobieństwa powinno polegać na podaniu tej przesłanki wznowieniowej, która w ocenie organu ma w danej sprawie zastosowanie oraz uzasadnieniu, dlaczego możliwe jest uchylenie konkretnej decyzji (M. Jaśkowska, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX). Zgodnie z tezami sądownictwa administracyjnego, na które powołuje się organ w sprawie wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 152 § 1 k.p.a. winno być traktowane jako środek ostateczny. Zgodzić należy się z takim poglądem, przy czym podkreślenia wymaga, iż taka ostateczność nie może być rozumiana dowolnie; musi być bowiem poprzedzona zbadaniem okoliczności sprawy. Jak zasadnie wskazuje NSA w wyroku z dnia 29 lipca 2014 r., sygn. II OSK 527/13 wydając postanowienie na podstawie art. 152 § 1 k.p.a., właściwy organ powinien wziąć pod uwagę wszystkie dostępne na tym etapie postępowania okoliczności faktyczne i prawne, przede wszystkim materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy zakończonej dotychczasową decyzją i na tej podstawie wstępnie ocenić, czy istnieją podstawy do przyjęcia, ze decyzja zostanie uchylona. W postępowaniu dotyczącym wstrzymania wykonania decyzji nie bada się merytorycznie zgodności z prawem decyzji stanowiącej przedmiot postępowania wznowieniowego oraz konieczności ewentualnego jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Ocena taka należy bowiem do rozstrzygnięcia kończącego wznowione postępowanie. Jak zasadnie wskazał NSA w wyroku z dnia 29 lipca 2014 r., sygn. II OSK 527/13, wydając postanowienie na podstawie art. 152 § 1 k.p.a., właściwy organ powinien wziąć pod uwagę wszystkie dostępne na tym etapie postępowania okoliczności faktyczne i prawne, przede wszystkim materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy zakończonej dotychczasową decyzją i na tej podstawie wstępnie ocenić, czy istnieją podstawy do przyjęcia, że decyzja zostanie uchylona. W postępowaniu dotyczącym wstrzymania wykonania decyzji nie bada się merytorycznie zgodności z prawem decyzji stanowiącej przedmiot postępowania wznowieniowego oraz konieczności ewentualnego jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Ocena taka należy bowiem do rozstrzygnięcia kończącego wznowione postępowanie. Wskazać należy także, że interpretacja art. 152 § 1 k.p.a. winna mieć charakter ścieśniający, słowo "prawdopodobieństwo" użyte w tym przepisie powinno być traktowane nie jako luźna poszlaka, ale jako wniosek ściśle wynikający ze zbadanych rzetelnie okoliczności sprawy (wyrok WSA w Krakowie z dnia 23 stycznia 2009 r. sygn. II SA/Kr 961/08, wyrok WSA w Krakowie z dnia 1 grudnia 2017 r., sygn. II SA/Kr 1040/17). W konsekwencji ocena wystąpienia tego prawdopodobieństwa nie może być dowolna (arbitralna), ale powinna być przekonująca i wyczerpująca, oparta na materiale dowodowym oraz – co istotne - nawiązująca do przesłanki wznowienia postępowania i do konkretnych okoliczności wskazujących na prawdopodobieństwo wyeliminowania decyzji ostatecznej we wznowionym postępowaniu (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 12 czerwca 2012 r., sygn. II SA/Bk 217/12). Odnosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy przede wszystkim wskazać, że organy orzekające w sprawie z wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta K. z 8 września 2015 r. Nr [...] były zobligowane do zbadania przesłanki przewidzianej w art. 152 § 1 k.p.a. w postaci oceny - na podstawie okoliczności sprawy - prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Tymczasem w postępowaniu administracyjnym organy obu instancji skupiły się raczej na samej przesłance wznowienia postępowania w postaci niezawinionego braku udziału skarżącej w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją administracyjną, niż na ocenie, czy doszło do aktualizacji przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania decyzji pozwolenia na budowę. Nie uwzględniono bowiem ani nie przeanalizowano zasadniczej w tym kontekście okoliczności dla sprawy - oceny stopnia prawdopodobieństwa uchylenia ww. decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Na kanwie rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, że przedmiotowa inwestycja dotyczy budowy obiektu kubaturowego. To z kolei powoduje, iż naturalnym staje się konieczność zbadania, czy zakres oddziaływania planowanej inwestycji, o której jest mowa w zaskarżonej decyzji pozwolenia na budowę, ogranicza się jedynie do nieruchomości, których bezpośrednio dotyczy jej realizacja, czy też może wykraczać na działki bezpośrednio sąsiadujące z terenem takiego przedsięwzięcia. Dokonanie takiej oceny staje się tym bardziej konieczne, o ile uwzględni się fakt, iż działka skarżącej graniczy z terenem kwestionowanej przez nią inwestycji. Tymczasem organ w zaskarżonym postanowieniu nie odniósł się merytorycznie do przedstawionego przez skarżącą problemu oddziaływania przedmiotowej inwestycji na jej działkę. Należy w tym miejscu wskazać chociażby na stanowisko skarżącej, iż w związku z realizacją planowanej na działce [...] inwestycji zachodzi obawa ograniczenia działce numer [...] dostępu światła słonecznego. Ponadto, zdaniem skarżącej, ocena oddziaływania inwestycji budowlanej na stanowiącej jej własność nieruchomości powinna uwzględniać fakt, że działka nr [...] jest terenem zalewowym, stale podmokłym. Wskazane przez skarżącą okoliczności dotyczące oceny oddziaływania inwestycji budowlanej na stanowiącą jej własność nieruchomość, również na etapie odpowiedzi na skargę pozostały zignorowane. Pomocne przy ustaleniu prawdopodobieństwa uchylenia zaskarżonej decyzji mogło być uznanie skarżącej przez organ I Instancji za stronę postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla działki [...], zakończonego wydaniem decyzji z 31 stycznia 2014 r. Nr [...] Skoro w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy ustalono, że planowana na działce nr [...] zabudowa oddziałuje na działkę nr [...], to z dużym prawdopodobieństwem takie oddziaływanie będzie występować na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Organ tej okoliczności w ogóle nie rozważył. Uzasadnienia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji nie odnoszą się do badania przesłanki "prawdopodobieństwa", o której mowa w art. 152 k.p.a. Organ II instancji analizuje co prawda treść wskazanego przepisu i rozumienie terminu "prawdopodobieństwo", przytacza w tym zakresie orzecznictwo sądów administracyjnych, aczkolwiek w sposób lakoniczny przenosi je na grunt przedmiotowej sprawy, zamykając temat w jednym ogólnikowym zdaniu. W niniejszym postępowaniu organy nie dokonały w zasadzie żadnej analizy, czy nieruchomość skarżącej znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji objętej decyzja pozwolenia na budowę i jakie oddziaływanie na nieruchomość skarżącej może wywierać zamierzenie projektowane. Za taką analizę nie można bowiem uznać stwierdzenia, że "Wobec braku wskazania okoliczności (poza okolicznością określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) uprawdopodobniającej uchylenie, w wyniku wznowienia postępowania, przedmiotowej decyzji Nr [...] Prezydenta Miasta K. o pozwoleniu na budowę, organ odwoławczy uznał, że odmowa wstrzymania wykonania decyzji jest zasadna, brak bowiem podstaw do wydania rozstrzygnięcia o wstrzymaniu wykonania ww. decyzji.". Należy tu wskazać, że zaskarżone postanowienie nie zawiera jakiegokolwiek toku myślowego, który pozwoliłby na przyjęcie przywołanego wniosku. Analiza zaskarżonego rozstrzygnięcia pozwala na konstatację, że właściwe w sprawie organy nie zadośćuczyniły swoim obowiązkom – wskazanym powyżej – wynikającym z art. 7 i art. 77 k.p.a. Na marginesie już tylko należy wskazać, że skarżąca na poziomie zażalenia na postanowienie organu I instancji oraz dalszego pisma procesowego w sprawie podnosiła argumentację dotyczącą kwestii przesłaniania, zacieniania, rozsączania wody, przy czym w motywach uzasadnienia zaskarżonego postanowienia trudno poszukiwać odniesienia się do tego problemu. Tym samym ustalenia organów nie spełniają powyżej wskazanych wymogów co powoduje, że kontrolowane postępowanie dotknięte jest wadami, które musiały prowadzić do wyeliminowania kwestionowanych rozstrzygnięć z obrotu prawnego, bowiem zaistniałe uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Konkludując Sąd stwierdził, że organy nie zbadały rzetelnie wstępnie przesłanki wznowienia, do czego były zobowiązane wydając postanowienie w oparciu o art. 152 § 1 k.p.a. Rozpoznając sprawę ponownie organy będą zobowiązane dokonać oceny, czy w sprawie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji pozwolenia na budowę w wyniku wznowienia postępowania, wziąwszy pod uwagę, że – jak wynika z dostarczonych Sądowi akt administracyjnych – postępowanie w sprawie decyzji pozwolenia na budowę zostało na wniosek A. N. wznowione, a następnie została wydana decyzja o odmowie jej uchylenia. Zajęte w sprawie stanowisko organ powinien zaś uzasadnić stosownie do treści przepisu art. 107 § 3 k.p.a. oraz uczynić zadość zasadom opisanym w art. 8 i art. 11 k.p.a. W związku powyższym, z uwagi na niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy, Sąd - działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a. - orzekł jak w pkt I sentencji wyroku, mając też na uwadze, że przepis art. 135 P.p.s.a. zawiera uprawnienie sądu administracyjnego do orzekania w głąb sprawy, pozwalając na usunięcie z obrotu prawnego wszystkich rozstrzygnięć wydanych niezgodnie z prawem. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt II sentencji, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącej 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, w tym 480 zł kosztów zastępstwa procesowego, 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz 100 zł tytułem uiszczonego należnego wpisu od skargi.