II SA/Kr 881/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie : WSA Aldona Gąsecka-Duda (spr.) WSA Magda Froncisz Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2016 r. sprawy ze skargi R. W. i A. W. na decyzję Wojewody z dnia 28 grudnia 1999 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania uchyla zaskarżoną decyzję Decyzją z dnia 28 grudnia 1999 r., znak: [....], po rozpatrzeniu odwołania R.W. i A.W. od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 8 lipca 1999 r., znak: [....], , odmawiającej wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę inwestycji pn. "Budowa infrastruktury technicznej w zakresie: wodociągu zasilającego osiedle, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji opadowej z odcinkiem kolektora tranzytowego, linii kablowych średniego napięcia, linii kablowych niskiego napięcia, oświetlenia terenu, trzech stacji transformatorowych oraz odcinka drogi dojazdowej do osiedla (sięgacz północny) - jako I-go etapu budowy zespołu mieszkaniowego na terenie [....], w K. " udzielonego decyzją Prezydenta Miasta K. decyzją z dnia 14 kwietnia 1999 r. znak: [....], , dla "[....], " Sp. z o.o. w K. , Wojewoda [....], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W podstawie prawnej organ wskazał art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo Budowlane (Dz. U. Nr 49, poz. 414 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Orzekając w ten sposób Wojewoda [....], wskazał, że jako powód wznowienia postępowania wnioskodawcy podali brak udziału w postępowaniu zwykłym, w wyżej wskazanej sprawie. Organ pierwszej instancji odmówił wznowienia postępowania albowiem nie podzielił tego stanowiska. Jak podał z akt sprawy wynika, iż w postępowaniu tym R.W. i A.W. działali za pośrednictwem "[....], " Spółki z o.o. w K. , którą reprezentuje M.B. Upoważnienie dla tej Spółki zostało udzielone w formie aktu notarialnego, z zastrzeżeniem wynikającym z zasad postępowania cywilnego, polegającym na wykluczeniu możliwości jednostronnego cofnięcia pełnomocnictwa, z uwagi na charakter działań wynikających z jego treści. Wojewoda [....], wskazał następnie, że zgodnie z art. 40 §1 i § 2 k.p.a., pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. Jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Doręczenie decyzji osobie innej niż pełnomocnik jest wówczas bezskuteczne pod względem prawnym i stanowiłoby uchybienie procedurze formalnej. Zgodnie z normą prawną wyrażoną w powołanym przepisie należy uznać, iż w przedmiotowej sprawie nie potwierdziła się przesłanka podana jako powód do wznowienia postępowania, a strony wnioskujące o wznowienie były jego uczestnikami poprzez pełnomocnika. W braku innych przesłanek wniosek o wznowienie postępowania nie może być uwzględniony i doprowadzić do uchylenia dotychczasowej decyzji w sprawie, co wynika wprost ze zgromadzonego w aktach materiału dowodowego bez dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Kwestia sporna, dotycząca skuteczności pełnomocnictwa dla "[....], " Spółki z o.o. w K. , nie ma wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie i nie może być powodem zawieszenia postępowania, które miałoby na celu sprawdzenie przesłanki związanej z udziałem strony w postępowaniu przed wydaniem decyzji z dnia 14 kwietnia 1999 r., gdy pełnomocnictwo nie było skutecznie odwołane. Od powyższej decyzji skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie wnieśli R.W. oraz A.W. , żądając uchylenia rozstrzygnięcia organu drugiej instancji. Zdaniem skarżących nie do zaakceptowania jest stanowisko Wojewody [....], odmawiającego wznowienia postępowania w sytuacji, gdy podnosili oni fakt nie brania udziału w postępowaniu administracyjnym bez ich winy. O tym ,iż początkowo skarżący zmienili treść pełnomocnictwa udzielonego "[....], " Spółce z oo w K. , a później cofnęli to pełnomocnictwo informowali organy administracyjne. Czynność tą uznano za niebyłą, a skarżących potraktowano jak osoby ubezwłasnowolnione, chociaż ze swej istoty pełnomocnictwo jest jednostronnym aktem woli i jako akt woli może być zmienione. Postępowanie organów administracyjnych narusza przede wszystkim przepis art. 32 k.p.a., statuujący zasadę umożliwiającą stronie działanie przez pełnomocnika, lecz nie wykluczającą jej z postępowania. Nie można z treści tego przepisu w sytuacji cofnięcia pełnomocnictwa wywodzić skutków związanych z doręczeniami opisanymi w przepisie art. 40 k.p.a . Organy administracyjne winny były w razie wątpliwości co do skuteczności takiego odwołania pełnomocnictwa zawiesić postępowanie administracyjne do czasu zakończenia postępowania cywilnego przed Sądem Okręgowym w K. , w sprawie sygn. akt IC 1391/99, której przedmiotem jest między innymi skuteczność odwołania przez skarżących pełnomocnictwa, o co wnosili oni w piśmie z dnia 8 listopada 1999 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednol. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., oznaczana dalej jako p.p.s.a.). Właściwym do rozpoznania skargi jest zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednol. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 p.p.s.a. odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, stwierdzeniem ich nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu, stosownie do art. 151 p.p.s.a. Zaskarżona decyzja dotyczyła odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta K. decyzją z dnia 14 kwietnia 1999 r., znak: [....], , w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. W sprawie istotne znaczenie mają przepisy k.p.a., a w szczególności art. 145 § 1 oraz art. 149 k.p.a., które nie zostały powołane w treści zaskarżonego rozstrzygnięcia Wojewody [....]. Zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a. – zarówno w brzmieniu obecnym, jak i obowiązującym w dacie rozstrzygania sprawy przez Wojewodę [....], - w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa; 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27; 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję; 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2); 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Stosownie do art. 149 § 3 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji (ustalonym ustawą z dnia 29 grudnia 1998 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z wdrożeniem reformy ustrojowej państwa, Dz. U. Nr 162, poz. 1126 ze zm.), odmowa wznowienia postępowania następowała w drodze decyzji. Podkreślenia wymaga, że wznowienie postępowania administracyjnego jest jednym z nadzwyczajnych trybów wewnętrznych kontroli aktów administracyjnych, a jak wynika wprost z treści art. 145 § 1 k.p.a. wznawiane mogą być tylko i wyłącznie takie postępowania, które zostały zakończone wydaniem decyzji ostatecznej. Z brzmienia powołanego przepisu wynikają w oczywisty sposób dwie przesłanki przedmiotowe, warunkujące prowadzenie postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego, tj. w postępowaniu tym musi zostać wydana decyzja, która je zakończy, a nadto ta decyzja musi posiadać przymiot ostateczności. Stosownie zaś do art. 16 § 1 k.p.a. w brzmieniu, obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia, decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne. Organ administracji publicznej, właściwy do rozpatrzenia wniosku o wznowienie postępowania w danej sprawie musi zatem przede wszystkim ustalić, czy postępowanie to zostało zakończone decyzją i czy decyzja ta stała się ostateczna. W przeciwnym bowiem wypadku wznowienie postępowania nie jest możliwe z uwagi na przeszkody formalne. W orzecznictwie podkreśla się, że "wymieszanie" trybu zwykłego z nadzwyczajnym i wzruszenie w trybie wznowienia decyzji nieostatecznej stanowi naruszenie przepisu art. 145 § 1 k.p.a. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2003 r., sygn. akt II SA 2500/02, Lex Omega nr 157713; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 581/05, Lex Omega nr 197299 oraz z dnia 30 marca 2004 r., sygn. akt IV SA 3749/02, Lex Omega nr 156950; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 16 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Ol 64/08, Lex Omega nr 505880). Także już przed wydaniem zaskarżonej decyzji orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazywało, iż postępowanie może być wznowione tylko w sprawie zakończonej decyzją ostateczną (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z dnia 26 listopada 1998 r., sygn. akt I SA 962/98, Lex Omega nr 45695 oraz z dnia 9 października 1998 r., sygn. akt V SA 1285/97, Lex Omega nr 60523). Jak wynika z akt sprawy, wniosek R.W. i A.W. dotyczył postępowania, w którym wydana została decyzja Prezydenta Miasta K. nr [....], z dnia 14 kwietnia 1999 r., znak: [....], , zatwierdzającej projekt budowlany i udzielająca "[....], " sp. z o.o. w K. pozwolenia na budowę dla inwestycji p.n."Bdowa infrastruktury technicznej w zakresie: wodociągu zasilającego osiedle, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji opadowej z odcinkiem kolektora tranzytowego, linii kablowych średniego napięcia, linii kablowych niskiego napięcia, oświetlenia terenu, trzech stacji transformatorowych oraz odcinka drogi dojazdowej do osiedla (sięgacz północny) - jako I-go etapu budowy zespołu mieszkaniowego na terenie [....], w K." Od decyzji tej odwołanie pismem z dnia 26 kwietnia 1999 r. złożyła E.S. E.S. cofnęła wniesione odwołanie – pismem z dnia 10 maja 1999 r., a następnie pismem z podpisem notarialnie poświadczonym z dnia 14 maja 1999 r. Zauważyć należy, że znajdujący się w aktach sprawy egzemplarz decyzji Prezydenta Miasta K. nr [....], został opatrzony adnotacją w formie pieczęci o treści "Decyzja niniejsza stała się ostateczna w administracyjnym trybie postępowania z dniem 14.05.99; K. , dnia 19.05.1999r." Decyzja organu pierwszej instancji może stać się ostateczna w kilku wypadkach. Najprostszym z nich jest sytuacja, w której żadna ze stron nie wniesie odwołania. Jeżeli odwołanie zostanie wniesione, decyzja organu pierwszej instancji może zyskać przymiot ostateczności wskutek stwierdzenia przez organ odwoławczy w drodze postanowienia wniesienia odwołania z uchybieniem terminu lub niedopuszczalności odwołania (art. 134 k.p.a.). Decyzja organu pierwszej instancji staje się ostateczna także wówczas, gdy organ odwoławczy swoją decyzją utrzyma ją w mocy (art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.) lub gdy umorzy postępowanie odwoławcze (art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.). W sytuacji, gdy strona wniosła odwołanie do momentu uzyskania przez decyzję organu pierwszej instancji przymiotu ostateczności niezbędne jest zawsze wydanie orzeczenia organu drugiej instancji , tj. bądź postanowienia, o którym mowa w art. 134 k.p.a., bądź jednej z decyzji wymienionych w art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 3 k.p.a. Innymi słowy, jeśli zostało wniesione odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, to nie może stać się ona ostateczna dopóty, dopóki organ drugiej instancji nie wyda aktu kończącego w któryś z wymienionych sposobów postępowanie odwoławcze. Wniesienie odwołania nie stwarza podstaw do działania organu pierwszej instancji innego, niż wydanie decyzji w trybie autokontroli (art. 132 k.p.a.). Organ ten nie może zatem stwierdzić w żadnej wiążącej formie, że odwołanie nie przysługuje, albo że wniesiono je z uchybieniem terminu, albo że zachodzą podstawy do umorzenia postępowania odwoławczego. Stwierdzanie w drodze postanowienia bądź decyzji wszystkich tych okoliczności ustawodawca w sposób wyraźny zastrzegł do kompetencji organu drugiej instancji. Umorzenie postępowania odwoławczego (art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.) konieczne jest wówczas, gdy stanie się ono bezprzedmiotowe. Orzecznictwo sądów administracyjnych jako przykład bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego wskazywało i wskazuje cofnięcie odwołania (nowsze orzecznictwo: zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 2014 r., sygn. akt I OSK 1317/13, Lex Omega nr 1664465 oraz wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Warszawie, z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1952/11, Lex Omega nr 1695254 oraz we Wrocławiu, z dnia 16 czerwca 2011 r., sygn. akt III SA/Wr 62/11, Lex Omega nr 1154671; z orzeczeń zapadłych przed wydaniem zaskarżonej decyzji: zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 14 października 1999 r., sygn. akt I SA 980/98, Lex Omega nr 48565 oraz z dnia 3 grudnia 1998 r., sygn. akt I SA 440/98, sygn. akt 44545). W świetle powyższego uznać należy, że w wypadku cofnięcia odwołania dopiero wydanie decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego – nie zaś samo otrzymanie pisma, zawierającego cofnięcie tego środka zaskarżenia – powoduje uzyskanie przez decyzję organu pierwszej instancji przymiotu ostateczności. Oświadczenie o cofnięciu odowłania może również zostać wycofane do momentu wydania ostatecznego aktu przez organ drugiej instancji. Z akt niniejszej sprawy nie wynika, aby organ odwoławczy umorzył postępowanie odwoławcze zainicjowane wniesieniem odwołania przez E.S. od decyzji Prezydenta Miasta K. nr [....], z dnia 14 kwietnia 1999 r., znak: [....], . Brak także dokumentu potwierdzającego, że odwołanie to zostało przekazane przez organowi drugiej instancji. Należy zauważyć, że Wojewoda [....], miał świadomość konieczności wydania decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze w sytuacji cofnięcia odwołania. W odniesieniu do części tej samej inwestycji na wniosek "[....], " Spółki z o.o. w K. została bowiem wydana w dniu 27 maja 1999 r. decyzja Prezydenta Miasta K. nr [....], , znak: [....], , zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego p.n. "Budowa budynków wielorodzinnych z przyłączami, wewn. inst. i wewn. układem drogowym na działce nr [....], w rejonie ulicy [....], w K". Od tej decyzji odwołanie pismem z dnia 23 czerwca 1999 r. wniosła E.S. , która następnie – pismem z dnia 27 sierpnia 1999 r. – odwołanie wycofała. W konsekwencji Wojewoda [....], decyzją z dnia 8 września 1999r., znak: [....], , umorzył postępowanie odwoławcze. Analogicznie postąpić należało w przypadku odwołania od decyzji nr [....], , o ile E.S. nie zmieniła swego stanowiska, a w terminie otwartym dla stron nie wpłynęły inne skuteczne odwołania. Dopóki postępowanie odwoławcze wywołane wniesieniem odwołania przez E.S. nie zostało formalnie umorzone, decyzja organu pierwszej instancji nie stała się ostateczna. Wobec powyższego wydanie decyzji o odmowie wznowienia postępowania, w którym zapadła decyzja Prezydenta Miasta K. nr [....], z dnia 14 kwietnia 1999 r. znak: [....], , ocenić należy jako przedwczesne. Z akt sprawy nie wynika bowiem w sposób nie budzący wątpliwości, aby decyzja ta była ostateczna w chwili złożenia przez R.W. i A.W. wniosku o wznowienie postępowania z dnia 30 maja 1999 r. Jeżeli wnioskodawcy domagali się wznowienia postępowania, które nie zostało zakończone ostateczną decyzją ostateczną, a brak byłoby podstaw do rozpatrzenia ich pisma, jako odowłania, właściwym rozstrzygnięciem byłoby w ówczesnym stanie prawnym również wydanie decyzji o odmowie wznowienia postępowania. Jednak odmowa taka uzasadniona byłaby względami formalnymi i przedmiotowymi, a mianowicie brakiem ostatecznie zakończonego postępowania, które mogłoby podlegać wznowieniu. Tymczasem zaskarżona decyzja Wojewody [....], z dnia 28 grudnia 1999 r., znak: [....], , oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji dotyczyły odmowy wznowienia postępowania ze względów merytorycznych i podmiotowych, tj. oparte były na stwierdzeniu, że nie doszło do zrealizowania przesłanki wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Tego typu rozstrzygnięcie możliwe byłoby dopiero wówczas, gdyby organy administracji publicznej ustaliły uprzednio, że postępowanie zwyczajne zakończyło się wydaniem decyzji ostatecznej. Tymczasem wydając decyzję w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania ani Prezydent Miasta K. , ani Wojewoda [....], nie rozważyli strony przedmiotowej tej sprawy. Należy też zauważyć, że akta sprawy nie zawierają zwrotnych potwierdzeń odbioru decyzji Prezydenta Miasta K. nr [....], z dnia 14 kwietnia 1999 r., znak: [....], , co ma istotne znaczenie dla ustalenia istoty pisma R.W. i A.W. z dnia 30 maja 1999r. Na przedmiotowej decyzji potwierdził jej odbiór jedynie B.S. , przy czym żaden z organów administracji publicznej w obu instancji nie rozważał kwestii skuteczności tego doręczenia względem R.W. i A.W. Nie oceniono zatem, czy pismo R.W. i A.W. winno być załatwione jako wniosek o wznowienie postępowania, czy też zostało wniesione w istocie jako odwołanie. Co za tym idzie, sam fakt cofnięcia odwołania przez E.S. nie może zostać uznany za przesądzający o konieczności umorzenia postępowania odwoławczego. Trzeba także uwzględnić, że innym pismem również z dnia 30 maja 1999 r. R.W. i A.W. wystąpili o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. nr [....], z dnia 14 kwietnia 1999 r. znak: [....], . Z akt sprawy nie wynika, aby organy administracji publicznej ustaliły, w jaki sposób ten wniosek został załatwiony i czy doprowadził do wydania decyzji o stwierdzeniu nieważności orzeczenia nr [....], . Należy przy tym podkreślić, że stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej ma skutki dalej idące, niż jej uchylenie w wyniku wznowienia postępowania, nadto – wobec braku wyraźnego zastrzeżenia w art. 156 § 1 k.p.a. – powyższe może dotyczyć również takiej decyzji, która nie jest ostateczna. Stąd też w orzecznictwie wskazuje się, że w razie zbiegu postępowań w przedmiocie stwierdzenia nieważności oraz wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną pierwszeństwo winien mieć ten pierwszy tryb. Oznacza to, iż niezależnie od tego, który z trybów nadzwyczajnych został wdrożony jako pierwszy, trzeba uznać, że przedmiotowość, a zatem również wynik postępowania wznowionego będzie zależeć od wyniku postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 985/10, Lex Omega nr 753723; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 614/07, Lex Omega nr 347793). Również brak ustaleń odnośnie sposobu załatwienia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji nr [....], powoduje, że orzeczenie o odmowie wznowienia postępowania, w którym została ona wydana ze względów podmiotowych ocenić trzeba jako przedwczesne. Niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, brak wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału, które winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji oznacza, że Wojewoda [....], naruszył przepisy art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., a w konsekwencji zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 145 § 1 k.p.a. Z uwagi na specyfikę tych uchybień Sąd uznał za wystarczające wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji organu drugiej instancji. Odnoszenie się do innych zagadnień, w tym przesądzenie czy R.W. i ZA.W. bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną, jest w zaistniałej sytuacji bezprzedmiotowe i przedwczesne. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy Wojewoda [....], ustali przede wszystkim, czy pismo z dnia 30 maja 1999 r., zawierające żądanie wznowienia postępowania, nie zostało złożone w terminie otwartym do wniesienia odwołania dla skarżących oraz innych stron. Winien także ustalić, czy wydana została decyzja, umarzająca postępowanie odwoławcze, toczące się wskutek wniesienia, a następnie cofnięcia odwołania przez E.S. Konieczne jest również stwierdzenie, czy i w jaki sposób zakończyło się postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. nr [....], z dnia 14 kwietnia 1999 r. znak: [....], , zainicjowane pismem R.W. i A.W. Dopiero po poczynieniu wszystkich tych ustaleń Wojewoda [....], wyda stosowne rozstrzygnięcie. Organ winien przy tym uwzględnić, że wydanie decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego – niezależnie od tego, czy została podjęta bezzwłocznie po cofnięciu odwołania, czy też zostanie wydana dopiero teraz – ma znaczenie z uwagi na właściwość organu rozpatrującego wniosek o wznowienie postępowania. Zgodnie bowiem z art. 150 § 1 k.p.a., organem administracji publicznej właściwym w sprawach wymienionych w art. 149 jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. Przepis ten dotyczy również decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze, ponieważ nie ma ustawowych podstaw, by decyzję ostateczną, w kontekście przesłanek do wznowienia postępowania, rozróżniać jako merytoryczną lub niemerytoryczną (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 30 marca 2004 r., sygn. akt IV SA 3749/02, sygn. akt 156950). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.