II SA/Kr 860/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda (spr.) Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2014 r. sprawy ze skargi A. R., M. M. i Z. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 20 marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją znak [...], wydaną dnia [...] marca 2014 r. na podstawie art. 4 ust.2, art. 59 ust. 1, ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2012, poz.647) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania A. R., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K., nr [...], umarzającą postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn : budowa budynku usługowego (dom studencki, hotel robotniczy) w Krakowie przy ul. C. na działkach nr [...],[...],[...], części działki [...],[...], oraz dodatkowymi miejscami postojowymi na działkach nr [...],[...],[...]oraz infrastrukturą techniczną przy ul. C. w K.. Kolegium na wstępie uzasadnienia przedstawiło dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie podając, że Prezydent Miasta K. umorzył postępowanie z wniosku A. R. i A. G. o wydanie warunków zabudowy dla inwestycji opisanej powyżej, a polegającej na budowie domu studenckiego, hotelu robotniczego przy ul. C. w K. Wniosek stron o wydanie warunków zabudowy wpłynął do organu w dniu [...] stycznia 2012r. Po jego rozpoznaniu i zebraniu materiałów w sprawie, wydano w dniu [...] listopada 2012r. decyzję pierwszoinstancyjną, którą odmówiono ustalenia żądanych warunków zabudowy. W wyniku odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] marca 2013 r., [...], uchyliło przedmiotową decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Rozpatrując ponownie sprawę Prezydent Miasta K. ustalił, że teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy położony jest w obszarze obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Czyżyny -Łęg", który stanowi Uchwała Rady Miasta Krakowa Nr LXXX/1219/13 z 28 sierpnia 2013 r., ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z 12 września 2013 r., poz. 5502. Plan miejscowy obowiązuje od dnia 13 października 2013 r. W tej sytuacji, mając na uwadze treść art. 4 ust. 2 oraz art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organ stwierdził, że ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu może nastąpić tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy na danym terenie brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponieważ obszar objęty wnioskiem o wydanie warunków zabudowy od 13 października 2013 r. posiada miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "Czyżyny -Łęg" brak jest podstaw prawnych do prowadzenia nadal postępowania o wydanie warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem inwestorów. Stan taki powoduje, iż postępowanie w tej sprawie staje się bezprzedmiotowe, co uzasadnia wydanie decyzje o umorzeniu postępowania. Odwołanie od powyższej decyzji w przewidzianym terminie złożyła A. R., która stwierdziła w nim, że zaskarża decyzję tę w całości. Skarżąca podkreśliła, że wniosek o wydanie warunków zabudowy złożyła dwa lata przed wejściem w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Czyżyny - Łęg", i gdyby organ dochował przewidzianych terminów dla załatwienia sprawy, to warunki zabudowy mogły zostać ustalone w drodze decyzji jeszcze przed wejściem w życie planu .Nadto podała, że nie została zawiadomiona o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Po omówieniu przebiegu dotychczasowego postępowania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło w dalszych wywodach, że decyzja organu pierwszej instancji jest słuszna i brak jest podstaw do jej zmiany bądź uchylenia. Artykuł 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Z przepisu ust. 1 wynika, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest głównym instrumentem planowania i zagospodarowania przestrzennego. Realizacja zarówno wszelkich idei planistycznych, jak i skonkretyzowanych zamierzeń powstałych na różnych szczeblach administracji zależy z reguły od inkorporowania ich do planu miejscowego. W planie dochodzi do wiążącego podmioty władzy, w tym administracji, oraz podmioty spoza systemu władzy (osoby fizyczne i ich organizacje) ustalenia bądź zmiany przeznaczenia terenu na określony w tym planie cel. Priorytetowa rola planu miejscowego w procesie planistycznym wpływa na status gminy, której organy zostały wyposażone w kompetencje do jego sporządzania i uchwalania. W orzecznictwie i piśmiennictwie z zakresu prawa zagospodarowania przestrzennego ów status został nazwany mianem władztwa planistycznego gminy. Natomiast w sytuacji, gdy dany teren nie jest objęty planem zagospodarowania przestrzennego, przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a to ust. 2 artykułu 4, przewidują dwa rodzaje rozstrzygnięć podejmowanych w takim przypadku przez organ administracji i nadają im zbiorczą nazwę "decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu". Rozstrzygnięciami tymi są decyzja o lokalizacji celu publicznego oraz decyzja o warunkach zabudowy. Takie sformułowanie przepisów - art. 4 ust. 1 i 2 wskazuje, że od chwili wejścia w życie planu zagospodarowania, postępowanie o ustalenie warunków zabudowy nie może się toczyć, staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Każdy organ administracyjny zobowiązany jest stosować stan prawny na dzień rozstrzygania, dlatego też w sytuacji, gdy plan zagospodarowania przestrzennego obowiązuję, organ w pełni uprawniony jest do zakończenia wszczętego postępowania o wydanie warunków zabudowy poprzez stwierdzenie jego umorzenia, jako bezprzedmiotowego. Co do zarzutów długotrwałego załatwiania sprawy i jego skutków Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że sprawa wszczęta została istotnie dwa lata temu, jednak cały czas toczyło się postępowanie, w wyniku czego została wydana pierwsza z decyzji administracyjnych, oraz decyzja kasacyjna organu drugiej instancji zawierająca pewne uwagi i zalecenia odnośnie prowadzonego postępowania wyjaśniającego. Zalecenia te były przez organ pierwszej instancji następnie realizowane, a w szczególności ponownie przekazano Zarządowi Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. prośbę o wydanie opinii w sprawie inwestycji objętej wnioskiem przy rozważeniu uwag Kolegium. Opinia w tej sprawie, mimo monitów, wpłynęła do organu [...] sierpnia 2013 r., zaś pełnomocnik inwestora pismem z dnia [...] września 2013 r. zwrócił się do organu pierwszej instancji o niewydawanie decyzji do czasu zakończenia trwających rozmów z przedstawicielami ZIKiT. W tej sytuacji powyższy zarzut nie jest zasadny. Natomiast złożony przez skarżącą ponowny wniosek, tym razem z dnia [...] marca 2014 r. o zawieszenie postępowania odwoławczego został załatwiony przez tut. Kolegium stosownym rozstrzygnięciem. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziły się A. R., M. M. oraz Z. R., wnosząc w terminie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżące domagały się uchylenia w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2014 r., znak [...], oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zasądzenia kosztów postępowania, a także zawieszenia postępowania sądowego do czasu uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 kwietnia 2014 r, sygn. akt II SA/Kr 97/14, stwierdzającego nieważność planu miejscowego dla obszaru Czyżyny - Łęg. Skarżące zarzucały naruszenie art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez utrzymanie w mocy decyzji umarzającej postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy, w sytuacji gdy plan miejscowy w związku z naruszeniem zasad jego sporządzania jest nieważny (co zostało stwierdzone w wyroku WSA w Krakowie z 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 97/14), a nieważność ta ma moc wsteczną. Nadto skarżące zarzucały naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że nieważności Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego obszaru Czyżyny – Łęg nie stanowi zagadnienia wstępnego, o jakim mowa w tym przepisie, w sytuacji gdy okoliczność ta determinuje sposób rozstrzygnięcia niniejszej sprawy przy jednoczesnym braku możliwości rozstrzygnięcia jej przez organy architektoniczne - budowlane we własnym zakresie, co skutkować powinno zawieszeniem postępowania, tym bardziej, że stwierdzenie nieważności uchwały Rady Miasta Krakowa przez sąd administracyjny ma skutek ex nunc. W uzasadnieniu powyższego skarżące podawały, że postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. odmówiło zawieszenia postępowania odwoławczego od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] października 2013 r. umarzającej postępowanie w sprawie o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji pn.: "Budowa budynku usługowego (dom studencki, hotel robotniczy) w K. przy ul. C .na działkach nr [...],[...],[...], część działki [...],[...]oraz dodatkowymi miejscami postojowymi na działkach nr [...],[...],[...], obr. [...] N. oraz infrastrukturą techniczną, przy ul. C. w K." Organ drugiej instancji uznał bowiem, że zarzut nieważności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest zagadnieniem prejudycjalnym, o jakim mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W dniu [...] marca 2014 r. Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Zdaniem skarżących rozstrzygnięcie to jest błędne, albowiem wątpliwości co do ważności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uzasadniały obligatoryjne zawieszenie postępowania do czasu ich rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny. Kwestie te determinują sposób i możliwość zakończenia postępowania, a nie mogą być samodzielnie rozstrzygnięte przez organy architektoniczne - budowlane. Uchwała Rady Miasta Krakowa z 28 sierpnia 2013 r. w przedmiocie uchwalenia planu miejscowego została przez skarżących zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 97/14 (poprzednia sygn. akt II SA/Kr 252/14 stwierdził nieważność uchwały Rady Miasta Krakowa nr LXXX/1219/13 z dnia 28 sierpnia 2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Czyżyny-Łęg", będącej podstawą wydania zaskarżonej decyzji przez organ obu instancji. Stwierdzenie nieważności planu miejscowego ma. moc wsteczną od momentu podjęcia uchwały, a co za tym idzie wszystkie wydane na jej podstawie rozstrzygnięcia - w tym decyzje dotyczące umorzenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy - również obarczone są nieważnością. Powyższe świadczy zarówno o wadliwości zaskarżonych decyzji - co powinno skutkować ich uchyleniem, jak i o konieczności zawieszenia niniejszego postępowania sądowego do czasu uprawomocnienia się przedmiotowego wyroku. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wniosek skarżących o zawieszenie postępowania sądowego został oddalony postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi administracyjnymi (tekst jednol. Dz. U. z 2012r., poz. 270 - oznaczana dalej jako p.p.s.a. ) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Mając na uwadze treść powołanych na wstępie orzeczeń, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału oraz przebiegu postępowania należy uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do zawieszenia postępowania sądowego. W kontekście wniosku skarżących o zawieszenie postępowania do czasu uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 97/14 należało rozważyć, czy zachodzi podstawa do zawieszenia, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Z powyższego przepisu wynika jedynie możliwość, a nie obowiązek zawieszania postepowania sądowego O zawieszeniu postępowania w tych przypadkach decydują względy celowościowe. Celowość zawieszenia postępowania w sytuacjach uregulowanych w tym przepisie pozostawiona jest ocenie sądu, ale sposób jego wykładni nie może prowadzić do tworzenia nowych podstaw zawieszenia postępowania (T.Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2008). Celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego nie może być brana pod uwagę w oderwaniu od zasady szybkości postępowania. Tymczasem zawieszenie postępowania w sytuacji, gdy brak jest ku temu wystarczających przesłanek naruszałoby zasadę szybkości (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 683/14, zam zb. LEX nr 1493032, i z dnia 13 maja 2011 r., sygn. akt II OZ 395/11, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Korzystanie z takiej możliwości w stanie faktycznym sprawy nie jest uzasadnione, na co będą wskazywać poniższe wywody odnoszące się do charakteru kontroli sądowej, okoliczności dotyczących wydania i zaskarżenie wyroku stwierdzającego nieważność planu miejscowego oraz przewidzianej prawem ochrony z art.147 § 2 p.p.s.a. Powoływanym przez skarżące wyrokiem stwierdzono nieważność uchwały Rady Miasta Krakowa nr LXXX/1219/13 z dnia 28 sierpnia 2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Czyżyny-Łęg". W sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją podstawą do umorzenia postępowania administracyjnego było właśnie objęcie terenu inwestycji tym planem miejscowym. Ocena legalności decyzji zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr AU-2/6730.2/2520/2013 pozostaje w związku z rezultatem wykładni szeregu przepisów zamieszczonych w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednol. Dz. U. z 2012r., poz. 647 ze zm., dalej w skrócie u.p.z.p.), a także p.p.s.a. Ograniczając zatem wywody do zagadnień spornych w niniejszej sprawie należy mieć na uwadze, że stosownie do art. 1 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., ustawa ta określa zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy - przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę tych działań. Zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 u.p.z.p., ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W myśl art. 4 ust. 2 u.p.z.p., w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, natomiast sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Uwzględniając powyższe przepisy nie budzi wątpliwości, że wydanie jednego z dwóch rodzajów decyzji o warunkach zabudowy następuje jedynie w przypadku, gdy dla terenu zamierzonej zmiany zagospodarowania nie obowiązują regulacje zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Do analogicznych wniosków prowadzi też treść kolejnych przepisów, a w szczególności art. 50 ust. 1 u.p.z.p. i art. 59 ust. 1 u.p.z.p. Pierwszy z nich stanowi, że inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, natomiast drugi, że zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Uznać zatem należy, że obowiązywanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyklucza możliwość wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla terenu, który jest takim planem objęty. Zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Warunkiem wydania takiej decyzji jest brak planu miejscowego. Jeżeli taki plan jest uchwalony, postępowanie w sprawie ustalenia warunków staje się bezprzedmiotowe, co w konsekwencji musi prowadzić do umorzenia postępowania (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 25 maja 2011r., sygn. akt II SA/Kr 230/11, Lex Omega nr 1100505; podobnie w wyroku z dnia 21 grudnia 2010r., sygn. akt II SA/Kr 1171/10, Lex Omega nr 753446). Kontynuując rozważania trzeba zauważyć, że skoro organ administracji publicznej w myśl zasad konstytucyjnych oraz art. 7 k.p.a. jest obowiązany działać na podstawie i w granicach przepisów prawa, to wydając w konkretnej sprawie administracyjnej decyzję musi przy tym stosować przepisy prawa materialnego i procesowego obowiązujące w tej dacie. Tylko tego rodzaju postępowanie można bowiem uznane za legalne. Późniejsza zatem, ewentualna zmiana przepisów będących podstawą rozstrzygnięcia administracyjnego, pozostaje bez wpływu na ocenę prawidłowości decyzji wydanej wcześniej, pod rządami poprzednio obowiązującego aktu (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 lipca 2011r., sygn. akt I OSK 389/11, Lex Omega nr 1082746). W konsekwencji sąd administracyjny, który dokonuje kontroli legalności zaskarżonej decyzji ocenia, czy decyzja ta nie narusza przepisów prawa obowiązujących w dacie jej wydania (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2004r., sygn. akt I SA 912/03, Lex Omega nr 146718). Zaskarżona decyzja znak [...] została wydana w dniu [...] marca 2014 r. Podstawą umorzenia postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla spornej inwestycji było stwierdzenie przez organy administracji publicznej obu instancji, że teren planowanego zamierzenia objęty jest planem miejscowym. Został on wprowadzony uchwałą Rady Miasta Krakowa z 28 sierpnia 2013 r. w przedmiocie uchwalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego obszaru "Czyżyny - Łęg". Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 97/14, stwierdzona została nieważność uchwały Rady Miasta Krakowa nr LXXX/1219/13 z dnia 28 sierpnia 2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Czyżyny-Łęg". Podkreślenia wymaga po pierwsze, że wyrok zapadł już po wydaniu zaskarżonej decyzji przez organ drugiej instancji. Po wtóre zaś, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wypowiedział się co do tego, czy zaskarżony plan może być wykonywany do czasu uprawomocnienia się wyroku. Sam wyrok nie stał się prawomocny z uwagi na zaskarżenie go do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sądowi z urzędu znany jest fakt, że do dnia rozprawy 21 października 2014 r. akta sprawy sygn. II SA/Kr 97/14 wraz ze skargą kasacyjną nie zostały przekazane Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu z uwagi na konieczność rozstrzygnięcia kwestii wpadkowej, tj. odmowy dopuszczenia do udziału w sprawie "P" Spółka z o.o. w K. Zgodnie z art. 168 § 1 p.p.s.a., orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy. W myśl art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Jak słusznie podnosi się w orzecznictwie, wnioskując a contrario z treści art. 170 p.p.s.a., należy stwierdzić, że orzeczenie, które nie ma przymiotu prawomocności nie ma mocy wiążącej, a tym samym nie wywiera skutków prawnych (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 1 sierpnia 2013r., sygn. akt I FSK 1191/13, Lex Omega nr 1360615). Jedynym wyjątkiem od zasady, zgodnie z którą wyrok sądu administracyjnego wywiera skutek prawny dopiero z chwilą osiągnięcia prawomocności, jest przepis art. 152 p.p.s.a. Stosownie do jego treści, w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Zawarty w art. 152 p.p.s.a. zwrot "w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie akt lub czynność nie mogą być wykonane", należy traktować jako synonim określenia "czy i w jakim zakresie zawieszona jest moc (skutek prawny) aktu lub czynności" (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2013r., sygn. akt II FSK 151/13, Lex Omega nr 1282824 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 lutego 2011r., sygn. akt II SA/Kr 12/10, Lex Omega nr 993196). Orzecznictwo sądów administracyjnych nie jest jednolite, jeżeli chodzi o dopuszczenie wstrzymania w trybie art. 152 p.p.s.a. wykonania aktów tego rodzaju, jak miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Część orzeczeń taką możliwość przewiduje, stwierdzając że instytucja wstrzymania zaskarżonego aktu dotyczy także aktu prawa miejscowego (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z dnia 2 czerwca 2011r., sygn. akt II SA/Go 270/11, Lex Omega nr 821545). Prezentowany jest jednak również pogląd przeciwny, zgodnie z którym w odniesieniu do aktów prawa miejscowego będących źródłami prawa i to powszechnie obowiązującego nie ma zastosowania instytucja wstrzymania wykonania aktu. Akty prawa miejscowego, jako akty stanowienia a nie akty stosowania prawa, nie podlegają wykonaniu, o jakim mowa w art. 152 p.p.s.a., lecz obowiązują (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 grudnia 2010 r., sygn. akt III SA/Kr 1060/10, Lex Omega nr 756855). W niniejszej sprawie rozstrzygnięcie tej kwestii nie ma jednak zasadniczo znaczenia albowiem wyroku z dnia 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 97/14 nie znalazło się rozstrzygnięcie co do wstrzymania wykonania uchwały Rady Miasta Krakowa nr LXXX/1219/13 z dnia 28 sierpnia 2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Czyżyny-Łęg". W świetle powyższych rozważań należy stwierdzić, że organy administracji publicznej były w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym obowiązane uwzględnić objęcie terenu inwestycji miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W dacie orzekania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. plan ten bezspornie pozostawał w obrocie prawnym, albowiem nie zapadł jeszcze bowiem wyrok stwierdzający jego nieważność. Później wydany wyrok z dnia 10 kwietnia 2014r., sygn. akt II SA/Kr 97/14, nie stwarza żadnej podstawy do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Nie jest on prawomocny, zatem nie może jeszcze wywierać żadnego skutku, skoro jednocześnie nie zamieszczono w nim rozstrzygnięcia o wstrzymaniu wykonania (obowiązywania) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wobec tego plan "Czyżyny-Łęg" nadal pozostaje w obrocie prawnym i obowiązuje, zaś jego ewentualna utrata mocy nastąpić może dopiero po rozpoznaniu skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zaskarżona decyzja odpowiada zatem prawu i Sąd nie dopatrzył się podstaw do jej uchylenia. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a. W uzupełnieniu można dodatkowo wskazać, że konsekwencje uprawomocnienie się wyroku uwzględniającego skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 zostały określone w art. 147 § 2 p.p.s.a., który stanowi, że rozstrzygnięcia w sprawach indywidualnych, wydane na podstawie uchwały lub aktu, o których mowa w § 1, podlegają wzruszeniu w trybie określonym w postępowaniu administracyjnym albo w postępowaniu szczególnym.