II SAB/Kr 103/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie : WSA Agnieszka Nawara – Dubiel WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Komisji Międzyzakładowej Ogólnopolskiego Związku Zawodowego Inicjatywa Pracownicza przy Uniwersytecie Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie i N. E. na bezczynność Rektora Uniwersytetu Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 2 kwietnia 2025 roku I. zobowiązuje Rektora Uniwersytetu Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie do wydania aktu albo dokonania czynności w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; II. stwierdza, że Rektor Uniwersytetu Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. w pozostałym zakresie skargę oddala; IV. zasądza od Rektora Uniwersytetu Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie na rzecz Komisji Międzyzakładowej Ogólnopolskiego Związku Zawodowego Inicjatywa Pracownicza przy Uniwersytecie Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie i N. E. kwotę 100 (słownie: sto) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi Komisji Międzyzakładowej Ogólnopolskiego Związku Zawodowego Inicjatywa Pracownicza przy Uniwersytecie Komisji Edukacji Narodowej i [...] – dalej też jako "Komisja" lub "Skarżąca", jest bezczynność Rektora Uniwersytetu Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie w przedmiocie rozpatrzenia wniosku Komisji z dnia 2 kwietnia 2025 roku o udostępnienie informacji publicznej. Skarga została wniesiona w następujących okolicznościach. Za pismem z dnia 2 kwietnia 2025 roku Komisja Międzyzakładowej Ogólnopolskiego Związku Zawodowego Inicjatywa Pracownicza przy Uniwersytecie Komisji Edukacji Narodowej i [...] zwróciła się do Uniwersytetu Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie o udostępnienie informacji publicznej, cyt.: "wnosimy o udostępnienie aktualnej informacji publicznej w następującym zakresie: a) liczby etatów przyporządkowanych do poszczególnych stanowisk pracy w grupie nauczycieli akademickich, b) liczby etatów przyporządkowanych do poszczególnych kategorii, grup i podgrup zaszeregowania w grupie pracowników niebędących nauczycielami akademickimi. Jednocześnie, na podstawie art. 14 ust. 1 wzmiankowanej wyżej Ustawy, wnosimy o udostępnienie przesłanie ich pocztą elektroniczną na adres: [...] w terminie przewidzianym ustawą, tj. bez zbędnej zwłoki i nie później niż 14 dni od dnia złożenia wniosku." W odpowiedzi na powyższy wniosek Rektor Uniwersytetu Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie za pismem z dnia 16 kwietnia 2025 roku, znak: DO.0140.15.2025 poinformował Komisję, że cyt.: "wnioskowane informacje na temat 1) liczby etatów przyporządkowanych do poszczególnych stanowisk pracy w grupie nauczycieli akademickich, 2) liczby etatów przyporządkowanych do poszczególnych kategorii, grup i podgrup zaszeregowania w grupie pracowników niebędących nauczycielami akademickimi, nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej." Wobec powyższego Komisja wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Rektora Uniwersytetu Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie w przedmiocie rozpatrzenia wniosku Komisji z dnia 2 kwietnia 2025 roku o udostępnienie informacji publicznej. W skardze podniesiono zarzuty naruszenia 1) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę dla Skarżącej prawo do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek, 2) art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2022 r. poz. 902; zw. dalej: u.d.Lp.) poprzez błędne uznanie, że żądana przez Skarżącą informacja co do liczby etatów przyporządkowanych do poszczególnych stanowisk pracy w grupie nauczycieli akademickich oraz liczby etatów przyporządkowanych do poszczególnych kategorii, grup i podgrup zaszeregowania w grupie pracowników niebędących nauczycielami akademickimi w Uniwersytecie Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie nie stanowi informacji publicznej i w konsekwencji nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek. Podnosząc powyższe zarzuty, Skarżąca wniosła o: 1) zobowiązanie organu - Rektora Uniwersytetu Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie do rozpoznania wniosku Skarżącej z dnia 2 kwietnia 2025 r. w terminie 7 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 2) stwierdzenie, że organ - Rektor Uniwersytetu Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie dopuścił się bezczynności, 3) stwierdzenie, że bezczynność organu - Rektora Uniwersytetu Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 4) wymierzenie organowi - Rektorowi Uniwersytetu Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie grzywny w wysokości 71.405,20 zł (słownie: siedemdziesiąt jeden tysięcy czterysta pięć złotych 20/100) stanowiącej dziesięciokrotność przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2024 roku, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, 5) zasądzenie od organu - Rektora Uniwersytetu Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie Skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi wskazano, że wnioskowana przez Skarżącą informacja co do liczby etatów przyporządkowanych do poszczególnych stanowisk pracy w grupie nauczycieli akademickich oraz liczby etatów przyporządkowanych do poszczególnych kategorii, grup i podgrup zaszeregowania w grupie pracowników niebędących nauczycielami akademickimi w Uniwersytecie Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie, stanowi informację publiczną, albowiem informacja ta, dotyczy danych związanych ze strukturą zatrudnienia w Uczelni publicznej oraz wynagrodzeniem pracowników Uczelni publicznej, zawartych w dokumentacji wytworzonej przez organ, wykorzystywanej do zrealizowania powierzonych organowi prawem zadań. Informacje te są bezpośrednio związane z wykonywaniem zadań władzy publicznej (realizacja zadań przez organ administracji publicznej będący jednostką sektora finansów publicznych) poprzez wykonywanie konkretnych obowiązków przez poszczególnych pracowników w ramach zatrudnienia za wynagrodzeniem, a także z gospodarowaniem mieniem organu administracji publicznej - przeznaczeniem środków finansowych Uczelni na wynagrodzenia pracowników Uczelni. Informacja co do liczby pracowników przyporządkowanych do poszczególnych stanowisk pracy w organach administracji publicznej, są uważane za informację publiczną (I SA/Op 734/24 - Wyrok WSA w Opolu). Żądana informacja dotyczy bowiem wewnętrznej organizacji, struktury zatrudnienia w Uczelni publicznej. Społeczeństwo ma prawo poznać wszystkie takie okoliczności, dotyczące instytucji publicznej, jak ona działa i funkcjonuje. W konsekwencji, organ ma obowiązek udostępniać informacje na temat swojej organizacji, w tym liczby pracowników zatrudnionych i przyporządkowanych do różnych stanowisk pracy. Z kolei bezczynność organu polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia bądź o umorzeniu postępowania w sytuacjach określonych w ustawie, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem. Na gruncie niniejszej sprawy organ ani nie udzielił informacji publicznej, ani też nie odmówił jej udostępnienia, ani też nie umorzył w tym zakresie postępowania. Skierowanie natomiast do Skarżącego pisma, z którego ma wynikać, że wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną nie stanowi prawidłowego załatwienia wniosku z dnia 2 kwietnia 2025 r. Tym samym uznać należy, że organ dopuścił się bezczynności w sprawie. Stwierdzenie bezczynności wynika z ustalenia, że organ przekroczył termin udzielenia odpowiedzi na wniosek o udzielenie informacji publicznej. Jest to okoliczność obiektywna, która znajduje potwierdzenie w okolicznościach niniejszej sprawy. W odpowiedzi na skargę Rektor wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że w jego ocenie przedmiot wniosku nie stanowił informacji publicznej. Organ nie był zobowiązany do wydania decyzji tak o odmowie udostępnienia informacji publicznej ani o umorzeniu postępowania informacji. Organ w prawidłowy sposób, pismem z dnia 16.04.2025 r. (znak DO.0140.15.2025) udzielił wnioskodawcy odpowiedzi na wniosek. Tym samym wniosek został załatwiony w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami prawa oraz w wyznaczonym tymi przepisami terminem. W ocenie Organu informacje dotyczące liczby etatów przyporządkowanych do poszczególnych stanowisk pracy w grupie nauczycieli akademickich, liczby etatów i przyporządkowanych do poszczególnych kategorii, grup i podgrup zaszeregowania w grupie pracowników niebędących nauczycielami akademickimi, nie ma charakteru informacji publicznej w rozumieniu art. 1 w zw. z art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2024, poz. 1267 ze zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 ww. ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024, poz. 935, dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje również bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Jak stanowi art. 149 § 1 p.p.s.a. w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, sąd: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2), 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3), 4) jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a), 5) w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (art. 149 § 1b), 6) w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2). W przypadku nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części, stosownie do art. 151 p.p.s.a. Stosownie do art. 119 pkt. 4) p.p.s.a. Sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W myśl art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Przedmiotem skargi Komisji Międzyzakładowej Ogólnopolskiego Związku Zawodowego Inicjatywa Pracownicza przy Uniwersytecie Komisji Edukacji Narodowej i [...] – dalej też jako "Komisja" lub "Skarżąca", jest bezczynność Rektora Uniwersytetu Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie w przedmiocie rozpatrzenia wniosku Komisji z dnia 2 kwietnia 2025 roku o udostępnienie informacji publicznej. Dokonując kontroli legalności wskazanego postępowania w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie wyżej wymienionych ustaw sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 - dalej też jako "u.d.i.p."), zaś zakres podmiotowy - wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo odmowa lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, albo wreszcie poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy. W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że Rektor Uniwersytetu Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, co wynika z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca zawarł w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., z których wynika, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Przemawia to za szerokim rozumieniem informacji publicznej jako informacji o każdym przejawie działania organów władzy publicznej. Tylko wyraźne ograniczenie ustawowe może prowadzić do naruszenia prawa do informacji publicznej. Przy czym art. 6 u.d.i.p. konkretyzuje przedmiot informacji publicznej w sposób przykładowy, nie tworząc zamkniętego katalogu źródeł i rodzajów informacji. Z uwagi na sformułowania tych przepisów, informację publiczną stanowi wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. W orzecznictwie przyjmuje się, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie tych kompetencji. Informację publiczną stanowi więc treść dokumentów urzędowych czy wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą (por. np. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. I OSK 1561/11). Charakter informacji publicznej mają również informacje niewytworzone przez wskazane podmioty, lecz do nich się odnoszące. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów nie tylko bezpośrednio zredagowanych i wytworzonych przez wskazany podmiot. Przymiot taki posiada także treść dokumentów, których podmiot używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań. Bez znaczenia przy tym jest, w jaki sposób dokumenty znalazły się w posiadaniu adresata wniosku oraz to czy znajdują się one w posiadaniu także innego podmiotu. Ważne jedynie jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych przez tego adresata wniosku i odnosiły się do niego bezpośrednio. Informacja publiczna obejmuje przy tym swoim znaczeniem szerszy zakres pojęciowy niż dokumenty urzędowe (por. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. I OSK 2215/11). Skoro ustawowe pojęcie sprawy publicznej rozumiane jako sprawa wspólnoty publicznej i wyznaczające ustawowy zakres prawa do informacji publicznej nie może być wykładane w sposób prowadzący do rozszerzenia konstytucyjnych granic tego prawa, to należy przyjąć, że sprawa publiczna oznacza przejaw działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP w jej rozumieniu wynikającym z unormowań Konstytucji RP, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych, co nie jest tożsame z każdym przejawem aktywności tych podmiotów, w tym aktywnością związaną z wewnętrzną organizacją ich funkcjonowania. Wykładnia prokonstytucyjna art. 6 u.d.i.p. prowadzi do wniosku, że informacją o sprawie publicznej jest więc również informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy oraz zasadach ich funkcjonowania, jedynie w zakresie dotyczącym działalności tych podmiotów. Tak też należy rozumieć informację w zakresie organizacji tych podmiotów (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b u.d.i.p.), czy w zakresie prowadzonych przez nie rejestrów, ewidencji i archiwów (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f u.d.i.p.), a także w zakresie danych publicznych (art. 6 ust. 4 u.d.i.p.) lub w zakresie polityki wewnętrznej i zagranicznej, w tym o zamierzeniach działań władzy ustawodawczej oraz wykonawczej (art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. a u.d.i.p.). Koresponduje z tą wykładnią treść art. 4 ust. 1 u.d.i.p. eksponująca element "wykonywania zadań publicznych" przez podmioty będące adresatami roszczeń o udostępnienie informacji publicznej, czyli zadań, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie (zob. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., I OSK 851/10). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należy wskazać, że wnioskowane przez Skarżącą informacje, a dotyczące wskazania, cyt.: "a) liczby etatów przyporządkowanych do poszczególnych stanowisk pracy w grupie nauczycieli akademickich, b) liczby etatów przyporządkowanych do poszczególnych kategorii, grup i podgrup zaszeregowania w grupie pracowników niebędących nauczycielami akademickimi" stanowią informację publiczną (art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.). Podkreślić wyraźnie należy, że zgodnie z powołanymi powyżej przepisami za informację publiczną uznać należy wszelkie informacje o podmiotach obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, w tym o przedmiocie działalności i kompetencjach, organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach oraz majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c, d i f u.d.i.p.), o zasadach ich funkcjonowania, w tym trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.), jak również o majątku publicznym, w tym majątku Skarbu Państwa, majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz ciężarach publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. a, c i h u.d.i.p.). Zaakcentować przy tym należy, że informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z organem, bądź w jakikolwiek sposób dotyczących organu, bez względu na to, co jest ich przedmiotem. Status informacji publicznej uzyskuje przy tym taka informacja, która związana jest z funkcjonowaniem wspólnoty publicznoprawnej (państwa). Wskazuje się zatem, że informacją publiczną są informacje dotyczące wykonywania zadań publicznych i gospodarowania mieniem publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego. Informacje dotyczące majątku publicznego powinny obejmować wszelkie procesy związane z gromadzeniem środków publicznych oraz ich rozdysponowaniem. Wobec tego informacja o liczbie etatów przyporządkowanych do poszczególnych stanowisk pracy w grupie nauczycieli akademickich, czy też liczbie etatów przyporządkowanych do poszczególnych kategorii, grup i podgrup zaszeregowania w grupie pracowników niebędących nauczycielami akademickimi ma charakter informacji publicznej. Skoro funkcjonowanie i działanie Uniwersytetu jest finansowane ze środków publicznych, a gospodarka tymi środkami jest jawna, to żądana przez Skarżącą informacja stanowi informację publiczną. W ramach tej informacji można żądać szczegółowych danych dotyczących wydatkowania środków publicznych na wynagrodzenia. Nie ulega zatem wątpliwości, że żądana informacja stanowi informację publiczną. Dodać należy, że jednym z celów ustawy o dostępie do informacji publicznej jest społeczna kontrola procesu wydatkowania środków publicznych i transparentność działania organów w tym zakresie. Przemawia za tym również sformułowana w art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2024. poz. 1530) zasada jawności gospodarowania środkami publicznymi. Wobec tego dla skuteczności takiej kontroli konieczna jest wiedza o liczbie etatów przyporządkowanych do poszczególnych kategorii, grup i podgrup zaszeregowania w grupie pracowników niebędących nauczycielami akademickimi ma charakter informacji publicznej. Ponadto wypada zauważyć, że stosownie do art. 13 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w powyższym terminie określonym, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Bezczynność organu polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia bądź o umorzeniu postępowania w sytuacjach określonych w ustawie, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem. Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznych wymienia trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie organ, do którego wniesiono wniosek, winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.) bądź też odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Ponad wszelką wątpliwość, na gruncie niniejszej sprawy organ ani nie udzielił informacji, ani też nie odmówił jej udostępnienia, ani też nie umorzył w tym zakresie postępowania. Wniosek o udostępnienie informacji został złożony w dniu 2 kwietnia 2025 roku. W odpowiedzi na powyższe Rektor za pismem z dnia 16 kwietnia 2025 roku wskazał, że wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej. Skoro Rektor nie udzielił informacji, błędnie przyjmując, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej, to należy uznać, że dopuścił się on bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego z dnia 2 kwietnia 2025 r. Jakkolwiek podmiot obowiązany do udzielenia informacji publicznej dopuścił się bezczynności, to nie można jednak uznać, aby bezczynność ta miała charakter rażący. O rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań, czy zaniechań, organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny. Chodzi tutaj o wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, takim jak oczywiście lekceważący stosunek organu do złożonego wniosku strony, duże natężenie braku woli organu w załatwieniu wniosku, działanie organu wbrew określonym standardom, bez jakiegokolwiek usprawiedliwienia dla takiej praktyki (por. uzasadnienia: do wyroku NSA z dnia 6 lutego 2020 r., sygn. I OSK 3918/18, do wyroku WSA w Krakowie z dnia 17 lutego 2022 r., sygn. II SAB/Kr 242/21). O rażącym naruszeniu prawa można mówić wówczas, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu. Innymi słowy, rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. uzasadnienie wyroku NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. I OSK 675/12). Dla uznania rażącego naruszenia prawa przekroczenie terminu załatwienia sprawy musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. np. uzasadnienia do wyroków: NSA z 7 kwietnia 2022 r., sygn. III OSK 4394/21, WSA w Olsztynie z dnia 20 stycznia 2022 r., sygn. II SAB/Ol 182/21). Taka sytuacja jednak nie ma miejsca na gruncie niniejszej sprawy. Bezczynność podmiotu obowiązanego, jak wynika z akt sprawy a także z odpowiedzi na skargę, nie ma swojego źródła w działaniu organu, które można zinterpretować jako intencjonalne unikanie udzielenia informacji. Z tego też względu nie ma podstaw do uznania, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Odnosząc się Sąd natomiast do wniosku Skarżącej o wymierzenie organowi grzywny w wysokości 71.405,20 zł stanowiącej dziesięciokrotność przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2024 roku, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, to należy wskazać, że zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Wyjaśnienia wymaga, że rozstrzygnięcie w oparciu o art. 149 § 2 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny i jest zależne wyłącznie od uznania sądu. Grzywna pełni funkcję represyjno-prewencyjną wobec organu (podmiotu obowiązanego), zapewniając przestrzeganie przez niego zasad postępowania administracyjnego i obowiązków związanych ze sprawnym jego prowadzeniem w przyszłości. Mając na uwadze charakter sprawy oraz jakkolwiek wadliwą to jednak terminową reakcję Rektora wniosek, należy uznać, że nie zachodzą podstawy do wymierzania grzywny organowi. Na gruncie tej sprawy jedynym bowiem zarzutem, który można słusznie postawić organowi jest wadliwa kwalifikacja charakteru wnioskowanej informacji, to jednak samo w sobie nie stanowi podstawy dla wymierzenia grzywny. Z tego też powodu wniosek ten został oddalony. Rozpoznając złożony przez Skarżącą Komisję wniosek o udostępnienie informacji publicznej, Rektor weźmie pod uwagę powyższe wskazania, w szczególności, co do pojęcia informacji publicznej i stosownie do powołanych powyżej przepisów rozpozna w terminie wniosek Skarżącej. O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł w pkt IV sentencji wyroku, na podstawie art. 200 p.p.s.a. (zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw) oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzone koszty w wysokości 100 zł składa się uiszczony przez skarżących wpis od skargi (100 zł).