II SA/Kr 913/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie : WSA Paweł Darmoń (spr.) WSA Iwona Niżnik-Dobosz Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2017 r. sprawy ze skargi S. T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 25 maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 25 kwietnia 2016 r. nr [...] Postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2016r, znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku S.T. o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Wójta Gminy G. z dnia 29 grudnia 2015 r. (znak: [...] ) zezwalającej na usunięcie opisanych w tej decyzji drzew gatunku wierzba w ilości 14 szt., rosnących na działce ewid. nr [...], położonej w miejscowości R. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium wyjaśniło, że aby mogło zostać skutecznie wszczęte postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji, a zwłaszcza, aby postępowanie to mogło zostać zakończone wydaniem orzeczenia merytorycznego, w postępowaniu tym musi zostać m.in. wykazane, iż podmiot, który złożył wniosek posiada przymiot strony w rozumieniu art. 28 K.p.a. O tym, czy określonemu podmiotowi przysługują uprawnienia strony, a więc czy ma on interes prawny w rozstrzygnięciu danej sprawy, przesądzają przepisy prawa materialnego, z których wynikają dla tego podmiotu określone prawa lub obowiązki. Dla uzyskania przymiotu strony konieczne jest obiektywne istnienie po stronie podmiotu żądającego wszczęcia postępowania lub udziału w postępowaniu, interesu prawnego lub obowiązku, regulowanego przepisami prawa materialnego. Istotę interesu prawnego, jako kryterium uzyskania legitymacji procesowej w postępowaniu administracyjnym sformułował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 lutego 1984 r. (sygn. akt: I SA 1748/83) stwierdzając, że mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Od tak pojmowanego interesu prawnego trzeba odróżnić interes faktyczny, to jest stan, w którym obywatel wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającego stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji. W takim wypadku obywatelowi nie przysługują atrybuty strony w postępowaniu administracyjnym, (zob. E. Smoktunowicz, Orzecznictwo Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego. "Justitia", Warszawa 1994). W stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy Kolegium stwierdziło, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy G. z dnia 29 grudnia 2015 r., znak: [...] zezwalającej M.K. na usunięcie wskazanych w tej decyzji 14 sztuk drzew gat. wierzba, rosnących na działce nr [...] , położonej w miejscowości R. złożony został przez S.T. , która nie była stroną w postępowaniu zakończonym wydaniem kwestionowanej decyzji i decyzja ta nie została jej doręczona. Zatem celowym i koniecznym było w pierwszej kolejności zbadanie, czy wnioskodawcy przysługuje legitymacja do skutecznego wzruszenia decyzji. W dalszej części uzasadnienia kwestionowanego postanowienia Kolegium przypomniało, że materialną podstawą prawną kwestionowanej odwołaniem decyzji były przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2015r., póz. 1651 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", w szczególności zaś art. 83 tej ustawy. Przy uwzględnieniu powyższego stwierdzono, że stroną postępowania w przedmiocie wydania zezwolenia na usunięcie drzewa z nieruchomości, prowadzonego w trybie art. 83 ustawy, jest tylko osoba mogąca wystąpić o wydanie takiego zezwolenia, a więc posiadacz nieruchomości, na której rosną drzewa lub jej właściciel. Tylko te podmioty mają bowiem interes prawny, w rozumieniu art. 28 k.p.a., w toczącym się postępowaniu. Interesu takiego nie posiadają zatem inne osoby lub podmioty nie będące jednocześnie posiadaczami lub właścicielami (współwłaścicielami) danej nieruchomości. W konsekwencji osoby takie nie mogą być uznane za strony postępowania prowadzonego na podstawie art. 83 ustawy. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że granica pomiędzy działkami ew. nr [...] i nr [...] nie jest sporna, również kwestia umiejscowienia wnioskowanych do wycięcia drzew na działce ew. nr [...] nie budzi wątpliwości. W związku z tym wnioskodawczyni nie jest ani posiadaczem nieruchomości, na której rosną drzewa objęte kwestionowaną decyzją, ani jej właścicielem, zatem nie przysługuje jej legitymacja do skutecznego wzruszenia decyzji Wójta Gminy G. Zdaniem Kolegium wnioskodawczyni S.T. nie może skutecznie żądać wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy G. z dnia 29 grudnia 2015 r., znak:[...] . Natomiast fakt uznania przez organ, że postępowanie w celu stwierdzenia nieważności nie może zostać wszczęte, powoduje wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia tego postępowania i nie prowadzi do badania przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. (wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2010 r., sygn. akt I OSK 1082/09, lex nr 594881). S.T. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zaskarżonemu postanowieniu S.T. zarzuciła: ← błędne zastosowanie art. 61a, art. 123 i art. 157 § 1 K.p.a. , w sytuacji gdy brak było podstaw do wydania takiego postanowienia ← naruszenie przepisów postępowania art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. poprzez błędne ustalenie, że granica miedzy działkami ew. nr [...] i nr [...] nie jest sporna ← naruszenie art. 6, art. 7, art.8, art. 77 § 1, 80, art. 157 § 3 K.p.a. poprzez nierozpatrzenie przesłanek stwierdzenia nieważności w zakresie, który przekraczałby okoliczności podane we wniosku. Wnioskodawczyni domagała się uchylenia postanowienia i wszczęcia postępowania co do przesłanek stwierdzenia nieważności. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. postanowieniem z dnia 25 maja 2016r., znak [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 61a i art. 126 oraz art. 157, a także art. 144 ustawy z dnia 14.06.1960r. kpa (tj. Dz. U. z 2013r., póz. 267 ze zm.) utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Uzasadniając to rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe i nie ma podstaw do jego uchylenia. Podkreślono, iż aby mogło zostać skutecznie wszczęte postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji, a zwłaszcza, aby postępowanie to mogło zostać zakończone wydaniem orzeczenia merytorycznego, w postępowaniu tym musi zostać m.in. wykazane, iż podmiot, który złożył wniosek posiada przymiot strony. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji jest wprawdzie postępowaniem odrębnym od postępowania zakończonego wydaniem decyzji, o której legalności ma orzec organ nadzoru, ale dotyczy tego samego stosunku materialnoprawnego co decyzja wydana w postępowaniu zwykłym. Co do zasady, krąg osób będących stronami w postępowaniu prowadzonym w trybie zwykłym pokrywa się z kręgiem osób będących stronami w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzwyczajnym z tego właśnie powodu, że u podstaw postępowania nadzwyczajnego leży decyzja wydana w trybie zwykłym, a zatem i stosunek materialnoprawny nią ukształtowany. Z treści art. 83 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, będącego podstawą materialnoprawną decyzji, której stwierdzenia nieważności domaga się wnioskodawczyni jednoznacznie wynika, że zasadą jest, że postępowanie w sprawie zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości wszczynane jest na wniosek posiadacza nieruchomości za zgodą właściciela tej nieruchomości lub właściciela urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 K.c. - jeżeli drzewa lub krzewy zagrażają funkcjonowaniu tych urządzeń. Odstępstwem od wymogu uzyskania zgody właściciela nieruchomości są sytuacje, w których wniosek taki został złożony przez spółdzielnię mieszkaniową, wspólnotę mieszkaniową, zarządcę nieruchomości będącej własnością Skarbu Państwa. (art. 83 ust. 2). Zgoda właściciela nieruchomości, o której mowa w ust. 1 pkt 1, nie jest wymagana także w przypadku wniosku złożonego przez użytkownika wieczystego lub posiadacza nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym, niebędących podmiotem, o którym mowa w ust. 2 (art. 83 ust. 3). Przepis art. 83 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody określa, więc zarówno krąg podmiotów uprawnionych do złożenia tego rodzaju wniosku i zainicjowania postępowania administracyjnego w sprawie zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów, jak również krąg stron tego postępowania, tj. tych, którym przysługuje interes prawny w rozumieniu art. 28 K.p.a. Zatem stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interesu takiego nie posiada natomiast właściciel nieruchomości sąsiedniej, dlatego nie jest on stroną postępowania prowadzonego na podstawie art. 83 ustawy o ochronie przyrody. Podmiot, który nie jest posiadaczem, ani właścicielem nieruchomości, której dotyczy wniosek o wydanie zezwolenia na usunięcie drzew, nie może być stroną postępowania w przedmiocie wydania tego zezwolenia. Zdaniem Kolegium jest poza sporem, że składająca wniosek nie legitymuje się żadnym tytułem prawnym do działki nr [...] położonej w R. , której dotyczy decyzja Wójta Gminy G. z dnia 29 grudnia 2015 r., znak: [...]. Wnioskodawczyni jest natomiast właścicielką działki sąsiedniej. W ocenie Kolegium decyzja o zezwoleniu na wycinkę drzew na nieruchomości sąsiedniej nie rodzi dla wnioskodawcy żadnych praw, ani obowiązków, ani też nie wpływa na sferę jej uprawnień do korzystania z własnej nieruchomości, czy też na stosunki sąsiedzkie (art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego). Twierdzenia wnioskodawczyni, że granica jest sporna i toczy się postępowanie rozgraniczeniowe w zestawieniu z twierdzeniami organu, iż nie toczy się postępowanie rozgraniczeniowe, nie tworzą po jej stronie interesu prawnego, którego istnienie stanowi kryterium uzyskania legitymacji procesowej w postępowaniu administracyjnym. Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji następuje wówczas, gdy żądanie zostało wniesione przez podmiot nie będący stroną w sprawie, albo gdy z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może zostać wszczęte np. gdy żądanie wniosła strona nie mająca zdolności do czynności prawnych bądź też nie istnieje decyzja, której ważność należy poddać ocenie. Odmowa ta zatem może i musi nastąpić w sytuacji, gdy żądanie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji złożyła osoba, która nie ma w sprawie interesu prawnego, a jedynie ewentualnie interes faktyczny. Stąd postanowienie takie nie może odnosić do wyjaśnienia kwestii, czy przyczyny nieważności rzeczywiście miały miejsce, gdyż to powinno być wyjaśnione w ewentualnym dalszym postępowaniu (por. wyrok NSA z dnia 13 marca 2008 r., I OSK 449/07, LEX nr 505393). W odpowiedzi na zarzut wnioskodawczyni dotyczący nierozpatrzenia przesłanek stwierdzenia nieważności, tut. Kolegium wyjaśniło, że badanie, czy przyczyny nieważności rzeczywiście miały miejsce może być wyłącznie przeprowadzone w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji. Postępowanie wyjaśniające, jakie organ przeprowadza w pierwszej fazie nie może dotyczyć kwestii, czy przyczyny nieważności rzeczywiście miały miejsce, gdyż kwestie zaistnienia przyczyn nieważności winny być wyjaśnione w dalszym postępowaniu, tj. przy udziale wszystkich jego stron (por. wyrok WSA w Krakowie z 28 czerwca 2013 r., II SA/Kr 358/13, LEX nr 1327980). Podstawą materialno-prawną postanowienia jest art. 61a § 1 k.p.a., z treści którego wynikają dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Jedną z nich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną, a drugą przesłanką jest zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania, przy czym przyczyny te nie zostały w ustawie skonkretyzowane. Na skutek odmowy wszczęcia postępowania, organ nie prowadzi postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy, co do jej istoty. W postanowieniu wydanym w trybie art. 61a § 1 k.p.a. organ nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania. Instytucja odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego kończy się bowiem aktem formalnym, a nie merytorycznym. Opisane wyżej postanowienie zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie S.T. , zarzucając mu: 1. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 126, 144 K.p.a w mocy zaskarżonego postanowienia organu 1 instancji przesłanek do takiego orzeczenia, 2. błędne zastosowanie art. 61a, art. 123 i art. 157 § 1 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sytuacji gdy brak było podstawy do wydania takiego postanowienia, tj. S.T. ma przymiot strony w postępowaniu z ustawy o ochronie przyrody. 3 naruszenie przepisów postępowania art. 7, 8, 77 § 1. 80 K.p.a. poprzez błędne ustalenie, że granica między działkami ew. nr [...] i nr [...] nie jest sporna, również kwestia umiejscowienia wnioskowanych do wycięcia drzew na działce ew. nr [...] nie budzi wątpliwości, podczas gdy granica jest sporna (toczy się postępowanie rozgraniczeniowa) i umiejscowienie drzew przekracza granicę ewidencyjną, 4. naruszenie art 6, 7, 8 80, 77, 80 i art. 157 § 3 K.p.a. poprzez nierozpatrzenie przesłanek stwierdzenia nieważności w zakresie, który przekraczałby okoliczności podane we wniosku (brak urządzeń przesyłowych, brak zagrożenia bezpieczeństwa ludzi), które to przesłanki nasuwają się, jako oczywiste po zapoznaniu z uzasadnieniem decyzji o wycięciu, 5. naruszenie art. 107 § 3 w zw. z art. 7, 15, 77 § 1 i 80 K.p.a. poprzez brak ponownego rozpoznania całości sprawy, z ograniczeniem się do przytoczenia w całości uzasadnienia faktycznego i prawnego postanowienia organu l instancji. Na podstawie tych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia organu I instancji oraz przekazanie sprawy Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w N. do ponownego rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. wniosło o oddalenie skargi i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy). Skarga jest zasadna, bowiem zaskarżone postanowienie wraz z poprzedzającym go postanowieniem tego samego organu są wadliwe i podlegają uchyleniu. Stosownie do art. 157 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, ze zm.) postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Zgodnie z art. 61 a § 1 kpa – gdy żądanie o którym w art. 61 ( wszczęcia postępowania) zostało wniesione przez osobę niebędącą strona lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym nakierowanym na ustalenie czy kwestionowana decyzja dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Skarżąca jest przekonana, że to do niej powinna być skierowana decyzja Wójta Gminy G. zezwalająca na usunięcie 14 wierzb z dnia 29 grudnia 2015, [...] jako właścicielki działki nr [...] na której faktycznie posadowione były drzewa i w tym upatruje legitymacji do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Twierdzi również, że nie było podstaw do wydania decyzji zezwalającej na usunięcie drzew. W tych okolicznościach skarżąca, pomimo że nie była stroną postępowania, w wyniku którego zapadła decyzja z dnia 29 grudnia 2015 r może mieć legitymację do żądania wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, bowiem twierdzi że decyzja ta bezpośrednio a także jej skutki dotyczą interesu prawnego lub obowiązku ( art. 28 kpa) skarżącej. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymagało, więc ustalenia przez organ związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawą a sytuacją prawną skarżącej. Istotne było ustalenie czy wydanie decyzji z dnia 29 grudnia 2015 r zezwalającej na usunięcie drzew mogło mieć wpływ na sytuację prawną skarżącej w zakresie prawa materialnego, jako właścicielki nieruchomości objętej działką nr [...] . Stosownie do utrwalonego orzecznictwa sadowoadministracyjnego interes prawny powinien być bezpośredni, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych. Z tych względów krąg stron postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej na podstawie art. 83 ust 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2015r., póz. 1651 ze zm.), wbrew twierdzeniom organu może być szerszy. Może bowiem okazać się że osoba która nie brała udziału w postępowaniu zakończonym pierwotną decyzją powinna być jego stroną w rozumieniu art. 28 kpa w postępowaniu nieważnościowym. Okoliczność ta wymaga jednak głębszego zbadania. Zgromadzony dotychczas materiał dowodowy nie jest wyczerpujący i nie został rozpatrzony przez organ zgodnie z art. 7 i art. 77 § 1 kpa. W szczególności wbrew twierdzeniu organu zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na stwierdzenie, że granica pomiędzy działkami ew. nr [...] i nr [...] nie jest sporna , a kwestia umiejscowienia wnioskowanych do wycięcia drzew na działce ew. nr [...] nie budzi wątpliwości. Skarżąca konsekwentnie twierdzi że istnieje spór co do przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] (własność skarżącej) i [...] ( własność M.K. ) a postępowanie rozgraniczeniowe [...] toczy się przed Wójtem Gminy G. Na istotne braki i wątpliwości związane z zebranym materiałem dowodowym zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w prawomocnym wyroku z dnia 21 lipca 2016 r sygn. akt II SA/Kr 571/16 rozpoznając sprawę ze skargi S.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 14 marca 2016 r w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. W uzasadnieniu tego wyroku trafnie wytknięto uchybienia, które dostrzega również skład rozpoznający niniejszą sprawę W aktach sprawy zakończonej decyzją Wójta Gminy G. z dnia 29 grudnia 2015 r znajduje się wyłącznie zdjęcie z portalu geoportal ( k – [...] ), na którym ręcznie nakreślono prawdopodobnie położenie drzew, ale nie zostało to opisane i sporządzone przez uprawnioną osobę. Z protokołu oględzin ( k - [...] ) nie wynika gdzie dokładnie rosły drzewa objęte decyzją i czy znajdowały się przy samej granicy. Obowiązkiem organu było dokładne ustalenie czy wnioskowane do wycinki drzewa rosną na działce wnioskodawcy. Decyzja o rozgraniczeniu z mapą uzupełniającą ( k – [...] dowodzi jedynie o przebiegu granic a nie położeniu drzew przeznaczonych do wycinki. W aktach takich dowodów brakuje. Rozpoznając sprawę ponownie organ przeprowadzi dodatkowe postępowanie wyjaśniające na okoliczność gdzie dokładnie znajdowały się drzewa objęte decyzją, względem prawnego przebiegu granic, w jakiej części i której działki, czy prowadzone jest postępowanie rozgraniczeniowe. Dopiero wtedy Kolegium wypowie się czy S.T. przysługiwał przymiot strony w prowadzonym i zakończonym decyzją postępowaniu dotyczącym zezwolenia na usuniecie drzew a w konsekwencji czy okoliczność ta może prowadzić do stwierdzenia nieważności tej decyzji. Zaskarżone postanowienie wraz z poprzedzającym są wadliwe również z tego względu, że organ nie zajął stanowiska i w ogóle nie rozważał czy decyzja z dnia 29 grudnia 2015 r nie jest dotknięta wadą, którą należałoby wziąć pod uwagę wszczynając z urzędu postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji ( art. 157 § 2 kpa). Decyzja Wójta Gminy G. z dnia 29 grudnia 2015 r wydana została, bowiem jak wynika z jej uzasadnienia usuwane wierzby w ilości 14 zagrażają bezpieczeństwu ludzi lub mienia w istniejących obiektach budowlanych lub funkcjonowaniu urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 kc.(art. 86 ust 1 pkt 4 ustawy o ochronie przyrody), obumarły lub nie rokują szans na przeżycie z przyczyn niezależnych od posiadacza nieruchomości ( art. 86 ust 1 pkt 10 ustawy o ochronie przyrody). Skarżąca w skardze zarzuca że mogą zachodzić przesłanki stwierdzenia nieważności niewskazane wcześniej przez stronę bowiem " na miejscu brak urządzeń przesyłowych i brak zagrożenia bezpieczeństwa ludzi,... Rura gazowa jest wzdłuż drogi asfaltowej przed domami wnioskodawcy i P. K . Drzewa to dzikie wierzby. Nikomu nie zagrażają." Wszystkie naprowadzone motywy sprawiły, że orzeczono jak w sentencji wyroku na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.)