II SAB/Kr 1/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędziowie : WSA Jacek Bursa WSA Mirosław Bator (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 4 marca 2022 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków – Prądnik Biały w Krakowie sprawy ze skargi K. L. i P. L. na bezczynność Prezydenta Miasta Krakowa w przedmiocie przekazania odwołania skargę oddala. Pismem z dnia 12 listopada 2021 r. K. L. i P. L. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Prezydenta Miasta K w związku z brakiem nadania biegu odwołaniu z dnia 5 października 2020 r. W uzasadnieniu skarżący wskazali, że pismem z dnia 25 września 2020 roku Dyrektor Wydziału Kształtowania Środowiska działający z upoważnienia Prezydenta Miasta K, nakazał właścicielom nieruchomości składającej się z działki o numerze ewidencyjnym: [...] obręb [...] wykonanie: odsłoniętych otworów o średnicy 60 mm z sączkiem drenarskim na poziomie działek nr [...],[...] i [...] w podmurówce ogrodzenia na granicy działki nr [...] oraz działek jw., obniżenie terenu działki nr [...] do poziomu terenu działek nr [...], [...] i [...] wzdłuż całego ogrodzenia z ww. działkami, przepuszczalnej warstwy na działce nr [...] na całej długości wzdłuż granicy z działkami nr [...],[...] i [...]. W treści pisma z dnia 25 września 2020 roku, organ wskazał przy tym, iż przedmiotowe prace należy wykonać do 31 grudnia 2020 r. Niezastosowanie się do terminu będzie prowadziło do zastosowania do właścicieli działki nr [...] środków egzekucyjnych, o których mowa w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Należy w tym miejscu wskazać, że w piśmie z dnia 25 września 2020 roku, na wstępie wskazano, że stanowi ono efekt wniosku z dnia 16.09.2020 r. sprawie wydania opinii do propozycji przyjętego rozwiązania w związku z decyzją Prezydenta Miasta K z dnia 5.04.2011 r. Co istotne, nie istnieje żaden tryb postępowania, w którym organ administracji publicznej mógłby bez wszczynania postępowania w przedmiocie zmiany własnej decyzji administracyjnej nakładać nowe obowiązki w miejsce obowiązków nałożonych w uprzednio wydanej własnej decyzji administracyjnej lub wydawać opinię aprobującą propozycję kształtu obowiązków zaprezentowaną przez jedną ze stron adresatów nałożonego obowiązku. Pisma z dnia 25 września 2020 roku nie można nawet potraktować, jako postanowienia wydanego na podstawie art. 113 § 1 kKp.a. w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości odnośnie treści własnej decyzji administracyjnej, ponieważ instytucja wyjaśnienia wątpliwości odnośnie treści decyzji nie może służyć nakładaniu nowych lub precyzowaniu nałożonych decyzją administracyjną obowiązków. Wobec powyższego należy stwierdzić, że z uwagi na treść pisma z dnia 25 września 2020 roku, którym organ nałożył na strony konkretne, nowe (bo sformułowane po raz pierwszy) obowiązki wraz z terminem ich wykonania pod rygorem zastosowania egzekucji administracyjnej musi być ono zakwalifikowane, jako decyzja administracyjna. Natomiast odrębną kwestią jest to, że jest to decyzja ułomna, wadliwa i wydana z naruszeniem szeregu norm prawa procesowego i materialnego, co jednak nie jest istotne dla rozpoznania niniejszej skargi. Po otrzymaniu decyzji administracyjnej z dnia 25 września 2020 roku skarżący złożyli w otwartym, czternastodniowym terminie dla złożenia odwołania, pismo z dnia 5 października 2020 roku, w którym wyraźnie wskazali, że nie zgadzają się z treścią rozstrzygnięcia zawartego w piśmie z dnia 25 września 2020 roku, będącym w istocie decyzją administracyjną. Pismem z dnia 14 września 2021 roku zostało wniesione ponaglenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w związku z brakiem nadania biegu odwołaniu z dnia 5 października 2020 roku od decyzji administracyjnej, jaką stanowiło pismo Dyrektora Wydziału Kształtowania Środowiska z dnia 25 września 2020 roku. Dnia 5 października 2021 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. dostarczyło postanowienie, w którym to uznało, iż ponaglenie jest nieuzasadnione. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że rzeczą Prezydenta Miasta K, jako organu administracji publicznej działającego poprzez Wydział Kształtowania Środowiska, było nadanie biegu otrzymanemu odwołaniu i przesłanie go wraz z aktami postępowania do organu II instancji. Tymczasem organ ten pismo skarżących pozostawił bez rozpoznania w aktach sprawy administracyjnej. W konkluzji skarżący wnieśli o stwierdzenie, iż Prezydent Miasta K dopuścił się bezczynności, zobowiązanie Prezydenta Miasta K do rozpatrzenia odwołania z dnia 5 października 2020 roku niezwłocznie, nie później jednak niż w ciągu miesiąca. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta K wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Organ wskazał, że w dniu 5 kwietnia 2011 r. po rozpatrzeniu wniosku H. i T. P. w sprawie wpływu inwestycji budowy drogi dojazdowej do domów dwurodzinnych na działce [...] obr. [...] na stosunki wodne działek sąsiednich stwierdził, że na działce nr [...] obr. [...] nastąpiły zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie oddziaływujące na działki sąsiednie nr [...], [...], [...] obr. [...] będącej własnością H. P. i w związku z tym nakazał współwłaścicielom działki nr [...] obr. [...] solidarnie wykonać urządzenie zapobiegające szkodom, które umożliwi swobodny odpływ wód opadowych z działek nr [...],[...],[...]. [...] zgodnie z naturalnym spadkiem terenu w kierunku południowym. W ww. decyzji na właścicieli działki nr [...] obr. [...] nałożono obowiązek - solidarnie wykonać urządzenie zapobiegające szkodom, które umożliwi swobodny odpływ wód opadowych z działek nr [...], [...] i [...] obr. [...] zgodnie z naturalnym spadkiem terenu w kierunku południowym. W decyzji rozwiązanie techniczne w zakresie wykonania urządzenia zapobiegającego szkodom nie zostało szczegółowo doprecyzowane, co stanowiło korzystny aspekt dla zobowiązanych, gdyż dawał im możliwość wyboru najkorzystniejszego rozwiązania. Pozostawiono w tym zakresie swobodę zobowiązanym, wskazując jednak jednoznacznie obowiązek, jaki winien zostać wykonany. Żadna ze stron, w tym żądająca interwencji, nie wniosła odwołania od ww. decyzji i stała się ona ostateczna z dniem 25 kwietnia 2011 r. Pismem z dnia 16.09.2020 r. część współwłaścicieli działki nr [...] (zobowiązanych do wykonania obowiązku - realizacji urządzenia zapobiegającego szkodom) zwróciła się do Wydziału Kształtowania Środowiska Urzędu Miasta K. o wydanie opinii do propozycji założeń projektowych, co do sposobu wykonania obowiązku nałożonego w decyzji Prezydenta Miasta K z dnia 5 kwietnia 2011 r. Do pisma wnioskujący dołączyli opracowanie techniczne autorstwa B. P.. Wydział przychylił się do ww. prośby i pismem z dnia z dnia 25 września 2020 r. zaopiniował pozytywnie przyjęte rozwiązanie, które w ocenie Wydziału umożliwiało swobodny spływ wód opadowych z działek nr [...], [...] i [...] zgodnie z naturalnym spadkiem terenu. Pismo Dyrektora Wydziału Kształtowania Środowiska z dnia 25 września 2020 r. stanowiło więc odpowiedź na wniosek części współwłaścicieli działki [...] zobowiązanych do wykonania obowiązku - realizacji urządzenia zapobiegającego szkodom. W dniu 8 października 2020 r. skarżący oraz J. N. złożyli zaadresowane do Prezydenta Miasta K pismo w sprawie w którym wskazali, iż nie wyrażają zgody na przedstawioną wykładnię rozwiązania technicznego. W piśmie podniesiono, że niezrozumiały jest dla nich tryb procedowania i dokonywania wykładni rozwiązania technicznego. Wskazali, że wykonanie obowiązku w zaproponowanym przez organ kształcie doprowadzi do zalewania innych nieruchomości, w tym nieruchomości, których są właścicielami, co może rodzić konieczność prowadzenia nowych postępowań w sprawie naruszenia stosunków wodnych oraz dalsze konsekwencje cywilnoprawne. Pismem z dnia 4 listopada 2020 r. Prezydent Miasta K wyjaśnił skarżącym, iż podjęte przez Wydział Kształtowania Środowiska czynności mają charakter działań informacyjnych w ramach ogólnej zasady nakłaniania zobowiązanego do dobrowolnego wykonania obowiązku. Wskazano skarżącym, iż ich pismo zostało dołączone do akt sprawy. Pismem z dnia 3 grudnia 2020 r. ośmiu ze współwłaścicieli działki nr [...] zgłosiło do Wydziału Kształtowania Środowiska, że prace związane z realizacją obowiązku wynikającego z decyzji Prezydenta Miasta K z dnia 5 kwietnia 2011 r. zostały zakończone. W piśmie zwrócono się z prośbą o informację, czy można uznać decyzję za wykonaną. W wyniku przeprowadzonych oględzin, które odbyły się dnia [...] marca 2021 r., pismem z dnia 23 marca 2021 r. wydanym z upoważnienia Prezydenta poinformowano o wykonaniu obowiązku z dnia 5 kwietnia 2011 r. Adresatem tego pisma byli również skarżący. Dopiero w ponagleniu z dnia 14 września 2021 r. skarżący wskazali, że pismo z 5 października 2020 r. stanowi odwołanie, a rzeczą Prezydenta Miasta K było nadanie biegu otrzymanemu odwołaniu. W ocenie organu pismo z dnia 25 września 2020 r. nie może być kwalifikowane jako decyzja administracyjna, co implikuje, że nie zachodziła podstawa do uznania, iż pismo w sprawie stanowi w istocie odwołanie, któremu Prezydent Miasta K powinien nadać dalszy bieg przekazując je do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K.. Pismo to było podjęte w ramach czynności zmierzających do wyegzekwowania obowiązku wynikającego z decyzji administracyjnej. Udzielenie przez Dyrektora Wydziału Kształtowania Środowiska odpowiedzi na wniosek w sprawie opinii w sprawie przyjętego rozwiązania technicznego mieści w ramach działań informacyjnych zmierzających do dobrowolnego wykonania obowiązku. Użyte w kwestionowanym piśmie z dnia 25 września 2020 r. sformułowania "Wydział Kształtowania Środowisko przekazuje opinię", "W opinii Wydziału przedstawione rozwiązania (...) umożliwią swobodny spływ wód opadowych", "ponadto w celu zabezpieczenia przed nadmiernym spływem wód opadowych na działki znajdujące się najniżej, tj. działki nr [...] i [...] proponuje się" wyraźnie wskazują na informacyjno-pomocniczy charakter pisma. Zdefiniowanie w piśmie terminu nie powinno być interpretowane w oderwaniu od opiniodawczo-informującego charakteru pisma. Wskazanie na ramy czasowe do dobrowolnego zrealizowania obowiązku o charakterze niepieniężnym, obejmującego prace techniczne pozwala na efektywne zmobilizowanie zobowiązanych do przeprowadzenie prac. W ocenie organu działanie takie mieści się w ramach tzw. miękkiej egzekucji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) - dalej "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W przypadku skarg na bezczynność kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. W myśl art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Natomiast skarga nieuzasadniona podlega oddaleniu - 151 P.p.s.a. Stosownie do postanowień art. 52 § 1 P.p.s.a., warunkiem dopuszczalności skargi jest uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia. W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania taki tryb został określony w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020, poz. 256) - dalej "K.p.a.". Zgodnie z założeniami ustawodawcy wniesienie ponaglenia w trybie art. 37 § 1 K.p.a. stanowi warunek formalny do wywiedzenia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Znajduje to wyraz także w brzmieniu art. 52 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Z treści powyższych regulacji wynika zatem, że warunkiem dopuszczalności skargi wniesionej przez skarżącego na bezczynność organu było wyczerpanie środka zaskarżenia w postaci ponaglenia. W niniejszej sprawie skarżący, przed wniesieniem skargi dopełnili wymogu wyczerpania środka zaskarżenia w zakresie bezczynności organu, wnosząc do Samorządowego Kolegium Odwoławczego pismem z dnia 14 września 2021 r. ponaglenie. W zakresie dopuszczalności skargi na bezczynność organu administracji publicznej w sprawie przekazania odwołania wraz z aktami administracyjnymi sprawy organowi odwoławczemu, wskazać należy, że zgodnie z art. 133 K.p.a., organ administracji publicznej, który wydał decyzję, obowiązany jest przesłać odwołanie wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu w terminie siedmiu dni od dnia, w którym otrzymał odwołanie, jeżeli w tym terminie nie wydał nowej decyzji uchylającej lub zmieniającej zaskarżoną decyzję. W orzecznictwie sądowym podnosi się, że organy administracji publicznej, rozstrzygając powierzone im sprawy, muszą ściśle przestrzegać reguł określonych w przepisach K.p.a. Są one zobowiązane do prowadzenia postępowania w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 K.p.a.). Z powyższych względów należy uznać, że na bezczynność organu I instancji lub przewlekłe prowadzenia postępowania w zakresie wykonania obowiązku ustawowego, określonego w art. 133 K.p.a., służy stronie skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 9 P.p.s.a. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 stycznia 2019 r., sygn. akt I OSK 2651/18, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 29 maja 2019 r., sygn. akt II SAB/Rz 48/19, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 20 lutego 2020 r. sygn. akt I SAB/Go 195/19). W tej sytuacji skarga podlegała merytorycznej ocenie Sądu. Na podstawie art. 119 pkt 4 P.p.s.a. sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym. Celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności. Oznacza to, że sąd rozpoznając skargę na bezczynność bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie została dokonana czynność lub czy z innych powodów organowi nie można zarzucić stanu bezczynności. Dla uznania bezczynności konieczne jest ustalenie w pierwszej kolejności, czy w ustalonym stanie faktycznym na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek wydania aktu lub dokonania czynności, a następnie czy uczyniono to w przepisanym terminie, a dalej czy ewentualne opóźnienie jest usprawiedliwione. W konsekwencji w przypadku skargi na bezczynność kontrola Sądu zmierza do sprawdzenia, czy istotnie, mimo obowiązku wszczęcia postępowania w sprawie rozstrzyganej w drodze decyzji czy dokonania czynności, organ administracji pozostaje w zwłoce. W niniejszej sprawie skarżący zarzucili organowi I instancji, że nie przekazał ich pisma z dnia 5 października 2020 r., które jak obecnie twierdzą stanowi odwołanie od opinii organu z dnia 25 września 2020 r., organowi odwoławczemu do dnia wniesienia skargi na bezczynność, a także nie poinformował go dalszych losach odwołania. Biorąc pod uwagę powyższe w sprawie należy poczynić pewne uwagi natury ogólnej, w pierwszej kolejności należy odnieść się do natury opinii z dnia 25 września 2020 r. w sprawie przyjętego rozwiązania technicznego w związku z decyzją znak: [...] Zdaniem skarżących opinia ta stanowi w istocie decyzję administracyjną. Aby można było akt organu administracji publicznej zakwalifikować jako decyzję administracyjną, powinien zawierać elementy wymienione w art. 107 K.p.a., w szczególności rozstrzygnięcie z podaniem podstawy prawnej i uzasadnienie. Formę decyzji administracyjnej należy przypisać każdemu rozstrzygnięciu indywidualnej sprawy administracyjnej, w której dochodzi do konkretyzacji materialnej lub procesowej normy prawa administracyjnego. Niesporne pozostaje, że na zakwalifikowanie aktu do kategorii decyzji administracyjnych nie ma wpływu nazwa tego aktu, ale jego treść, co powoduje, że także pismo może stanowić w istocie decyzję administracyjną, której niezgodność z prawem może zostać wykazana w drodze złożenia od niej odwołania przez adresata tegoż pisma. Niezbędnymi elementami pozwalającymi na uznanie pisma za decyzję administracyjną są: oznaczenie organu administracyjnego, wskazanie adresata, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ (art. 107 § 1 K.p.a.). To, że każde "pismo" zawierające wskazane powyżej elementy, wbrew swojej nazwie, jest decyzją administracyjną nie budziło wątpliwości we wcześniejszym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 20 lipca 1981 r. sygn. SA 1163/81; wyrok NSA z dnia 21 lutego 1994 r. sygn. I SAB 54/93), nie budzi zastrzeżeń również w najnowszym orzecznictwie tego Sądu (por. wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2018 r. sygn. II OSK 826/16; wyrok NSA z dnia 11 października 2017 r. sygn. I OSK 143/17; wyrok NSA z dnia 19 lipca 2016 r. sygn. II OSK 2762/14). Jakkolwiek przy ocenie charakteru prawnego pisma skierowanego do określonego podmiotu istotne znaczenie ma treść pisma, to nie jest możliwe przeprowadzenie analizy tejże treści na potrzeby ocenienia, czy pismo to jest decyzją w rozumieniu art. 104 § 1 i 2 K.p.a., bez rozważenia konkretnych okoliczności sprawy, w jakich pismo zostało sporządzone oraz powodów skierowania go do określonego podmiotu. Czynności te mieszczą się w pojęciu wykładni oświadczenia zamieszczonego w piśmie organu administracji publicznej, dlatego też nie jest możliwe ich pominięcie. W ocenie Sądu pismo organu z dnia 25 września 2020 r. z całą pewnością nie stanowi decyzji administracyjnej. Wskazać bowiem należy, że chronologia zdarzeń w sprawie przedstawiała się tak, że pismem z dnia 16 września 2020 r. część współwłaścicieli działki nr [...] (zobowiązanych do wykonania obowiązku - realizacji urządzenia zapobiegającego szkodom) zwróciła się do Wydziału Kształtowania Środowiska Urzędu Miasta K. o wydanie opinii do propozycji założeń projektowych, co do sposobu wykonania obowiązku nałożonego w decyzji Prezydenta Miasta K z dnia 5 kwietnia 2011 r. Do pisma wnioskujący dołączyli opracowanie techniczne autorstwa B. P.. Wydział przychylił się do ww. prośby i właśnie pismem zatytułowanym jako opinia z dnia 25 września 2020 r. zaopiniował pozytywnie przyjęte rozwiązanie, które w ocenie Wydziału umożliwiało swobodny spływ wód opadowych z działek nr [...], [...] i [...] zgodnie z naturalnym spadkiem terenu. Pismo Dyrektora Wydziału Kształtowania Środowiska z dnia 25 września 2020 r. stanowiło więc odpowiedź na wniosek części współwłaścicieli działki nr [...] zobowiązanych do wykonania obowiązku - realizacji urządzenia zapobiegającego szkodom. Pismo z dnia 25 września 2020 r. nie zawiera żadnego rozstrzygnięcia merytorycznego, ani procesowego, nie indywidualizuje obowiązków skarżących, jest ono wydane jedynie w związku z wcześniejszą decyzją Prezydenta Miasta K, a tym samym nie może być zakwalifikowane jako decyzja administracyjna. Pismo to miało więc charakter wyłącznie informacyjny. Podkreślić należy, że pismo to zostało sporządzone w postępowaniem administracyjnym zakończonym już decyzją Prezydenta Miasta K. Organ nie może w tym samym postępowaniu (świadczy o tym choćby znak sprawy zamieszczony na piśmie) wydać ponownie decyzji. Pismo to ma charakter wyłącznie informacyjny i stanowi odpowiedź (korespondencje) w związku z zapytaniem jakie do organu od jednej ze stron wpłynęło. Informacyjny charakter ma także adnotacja o postulowanym terminie wykonania wskazanych tam robót jak i groźbie wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Pismo to decyzją administracyjna nie jest . Odnosząc się z kolei do pisma skarżących z dnia 5 października 2020 r., które jak twierdzą stanowi ich odwołanie, wskazać należy, że zgodnie z treścią art.128 K.p.a. odwołanie nie wymaga szczególnego uzasadnienia. Wystarczy, jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. Przepisy szczególne mogą ustalać inne wymogi co do treści odwołania. Z wymienionego przepisu wynika, iż odwołanie jest niesformalizowanym co do treści środkiem prawnym. O tym czy pismo jest odwołaniem decyduje intencja strony i treść pisma. Tymczasem w realiach przedmiotowej sprawy trudno by było uznać pismo z dnia 5 października 2020 r. za odwołanie. Wyraźnie z jego treści jedynie wynika, że skarżący nie zgodzili się z opinią w sprawie przyjętego rozwiązania technicznego i nie wyrazili zgody na takie rozwiązanie techniczne. Zatem ich pismo z dnia 5 października 2020 r, należy uznać jedynie za ustosunkowanie się i odniesienie do opinii zawartej w piśmie z dnia 25 września 2020 r. Uznanie tego pisma za odwołanie byłoby niedopuszczalną nadinterpretacją. O charakterze pisma decyduje zawsze intencja strony i jej wola. A odczytując wolę skarżących należałoby wskazać, że wyrazili jedynie brak aprobaty dla przedstawionej przez organ opinii. Co więcej wskazać należy, że ocena pisma skarżących z dnia 5 października 2020 r. musi być dokonana w odniesieniu do stanu faktycznego i prawnego sprawy. Konsekwencją powyższego wywodu jest to, że nie sposób zwalczać bezczynności organu w sytuacji, kiedy mamy do czynienia z sytuacją, gdy organ nie miał obowiązku podjęcia działania w danej formie i w określonym trybie, a zatem brak jest w niniejszej sprawie jakiejkolwiek bezczynności organu. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji.