II SA/Kr 87/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 87/14 w przedmiocie zwrotu kosztów w sprawie ze skargi M. J. na decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 6 listopada 2013 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia: oddalić wniosek Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 marca 2014 r. przyznane zostało skarżącemu M. J. prawo pomocy obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego adwokata z urzędu w sprawie jego skargi na decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 6 listopada 2013 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. Zarządzeniem Dziekana Okręgowej Izby Radców Prawnych z dnia 28 kwietnia 2014 r. na pełnomocnika M. J. został wyznaczony radca prawny S. K., wykonujący zawód w Kancelarii Radcy Prawnego przy ul. M. w K.. W piśmie procesowym złożonym w dniu 8 maja 2014 r. (data sporządzenia – 5 maja 2014 r.) pełnomocnik skarżącego radca prawny S. K. złożył wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu według norm przepisanych. Innych wniosków co do przyznania kosztów pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu nie składano tak do dnia rozprawy, jak i na samej rozprawie. Po zamknięciu rozprawy w dniu 14 maja 2014 r. został ogłoszony wyrok, w którym nie zamieszczono rozstrzygnięcia co do zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 87/14 uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzje organu I instancji. Wnioskiem z dnia 20 maja 2014 r. pełnomocnik skarżącego radca prawny S. K. zwrócił się o uzupełnienie ww. wyroku z dnia 14 maja 2014 r. w trybie art. 157 § 1 P.p.s.a., w zakresie uzupełnienia tego wyroku o rozstrzygnięcie co do zwrotu kosztów poniesionych przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu. Pełnomocnik podniósł, że stosowny wniosek został złożony pismem z daty 5 maja 2014 r., a mimo to Sąd nie orzekł o przyznaniu kosztów nieopłaconej pomocny prawnej udzielonej skarżącemu przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W myśl art. 157 § 1 i § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym. W niniejszej sprawie wniosek o uzupełnienie wyroku został złożony w terminie 14 dni od daty jego ogłoszenia o którym mowa w treści art. 157 § 1 P.p.s.a., a zatem jest on dopuszczalny. Nie ulega wątpliwości, że radca prawny S. K. został ustanowiony z urzędu jako pełnomocnik skarżącego M. J.. Zgodnie z art. 250 P.p.s.a., ustanowiony w ramach pomocy prawnej pełnomocnik ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków. Nie ulega także wątpliwości, że do czynności, o których mowa w tym przepisie, zastosowanie mają przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 490). Zgodnie z § 16 ww. rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Treść tego paragrafu w ocenie Sądu nie pozostawia żadnych wątpliwości, że oświadczenie to jest obligatoryjnym składnikiem wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Wynika to z użytego w treści tego przepisu wyrażenia "powinien zawierać". Tym samym aby Skarb Państwa mógł wypłacić wynagrodzenie wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi konieczne jest złożenie oświadczenia o wskazanej treści, gdyż pozwala to określić zakres, w jakim wynagrodzenie musi zostać pokryte przez Skarb Państwa (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 czerwca 2009 r., sygn. akt II GZ 133/09; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 października 2009 r., sygn. akt V SA/Wa 2518/08; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GZ 273/09). Nie ulega także wątpliwości, że w tej sprawie ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego radca prawny S. K. nie złożył oświadczenia zawierającego stwierdzenie, że "opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części". Nie zastępuje takiego oświadczenia sformułowanie, że koszty udzielonej pomocny prawnej skarżącemu zostały nieopłacone. Niezłożenie przez pełnomocnika wskazanego oświadczenia nie stanowi braku formalnego wniosku, lecz jest to brak w zakresie uzasadnienia wniosku i tym samym nie podlega ono ewentualnemu uzupełnieniu w trybie art. 49 P.p.s.a., gdyż tryb ten dotyczy jedynie ogólnych wymogów pisma procesowego zdefiniowanych w art. 46 P.p.s.a. Pogląd taki wyrażony został przez Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok z dnia 21 czerwca 2006r., sygn. akt II FSK 862/05, opub. w LEX nr 242945). Tym samym brak oświadczenia pełnomocnika o jakim mowa w § 16 ww. rozporządzenia wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia. Wniosek, o którym mowa w § 16ww. rozporządzenia, składany w postępowaniu przed sądem administracyjnym powinien spełniać wymogi określone w art. 64 § 2 P.p.s.a. i czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, zawierać określenie żądania, jego podstawy i uzasadnienie oraz oznaczenie stron i organów, a także spełniać inne wymagania określone w § 16 tego rozporządzenia jako przepisie szczególnym. Wniosek pełnomocnika skarżącego z daty 5 maja 2014 r. jako obarczony opisaną wadą nie mógł zostać uwzględniony, ponieważ był on niekompletny i do chwili zamknięcia rozprawy nie został uzupełniony. Tym samym taki wniosek nie wywierał zamierzonych skutków prawnych. W związku z tym także wniosek o uzupełnienie wyroku w zakresie wskazanym we wniosku z 21 maja 2014 r. jest niezasadny. Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 157 § 1, § 2 i § 3 P.p.s.a. w związku z art. 250 P.p.s.a. oraz § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 490).