II SA/Kr 872/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2013 r. sprawy ze skargi J.J.F. na postanowienie Wojewody z dnia 14 maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego J.J.F. kwotę 360 zł (trzysta sześćdziesiąt złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia 3.04.2013 r., na podstawie art. 152 § 1 w związku z art. 123 kpa po rozpoznaniu wniosku J.F. odmówił wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 10.02.2009 r. znak: [....] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "przebudowa i rozbudowa budynku jednorodzinnego (wielopokoleniowego) wraz z rozbudową wewnętrznych instalacji: wod.-kan., gaz, c.o., elektr., działka nr [....] obręb [....] . W uzasadnieniu organ podał, że decyzją z dnia 10.02.2009 r. wydana została na rzecz A.M. decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę dla wyżej opisanej inwestycji. Decyzja stała się ostateczna w dniu 15.05.2009 r. W dniu 24.12.2012 r. wpłynął wniosek J.F. o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Wnioskodawca podał, że o wydaniu decyzji dowiedział się około 13.12.2012 r. Organ uznał, że termin z art. 148 § 2 k.p.a. został dochowany. Jednocześnie J.F. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Organ wyjaśnił, że wstrzymanie wykonania decyzji w trybie art. 152 § 1 k.p.a. winno być traktowane jako środek ostateczny, stosowany wówczas, gdy zgromadzone dokumenty wskazują prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia. Samo wznowienie postępowania nie jest okolicznością uprawdopodobniającą fakt, że decyzja, której wznowienie dotyczy, będzie uchylona. Po przeanalizowaniu przedstawionych przez wnioskodawcę przesłanek pod kątem dyspozycji art. 152 k.p.a organ stwierdził, że brak jest przesłanek, które niezbicie mogłyby potwierdzić, że istnieje prawdopodobieństwo uchylenia decyzji pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. Po wstępnej analizie wniosku oraz akt przedmiotowego postępowania ustalono, że działka nr [....] obręb [....] znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, a zatem jej współwłaścicielom zgodnie z art. 28 ust. 2 Ustawy Prawo budowlane przysługiwał przymiot strony. Działka ta pozostaje we współwłasności J.F. a od dnia 19.12.2008 r. Organ wyjaśnił, że sam fakt, że wnioskodawcy przysługiwał status strony w tym postępowaniu nie może stanowić przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji, tym bardziej, że pozostali współwłaściciele działki nr [....] , byli stroną przedmiotowego postępowania i w trakcie jego trwania nie składali żadnych uwag i zastrzeżeń. Nie wnieśli również odwołania od decyzji. Dodatkowo analizując akta sprawy organ ustalił, że projekt budowlany był zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [....] w K. oraz z wymogami ochrony środowiska. Koncepcja projektowanej zabudowy posiadała również pozytywną opinię [....] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [....] .2003 r. Strony postępowania nie wniosły żadnych uwag. J.F. wniósł zażalenie na ww. postanowienie, zarzucając mu naruszenie art. 7, art. 10, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3, art. 152 § 1 kpa. Domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do organu I instancji. W uzasadnieniu żalący podniósł, że podstawowym prawem skarżącego jest to, aby na czas wydania rozstrzygnięcia dotyczącego pozwolenia na budowę nie mogło być ono wykonywane, gdyż w przeciwnym razie jego prawa jako strony, pomimo wznowienia postępowania, stają się iluzoryczne. Zdaniem żalącego się, organ w sposób błędny zastosował art. 152 § 1 kpa. Prawdopodobieństwo o jakim mowa w tym przepisie zawsze istnieje, a organ bez szczegółowej analizy akt sprawy nie jest w stanie określić stopnia prawdopodobieństwa uchylenia decyzji. Dopiero po wznowieniu postępowania organ po przeanalizowaniu całości materiału dowodowego, wysłuchaniu argumentów stron postępowania będzie mógł stwierdzić, czy decyzja winna być uchylona. Na tym etapie postępowania, na jakim znajduje się organ w dniu dzisiejszym i wiedzy jaką posiada na temat przedmiotowej sprawy, wykonalność decyzji o pozwoleniu na budowę winna zostać wstrzymana. Żalący nie zgodził się z argumentacją, że brak jest podstaw do przyjęcia, że decyzja z dnia10.02.2009 r. może zostać uchylona. W jego opinii są to twierdzenia gołosłowne, nie poparte jakąkolwiek analizą sprawy. Rozbudowa przedmiotowej nieruchomości w sposób oczywisty doprowadzi do nieodwracalnych skutków. Postanowieniem z dnia 14.05.2013 r. znak: [....] Wojewoda [....], na podstawie "art. 82 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity z 2010 r. Dz. U. Nr 243 póz. 1623 ze zm.) oraz art. 113 § 2 i art. 124 kpa" utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w myśl art. 152 § 1 kpa wstrzymanie wykonania decyzji we wznowionym postępowaniu uwarunkowane jest zaistnieniem okoliczności sprawy, które wskazywałyby na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, czyli podstawą do wstrzymania wykonania decyzji nie jest prawdopodobieństwo zaistnienia przesłanki do wznowienia postępowania. Przesłanka, że wnioskodawca bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu, sama w sobie nie stanowi podstawy do wstrzymania wykonania decyzji. We wniosku o wznowienie wskazano dodatkowo, że organ I instancji zatwierdził projekt budowlany nadbudowy, który narusza przepisy warunków technicznych, dotyczących nasłoneczniania w stosunku do sąsiedniego budynku. W związku z tym organ odwoławczy wyjaśnił, że w postępowaniu dotyczącym wstrzymania wykonania decyzji nie bada się merytorycznie zgodności z prawem decyzji stanowiącej przedmiot postępowania wznowieniowego oraz konieczności ewentualnego jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Należy to bowiem do rozstrzygnięcia kończącego wznowione postępowanie. Wydając postanowienie na podstawie art. 152 § 1 k.p.a., właściwy organ winien wziąć pod uwagę wszystkie dostępne na tym etapie postępowania okoliczności faktyczne i prawne, przede wszystkim materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy zakończonej dotychczasową decyzją i na tej podstawie wstępnie ocenić, czy istnieją podstawy do przyjęcia, że decyzja zostanie uchylona. Zarzut dotyczący naruszenia § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 z 2002 r. ze zm.), wymaga zbadania przez organ I instancji w toku wznowionego postępowania. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że z uwagi na wysokość kalenicy nadbudowywanej części - 13,66 m (wysokość okapu - 10,90 m) oraz z uwagi na odległość budynku podlegającego rozbudowie od najbliższego obiektu budowlanego - ok. 13 m nie zachodzi prawdopodobieństwo naruszenia warunków technicznych we wskazanym zakresie. Zatem ten zarzut również nie może stanowić podstawy do wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji. Organ II instancji wyjaśnił na koniec, że przepisy nie wymagają aby wstrzymanie wykonania decyzji poprzedzało postanowienie o wznowieniu, może to nastąpić przed wznowieniem postępowania, w fazie wszczęcia, jak i w fazie postępowania rozpoznawczego. J.F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Wojewody [....] domagając się jego uchylenia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 15 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, co skutkowało nierozpatrzeniem zarzutów przedstawionych w zażaleniu od zaskarżonego postanowienia oraz nieprzeprowadzeniu postępowania dwuinstancyjnego zgodnie z zasadą dwuinstancyjności; - art. 7 i 77 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na braku należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; - art. 10 k.p.a. poprzez jego pominięcie przy wydawaniu zaskarżonych postanowień, co w konsekwencji pozbawiło stronę skarżącą czynnego udziału w każdym stadium przedmiotowego postępowania, a w szczególności nie umożliwiło jej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów, na podstawie których wydano zaskarżone postanowienie, a brak powiadomienia mógł mieć wpływ na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, bowiem po uzyskaniu informacji o zakończeniu postępowania skarżący przeglądnąłby akta sprawy i zwrócił organowi uwagę, iż w aktach znalazły się dowody, które spowodują uchylenie ww. decyzji o pozwoleniu na budowę z uwagi na normy zawarte w art 145 § 1 pkt 1 i 2 Kpa; - art. 11 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na braku wyjaśnienia przez organ administracyjny zasadności przesłanek, którymi kierował się przy wydawaniu zaskarżonych postanowień, gdyż podane przyczyny są iluzoryczne; - art. 107 k.p.a. poprzez jedynie pozorne uzasadnienie postanowienia, albowiem w zaskarżonym postanowieniu brak jest faktycznego odniesienia się do zarzutów przedstawionych w zażaleniu, a ponadto brak jakiegokolwiek odniesienia się do zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności do dokumentacji świadczącej o tym, że decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia 10.02.2009 r. została wydana na podstawie dokumentów, którym nie można przypisać jakiejkolwiek mocy dowodowej z uwagi na treść art 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a.; - art. 152 § 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż brak jest podstaw do wstrzymania wykonania decyzji z dnia 10.02.2009 r. pomimo że: dokumenty, na podstawie których wydano decyzję o pozwoleniu na budowę (m.in. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane) nie mają mocy prawnej przypisywanej im przez organ, uznano za stronę postępowania osobę, która 2 lata przed wszczęciem postępowania o pozwolenie na budowę zmarła, istnieje wyraźna sprzeczność między decyzją o pozwoleniu na budowę a zatwierdzonym przez tę decyzję projektem budowlanym, Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego dla obszaru osiedla [....] nie zezwala na dokonywania nadbudów w tej części K. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że organ nie odniósł się do jego zarzutów, że brak wstrzymania wykonania decyzji spowoduje, że inwestycja zostanie zrealizowana przez co jego prawa jako strony nie będą mogły być urzeczywistnione. Szkoda na ją skarżący został narażony jest nieodwracalna, albowiem nadbudowa powoduje, że nieruchomość należąca do niego będąca obiektem historycznym objętym ochroną konserwatorską zostanie przysłonięta, co dodatkowo zachwieje charakter dzielnicy. Naprawienie szkody w sensie cywilistycznym nie naprawi szkód wyrządzonych strukturze architektonicznej dzielnicy. W ocenie skarżącego, ocena organów obydwu instancji dotycząca prawdopodobieństwa uchylenia decyzji została przeprowadzona powierzchownie. Skarżący wskazał, że na etapie wnoszenia o wstrzymanie wykonania decyzji nie wnosił zarzutów dotyczących fałszowania dowodów na podstawie których została wydana przedmiotowa decyzja, albowiem na tym etapie postępowania nie posiadał takiej wiedzy. Rzetelna analiza dokumentów sprawy przez organy pozwoliłaby na stwierdzenie, że istnieje podstawa do wstrzymania wykonania decyzji również na podstawie przesłanek określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 Kpa, gdyż strona postępowania, współwłaścicielka nieruchomości na której była przeprowadzona inwestycja - K.S. zmarła ponad 2 lata przed wszczęciem tego postępowania. Przy czym w toku postępowania zwrotne potwierdzenia odbioru wracały z podpisem zmarłej strony, co oznacza, że podpis ten został podrobiony. Co więcej w oświadczeniu inwestora o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane powołano się na zgodę współwłaścicieli. Ponadto wskazał, że zachodzi sprzeczność między decyzją o pozwoleniu na budowę a zatwierdzonym projektem, albowiem w decyzji nie było mowy o nadbudowie. Decyzja udzielająca pozwolenia na budowę narusza także postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż teren inwestycji znajduje się na obszarze objętym ochroną konserwatorską w zakresie układu urbanistyczno-architektonicznego. Zgodnie z § 14 ust. 4 pkt 6 planu modernizacja wszystkich istniejących budynków nie może powodować naruszenia historycznej formy architektonicznej, wysokości i kształtu dachu. Tymczasem projekt przewidywał nadbudowę budynku. Podobne obostrzenia przewidziano również w § 2 ust. 4 pkt 2a. Wreszcie w ocenie skarżącego, decyzja z dnia 19.10.2011 r. zmieniająca decyzję z dnia 10.02.2009 r. została oparta na Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego dla osiedla [....] – uchwała z 2004 r., podczas gdy w dacie jej wydania obowiązywał już nowy Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego obszaru [....] zatwierdzony uchwałą z dnia 6.07.2011 r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [....] wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Organ wyjaśnił, że nie przeprowadzał dodatkowego postępowania wyjaśniającego stąd nie było podstaw do zastosowania art. 10 § 1 kpa. W dniu 25 października 2013r. do sądu wpłynęło pismo uczestnika J.K. w którym wskazał, że popiera skargę, gdyż mimo, że był stroną w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, to nie został poinformowany o załącznikach do decyzji ani projekcie zamiennym. W dalszej części pisma wniósł o zbadanie konkretnych nieprawidłowości do jakich, w jego ocenie, doszło przy wydawaniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji (postanowienia) bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego" (wyrok NSA W-wa z dnia 9.07.2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232). Podstawą prawną postanowienia wydanego w kontrolowanym postępowaniu jest art. 152 § 1 i 2 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Na postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji służy stronom zażalenie, chyba że postanowienie wydał minister lub samorządowe kolegium odwoławcze. Termin "okoliczności sprawy", zawarty w art. 152 § 1 k.p.a., jest terminem niedookreślonym, ale należy przez niego rozumieć dowody przemawiające za przekonaniem, że wstrzymaniu wykonania decyzji ostatecznej najprawdopodobniej towarzyszyć będzie uchylenie decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Natomiast użycie terminu "sprawa" w przywołanym przepisie oznacza sprawę wznowieniową, czyli sprawę, w której nastąpiło już albo następuje wznowienie. Przyjąć zatem należy, że w postępowaniu o wstrzymanie wykonania decyzji nawet ustalenie istnienia przesłanki wznowieniowej nie przesądza o wstrzymaniu wykonania decyzji, ale dopiero uprawdopodobnienie, że przesłanka wznowieniowa doprowadzi do uchylenia decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. obliguje organ do wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 152 § 1 k.p.a. Dlatego też podstawowym obowiązkiem organu jest dokonanie oceny, czy w sprawie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku postępowania wznowieniowego. Podkreślić należy, że dla wstrzymania wykonania decyzji wystarczające jest wykazanie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji, bez względu na stopień tego prawdopodobieństwa. O ewentualnym uchyleniu decyzji zadecyduje dopiero dalszy etap postępowania wznowieniowego. Wskazać należy także, że interpretacja art. 152 § 1 k.p.a., z uwagi na zasadę trwałości decyzji administracyjnych, winna mieć charakter ścieśniający. Termin "prawdopodobieństwo" użyty w omawianym przepisie powinien być traktowany nie jako luźna poszlaka, ale jako wniosek ściśle wynikający ze zbadanych rzetelnie okoliczności sprawy (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 23 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 961/08). A zatem chociaż użyte w przepisie sformułowanie "prawdopodobieństwo uchylenia decyzji" nie nakłada na organ obowiązku udowodnienia, że decyzja zostanie uchylona, to nie oznacza przyjęcia przez organ dowolności w zakresie oceny możliwości uchylenia decyzji. Aby więc dokonać takiej oceny, organ administracyjny musi przeanalizować cały zebrany dotychczas w danej sprawie materiał dowodowy (por. wyrok NSA z dnia 10.02.2011 r., sygn. II OSK 295/10, LEX nr 1071256).Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23.02.2012 r. (sygn..II OSK 2353/10, LEX nr 1138150) w postępowaniu dotyczącym wstrzymania wykonania decyzji nie bada się merytorycznie zgodności z prawem decyzji stanowiącej przedmiot postępowania wznowieniowego oraz konieczności ewentualnego jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Należy to bowiem do rozstrzygnięcia kończącego wznowione postępowanie. Wydając postanowienie na podstawie art. 152 § 1 k.p.a., właściwy organ winien wziąć pod uwagę wszystkie dostępne na tym etapie postępowania okoliczności faktyczne i prawne, przede wszystkim materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy zakończonej dotychczasową decyzją i na tej podstawie wstępnie ocenić, czy istnieją podstawy do przyjęcia, że decyzja zostanie uchylona. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko, że wstrzymanie wykonania decyzji w trybie art. 152 § 1 k.p.a. winno być traktowane jako środek ostateczny, oparty na udokumentowanych i wiarygodnych materiałach dowodowych. Zbyt szybkie i niepoparte dostatecznie udokumentowanymi dowodami na istnienie przesłanek, wskazujących na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji, może stanowić naruszenie zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej. Przenosząc dotychczasowe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że organy orzekające w sprawie nie przeprowadziły właściwej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, jak i odpowiedniej analizy przepisów prawnych, które miały zastosowanie przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ I instancji wydał swoje rozstrzygnięcie "po przeanalizowaniu przedstawionych przez wnioskodawcę przesłanek pod kątem dyspozycji art.152 k.p.a." Zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym akta o udzielenie pozwolenia na budowę i projekt budowlany, pozwoliły organowi na dokonanie ustalenia, że projekt budowlany był zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [....] w K. oraz z wymogami ochrony środowiska, jak również posiadał pozytywną opinię [....] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 25.02.2003 r. Stwierdzić zatem należy, że okoliczność, że wnioskodawca we wniosku o wznowienie powołał się jedynie na fakt zacieniania jego działki, nie zwalniał organu od przeprowadzenia pełnej analizy sprawy. O przeprowadzeniu takiej analizy nie może świadczyć ogólnikowe zdanie o zgodności projektu z planem i przepisami z zakresu ochrony środowiska. Z akt sprawy wynika bowiem, że nieruchomość, której dotyczyła kwestionowana decyzja o pozwoleniu na budowę położona jest w terenie kolonii willowej na wzgórzu [....]. Rzeczą organu było zatem przeanalizowanie przepisów ustaleń tekstowych planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [....] w K. uchwalonego w dniu 8 września 2004 r. uchwałą Nr LV/531/04 Rady Miasta K. a w szczególności: - § 1 ust.3, stanowiącego, że celem planu jestutrwalenie istniejącego charakteru os. [....] i uporządkowanie jego przestrzeni publicznych, przy czym charakter obszaru określają cechy, które wymagają zachowania i utrwalenia, takie jak a/ willowy typ zabudowy mieszkalnej, b/ układ urbanistyczny, c/ duży udział zieleni w formie ogrodów i terenów otwartych, d/ atrakcyjność ekspozycji krajobrazowej /czynnej i biernej/, e/ historyczna wartość zabudowy i układu urbanistycznego), - § 2 ust.4, stanowiącego, że ze względu na istniejące uwarunkowania ustala się ochronę następujących terenów: 1/ Ochrona historycznego układu urbanistyczno-architektonicznego wzgórza [....] , w granicach wyznaczonych na rysunku planu, gdzie obowiązuje m.in. uzyskanie pozytywnych uzgodnień z organem właściwym w sprawach ochrony dóbr kultury dla wszelkich działań inwestycyjnych, 2/ Ochrona widokowa wzgórza [....] , w granicach wyznaczonych na rysunku planu, gdzie obowiązuje: a/ ochrona i zakaz zabudowy osi widokowych /określonych na rysunku planu/ na wzgórze. [....] i wznoszenie obiektów konkurencyjnych, b/ szczególna ochrona gabarytów zabudowy mająca na celu zachowanie i ekspozycję sylwety wzgórza [....] , c/ ochrona istniejącej zieleni, d/ zachowanie ukształtowania terenu, e/ uzyskanie pozytywnych uzgodnień z organem właściwym w sprawach ochrony zabytków dla wszelkich działań inwestycyjnych /w tym również lokalizacji i formy reklam oraz formy ogrodzeń/, f/ projekty wszystkich inwestycji powinny zawierać graficzne przedstawienie zasad wkomponowania nowej zabudowy w otaczający teren, ilustrowane na uwierzytelnionych geodezyjnie przekrojach podłużnych i poprzecznych, zawierających rzędne terenu i rzędne najwyższych punktów projektowanych budynków i budynków sąsiednich. Zasięg przekrojów powinien umożliwiać analizę powiązania nowej zabudowy z bezpośrednim otoczeniem i zabudową historyczną wzgórza [....] , - § 7 ust.2, stanowiącego, że w granicach całego terenu objętego planem obowiązuje zachowanie istniejącej formy architektonicznej w zakresie obrysu budynku, jego wysokości oraz kształtu dachu dla wszystkich obiektów wpisanych do rejestru zabytków, - § 7 ust.4, stanowiącego, że wszystkie zamierzenia inwestycyjne w granicach objętych planem wymagają na etapie opracowania projektu przedstawienia zasad ich wkomponowania w otoczenie. Zakres przestrzenny koncepcji zagospodarowania obejmować winien co najmniej tereny położone w bezpośrednim sąsiedztwie projektowanej inwestycji, a zakres przedmiotowy wymaga opracowania i przedstawienia: 1/ powiązań funkcjonalnych projektowanej inwestycji z otaczającymi terenami i zabudową, 2/ powiązań widokowych /rozwiązanie pierzei, wnętrz, perspektyw widokowych, - § 14 ust.4 pkt 6, stanowiącego, że modernizacja wszystkich istniejących budynków nie może powodować naruszenia historycznej formy architektonicznej budynków w zakresie ich wysokości oraz kształtu dachu, - § 14 ust.5, stanowiącego, że wszystkie podejmowane przedsięwzięcia w zakresie zagospodarowania terenów nie mogą naruszać ustaleń zawartych w rozdziałach I i II, a w szczególności § 1 ust. 3, § 2 ust. 3 pkt 1 i 2, ust. 4 pkt 1 oraz § 7. Zwrócić uwagę należy, że organ I instancji podał w uzasadnieniu postanowienia, że "koncepcja projektowanej zabudowy posiadała również pozytywną opinię [....] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 25.09.2003 r.". Organ nie odniósł się jednakże do faktu, że cytowana opinia wydana została przed dniem wejścia w życie tego planu i dotyczyła dokumentacji pochodzącej z sierpnia 2003 r., podczas, gdy znajdujący się w aktach projekt budowlany sporządzony był w czerwcu 2005 r.. Nadto, nawet pobieżna analiza wniosku, projektu budowlanego i kwestionowanej decyzji prowadzi do konkluzji, że wniosek i projekt budowlany dotyczył "przebudowy i nadbudowy", a decyzja wydana została dla zamierzenia budowlanego polegającego na "przebudowie i rozbudowie". Uwagi powyższe odnoszą się również do organu II instancji. Wbrew obowiązkowi Wojewoda [....] nie dokonał analizy całości materiału dowodowego zebranego w sprawie, ale odniósł się jedynie do zarzutu zacieniania. Błędnie zresztą przyjął, że rysunek na k.36 projektu budowlanego stanowi projekt zagospodarowania działki. Rysunek ten nazwany został : "Sytuacja" i nie zawiera wszystkich niezbędnych elementów projektu zagospodarowania działki. Zwrócić również należy uwagę, że już w dniu 4 kwietnia 2013 r., a więc następnego dnia po wydaniu przez organ I instancji postanowienia o odmowie wstrzymania decyzji o pozwoleniu na budowę, Prezydent Miasta K. zwrócił się do USC w K. o wydanie odpisu aktu zgonu K.S. zmarłej [....] .2006 r. W oświadczeniu o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z dnia 10.12.2008 r. osoba ta figuruje jako współwłaściciel nieruchomości objętej wnioskiem o pozwolenie na budowę. Okoliczność tę organ II instancji całkowicie pominął. Uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Konstatacja organu, że brak jest okoliczności, które mogłyby uzasadniać uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę, w sytuacji nieprzeprowadzenia właściwej analizy materiału dowodowego, nie jest wystarczająca i przedwczesna. Z uwagi na powyższe zasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 7, 77, 11 i 107kpa. Dlatego też, uznając skargę za uzasadnioną, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.c) należało orzec jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art.200 p.p.s.a.