II SA/Kr 961/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Andrzej Niecikowski Sędziowie: WSA Aldona Gąsecka- Duda WSA Barbara Pasternak (spr.) Protokolant: Beata Stefańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2009 r. sprawy ze skargi K.M. na decyzję [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 25 marca 2009 r. nr [....] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. decyzją z dnia [...] grudnia 2008r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 80 ust. 2, pkt 1 i art. 49 b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118)) oraz art. 104 kpa, nakazał K.M. rozbiórkę ogrodzenia wybudowanego na działce nr-1 w miejscowości W. , od strony ulicy S. w W. oznaczonej jako działka nr 2 . W uzasadnieniu organ l instancji podał, że w związku z zawiadomieniem dokonanym przez Z.M. organ w dniu 29 października 2008r. przeprowadził oględziny, podczas których stwierdził, że na działce 1 w W. od strony ulicy S. , znajduje się ogrodzenie w budowie. Od strony ulicy S. wykonane jest 10 słupków murowanych o wymiarach 27 x 25 cm oraz murowany cokół o wysokości 50 cm. Wysokość ogrodzenia - słupków wraz z cokołem wynosi 1,55 m. Odległość ogrodzenia od krawędzi jezdni ulicy S. w W. wynosi od 4,40 m do 4,50 m. Ponadto stwierdzono, że rozpoczęta jest również budowa ogrodzenia na działce nr 1 w W. od strony granicy z działką nr 3 w W. Od tej strony wykonane jest 8 słupków i cokół o wymiarach takich jak od strony ulicy S. Obecna podczas oględzin K.M. potwierdziła, że jest inwestorem ogrodzenia oraz przedłożyła wniosek zgłoszenia robót budowlanych - przebudowa ogrodzenia na działce nr 1 w W. - złożony w Starostwie Powiatowym w T. w dniu 3 października 2008r. Ponadto K.M. oświadczyła do protokołu, że nie posiada ostatecznej ani żadnej decyzji o warunkach zabudowy na budowę ogrodzenia na działce nr 1 w W. oraz, że rozebrała stare istniejące ogrodzenie i rozpoczęła budowę nowego. Na podstawie kopii mapy sytuacyjnej dla działki nr 1 w W. oraz wypisu z rejestru gruntów ustalono też, że działka nr 3 w W. stanowi współwłasność czterech osób i jest działką, po której przebiega droga łącząca ulicę S. z trzema działkami o numerach 4, 5 i 6 w W. . W świetle powyższego organ stwierdził, że powyższa droga nie jest drogą publiczną ani innym miejscem publicznym. Do akt sprawy dołączono uwierzytelnioną kserokopię wniosku zgłoszenia z dnia 4 października 2008r. wraz z załącznikami, złożonego przez inwestora, że organ nie zgłosił sprzeciwu do wniosku. PINB wskazał, że w zgłoszeniu sygn. akt II SA/Kr 961/09 naniesione są poprawki, co do terminu rozpoczęcia robót przy budowie ogrodzenia, a w dokumentach dołączonych do zgłoszenia (uzupełnienie zgłoszenia) znajduje się pismo pani K.M. z dnia 30 października 2008 roku, z którego wynika, że ustalono termin rozpoczęcia robót na dzień 4 listopada 2008r. Skoro roboty przy budowie ogrodzenia inwestor rozpoczął przed 29 października 2008r. (data oględzin), naruszył on trzydziestodniowy ustawowy termin. Z uwagi na powyższe dokonane zgłoszenie nie może być skuteczne i. organ stwierdził, że inwestor prowadził roboty budowlane przy budowie ogrodzenia bez wymaganego zgłoszenia. W odpowiedzi na zapytanie PINB Burmistrz W. poinformował, że Gmina W. nie posiada obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu, na którym położona jest działka nr 1 oraz że nie wydawano decyzji o warunkach zabudowy na budowę ogrodzenia na działce nr 1 . Dlatego te ż PINB nakazał rozbiórkę przedmiotowego ogrodzenia. Odwołanie od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. wniosła K.M. , podnosząc, że budowa przedmiotowego ogrodzenia nie podlegała obowiązkowi zgłoszenia, bowiem nie jest ono usytuowane od strony drogi, ulicy czy innych miejsc publicznych, a jego wysokość nie przekracza 2,20 m, a zatem PINB winien odstąpić od rozbiórki. Odwołująca się zarzuciła też, że organ l instancji nie dołożył należytej staranności przy interpretacji złożonych dokumentów, zwłaszcza pisma Burmistrza W. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...] marca 2009r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 kpa oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, że kwestią, którą badał, rozpatrując sprawę, było stwierdzenie czy wykonane przez stronę roboty budowlane wymagały zgłoszenia. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 zgłoszenia właściwemu organowi wymaga (...) budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m (...). Zatem przepis ten odnosi się do budowy wszelkich ogrodzeń (niezależnie od ich wysokości) od strony dróg, ulic, placów torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz każdych innych ogrodzeń (niezależnie od ich miejsca usytuowania) o wysokości powyżej 2,20 m. Jak wynika z protokołu oględzin z dnia 29 października 2008r. wysokość ogrodzenia wraz z cokołem wynosi 1,55 m. Toteż argument podnoszony sygn. akt II SA/Kr 961/09 przez stronę w odwołaniu, iż ze względu na wysokość ogrodzenia nie powinna była zgłaszać zamiaru jego budowy, nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie. Według pisma Burmistrza Gminy W. z dnia 8 grudnia 2008r. ulica S. w W. , oznaczona jako działka nr 2 nie jest drogą publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych, bowiem nie znajduje się w załączniku nr [...] do uchwały nr [...] Zarządu Województwa [...] z dnia [...] 2005r. w sprawie nadania numerów dla dróg gminnych na obszarze powiatu [...] w Województwie jednocześnie UM W. uzgodnił linię ogrodzenia od strony drogi gminnej w odległości 4,40m licząc od krawężnika po południowej stronie ulicy. Zdaniem WINB przez termin "droga" należy rozumieć drogi publiczne w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych, a termin ten obejmuje również drogi nieuznane za publiczne w rozumieniu tej ustawy, które mogą być jednak uznane za miejsca publiczne - (II OSK 1002/05, wyrok NSA W-wa, 2006.08.23, LEX nr 267009). Jest zatem bezsprzeczne już na gruncie wykładni językowej, że pojęcie drogi publicznej nie wyczerpuje katalogu miejsc publicznych (...). Skoro brak jest dalszych dyrektyw językowych rozumienia terminu "miejsca publiczne", należy zastosować wykładnię funkcjonalną tego pojęcia, która każe rozumieć miejsce publiczne jako miejsce, z którego potencjalnie dozwolone jest korzystanie ogółu osób - (II SA/Kr 1017/06, wyrok WSA Kraków, 2008.03.21, niepubl.). Właścicielem działki nr 2 , na której położona jest ulica S. w W. jest Gmina W. Z mapy sytuacyjnej znajdującej się w aktach wynika, że ulica S. jest drogą dojazdową do co najmniej kilkunastu działek. Na podstawie powyższego należy stwierdzić, że ulica S. w W. jest miejscem publicznym i w przedmiotowej sprawie ma zastosowanie art. 30 ust. 1 pkt 3. W ocenie WINB strona, zmierzając do wykonania robót budowlanych polegających na budowie ogrodzenia na działce nr 1 w W. od strony ulicy S. , zobowiązana była do zgłoszenia właściwemu organowi swojego zamiaru. K.M. rozpoczęła roboty budowlane polegające na budowie ogrodzenia działki nr 1 w W. przed upływem ustawowego terminu określonego w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. W dniu 4.10.2008r. dokonano zgłoszenia robót budowlanych polegających na budowie ogrodzenia na działce nr 1 w W. Pismem z dnia 28.10.2008r. Starostwo Powiatowe w T. wezwało K.M. do uzupełnienia wniosku zgłoszenia robót budowlanych o określenie terminu rozpoczęcia robót. Wniosek został uzupełniony przez stronę w sygn. akt II SA/Kr 961/09 dniu 30.10.2008r., wskazując termin rozpoczęcia robót budowlanych na dzień 4.11.2008r. Zgodnie z wyrokiem NSA z 2006-07-25 II OSK 956/05 w razie nałożenia obowiązku uzupełnienia zgłoszenia termin 30 dni na wniesienie sprzeciwu przez organ, o którym mowa w art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r. Nr 207, póz. 2016 ze zm.), biegnie po uzupełnieniu zgłoszenia w wyznaczonym terminie. Tak więc, termin w którym organ ma prawo wypowiedzieć się co do zgłoszenia robót budowlanych upływał po 30 dniach od dnia uzupełnienia wniosku tj. w dniu 1 grudnia 2008r. Przed tym terminem, w dniu 28.11.2008r. właściwy organ wypowiedział się w niniejszej sprawie, nie zgłaszając sprzeciwu (akta [...]). Zgodnie z art. 30 pkt 5 ustawy prawo budowlane: "...Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia...". Natomiast podczas oględzin w dniu 29.10.2008r. PINB stwierdził, że K.M. rozpoczęła prace budowlane na działce nr 1 w W. ([...]) przed upływem 30 dni od daty uzupełnienia wniosku. Wobec powyższego WINB stwierdził, że K.M. wykonała roboty budowlane przed upływem terminu określonego w art. 30 ust 5 ustawy Prawo budowlane i dlatego w przedmiotowej sprawie zastosowanie ma art. 49 b ustawy Prawo budowlane. W związku z faktem, iż K.M. nie posiada ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, WINB uznał, ze organ l instancji słusznie zastosował art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego, orzekając rozbiórkę ogrodzenia na działce nr 1 w W. od strony ul. S. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że brak uregulowań prawnych art. 49b ust 2 ustawy Prawo budowlane odpowiednich do normy prawnej przewidzianej dla art. 48 ust 2 ustawy Prawo budowlane, nie zwalnia organów nadzoru budowlanego ze stosowania przepisów prawa, gdyż zgodnie z art. 6 kpa organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Skargę na powyższą decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła K.M. , domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji z powodu braku z jej strony czynu zabronionego oraz wstrzymania jej wykonania. W skardze podniesiono, że w trakcie prowadzenia postępowania administracyjnego PINB w T. odstąpił od nakazu rozbiórki ogrodzenia działki sygn. akt II SA/Kr 961/09 nr 1 w W. od strony działki 3 , stwierdzając, że działka nr 3 stanowi współwłasność czterech osób i jest działką, po której przebiega droga łącząca ulicę S. z trzema działkami o numerach 4 , 5 i 6 . Skarżąca podniosła, że PINB stwierdził, że powyższa droga nie jest drogą publiczną ani innym miejscem publicznym. Skarżąca podkreśliła, że ogrodzenie na działce nr 1 istniało od ponad trzydziestu lat, a remont ogrodzenia rozpoczęła po wcześniejszym uzgodnieniu z właścicielem działki 2 , czyli Gminą W. Ogrodzenie zostało wykonane zgodnie z uzgodnieniem (Gmina W. nie kwestionowała i nie kwestionuje prawidłowości przebiegu ogrodzenia), a jedyną kwestionowaną sprawą przez nadzór budowlany jest niedotrzymanie terminu zgłoszenia. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, póz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach tej kontroli sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu czyli jego zgodność z przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego ustalonego na datę wydania aktu, biorąc pod uwagę stan prawny w tej dacie obowiązujący. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 p.p.s.a. Podstawę uwzględnienia skargi stanowią jedynie stwierdzone przez sąd wady decyzji wymienione w art. 145 § 1 pkt. 1, 2 i 3 p.p.s.a. Efektem sądowej kontroli przestrzegania prawa przez organy administracyjne jest orzekanie o charakterze kasacyjnym, sąd administracyjny nie orzeka co istoty sprawy, a więc nie może wydać orzeczenia reformatoryjnego, które zmieniłoby zaskarżony akt. W świetle przedstawionych wyżej zasad, skarga K.M. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2009 r., oraz poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. nie naruszają prawa materialnego - ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo sygn. akt II SA/Kr 961/09 budowlane, w szczególności jej art. 49b ust. 1, ani przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w stopniu, w jakim mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Materiałnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji jest przepis art. 49b ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z jego brzmieniem obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji : "Właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ". Nakaz rozbiórki w przypadku spełnienia się hipotezy ust. 1 nie jest jednak bezwzględny, bowiem ustawodawca, podobnie jak w przypadku budowy albo wybudowania obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, wprowadził ustawą z dnia 27. 03. 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane możliwość legalizacji obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego prawem zgłoszenia, bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Przesłanki legalizacji szczegółowo określa ust. 2 art. 49b, zgodnie z którym w przypadku zgodności budowy, o której mowa w ust. 1 z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo, w przypadku jego braku, ostatecznej w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, oraz zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi, organ obowiązany jest wszcząć procedurę, o której mowa w ust. 2, 4 i 5 przepisu. W przypadku braku podstaw do jej wszczęcia, zastosowanie znajduje art. 49 b ust. 1. Obowiązkiem organów prowadzących postępowanie w sprawie kończonej zaskarżoną decyzją było zatem po pierwsze ustalenie, czy budowa, którą rozpoczęła skarżąca wymagała zgłoszenia i czy zostało ono dokonane, jeżeli tak, czy spełnione zostały warunki przewidziane przepisem art. 30 ust. 2, 3, 4, i 5 , oraz czy właściwy organ nie wniósł sprzeciwu. Stwierdzić należy, że okoliczności powyższe, mające istotne znaczenie dla zastosowania art. 49b ust. 1 pr. bud. tj. orzeczenia nakazu rozbiórki, zostały przez organ ustalone prawidłowo. Przede wszystkim prawidłowo organ ustalił, że budowa przez skarżącą przedmiotowego ogrodzenia wymagała zgłoszenia właściwemu organowi. Należy ono bowiem do obiektów, o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt. 3 pr. bud. Jest ogrodzeniem od strony działki nr 2 , będącej własnością Gminy W. , sygn. akt II SA/Kr 961/09 stanowiącej ulicę S. w W. , która jest drogą dojazdową do kilkunastu działek. Ulica S. nie jest drogą publiczną w rozumieniu Ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Powyższe okoliczności są bezsporne. Budowa ogrodzenia, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki nie jest więc budową ogrodzenia od strony drogi publicznej, ale od strony innego miejsca publicznego, o którym mowa w przepisie art. 30 ust. 1 pkt. 3 pr. bud. Pojęcie "innych miejsc publicznych" nie zostało w ustawie Prawo budowlane zdefiniowane. Jak się jednak przyjmuje w orzecznictwie: Przez "miejsce publiczne", o jakim mowa w art. 30 ust. 1 pkt. 3, należy rozumieć miejsce, do którego dostęp ma nieokreślona liczba osób i które służy potrzebom całej społeczności lub określonej grupy społecznej (tak. WSA w Gorzowie Wlkp. W wyroku z 27.01.2006 r. , II SA/Go 617/05, niepubl.). Zwraca się uwagę na potencjalną możliwość korzystania z "miejsca publicznego" przez ogół osób (por. wyrok WSA w Krakowie z 31.03.2008 r. , II SA/Kr 1017/06, niepubl.). W stanie faktycznym sprawy przytoczyć należy również stanowisko zawarte w wyrokach NSA z 18. 10. 2005 r., II OSK 194/05 i II OSK 196/05, niepubl. (Prawo budowlane, Orzecznictwo sądów administracyjnych pod red. A. Glinieckiego, wyd. LexisNexis, Warszawa 2007, wyd. 1, str. 174), iż tereny stanowiące własność jednostek samorządu terytorialnego, przeznaczone pod infrastrukturę miejską, z natury swej są miejscami publicznymi w rozumieniu art. 30 ust.1 pkt. 3 pr. bud. (por. także wyroki NSA z 2.07.2004 r., OSK 454/04, niepubl, z 22. 09. 2006 r., II OSK 1149/05 niepubl., tezy zamieszczone j.w.). Także okoliczności polegające na dokonaniu przez skarżąca zgłoszenia budowy ogrodzenia, daty tego zgłoszenia, oraz terminu rozpoczęcia przez skarżącą budowy ustalone zostały przez organ prawidłowo. Skarżąca dokonała zgłoszenia budowy ogrodzenia w dniu 3 października 2008 r. Przeprowadzone w dniu 29 października 2008 r. oględziny wykazały, że budowa ogrodzenia jest w toku i stan prac przedstawia się tak, jak to opisano w protokole oględzin (k. [...] akt adm.). Stan prac dodatkowo obrazuje wykonana w dniu oględzin dokumentacja fotograficzna ([...].). Żadnej z powyższych okoliczności skarżąca nie kwestionowała w toku prowadzonego postępowania administracyjnego ani w skardze. Dla stwierdzenia, że prace rozpoczęto przed upływem 30-to dniowego terminu od dokonania zgłoszenia nie ma decydującego znaczenia wezwanie skarżącej o uzupełnienie zgłoszenia. Uznając zasadność wezwania o uzupełnienie, termin rozpoczęcia prac przy budowie ogrodzenia rozpoczynał swój bieg 1 grudnia 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 961/09 natomiast w przypadku, gdyby organ nie wzywał skarżącej o uzupełnienie zgłoszenia, rozpoczynałby on swój bieg 3 listopada 2008 r. a więc również przed upływem 30-to dniowego terminu. Bez żadnych wątpliwości prace przy budowie ogrodzenia rozpoczęte zostały przed upływem 30-to dniowego terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 pr. bud., a więc bez wymaganego prawem zgłoszenia. W takiej sytuacji obowiązkiem organów było ustalenie, czy możliwe jest w świetle art. 49b ust. 2 pr. bud. wszczęcie procedury legalizacyjnej. W tym zakresie również należy stwierdzić brak naruszeń prawa, które prowadziłyby do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Działania i ustalenia organów były prawidłowe - zasadnie ustalono, że Gmina W. nie posiada obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zasadnie ustalono również, że właściwy organ nie wydawał decyzji o warunkach zabudowy dla ogrodzenia na działce stanowiącej własność skarżącej. Z takiej treści ustaleń wynikało zatem, że nie ma przewidzianych prawem możliwości wszczęcia procedury legalizacyjnej, o której mowa w art. 49b ust. 2 pr. bud., zatem zaktualizował się obowiązek orzeczenia przez organ nakazu rozbiórki. W takim stanie faktycznym sprawy nie mogą odnieść oczekiwanego przez skarżącą skutku zarzuty sformułowane w skardze. Zarzuty te sprowadzają się właściwie do twierdzenia skarżącej, że prace, które wykonała były remontem istniejącego od ponad trzydziestu lat ogrodzenia, oraz że ogrodzenie wykonane zostało stosownie do uzgodnienia z właścicielem działki - Gminą W. , która nie kwestionuje przebiegu ogrodzenia. W aktach sprawy administracyjnej (k. [...]) znajdują się pisma Urzędu Miejskiego w W. z dnia 12. 09. 2008 r. skierowane do skarżącej, oraz z 8.12.2008 r. , skierowane do PINB w T. , z których wynika (m.in.), że UM W. uzgodnił linię ogrodzenia od strony drogi gminnej w odległości 4,40 m od krawężnika po południowej stronie ulicy, a równocześnie, że ul. S. nie jest drogą publiczną. Chociaż więc w kwestii statusu ul. S. mogłyby wynikać z tych pism wątpliwości z uwagi na określenie ulicy S. jako drogi publicznej, to jednak pisma te należy potraktować jako dotyczące przedmiotowego ogrodzenia, a określenie działki nr 2 jako "drogi gminnej" jako omyłkę, z uwagi na sprzeczność z pozostałym materiałem dowodowym sprawy. Bez względu jednak na terminologię przyjętą w powyższych pismach, należy domniemywać, że skarżąca powołuje się w skardze na uzgodnienie, o którym w nich mowa. Jednakże fakt dokonania takiego uzgodnienia przez skarżącą z właścicielem drogi nie może mieć żadnego wpływu na ocenę zgodności sygn. akt II SA/Kr 961/09 zaskarżonej decyzji prawem. Nie zastępuje ono w żadnym wypadku zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt. pr. bud. 3. Nie ma też wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji okoliczność, istnienia ogrodzenia od ponad trzydziestu lat, oraz że skarżąca określa przeprowadzone roboty jako remont. W dokonanym zgłoszeniu (k. [...] akt adm.) roboty te figurują jako budowa, czego skarżąca w toku postępowania administracyjnego nie kwestionowała. Również z treści protokołu oględzin przeprowadzonych przez organ w dniu 29 października 2008 r. wynika, że skarżąca rozpoczęła budowę ogrodzenia a nie jego remont. Ubocznie jedynie zauważyć należy, że w pismem UM do skarżącej dnia 12. 09. 2008 r. dokonano uzgodnienia lokalizacji ogrodzenia w stosunku do drogi, zatem nie mogło chodzić o remont ogrodzenia istniejącego, lecz o budowę. W piśmie tym zresztą poinformowano skarżącą o konieczności dokonania zgłoszenia. Nie może również odnieść pozytywnego dla skarżącej rezultatu fakt wydania przez właściwy organ decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie ogrodzenia na działce skarżącej, dołączonej do pisma z dnia 7 lipca 2009 r. (wpł. 13. 07. 2009) Jak to już wskazano wyżej, sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami prawa obowiązującymi w dacie jej wydania tj. w niniejszej sprawie na dzień 25 marca 2009r. Ostateczna decyzja o ustaleniu warunków wydana została w dniu [...] czerwca 2009 r., zatem okoliczność ta nie może stanowić przesłanki uwzględnienia skargi. Również wnioski skarżącej o zalegalizowanie samowoli i odstąpienie od wymierzenia kary nie mogą zostać uwzględnione, z uwagi na brak ustawowych możliwości merytorycznego orzekania przez sądy administracyjne, na co także wyżej zwrócono uwagę Należało więc w konsekwencji powyższych ustaleń przyjąć, że skarga K.M. nie zasługuje na uwzględnienie. Art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala, dlatego na podstawie tego przepisu orzeczono jak w sentencji.