II SA/Kr 893/12

Sygn. akt II SA/Kr 893 /12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędziowie : WSA Jacek Bursa WSA Krystyna Daniel Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2012 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków [...] sprawy ze skargi H. S. i J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 7 marca 2012 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania skargę oddala Decyzją z dnia 14 marca 2011 r. nr [...] Prezydent Miasta K. po rozpatrzeniu wniosku H. S. i J. S. umorzył postępowanie wznowione postanowieniem z dnia 11 stycznia 2011 r. w sprawie zakończonej wydaniem decyzji nr [...] z dnia 17 listopada 2008 r., którą na wniosek W. N. ustalono warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej z garażami na działce nr [...] obr. [...] wraz z infrastrukturą techniczną na dz. nr [...], [...] oraz wjazdami z dz. [...] i [...] obr. jw. przy Al. [...] w K.". Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazano art. 105 § 1 w zw. z 149 § 3 w zw. z art. 147, art. 148 § 2 oraz art. 28 k.p.a. W uzasadnieniu organ wskazał, że we wniosku opartym o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. H. i J. S. zażądali wznowienia opisanego powyżej postępowania, podnosząc że pominięcie ich w postępowaniu stanowiło naruszenie prawa i uniemożliwiło im obronę interesu prawnego. O decyzji z dnia 17 listopada 2008 r. dowiedzieli się w dniu 20 kwietnia 2010 r., kiedy to w ramach dostępu do informacji publicznej otrzymali jej kopię. Analiza zgromadzonych materiałów prowadzi jednak do wniosku, iż twierdzenia wnioskodawców, że dopiero w dniu 20 kwietniu 2010 r. dowiedzieli się o decyzji nie są wiarygodne, a tym samym nie została spełniona przesłanka warunkująca dopuszczalność prowadzenia postępowania wznowionego. W piśmie z dnia 5 marca 2010 r., pełnomocnik wskazał, iż wnioskodawcy dowiedzieli się o treści decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 19 sierpnia 2009 r., znak: [...] w dniu 23 lutego 2010 r., kiedy otrzymali kserokopię przedmiotowej decyzji na podstawie wniosku o udzielenie informacji w trybie dostępu do informacji publicznej. Co istotne dla rozpatrzenia kwestionowanej sprawy łącznie z ww. decyzją z dnia 19 sierpnia 2009 r. udostępniono wnioskodawcom kserokopię decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia 12 sierpnia 2009 r. W treści tej drugiej decyzji wskazano, iż "Wniosek o wydanie pozwolenia na budowę został złożony w okresie ważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nr [...] z dnia 17 listopada 2008 r., znak [...]." Tak więc już w przywołanej przez pełnomocnika dacie 23 lutego 2010 r. wnioskodawcy byli w posiadaniu informacji o fakcie wydania kwestionowanej decyzji. Tym samym nie pozwala to na uznanie twierdzeń wnioskodawców za prawdziwe, bowiem byłoby to stanowisko wbrew logice oraz doświadczeniu życiowemu, skoro już w tym dniu dysponowali dokumentem, z którego wyraźnie wynikał fakt wydania decyzji oraz wskazano wszystkie konieczne informacje do uzyskania jego treści, w tym podjęcia działań zmierzających do jej wzruszenia. Stwierdzając zatem, że złożenie wniosku o wznowienie postępowania nastąpiło po terminie organ umorzył wznowione wcześniej postepowanie, jako bezprzedmiotowe. Odwołanie od tej decyzji wnieśli H. i J. S.. Podnieśli, że z uwagi na okoliczność, iż rozpoczęciu na działce nr [...] robót budowlanych nie towarzyszyło zamieszczenie w widocznym miejscu tablicy informacyjnej, zawierającej informacje o wydanym pozwoleniu na budowę, zwrócili się do Wydział Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta K. o udzielenie informacji, w oparciu o jakie zezwolenia przedmiotowe roboty budowlane są prowadzone. Na spotkaniu z dyrektorem Wydział Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta K. powzięli informację, że dla działki nr [...] została wydana decyzja o ustaleniu warunków zabudowy z dnia 19 sierpnia 2009 r. znak: [...] oraz decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia 12 sierpnia 2009 r. znak: [...]. O istnieniu innych decyzji ustalających warunki zabudowy dla działki nr [...] dowiedzieli się w trakcie kolejnego spotkania w dniu 19 kwietnia 2010 r., kiedy poinformowano ich o trzech innych decyzjach ustalających warunki zabudowy tj. nr [...] z dnia 19 sierpnia 2009 r., nr [...] z dnia 19 sierpnia 2009 r. oraz nr [...] z dnia 17 listopada 2008 r. W dniu 20 kwietnia 2010 r. otrzymali kopie tych decyzji. W świetle tych okoliczności, twierdzenie organu l instancji, że termin do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia 17 listopada 2008 r., biegnie od dnia 23 lutego 2010 r. jest całkowicie bezzasadne. W tym dniu odwołujący mieli co najwyżej potencjalną możliwość o dowiedzeniu się o numerze i dacie wydania przedmiotowej decyzji. Nie mieli natomiast żadnej możliwości dowiedzenia się o treści rozstrzygnięcia decyzji. Z uwagi na wielość postępowań i niewielkie różnice między nazwami planowanych na działce nr [...] zamierzeń budowlanych, dla identyfikacji konkretnego rozstrzygnięcia niezbędny jest nie tylko numer i data wydania decyzji, ale przede wszystkim wskazanie nazwy i zakresu terenu inwestycji, dla której decyzja zostaje wydana, a także podanie ustalonych przez organ parametrów przyszłej zabudowy. Zdaniem odwołujących, aby zaczął biec termin do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania, wnioskodawca ma posiadać wiedzę nie o tym, że "jakaś" decyzja danego dnia zapadła, ale ma mieć wiedzę o zawartym w niej rozstrzygnięciu. Z treści art. 148 § 2 k.p.a. wynika wprost, że dla oceny zachowania wskazanego tam terminu liczy się dzień, w którym strona dowiedziała się o decyzji, a nie dzień, w którym miała taką możliwość. Przez "dowiedzenie się o decyzji" należy przy tym rozumieć powzięcie wiadomości o fakcie istnienia decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu. Decyzją z dnia 7 marca 2012 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] działając na podstawie art. 105 § 1 w zw. z art. 148 § 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ podzielił stanowisko Prezydenta Miasta K., zgodnie z którym odwołujący dowiedzieli się o objętej wnioskiem o wznowienie postępowania decyzji z dnia 17 listopada 2008 r. - w dniu 23 lutego 2010 r. Twierdzenie to jest uprawnione w świetle załączonej do akt sprawy kserokopii wniosku pełnomocnika skarżących z dnia 22 lutego 2010 r. oraz wydruków korespondencji mailowej prowadzonej pomiędzy pełnomocnikiem, a organem I instancji. Organ wyjaśnił, że w wyniku rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania, przy uwzględnieniu zaakceptowanej przez wnioskodawców formy przekazania żądanych dokumentów, w dniu 23 lutego 2010 r. organ I instancji przekazał drogą elektroniczną pełnomocnikowi skarżących m.in. zeskanowaną kopię decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 12 sierpnia 2009 r. zatwierdzają projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu powołanej decyzji wskazano, że wniosek o wydanie pozwolenia na budowę został złożony w okresie ważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z dnia 17 listopada 2008 r. Stwierdzono też, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. W oparciu o powyższe okoliczności Kolegium przyjęło, iż istotnie skarżący powzięli pierwszą informację o wydaniu decyzji ustalającej warunki zabudowy z dnia 17 listopada 2008 r. w oparciu o pozyskaną z Urzędu Miasta K. (na podstawie wniosku o udzielenie informacji w trybie dostępu do informacji publicznej) decyzję o pozwoleniu na budowę. Kolegium podkreślił, że skoro w pozwoleniu na budowę wyraźnie zaznaczono, że postępowanie w sprawie zainicjował wniosek złożony w okresie ważności oznaczonej decyzji ustalającej warunki zabudowy, już z samego oznaczenia zakresu inwestycji w decyzji o pozwoleniu na budowę wynikała treść rozstrzygnięcia decyzji o warunkach zabudowy. Z tego powodu nie sposób dać wiarę skarżącym w zakresie twierdzenia o powzięciu wiedzy o decyzji dopiero w dniu 20 kwietnia 2010 r., kiedy to otrzymali oni w Wydziale Architektury i Urbanistyki UM kserokopię tej decyzji. Bez wpływu na tę ocenę pozostaje także fakt, iż dla działki nr [...] organ I instancji wydał trzy ostateczne decyzje ustalające warunki zabudowy dla trzech różnych inwestycji, których zakres różnił się ilością projektowanych do realizacji budynków bądź wjazdów. Faktem bowiem jest, że skarżący mieli wiedzę o zakresie poszczególnych inwestycji, co wynika chociażby z wniosku o udzielenie informacji publicznej, gdzie zażądano informacji o treści decyzji ustalającej warunki zabudowy i decyzji o pozwoleniu na budowy dla konkretnie wskazanych przedsięwzięć. W konsekwencji powyższego, złożenie żądania w dniu 28 kwietnia 2010 r. znacznie przekracza ustawowy termin miesięczny uprawniający do żądania wznowienia postępowania. To zaś, wobec wcześniejszego wznowienia postępowania, skutkować musiało wydaniem decyzji o umorzeniu wznowionego postępowania jako bezprzedmiotowego po myśli art. 105 § 1 k.p.a. Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli H. S. i J. S. podnosząc, że dla identyfikacji konkretnego rozstrzygnięcia o ustaleniu warunków zabudowy niezbędny jest nie tylko numer i data wydania decyzji, ale koniecznej jest przede wszystkim wskazanie nazwy i zakresu terenu inwestycji, dla której decyzja zostaje wydana oraz podanie ustalonych przez organ parametrów przyszłej zabudowy. Skarżący zwrócili uwagę, że zgodnie z treścią decyzji nr [...] Prezydent Miasta K. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji pn. "Budowa dwóch budynków mieszkalnych, jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej z garażami na działce nr [...] obr. [...] wraz z infrastrukturą techniczną na dz. nr [...], [...] oraz wjazdami z dz. [...] i [...] przy al. [...] w K.", natomiast decyzja o pozwoleniu na budowę nr [...] została wydana dla zamierzenia budowlanego pn. "Budowa dwóch budynków jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej z garażami i wewnętrznymi instalacjami: wod.-kan., c.o., gaz i elektr. Wraz z rozbiórką piwnic na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. oraz zjazdem indywidulany, z dz. nr [...] obr. j.w." Z powyższego wynika wyraźnie, że zakres inwestycyjny tych zamierzeń jest różny. W szczególności inwestor dokonał ograniczenia terenu przewidzianego pod inwestycję oraz zakresu planowania robót poprzez wyłączeniu z przedmiotu pozwolenia na budowę budowy infrastruktury technicznej na działce nr [...] oraz zjazdu indywidualnego z tejże działki. Nie można zatem przekładać automatycznie zakresu decyzji o pozwoleniu na budowę na zakres decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, ponieważ mogą one być znacząco różne. W związku z powyższym należy uznać, że skarżący o decyzji z dnia 17 listopada 2008 r. dowiedzieli się w dniu 20 grudnia 2010 r. podczas spotkania z dyrektorem Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta kiedy poinformowano ich o przedmiotowej decyzji i udostępniono kopie. Umorzenie wznowionego postępowania stanowi wiec naruszenie art. 148 § 2 k.p.a. Ponadto skarżący zarzucili naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez niezawiadomienie ich o możliwości zapoznania się z całością zgromadzonej w sprawie dokumentacji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty – w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mające wpływ na wynik postępowania. Przepis art. 151 mówi z kolei, iż w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja jaki i decyzja ją poprzedzająca są zgodne z prawem. Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja Wojewody [...] z dnia 7 marca 2012 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. o umorzeniu wznowieniowego postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją tego organu z dnia 17 listopada 2008 r. o ustaleniu warunków zabudowy. Zasadniczą kwestią wymagającą rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie jest to, czy skarżący zachowali ustawowy termin do złożenia wniosku o wznowienie postepowania. Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Stosownie do § 2 tego artykułu termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 – która to przyczyna była w rozpoznawanej sprawie podana jako uzasadnienie wystąpienia o wznowienie postępowania – biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W ocenie sądu stanowisko przyjęte przez organy prowadzące postępowanie, iż skarżący uchybili powyższemu terminowi, zasługuje na uwzględnienie. Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 22 lutego 2010 r. pełnomocnik skarżących zwrócił się do Urzędu Miasta o udzielenie informacji o treści decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 19 sierpnia 2009 r. ustalającej warunki zabudowy dla planowanej inwestycji oraz decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 12 sierpnia 2009 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla tej inwestycji. W odpowiedzi na powyższe, w dniu 23 lutego 2010 r. pełnomocnikowi przesłano drogą mailową zeskanowane kopie ww. decyzji. Podkreślić należy, że w decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 12 sierpnia 2009 r. zawarto informację, że wniosek o wydanie pozwolenia na budowę został złożony w okresie ważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nr [...] z dnia 17 listopada 2008 r. znak: [...]. W świetle powyższego przyjąć należy, że skarżący dowiedzieli się o decyzji objętej wnioskiem o wznowienie postępowania w dniu 23 lutego 2010 r. Z treści przesłanej im decyzji z dnia 12 sierpnia 2009 r. wynika bowiem wyraźnie, że wydana została decyzja ustalająca warunki zabudowy, wskazano także jej datę oraz numer. Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę podziela pogląd, że jednomiesięczny termin do żądania wznowienia postępowania administracyjnego biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się w jakikolwiek sposób o istnieniu decyzji. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji. W pierwszym przypadku chodzi tylko o informację o wydaniu decyzji, w drugim o czynność jej doręczenia. Artykuł 148 § 2 k.p.a. nie wymaga do otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. dopełnienia wymogu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 listopada 2010 r. sygn. akt II OSK 39/10, a także w powołanych tam wyrokach tego Sądu z dnia 10 marca 2006 r. sygn. akt II OSK 622/05, ONSAiWSA 2006, nr 5, poz. 133 i z dnia 7 sierpnia 2008 r. sygn. akt II OSK 931/07, Lex nr 516817). Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 714/08 wskazując, że zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi więc tu o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Jeśli chodzi o tą ostatnią informację, to nie jest tu konieczne, aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia, wystarczy, jeżeli posiadła informację, czego dana decyzja dotyczy. Z kolei w wyroku z dnia 19 sierpnia 2010 r. sygn. akt II OSK 1296/09 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest tożsame z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji. W pierwszym przypadku chodzi tylko o informację o wydaniu decyzji, w drugim o czynność jej doręczenia. Artykuł 148 § 2 k.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. dopełnienia wymogu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Przyjmując więc, że bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę jakiejkolwiek wiadomości o istnieniu decyzji, należy stwierdzić, że w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy wniosek skarżących z dnia 28 kwietnia 2010 r. o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem jednomiesięcznego terminu do jego wniesienia. Bez znaczenia dla wydanego rozstrzygnięcia jest przy tym to, że zakres inwestycyjny określony decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 12 sierpnia 2009 r. różni się nieznacznie od zakresu podanego w kwestionowanej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z dnia 17 listopada 2008 r. Istotne jest bowiem to, że skarżący uzyskali pierwsze informacje o fakcie wydania kwestionowanej już w dniu 23 lutego 2010 r., kiedy to otrzymali kopię decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 12 sierpnia 2009 r. Jak mowa o tym wyżej istotny jest sam fakt wiedzy o wydaniu decyzji a nie o pełnej jej streści. Z tego samego powodu niezasadne są zarzuty skargi co do tego, iż istotne dla nich były parametry przyszłej inwestycji określone decyzją o warunkach zabudowy. O okolicznościach tych mogli dowiedzieć się w zasadzie jedynie otrzymując pełną decyzję. Okoliczność ta jednak nie wpływa na zachowanie terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania, który jak mowa o tym wyżej, liczy się od daty kiedy strona dowiedziała się o wydaniu decyzji a nie o jej pełnej treści. Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. poprzez niezawiadomienie skarżących o możliwości zapoznania się z całością zgromadzonej w sprawie dokumentacji. Skarżący nie wskazali bowiem w jaki sposób to uchybienie wpłynęło na wynik sprawy. Zgodnie natomiast a art. 145 § 1 pkt 1c sąd uwzględnia skargę na decyzję i uchyla decyzję jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania (inne niż dające podstawę do wznowienia postępowania) jeżeli mogły one wpłynąć na wynik sprawy. Nie powiadomienie stron o możliwości zapoznania się z aktami sprawy administracyjnej i wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji jest niewątpliwym uchybieniem procesowym organu administracji, ale stanowiło by podstawę do uchylenia decyzji jedynie w sytuacji, kiedy skarżący wykazał by, że uchybienie to mogło wpłynąć na rozstrzygnięcie lub, że na skutek tego uchybienia nie brała udziału w postępowaniu (przesłanka wznowieniowa). Okoliczności takie jednak w niniejszym postępowaniu nie zachodzą. Podkreślić należy, iż w orzecznictwie sądowym aktualnie dominującym jest pogląd, iż zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek wówczas, gdy strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych i to na stronie stawiającej zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2012 r. II GSK 431/12, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 4 kwietnia 2012 r. II SA/Lu 92/12) Reasumując, stwierdzić zatem należy, że organy orzekające w sprawie wnikliwie rozpatrzyły stan faktyczny sprawy, szczegółowo wyjaśniły motywy, jakimi się kierowały przy rozstrzyganiu sprawy oraz uzasadniły przekonująco swoje decyzje. Fakt, że organ wydał postanowienie o wznowieniu postępowania, a następnie decyzję o jego umorzeniu jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., pomimo tego, że w sytuacji kiedy podanie o wznowienie zostało wniesione po upływie miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. (tak jak w niniejszej sprawie) - organ administracji powinien wydać postanowienie o odmowie wznowienia postępowania - zgodnie z art. 149 § 3 k.p.a. - nie ma decydującego znaczenia. Skutek, jaki wywołują oba te rozstrzygnięcia jest bowiem praktycznie taki sam (zamknięcie drogi do merytorycznego rozpoznawania sprawy). Także z uwagi na fakt, iż organ wcześniej wznowił postępowanie, stwierdzenie na dalszym etapie postępowania, iż istnieje negatywna przesłanka wznowieniowa (niezachowanie przez podmiot domagający się wznowienia terminu do złożenia podania o wznowienie), decyzja o umorzeniu postępowania jest procesowo poprawna. Mając na uwadze powyższe sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd orzekł o oddaleniu skargi.