II SA/Kr 987/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędziowie : WSA Paweł Darmoń WSA Beata Łomnicka Protokolant : sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2015 r. sprawy ze skargi K. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 3 listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenie postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego K. H. kwotę 757 zł ( słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta K. , na wniosek K.H. , wszczął postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa zespołu domów jednorodzinnych z garażami podziemnymi, infrastrukturą techniczną i komunikacją na działkach nr [...] i [...] obr.[...] wraz ze zjazdem z działki nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K". Postanowieniem z dnia 26 lipca 2010 r. Prezydent Miasta K. odmówił zawieszenia przedmiotowego postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia 3 listopada 2010 r. stwierdziło niedopuszczalność zażalenia K.H. wskazując, że zostało ono wniesione przedwcześnie. Wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 77/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę K.H. na opisane wyżej postanowienie Kolegium. W dniu 30 stycznia 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. WSA w Krakowie wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 254/13, uchylił postanowienie Kolegium z dnia 3 listopada 2010 r.. Sąd, stosownie do wyrażonego w wyroku NSA poglądu, przyjął że w świetle zmiany przepisu art. 101 § 3 K.p.a. obowiązującej od dnia 10 kwietnia 2011 r., zażalenie na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania nie przysługuje. Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 27 lipca 2010 r. nr [...] na podstawie art. 105 § 1 w zw. z art. 104 §1 K.p.a., umorzył postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy wskazując, że działki na których jest projektowana wnioskowana inwestycja są położone w obszarze obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] ", obowiązującego od dnia 27 czerwca 2010 r., zgodnie z uchwałą Rady Miasta K. nr [...] z dnia 12 maja 2010 r., ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] . W odwołaniu od powyższej decyzji K.H. podniósł, że organ wydał decyzję o umorzeniu postępowania po złożeniu przez stronę wniosku o zawieszenie postępowania. Dodał, że zostały spełnione wszystkie przesłanki do zawieszenia postępowania administracyjnego, wobec czego organ pierwszej instancji zobowiązany był je zawiesić. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 3 listopada 2010 r. nr [...] , na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., nr 80, poz. 717 ze zm.), art.105 § 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta K. . Kolegium stwierdziło, że w dniu 27 czerwca 2010 r. wszedł w życie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] ", który swoim obszarem obejmuje teren planowanej inwestycji. Wobec powyższego dla działek nr [...] i [...] oraz [...] obr. [...] , na których jest projektowana wnioskowana inwestycja nie jest możliwe wydanie decyzji o warunkach zabudowy, ponieważ naruszałoby to art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ stwierdził również, że nie ma możliwości zbadania zasadności postanowienia w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania. Strona złożyła bowiem zażalenie na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania, które postanowieniem Kolegium z dnia 3 listopada 2010 r. zostało uznane za niedopuszczalne (znak [...] ). SKO uznało, że w niniejszym postępowaniu nie ma możliwości odniesienia się do meritum tego aktu. W skardze do WSA w Krakowie K.H. zarzucił decyzji SKO w K. naruszenie art. 15 oraz 98 § 1 K.p.a.. Podniósł, że organ odwoławczy nie zbadał merytorycznie całości sprawy i nie odniósł się do zarzutu skarżącego o bezpodstawnej odmowie zawieszenia postępowania przez Prezydenta Miasta K. stwierdzając jedynie, że postanowienie to jest ostateczne, a skoro tak, to nie można badać, czy odpowiada ono prawu. Zdaniem skarżącego bez zbadania, czy istniała podstawa do odmowy zawieszania postępowania, nie można stwierdzić, że decyzja kończąca postępowanie odpowiadała prawu. Wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji. Sąd wskazał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie oceniło w sposób prawidłowy, czy odwołanie zostało wniesione z zachowaniem przewidzianego prawem terminu. Wskazał, że w niniejszej sprawie skarżący ustanowił dwóch pełnomocników w osobach W.K. i T.S. a skarżona decyzja została doręczona stronie w dniu 12 sierpnia 2010 r. ( k. 473 akt adm.), T.S. w dniu 23 sierpnia 2010 r. (k. [...] akt adm.), a pełnomocnikowi W.K. w dniu 24 sierpnia 2010 r. (k. [...] akt adm.). Organ odwoławczy błędnie uznał, że doręczenie decyzji stronie, w sytuacji gdy ustanowiła ona pełnomocnika, skutkuje zaistnieniem w obrocie prawnym tej decyzji już od momentu doręczenia jej stronie. Datą skutecznego doręczenia przedmiotowej decyzji była bowiem data odbioru jej przez pełnomocnika – T.S. Skoro więc w dacie 17 sierpnia 2010 r. (data wniesienia odwołania przez pełnomocnika) decyzja nie została skutecznie doręczona, to nie biegł jeszcze termin do wniesienia odwołania. W świetle powyższego Samorządowe Kolegium Odwoławcze winno orzec o niedopuszczalności odwołania na podstawie art. 134 K.p.a.. Sąd uznał, że Kolegium rozpatrzyło odwołanie od rozstrzygnięcia, które nie zostało skutecznie doręczone, co stanowi rażące naruszenie art. 16, art. 40 § 2, art. 129 i art. 134 K.p.a.. Od powyższego wyroku K.H. wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W dniu 30 stycznia 2013 r., po rozpoznaniu skargi kasacyjnej K.H. , Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że o ile w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia art. 40 K.p.a. poprzez doręczenie decyzji stronie reprezentowanej przez pełnomocnika, to rozpoznania odwołania przez organ odwoławczy w okolicznościach niniejszej sprawy nie można uznać za rażące naruszenie wskazanych przez WSA przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia art. 16 K.p.a.. NSA za słuszne uznał stanowisko zgodnie z którym jeśli decyzja zostanie doręczona, nawet nieprawidłowo z naruszeniem art. 40 § 2 K.p.a., to nie można stwierdzić, że nie weszła ona do obrotu prawnego (por. wyrok NSA z dnia 25 listopada 2011 r. II GSK 1201/10). Wskazał, że mając na uwadze treść art. 110 K.p.a., przedmiotowa decyzja weszła do obrotu prawnego już w dniu 10 sierpnia 2010 r., gdy doręczono ją stronie postępowania – Wydziałowi Skarbu Miasta i Gminy K. Po ponownym rozpoznaniu sprawy wyrokiem z dnia 14 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 342/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę K.H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 3 listopada 2010 r., nr [...] , w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem - zdaniem Sądu - nie ma wątpliwości, że toczące się postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy staje się bezprzedmiotowe z chwilą wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, skoro decyzja o ustaleniu warunków zabudowy może być wydana tylko dla inwestycji lokalizowanej w terenie nieobjętym obowiązującym planem zagospodarowania (art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisem art. 105 § 1 K.p.a., bo w dniu 27 czerwca 2010 r. wszedł w życie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "[...]" obejmujący także teren nieruchomości wskazanej przez wnioskodawcę do zainwestowania. WSA w Krakowie zauważył, że co do zasady nie jest wykluczone uwzględnienie odwołania w razie stwierdzenia, że decyzja wydana została z naruszeniem przepisów o postępowaniu (art. 138 § 2 K.p.a.). Naruszenie to jednak musi mieć charakter istotny, tzn. musi wiązać się z koniecznością wyjaśnienia sprawy w zakresie mającym wpływ na rozstrzygnięcie. W takim tylko kontekście organ odwoławczy może poddać badaniu wydane w toku postępowania pierwszoinstancyjnego niezaskarżalne postanowienia (stosownie do art. 142 K.p.a.). Sąd uznał, że w rozpatrywanej sprawie przepisy postępowania nie zostały naruszone w stopniu mogącym uzasadniać negatywną ocenę zaskarżonej decyzji. Postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania w dacie wydania decyzji przez organ I instancji nie było co prawda ostateczne, ale, stosownie do przepisu art. 143 K.p.a., było skuteczne. Z formalnego punktu widzenia nie było zatem przeszkód tamujących wydanie decyzji o umorzeniu postępowania. W ramach weryfikacji tej decyzji w postępowaniu odwoławczym organ odwoławczy winien był ocenić między innymi, czy stwierdzenie bezprzedmiotowości postępowania było wynikiem prawidłowo przeprowadzonego postępowania i czy ewentualne uchybienia miały wpływ na rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy prawidłowo przyjął, że uchybień takich nie ma. Jakkolwiek w tym zakresie uzasadnienie decyzji Kolegium obarczone jest brakami, to jednak Sąd uznał, że nie jest to wada mogąca przesądzać o zasadności skargi. Umorzenie postępowania o ustalenie warunków zabudowy było bowiem oczywistym następstwem wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czyli zmiany stanu prawnego stanowiącego trwałą przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu sprawy. Mając powyższe na względzie WSA w Krakowie oddalił skargę na podstawie art. 151 P. p. s. a.. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył K.H. wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: I. przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 59 ust. 1 w zw. z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegające na uznaniu, iż nie naruszająca w stopniu istotnym prawa jest decyzja utrzymująca w mocy decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w sytuacji, gdy prawomocnie stwierdzono nieważność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którym objęta była nieruchomość, dla której umorzono postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 w zw. z art. 105 § 1 i art. 142 K.p.a. w zw. z art. 4 ust. 2, art. 59 ust. 1, art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegające na uznaniu, iż nie naruszająca w stopniu istotnym prawa jest decyzja utrzymująca w mocy decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, gdy strona tego postępowania, powołując się na trwające postępowanie sądowoadministracyjne wnosi o jego zawieszenie do czasu rozstrzygnięcia kwestii legalności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który następnie jest eliminowany z obrotu prawnego ze skutkiem wstecznym. II. przepisów prawa materialnego, polegające na niewłaściwym zastosowaniu art. 4 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 59 ust. 1 w zw. z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i przyjęciu, iż prawidłową jest decyzja umarzająca postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy zagospodarowania terenu dla nieruchomości skarżącego, mimo iż prawomocnie stwierdzono nieważność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którym objęta była ta nieruchomość, a stwierdzenie nieważności ma skutego wsteczny, co oznacza, iż nieruchomość nie była objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i postępowanie nie było bezprzedmiotowe. W dniu 21 maja 2015 r., po rozpoznaniu skargi kasacyjnej K.H. , Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji - Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz K.H. 320 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. NSA wskazał, że skarga kasacyjna miała usprawiedliwione podstawy. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zaskarżona została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. utrzymująca w mocy decyzję organu l instancji umarzającą postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy na skutek wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...] " uchwalonego przez Radę Miasta K. w dniu 12 maja 2010r. uchwałą nr [...] . Powyższa uchwała została wyeliminowana z obrotu prawnego przez stwierdzenie jej nieważności wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 972/11. Wyrok ten jest prawomocny wobec oddalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej wyrokiem z dnia 4 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1665/12, czego Sąd I instancji nie uwzględnił w swoich rozważaniach. Istotnym jest fakt, że wyrok w sprawie o sygn. akt II OSK 1665/12 został ogłoszony przed wydaniem objętego rozpoznawaną skargą kasacyjną wyroku z dnia 14 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 342/13. NSA wskazał dalej, że niewątpliwie po ogłoszeniu tego orzeczenia miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "[...] " został wyeliminowany z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc, tj. od daty jego uchwalenia. Stwierdzenie nieważności ma bowiem moc wsteczną i eliminuje skutki prawne wadliwego aktu tak, jakby w ogóle nie został podjęty. Zastosowanie sankcji nieważności w stosunku do aktu prawa miejscowego oznacza więc, że nie jest on zdolny do wywołania skutku prawnego od momentu uchwalenia. Powyższych konsekwencji stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miasta K. nr [...] Sąd I instancji nie rozważył mimo, że fakt obowiązywania przedmiotowej uchwały w dacie wydania decyzji organu I instancji stanowił przesłankę do stwierdzenia bezprzedmiotowości postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy (art. 59 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), a w konsekwencji do jego umorzenia na podstawie art. 105 K.p.a.. NSA uznał więc jako przedwczesne stwierdzenie Sądu I instancji o prawidłowości wydanych w tej sprawie decyzji. W tych okolicznościach usprawiedliwione podstawy miały zarzuty skargi kasacyjnej obrazy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie został zobligowany przez NSA do wnikliwego rozważenia, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, czy opisany wyżej fakt stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miasta K. z dnia 12 maja 2010 r. nr [...] ma wpływ na prawidłowość zaskarżonej decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny ponownie rozpoznając sprawę zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej także: P.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie przede wszystkim należy jednak wskazać, iż zgodnie z przepisem art. 190 P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, jest związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przyjmuje się, iż ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla sądu pierwszej instancji zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że wojewódzki sąd administracyjny jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. W wyroku z dnia 21 maja 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny zobligował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie do wnikliwego rozważenia, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, czy fakt stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miasta K. z dnia 12 maja 2010 r. nr [...] ma wpływ na prawidłowość zaskarżonej decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. NSA wyraził pogląd, że niewątpliwie prawomocne stwierdzenie nieważności uchwały w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ma moc wsteczną i eliminuje skutki prawne wadliwego aktu tak, jakby w ogóle nie został podjęty. Zastosowanie sankcji nieważności w stosunku do aktu prawa miejscowego oznacza, że nie jest on zdolny do wywołania skutku prawnego od momentu uchwalenia. Oznacza to, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "[...] " został wyeliminowany z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc, tj. od daty jego uchwalenia. Poglądem tym Sąd orzekający w niniejszej sprawie jest związany. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 3 listopada 2010 r. nr [...] , którą Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 27 lipca 2010 r. nr [...] , umarzającą - na skutek wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...] " - postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa zespołu domów jednorodzinnych z garażami podziemnymi, infrastrukturą techniczną i komunikacją na działkach nr [...] i [...] obr. [...] wraz ze zjazdem z działki nr [...] obr. [...] w K". Uchwała nr [...] Rady Miasta K. z dnia 12 maja 2010r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...] " została wyeliminowana z obrotu prawnego przez stwierdzenie jej nieważności wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 972/11. Wyrok ten jest prawomocny wobec oddalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej wyrokiem z dnia 4 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1665/12. Wyrok w sprawie o sygn. akt II OSK 1665/12 został ogłoszony przed wydaniem wyroku WSA w Krakowie z dnia 14 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 342/13. Mając na uwadze wiążący w niniejszej sprawie pogląd prawny Naczelnego Sądu Administracyjnego, że niewątpliwie po ogłoszeniu orzeczenia NSA z dnia 4 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1665/12, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "[...] " został wyeliminowany z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc, tj. od daty jego uchwalenia, bowiem stwierdzenie nieważności ma moc wsteczną i eliminuje skutki prawne wadliwego aktu tak, jakby w ogóle nie został podjęty, a zastosowanie sankcji nieważności w stosunku do aktu prawa miejscowego oznacza, że nie jest on zdolny do wywołania skutku prawnego od momentu uchwalenia, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy są wadliwe i zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 59 ust. 1 w zw. z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy terenu w sytuacji, gdy prawomocnie stwierdzono nieważność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którym objęta była nieruchomość, dla której umorzono postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy, narusza w stopniu istotnym prawo, bowiem należy stwierdzić, że nieruchomość nie była objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach jej zabudowy nie było bezprzedmiotowe. Stwierdzenie bowiem nieważności aktu prawa miejscowego eliminujące go z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc powoduje, że akt uznany za nieważny jest traktowany tak, jakby nie wszedł do obrotu prawnego. Stwierdzenie nieważności aktu prawa miejscowego odnosi się do wszystkich zdarzeń prawnych związanych z tym aktem, po wejściu w życie aktu, a przed stwierdzeniem nieważności. Wskazane wyżej uchybienia przepisom prawa materialnego oraz przepisom postępowania są podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a.. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji architektoniczno-budowlanej winny uwzględnić prezentowaną wyżej ocenę prawną, na tle zaistniałego stanu faktycznego, a w szczególności, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "[...] " został wyeliminowany z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc, tj. od daty jego uchwalenia. Stwierdzenie bowiem nieważności ma moc wsteczną i eliminuje skutki prawne wadliwego aktu tak, jakby w ogóle nie został podjęty, a zastosowanie sankcji nieważności w stosunku do aktu prawa miejscowego oznacza, że nie jest on zdolny do wywołania skutku prawnego od momentu uchwalenia. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt l sentencji wyroku, biorąc za podstawę rozstrzygnięcia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a.. O kosztach postępowania orzeczono w punkcie II sentencji wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a.. Na zasądzoną na rzecz skarżącego kwotę 757 zł składa się: kwota uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 500 zł, koszt zastępstwa procesowego w wysokości 240 zł oraz koszt uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.