II SA/Kr 898/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel (spr.) Sędziowie: WSA Jacek Bursa WSA Magda Froncisz Protokolant: specjalista Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2015 r. sprawy ze skargi M. K. i K. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 12 czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości skargę oddala. Prezydent Miasta decyzją z 5 maja 2015 r, na podstawie art. 124 ust. 1a ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz. U. z 2014 póz. 518 ze zm.), art. 108 K.p.a. na wniosek "A" S.A. z siedzibą w W. orzekł: - w punkcie 1 o udzieleniu zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oznaczonej jako działki ewidencyjne o numerach: [...] i [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] stanowiącej współwłasność K. K. i M. K., dla której prowadzona jest księga wieczysta [...] objętej decyzją Prezydenta Miasta z 20 marca 2015 r, Nr [...] o ograniczeniu na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami korzystania z w/w nieruchomości, poprzez zezwolenie "A" S.A. z siedzibą w W. na założenie i przeprowadzenie przewodów elektroenergetycznej linii napowietrznej 110 kV składającej się z trzech przewodów fazowych oraz jednego odgromowego: na działce nr [...] w pasie o szerokości 5 m i długości 82 m od strony zachodniej i 113 m od strony wschodniej, a na działce nr [...] w pasie o szerokości 5 m i długości 90 m od strony zachodniej i 95 m od strony wschodniej o przebiegu zakreślonym kolorem żółtym na mapie ewidencyjnej, która stanowi załącznik do decyzji i jej integralną część - w celu realizacji inwestycji objętej decyzją nr [...] o ustaleniu lokalizacji celu publicznego wydaną przez Prezydenta Miasta w dniu 12 grudnia 2014 r., znak: [...] o nazwie "Budowa elektroenergetycznej linii kablowo- napowietrznej 110 kV relacji [...], stanowiącej linię zasilającą podstację trakcyjną P., przy ul. G. i B. w K., na działkach nr: [...], [...], [...] obr. [...], [...] obr. [...], [...], [...] obr. [...]"; - w punkcie 2 o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ podał, że postępowanie zostało wszczęte na wniosek "A" S.A. z siedzibą w W. z 15 stycznia 2015 r. We wniosku wniesiono o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W piśmie z 30 marca 2015 r. uzupełniono wniosek wskazując, iż przedmiotowa inwestycja będzie realizowana przez "A" na podstawie umowy z 8 maja 2012 r. zawartej z "A" S.A. Rozpoczęcie robót budowlanych obejmujących linię zasilającą do [...] planowane jest w miesiącu maju 2015 r., niezwłocznie po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zakończenie inwestycji budowlanej planowane jest w październiku 2015 r. Aktualnie inwestor posiada na obszarze objętym decyzją o ustaleniu celu publicznego tytuły prawne do dysponowania na cele budowlane dla 22 nieruchomości (63% ogółu). Dla 11 nieruchomości (31%) pozyskiwanie tytułów prawnych jest w zaawansowanym stanie i przewiduje się ich zakończenie w miesiącu kwietniu 2015 r. Dwie nieruchomości (6%), dla których toczy się przedmiotowe postępowanie są jedynymi, dla których inwestor nie pozyskał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Natomiast w piśmie z 16 kwietnia 2015 r. pełnomocnik inwestora wskazał, iż zgodnie z wytycznymi Ministra Rozwoju Regionalnego w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko z 21 czerwca 2011 r. okres kwalifikowania wydatków dla w/w programu kończy się z dniem 31 grudnia 2015 r. Przekroczenie tego terminu spowoduje utratę unijnego dofinansowania, a za wydatek kwalifikowany może być uznany jedynie wydatek faktycznie poniesiony. Organ ustalił, że decyzją z 20 marca 2015 r., N' [...] Prezydent Miasta ograniczył sposób korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działki ewidencyjne nr [...] o pow. 0,4566 ha i nr [...] o pow. 0,2747 obręb [...] jedn. ewid. [...], stanowiącej współwłasność M. K. i K. K. poprzez zezwolenie "A" S.A. z siedzibą w W. na założenie i przeprowadzenie przewodów elektroenergetycznej linii napowietrznej 110 kV składającej się z trzech przewodów fazowych oraz jednego odgromowego: na działce nr [...] w pasie o szerokości 5 m i długości 82 m od strony zachodniej i 113 m od strony wschodniej, a na działce nr [...] w pasie o szerokości 5 m i długości 90 m od strony zachodniej i 95 m od strony wschodniej o przebiegu zakreślonym kolorem żółtym na mapie ewidencyjnej, w celu realizacji inwestycji objętej decyzją nr [...] o ustaleniu lokalizacji celu publicznego wydaną przez Prezydenta Miasta w dniu 12 grudnia 2014 r., znak: [...] o nazwie "Budowa elektroenergetycznej linii kablowo-napowietrznej 110 kV relacji [...], stanowiącej linię zasilającą podstację trakcyjną P., przy ul. G. i B. w K., na działkach nr: [...], [...], [...] obr. [...], [...] obr. [...], [...], [...] obr. [...]". Decyzja z 20 marca 2015 r, Nr [...] nie jest ostateczna z uwagi na złożenie przez zobowiązanych odwołania od w/w decyzji. Organ wskazał, że z informacji umieszczonych na stronie internetowej www.plk-inwestycje.pl wynika, że celem projektu pn. "[...]" jest poprawa warunków przewozu osób i ładunków w połączeniach krajowych i międzynarodowych. Projekt obejmuje swym zakresem m.in. całkowitą wyminę istniejącej sieci trakcyjnej w torach stacyjnych i szlakowych łącznie z przebudową zasilania trakcji i odbiorów nietrakcyjnych. Wartość projektu wynosi 3 829 572 440,6 PLN (netto). Czas realizacji projektu: 2010-2015. Natomiast na stronie internetowej www.matopolskie.pl widnieje informacja, iż kwota dofinansowania unijnego w/w inwestycji wynosi 2 181,00 min PLN (netto). Organ wyjaśnił, że z mocy art. 124 ust. 1a zobowiązany jest - po wydaniu decyzji na podstawie ust. 1 - do wydania decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości objętej decyzją o zezwoleniu, jeżeli decyzja ta nie stała się jeszcze ostateczna albo w wyniku złożenia od niej odwołania wydana została decyzja przez organ odwoławczy, która została zaskarżona do sądu administracyjnego. Wydanie zezwolenia na podstawie w/w przepisu i nadanie mu rygoru natychmiastowej wykonalności jest obligatoryjne. Obligatoryjność ta zależy jednak od zaistnienia okoliczności określonych w tym przepisie i dlatego też wnioskodawca musi wykazać zaistnienie tych okoliczności, a organ orzekający musi ocenić realność ich zaistnienia. W decyzji o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości organ orzekający zobowiązany jest wykazać, jaka jest przyczyna wydania zezwolenia i jakie miałoby skutki zaniechanie wydania tego zezwolenia. Niezwłoczność zajęcia nieruchomości dyktowana jest intencją uniknięcia sytuacji, w której zwłoka w zajęciu nieruchomości uniemożliwiłaby realizację celu publicznego. W tej sytuacji w/w zezwolenie może być zatem wydane tylko wtedy, gdy bez niezwłocznego rozpoczęcia realizacji celu publicznego cel ten w ogóle nie mógłby być już zrealizowany. Przepis art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami został dodany na mocy art. 1 pkt 7a ustawy z 5 listopada 2009 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw i jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy w omawianym przepisie "rozszerzono katalog przesłanek uprawniających do wydania decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości o przypadki uzasadnione interesem gospodarczym, ponieważ sytuacja ta nie jest objęta art. 108 kpa, a jest niezmiernie ważna z punktu widzenia np. inwestycji finansowanych ze środków unijnych". W tej sytuacji organ uznał, że zamiarem ustawodawcy było wprowadzenie do ustawy o gospodarce nieruchomościami możliwości wydania decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości na wniosek inwestora realizującego inwestycję celu publicznego z uwagi na ważny interes gospodarczy wynikający z zaangażowania w realizowany projekt funduszy publicznych pochodzących w szczególności ze środków unijnych. Tak też przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 13 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 88/13. Z kolei zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 lipca 2010 r., sygn. II OSK 1134/09 przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności nie mogą być interpretowane rozszerzające. Odwołując się do pojęcia "niezbędności" niezwłocznego działania, ustawodawca uznaje, że może to nastąpić wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1 k.p.a. Zagrożenie to musi mieć realny charakter i nie może być tylko prawdopodobne, a okoliczność ta musi być uwidoczniona w uzasadnieniu postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. Organ podkreślił, że inwestycja objęta decyzją nr [...] jest elementem większego założenia inwestycyjnego pn. "[...]" współfinansowanego w znacznej części przez Unię Europejską ze środków Funduszu Spójności w ramach Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko. Powyższa inwestycja powinna być zakończona i rozliczona do 31 grudnia 2015 r. Przekroczenie tego terminu spowoduje utratę unijnego dofinansowania. Aby zakończyć wykonanie przedmiotowej inwestycji w planowanym terminie wnioskodawca planuje rozpoczęcie robót budowlanych w miesiącu maju 2015 r., niezwłocznie po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W tej sytuacji brak rozpoczęcia przez wnioskodawcę robót budowlanych w celu realizacji inwestycji objętej decyzją nr [...] w planowanym terminie może uniemożliwić realizację celu publicznego określonego w w/w decyzji, a tym samym może uniemożliwić realizację inwestycji poprzez utratę unijnego dofinansowania. Utrata unijnego dofinansowania stanowi ważny interes gospodarczy w rozumieniu art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ponadto niewątpliwie realizacja w/w inwestycji leży w interesie społecznym w rozumieniu art. 108 K.p.a. Odwołanie od decyzji złożyli M. K. i K. K., domagając się uchylenia w całości w/w decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ l-ej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucili, że wnioskodawca nie przeprowadził wymaganych art. 124 ust. 3 ugn rzeczywistych rokowań z właścicielami przedmiotowej nieruchomości w przedmiocie uzyskania ich zgody na przeprowadzenie w/w linii, w szczególności nie złożył im żadnej oferty. Próby rozmów, ale bez żadnych konkretnych propozycji ze strony inwestora z właścicielami, prowadzone przez projektanta w/w inwestycji podjęte były już w połowie 2013 r., podczas gdy decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego nr [...] została wydana przez Prezydenta Miasta dopiero w dniu 12 grudnia 2014r. (a więc ostateczna była najwcześniej w m - cu styczniu 2015 r.) czyli te próby były o ok. półtora roku przedwczesne. Wniosek o nabycie przez inwestora w całości w/w działek, zgłoszony przez pełnomocnika właścicieli na spotkaniu w dniu 13 grudnia 2013r. a powtórzony przez niego w trakcie rozprawy administracyjnej w dniu 5 marca 2015 r. wypełniał i nadal wypełnia dyspozycję art. 124 ust.5 ugn jednakże inwestor jak i Prezydent m. K. w zaskarżonej decyzji w ogóle nie odniósł się do niego. Ponadto inwestor i organ l-ej instancji w ogóle nie uwzględnili faktu, iż zachodnią stroną w/w nieruchomości przebiega już co najmniej od kilkudziesięciu lat napowietrzna linia wysokiego napięcia 220 kV, oczywiście zbudowana bez jakiegokolwiek załatwienia spraw własnościowych. Wojewoda decyzją z 12 czerwca 2015 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji podniósł, że konstrukcja przepisów art. 124 ust. 1 i 1a u.g.n. powoduje, że - jak wskazuje się w doktrynie prawa - są dwie decyzje - pierwotną (wywłaszczeniową lub zezwalającą na wejście na teren nieruchomości i dokonywanie tam określonych prac) oraz kolejną (pozwalającą na niezwłoczne zajęcie nieruchomości), której nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Jest to sytuacja analogiczna do konstrukcji określonej w art. 122 ust. 1 u.g.n., a zatem zasadnym jest powołanie się w tej sytuacji na wydany na gruncie obu ww. przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 sierpnia 2011 r, sygn. akt II OSK 1253/10, w którym sąd ten wskazał, iż: "decyzja oparta o przepis art. 122 ust. 1 lub ust. 3 u.g.n. nie ma samodzielnego bytu prawnego i zależy od istnienia wcześniejszej decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości albo decyzji wydanej na podstawie art. 124 lub 124a u.g.n." Analizując spełnienie przesłanek uzasadniających wydanie decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości organ odwoławczy wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana na wniosek inwestora, "A" S.A. z siedzibą w W.. Została poprzedzona wydaną w przedmiotowej sprawie - na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. - decyzją Prezydenta Miasta z 20 marca 2015 r., orzekającą m.in. o ograniczeniu sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości. Decyzja Prezydenta Miasta z 20 marca 2015 r. została utrzymana w mocy ostateczną decyzją Wojewody z 12 czerwca 2015 r., znak [...]. Ponadto przedmiotowa inwestycja jest inwestycją celu publicznego, która -jak wynika z oświadczenia wnioskodawcy oraz informacji zamieszczonych na stronach internetowych: Województwa (www.matopolskie.pl) oraz Portalu Funduszy Europejskich (www.funduszeeuropeiskie.gov.pl) - stanowi część projektu pn.: "[...]", realizowanego w latach 2010-2015 i znajduje się na liście beneficjentów Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko (POliŚ 7.1-30). Przedmiotowa inwestycja winna zostać ukończona w terminie do 31 grudnia 2015 r. pod rygorem utraty dofinansowania ze środków Unii Europejskiej. Organ wyjaśnił, że przepis art. 124 ust. 1a u.g.n. jest przepisem szczególnym w stosunku do przepisu art. 108 § 1 k.p.a., bowiem wprowadza samodzielną, nieznaną kodeksowej regulacji przesłankę "ważnego interesu gospodarczego". Odwołując się do uzasadnienia projektu nowelizacji, którą dodano art. 124 1 a u.g.n. (cytowanego przez organ l instancji), organ wskazał, że zamiarem ustawodawcy było wprowadzenie do ustawy o gospodarce nieruchomościami przepisu stanowiącego podstawę prawną dla wydania decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości na wniosek inwestora realizującego inwestycję celu publicznego - z uwagi na "ważny interes gospodarczy" wynikający z zaangażowania w realizowany projekt funduszy publicznych, pochodzących w szczególności ze środków unijnych. W związku z powyższym realizacja inwestycji z zaangażowaniem środków pochodzących z Unii Europejskiej, spełnia przesłankę ważnego interesu społecznego oraz ważnego interesu gospodarczego. Pozyskane środki z Funduszu Spójności Unii Europejskiej należą do środków publicznych w rozumieniu art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r., Nr 157, póz. 1240, ze zim.). Dla poparcia swojego stanowiska organ odwołał się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 23 kwietnia 2013 r, sygn. akt II SA/Kr 69/13, wyroku WSA w Krakowie z 13 marca 2014 r, sygn. akt II SA/Kr 88/13). W stwierdzonym stanie faktycznym i prawnym przedmiotowej sprawy organ l instancji zobligowany był do udzielenia wnioskodawcy zezwolenia, o którym mowa w art. 124 ust. 1a u.g.n. Niezwłoczne wykonanie prac objętych zezwoleniem udzielonym w decyzji Prezydenta Miasta z 20 marca 2015 r. jest uzasadnione ważnym interesem gospodarczym oraz ważnym interesem społecznym, bowiem pozyskane na ten cel środki z Funduszu Spójności Unii Europejskiej należą do środków publicznych, których utrata oraz dalsze konsekwencje nieterminowego wykonania inwestycji (czy nawet opóźnienia w przystąpieniu do jej realizacji) godziłby we wskazane dobra prawne. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, iż kwestie w nim poruszone pozostają poza zakresem sprawy. M. K. i K. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody, domagając się jej uchylenia, jak i poprzedzającej ją decyzji organu l instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, jak również łącznego rozpoznania skarg na decyzje z 12 czerwca 2015 r, znak: [...] (zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości) oraz [...] (ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości). Zaskarżonej decyzji zarzucono rażące naruszenie prawa w szczególności art. 124 ust. 3 o gospodarce nieruchomościami i pominięcie istotnych okoliczności faktycznych podniesionych w odwołaniu tj. istnienie od kilkudziesięciu lat na działkach skarżących napowietrznej linii wysokiego napięcia 220 kV. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że do sądu administracyjnego została wniesiona skarga na decyzję Wojewody z 12 czerwca 2015 r, znak: [...]. o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Uwzględnienie tej skargi spowoduje utratę racji bytu zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w decyzji. mieniu skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi ( Dz. U.z 2012 r., póz. 270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do dyspozycji z art. 134 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie z punktu widzenia kryterium legalności jest zaskarżona decyzja Wojewody z 12 czerwca 2015 r., która utrzymała w mocy decyzję Prezydenta M. - wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej - z 5 maja 2015 r. udzielającą na wniosek "A" S.A. z siedzibą w W. zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oznaczonej jako działki ewidencyjne o numerach: [...] i [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] stanowiącej współwłasność K. K. i M. K. objętej decyzją Prezydenta Miasta z 20 marca 2015 r., Nr [...] o ograniczeniu na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami korzystania z w/w nieruchomości, poprzez zezwolenie "A" S.A. z siedzibą w W. na założenie i przeprowadzenie przewodów elektroenergetycznej linii napowietrznej 110 kV składającej się z trzech przewodów fazowych oraz jednego odgromowego: na działce nr [...] w pasie o szerokości 5 m i długości 82 m od strony zachodniej i 113 m od strony wschodniej, a na działce nr [...] w pasie o szerokości 5 m i długości 90 m od strony zachodniej i 95 m od strony wschodniej o przebiegu zakreślonym kolorem żółtym na mapie ewidencyjnej, która stanowi załącznik do decyzji i jej integralną część - w celu realizacji inwestycji objętej decyzją nr [...] o ustaleniu lokalizacji celu publicznego wydaną przez Prezydenta Miasta w dniu 12 grudnia 2014 r, znak: [...] o nazwie "Budowa elektroenergetycznej linii kablowo-napowietrznej 110 kV relacji [...], stanowiącej linię zasilającą podstację trakcyjną [...], przy ul. G. i B. w K., na działkach nr: [...], [...], [...] obr. [...], [...] obr. [...], [...], [...] obr. [...]. Decyzji tej organ l instancji nadał rygor natychmiastowej wykonalności. Materialnoprawną podstawę dla obu ww. decyzji stanowiły przepisy ustawy z 21. 08. 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r. póz. 518, zwanj dalej u.g.n.), w tym przepis art. 124 ust. 1a wzw. z art. 124 ust. 1. Przepis art. 124 ust. 1 u.g.n. stanowi, że: starosta wykonujący zadania z zakresu adm. rządowej może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z przepisem art. 124 ust. 1a u.g.n. w przypadkach określonych w art. 108 kpa lub w uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Odnosząc powyższe uregulowania prawa do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy należy wskazać, że w ocenie Sądu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo dawałoby podstawę do wznowienia postępowania, natomiast organy obu instancji ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane z rozpoznawaną sprawą, zastosowały prawidłową podstawę prawną, a także uzasadniły swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 kpa. Stosownie do dokumentów przedłożonych do akt administracyjnych sprawy i treści pism procesowych stron ustalono, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu l instancji zostały wydane po uprzednim wydaniu przez Prezydenta M. decyzji z 20 marca 2015 r. znak: [...] na wniosek "A" S.A. z s. w W., którą orzeczono na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. o ograniczeniu korzystania z przedmiotowej nieruchomości oznaczonej jako działka ewid. nr [...] i [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] stanowiącej współwłasność K. K. i M. K.. Powyższe ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości związane było z udzieleniem "A" S.A. z s. w W. zezwolenia na założenie i przeprowadzenie przewodów elektroenergetycznej linii napowietrznej 110 kV składającej się z trzech przewodów fazowych oraz jednego odgromowego: na działce nr [...] w pasie o szerokości 5 m i długości 82 m od strony zachodniej i 113 m od strony wschodniej, a na działce nr [...] w pasie o szerokości 5 m i długości 90 m od strony zachodniej i 95 m od strony wschodniej o przebiegu zakreślonym kolorem żółtym na mapie ewidencyjnej, która stanowi załącznik do decyzji i jej integralną część - w celu realizacji inwestycji objętej decyzją nr [...] o ustaleniu lokalizacji celu publicznego wydaną przez Prezydenta Miasta w dniu 12 grudnia 2014 r., znak: [...] o nazwie "Budowa elektroenergetycznej linii kablowo-napowietrznej 110 kV relacji [...], stanowiącej linię zasilającą podstację trakcyjną P., przy ul. G. i B. w K., na działkach nr: [...], [...], [...], [...] obr. [...], [...] obr. [...], [...], [...] obr. [...]. Powyższa decyzja Prezydenta M. w 20 marca 2015 r. była przedmiotem rozpoznania przez Wojewodę w dniu 12 czerwca 2015 r. znak: [...] i stała się ostateczna. W tym miejscu należy wskazać, że w niniejszej sprawie przedmiotem oceny legalności jest decyzja zezwalająca na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...] i [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] stosownie do treści art. 124 ust. 1a u.g.n. Należy podkreślić, że ustawodawca w cyt. przepisie art. 124 ust. 1a przesądził o obligatoryjnym wydaniu decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości oraz nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, w sytuacji gdy spełnione zostały przesłanki, o których mowa w tym przepisie. O ile zostały one spełnione - wskazany organ udziela w drodze decyzji, zezwolenia, a decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Organ zobowiązany jest do wydania decyzji na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny w przypadkach określonych w art. 108 k.p.a. lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym (art. 124 ust. 1a). Zgodnie z art. 108 kpa decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. W ocenie Sądu, z przesłanek wskazanych w art. 108 kpa do rozważenia w niniejszej sprawie wchodzi w rachubę przede wszystkim inny interes społeczny ewentualnie wyjątkowo ważny interes strony, natomiast przepis art. 124 ust. 1 a zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości uzasadnia wskazując na ważny interes gospodarczy (por. wyrok WSA w Białymstoku z 23 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 771/11, wyrok 20.01. 2015 r, sygn. akt II SA/Bk 994/14). W ocenie Sądu, organy obu instancji prawidłowo wykazały zatem, że wniosek "A" S.A. z s. w W. o zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest zasadny, a wydanie zaskarżonych decyzji było uzasadnione ważnym interesem gospodarczym a także interesem społecznym. Przedmiotowa inwestycja ma bowiem zasilić podstację trakcyjną [...], przy ul. G. i B. w K. i jest realizowana w ramach większego założenia inwestycyjnego pn. "[...]" współfinansowanego w znacznej części przez Unię Europejską ze środków Funduszu Spójności w ramach Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko. Powyższa inwestycja powinna być zakończona i rozliczona do 31 grudnia 2015 r. Przekroczenie tego terminu spowoduje utratę unijnego dofinansowania. W konsekwencji nie mógł zostać uwzględniony zarzut skargi, w którym wskazano na rażące naruszenie prawa, w tym poprzez naruszenie art. 124 ust.3 u.g.n., a to ze względu na to, że ww. przepis dotyczy rokowań z właścicielem o uzyskanie zgody na wykonanie prac o których mowa w ust. 1 (...) nie zaś decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości. Dla rozpatrywanej sprawy nie ma również znaczenia, że na terenie przedmiotowej nieruchomości - jak wskazują skarżący -istnienie od kilkudziesięciu lat napowietrznej linii wysokiego napięcia 220 kV, która "zbudowana bez jakiegokolwiek załatwienia spraw własnościowych, gdyż powyższa kwestia nie ma związku z rozpoznawaną sprawą. Nadto nie zasługuje na uwzględnienie zarzut podniesiony przez K. K. na rozprawie w dniu 30 października 2014 r., że realizacja inwestycji spowoduje, iż obie działki staną się bezużyteczne ponieważ nie odnosi się on do regulacji przewidzianej w art. 124 ust. 1a u.g.n. i przez to pozostaje bez wpływu na zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję. Konkludując trzeba wskazać, że w sytuacji gdy podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami obu instancji zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i prawidłowy, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie i zastosowano właściwe przepisy prawa - na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.