II SAB/Kr 106/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie : WSA Jacek Bursa WSA Beata Łomnicka (spr.) Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o. o. z siedzibą w K. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta K. w sprawie z wniosku z dnia 14 czerwca 2011 roku I. stwierdza, że bezczynność Prezydenta Miasta K. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa II. oddala skargę w przedmiocie przewlekłego prowadzenia postępowania; III. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu administracyjnego; IV. zasądza od Prezydenta Miasta K. na rzecz strony skarżącej A. Sp. z o.o. z siedzibą w K. kwotę 597 zł ( pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 10 października 2014 r. strona skarżąca - [....] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. , wniosła skargę na: - bezczynność Prezydenta Miasta K. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą "Budowa zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych (do czterech budynków) z usługami w parterze, garażami, naziemnymi miejscami postojowymi i drogami wewnętrznymi (w miejsce istniejących budynków) na działkach nr nr [....] (część) obr. [....] wraz z wjazdami, infrastrukturą techniczną i przebudową kolektora ogólnospławnego na działkach nr nr [....][....][....] , [....] przy ul. [....] w K. " i w konsekwencji brak rozpoznania sprawy w terminach określonych w art. 35 § 3 k.p.a. - przewlekle prowadzenie przez Prezydenta Miasta K. w okresie od dnia 22 lipca 2014 roku do dnia złożenia niniejszej skargi postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą "Budowa zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych (do czterech budynków) z usługami w parterze, garażami, naziemnymi miejscami postojowymi i drogami wewnętrznymi (w miejsce istniejących budynków) na działkach nr nr [....] [....] [....] (część) obr. [....] wraz z wjazdami, infrastrukturą techniczną i przebudową kolektora ogólnospławnego na działkach nr: [....][....][....][....] , [....] obr. j.w., przy ul. [....] w K. ", znak: [....] , polegające na nie rozpoznaniu sprawy w terminach określonych w przepisie art. 35 § 3 k.p.a. Strona skarżąca wniosła o zobowiązanie Prezydenta Miasta K. na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., do wydania decyzji administracyjnej w ww. sprawie administracyjnej w terminie 30 dni od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z odpisem prawomocnego wyroku, stwierdzenie, na podstawie art. 149 § l zdanie 2 p.p.s.a., że bezczynność Prezydenta Miasta K. w ww. postępowaniu administracyjnym oraz przewlekłe prowadzenie ww. postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, oraz wymierzenie Prezydentowi Miasta K. grzywny na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła, że w dniu 14 czerwca 2011 r. jako inwestor wniosła o ustalenie warunków zabudowy dla powyżej opisanego zamierzenia. Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 20 kwietnia 2012 r. odmówił ustalenia warunków zabudowy. Wskutek odwołania inwestora powyższa decyzja została w całości uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 14 czerwca 2012 r. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 13 lutego 2013 r. ponownie odmówił ustalenia warunków zabudowy dla objętego postępowaniem zamierzenia inwestycyjnego. Od powyższej decyzji inwestor złożył odwołanie i po jego rozpatrzeniu SKO w K. decyzją z dnia 3 lipca 2013 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Wskutek skargi inwestora WSA w Krakowie wyrokiem z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 1226/13 uchylił decyzję SKO w K. z dnia 3 lipca 2013 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 13 lutego 2013 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. akta sprawy wraz z uzasadnieniem wyroku przekazało Prezydentowi Miasta K. w dniu 10 kwietnia 2014 r. W dniu 28 lipca 2014 r. strona złożyła zażalenie na niezałatwienie przez Prezydenta Miasta K. sprawy w terminie określonym w przepisie art. 35 § 3 k.p.a. Postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2014 r. SKO w K. uznało zażalenie za zasadne stwierdzając jednocześnie, że niezałatwienie sprawy w terminie nie nosiło cech rażącego naruszenia prawa. Strona skarżąca podniosła, że w niniejszej sprawie postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy toczy się już łącznie ponad 3 lata. Już sam upływ powyższego okresu i jednocześnie brak ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy winien determinować organ do podjęcia działań zmierzających do wyeliminowania dalszej zwłoki w prowadzeniu sprawy. Pomimo, że akta sprawy wraz z uzasadnieniem wyroku WSA w Krakowie zostały przekazane do organu I instancji już w dniu 10 kwietnia 2014 r., to pierwsze czynności w sprawie organ podjął dopiero po złożeniu przez stronę zażalenia na przewlekłe prowadzenie sprawy na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. W wyroku WSA w Krakowie z dnia 9 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 1226/13 organ został zobowiązany do przeprowadzenia analizy natężenia ruchu w obszarze analizowanym, a o uzgodnienie zamierzenia inwestycyjnego z Zarządem Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. organ zwrócił się dopiero w dniu 29 lipca 2014 r. Analiza urbanistyczno – architektoniczna została natomiast zlecona dopiero w dniu 24 września 2014 r. tj. po upływie prawie 6 miesięcy od otrzymania akt przez organ I instancji. Zdaniem strony skarżącej powyższy sposób prowadzenia sprawy nie może zasługiwać na aprobatę. W ocenie strony skarżącej bezczynność organu ma charakter rażący. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta K. wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Organ podniósł, że od dnia 11 kwietnia 2014 r. do dnia 30 maja 2014 r. w sprawie nie zostały podjęte pisemne czynności z uwagi na jej skomplikowany charakter. Organ związany wyrokiem WSA w Krakowie zobligowany był do przeprowadzenia postępowania niemal od początku. Po wnikliwym zapoznaniu się z wyrokiem sądu ustalono, że zostanie wykonana analiza urbanistyczno – architektoniczna z uwzględnieniem zakreślonego obszaru analizowanego. Jednakże z uwagi na fakt, że główny specjalista wskazany do sporządzenia analizy przebywał na zwolnieniu lekarskim i na urlopie oraz opiece do sporządzenia analizy przystąpił dopiero w dniu 16 czerwca 2014 r. Przedmiotowe postępowanie od złożenia wniosku w dniu 14 czerwca 2011 r. do 8 lipca 2014 r. prowadzone było przez inspektora z referatu ustalania warunków zabudowy. W związku z reorganizacją wydziału w dniu 8 lipca 2014 r. akta przedmiotowej sprawy zostały przekazane do referatu ustalenia warunków zabudowy równocześnie z blisko 50-cioma innymi sprawami. W dniu 14 lipca 2014 r. kierownik referatu przekazał do prowadzenia przedmiotowe akta sprawy nowemu pracownikowi wraz z dziesięcioma innymi postępowaniami wymagającymi kompleksowej weryfikacji i podjęcia czynności służbowych. Do analizy i rozpatrzenia przedmiotowej sprawy przystąpiono niezwłocznie. Organ przedstawił przebieg czynności podjętych w sprawie od dnia 28 lipca 2014 r. Organ podkreślił, że w dniu 27 października 2014 r. – z zachowaniem terminu wyznaczonego postanowieniem SKO z dnia 29 sierpnia 2014 r. – została wydana decyzja odmawiająca ustalenia warunków zabudowy. Wyrokiem z dnia 20 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, iż bezczynność Prezydenta Miasta K. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; w pkt II w pozostałym zakresie umorzył postępowanie sądowe, i w punkcie III zasądził od Prezydenta Miasta K. na rzecz strony skarżącej [....] Spółki z o.o. w K. kwotę 357 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Prezydent Miasta K. wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 marca 2016 r. stgn. Akt II OSK 1412/15, po rozpoznaniu sprawy ze skargi kasacyjnej Prezydenta Miasta K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 stycznia 2015 r. sygn. akt II SAB/Kr 403/14 w sprawie ze skargi [....] sp. z o.o. z siedzibą w K. w przedmiocie bezczynności Prezydenta Miasta K. w sprawie z wniosku z dnia 14 czerwca 2011 r. w pkt 1 uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnego w Krakowie, w pkt 2 odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu NSA podkreślił, że w doktrynie i orzecznictwie wskazuje się na konieczność rozdzielenia znaczeniowego pojęć "bezczynność" i "przewlekłość". Przyjmuje się, że z bezczynnością mamy do czynienia gdy w prawnie ustalonym terminie organ zasadniczo nie podejmuje żadnych istotnych czynności przez co nie dochodzi do zakończenia sprawy tj.: wydania decyzji lub postanowienia, względnie podjęcia aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Natomiast przewlekłość w prowadzeniu postępowania występuje wówczas, gdy organ nie załatwiając sprawy w terminie, nie pozostaje jednak w bezczynności, a podejmowane przez organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle art. 12 K.p.a. ustanawiającego zasadę szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy (por wyrok NSA z 5 lipca 2012 r., II OSK 1031/12, wyrok NSA z 3 września 2013 r., II OSK 891/13; Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz pod red. R. Hausera, M. Wierzbowskiego, Wyd. C.H. BECK, 2014, str. 176). Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, iż z treści złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargi wynika, że Spółka zaskarżyła zarówno bezczynność organu jak i przewlekłość postępowania w sprawie wniosku z dnia 14 czerwca 2011r. Z treści sentencji zaskarżonego wyroku wynika natomiast, że Sąd potraktował skargę jedynie jako skargę na bezczynność bowiem w jego treści odnosi się jedynie do bezczynności. Wprawdzie w pkt II sentencji wyroku Sąd wskazał, że w pozostałym zakresie umarza postępowanie sądowe jednakże uzasadnienie wyroku nie precyzuje, czy rozstrzygnięcie zawarte w tym punkcie odnosi się do wniosku Spółki o zobowiązanie Prezydenta Miasta K. do wydania w niniejszej sprawie decyzji administracyjnej jak i wymierzenie organowi grzywny czy też dotyczy skargi w zakresie przewlekłego prowadzenia przez organ postępowania. Uznał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie winien odnieść się do skargi w zakresie przewlekłego prowadzenia przez organ postępowania w sprawie wniosku z dnia 14 czerwca 2011 r. Powierzchowne odniesienie się bowiem jedynie do skargi na bezczynność bez precyzyjnego wskazania jak i uzasadnienia czy uznaje, że organ prowadził przedmiotowe postępowanie przewlekle stanowi naruszenie przez Sąd art. 133 § 1 p.p.s.a. jak i art. 141 § 4 w związku z art. 133 § 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył , co następuje: Na wstępie pokreślić należy, iż sprawa była przedmiotem oceny dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wydanym w dniu 15 marca 2016 r. wyroku, w którym NSA uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnego w Krakowie. Tak więc zgodnie z art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przez ocenę prawną, o której mowa w art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zwanej dalej p.p.s.a. Dz. U 2016.718), należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, ciążący na Sądzie rozpoznającym ponownie daną sprawę, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego (ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2012 r. sygn. akt II FSK 1328/10, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Związanie wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w rozpoznawanej sprawie oznacza, że Sąd jest związany co do tego, że winien odnieść się do skargi w zakresie przewlekłego prowadzenia przez organ postępowania w sprawie wniosku z dnia 14 czerwca 2011 r. Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2014.1647 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4 a, § 2 art. 3 p.p.s.a. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem skargi w rozpatrywanej sprawie, jest bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta K. Co do zasady warunkiem dopuszczalności skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest, jak to wynika z przepisu art. 52 § 1 p.p.s.a., wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem administracji publicznej, przy czym dotyczy to także skargi na bezczynność organu i przewlekłe prowadzenie postępowania, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Przewidzianym zgodnie z art. 37 k.p.a. środkiem zaskarżenia na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania jest zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Z takim zażaleniem strona skarżąca na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania wystąpiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. pismem z dnia z dnia 28 lipca 2014 r. Biorąc pod uwagę ten fakt, uznać należy, że strona skarżąca wyczerpał tryb do wniesienia skargi, a skarga jest dopuszczalna. Wyjaśnić należy, że w p.p.s.a. przyjmuje się, iż z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ nie podejmuje czynności, bądź podejmuje je, ale przekracza termin załatwienia sprawy, nie wykonując obowiązku zawiadomienia strony. Zgodnie z art. 149 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4 a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. § 1a. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. § 1b Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. § 2 Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Stan bezczynności organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 marca 2003 r., IV SAB/Wa 109/07). Artykuł 35 k.p.a. stanowi : § 1. Organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. § 2. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. § 3. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. § 4. Przepisy szczególne mogą określać inne terminy niż określone w § 3. § 5. Do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Cytowana regulacja zawiera w art. 35 § 1 k.p.a. ogólną dyrektywą, w myśl której sprawy administracyjne powinny być załatwiane bez zbędnej zwłoki. W dalszej części tj. w § 2 i § 3 wprowadzono zróżnicowanie terminów załatwiania spraw w pierwszej instancji, przy czym o ile zaistnieją ku przesłanki, reguła niezwłocznego załatwiania spraw z § 2 będzie miała pierwszeństwo przed terminami wskazanymi w art. 35 § 3 k.p.a. W doktrynie podnosi się słusznie, że sformułowanie zawarte w art. 35 §1 k.p.a. oznacza , że organ administracji publicznej powinien załatwić sprawę bez zbędnej zwłoki, jeżeli w toku postępowania administracyjnego okaże się, że sprawa może być załatwiona przed upływem ustawowych terminów do jej załatwienia ( komentarze do art. 35 kodeksu postępowania administracyjnego M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III. oraz G. Łaszczyca, A. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom I. Komentarz do art. 1-103, LEX, 2007, wyd. II ). Wobec powyższego koniecznym było zbadanie czy bezczynność w przypadku Prezydenta Miasta K. miała miejsce. Strona skarżąca pismem z dnia 14 czerwca 2011 r. wniosła o ustalenie warunków zabudowy. Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 20 kwietnia 2012 r. odmówił ustalenia warunków zabudowy. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego decyzja ta została uchylona przez SKO w K. decyzją z dnia 14 czerwca 2012 r. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 13 lutego 2013 r. ponownie odmówił ustalenia warunków zabudowy, a SKO w K. decyzją z dnia 3 lipca 2013 r. utrzymało to rozstrzygnięcie w mocy. WSA w Krakowie wyrokiem z dnia 9 stycznia 2014 r. uchylił decyzję SKO w K. z dnia 3 lipca 2013 r. i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 13 lutego 2013 r., a także przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Akta sprawy wraz z uzasadnieniem wskazanego powyżej wyroku przekazane zostały Prezydentowi Miasta K. w dniu 10 kwietnia 2014 r. Strona skarżąca pismem z dnia 28 lipca 2014 r. złożyła zażalenie na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Organ ten postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2014 r. uznał zażalenie za zasadne. Prezydent Miasta K. w dniu 27 października 2014 r. czyli po wniesieniu skargi, z dnia 10 października 2014 r., wydał decyzję kończącą postępowanie w tej instancji. Zgodnie z art. 149 § 1 a w zw. z § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ustawa nie reguluje przesłanek takiego orzeczenia. Stwierdzenie zatem, czy bezczynność organu miała charakter rażący, stanowić musi wynik oceny sądowej, nawiązującej do okoliczności sprawy. Wskazać należy, iż sprawa strony skarżącej po powrocie akt sprawy do Prezydenta Miasta K. (10 kwietnia 2014 r.) powinna zostać załatwiona nie później niż w ciągu miesiąca, a w przypadku sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy. Tymczasem decyzja Prezydenta Miasta K. została wydana dopiero w dniu 27 października 2014 r., czyli po upływie 5 miesięcy od przekazania akt sprawy organowi I instancji. Argumentacja organu co do trudności kadrowych, a nadto nadmiaru obowiązków nakładanych na organ nie może stanowić usprawiedliwienia bezczynności w rozpatrywaniu sprawy. Sąd, oceniając aktywność organu w trakcie prowadzonego postępowania, doszedł do przekonania, biorąc pod uwagę tak znaczne przekroczenia terminów załatwienia sprawy, iż bezczynność nosi cechy rażącego naruszenia prawa. Organ pozostawał w bezczynności 5 miesięcy. Tym samym nie zasługuje na uznanie tłumaczenie organu dotyczące problemów organizacyjnych. Za rażące naruszenie w/w przepisów można bowiem uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również nieuzasadnione rodzajem sprawy długotrwałe prowadzenie postępowania, czy też brak jakiejkolwiek aktywności organu (vide: wyrok WSA w Warszawie z 20.10.2011 r., I SA/Wa 353/11, wyrok WSA w Poznaniu z 18.08.2011 r., II SAB/Po 60/10, wyrok WSA w Gdańsku z 11.08. 2011 r., II SAB/Gd 30/11, publ. - cbois.nsa.gov.pl.). W przedmiotowej sprawie w dacie orzekania przez sąd organ nie pozostawał w stanie bezczynność, albowiem wniosek skarżącego został załatwiony decyzją z dnia 27 października 2014 r. W konsekwencji więc zachodziły podstawy do umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu lub podjęcia czynności ze względu na bezprzedmiotowość orzekania. Nie można bowiem zobowiązać organu do wydania decyzji, gdy w momencie orzekania przez sąd decyzja taka została już wydana, nawet jeśli przekroczony został przez organ termin przewidziany do jej wydania. Z tych przyczyn postępowanie sądowe w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do podjęcia czynność jest bezprzedmiotowe i podlegało umorzeniu na podstawie przepisu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł jak w pkt III wyroku. Sąd odstąpił także od przewidzianej przepisem art. 149 § 2 p.p.s.a. możliwości wymierzenia grzywny. Regulacja ta ma charakter fakultatywny, zaś w ocenie Sądu bezczynność nie miała szczególnie nagannego charakteru, który uzasadniałby zastosowanie tego środka dyscyplinującego. Odnośnie przewlekłego prowadzenia postępowania Sąd wskazuje, iż pojęcie przewlekłego prowadzenia postępowania nie zostało zdefiniowane ustawowo. W judykaturze przyjmuje się, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje wówczas, gdy będzie można organowi skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. Za postępowanie prowadzone przewlekle uznać bowiem należy postępowanie prowadzone w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ jest bezczynny (zob. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r. II OSK 549/13). Należy przy tym zwrócić uwagę na treść art. 35 § 5 k.p.a. wskazującego, że do terminów załatwienia sprawy administracyjnej nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. W ocenie Sądu skargę w przedmiocie przewlekłego prowadzenia postępowania w okresie od 22 lipca 2014 r. do dnia złożenia skargi należało oddalić. W tym miejscu niezbędne jest wskazanie na czynności organu podejmowane w okresie objętym żądaniem a to od dnia 22 lipca 2014 r. do dnia 10 października 2016 r. oraz przez ich pryzmat dokonanie oceny prowadzonego postępowania. W związku z tym Sąd zwraca uwagę, iż w dniu 29.07.2014 r. wnioskodawca złożył zażalenie na przewlekłe prowadzenie postępowania. W dniu 30.07.2014 r. zażalenie zostało przekazane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zaś w dniu 8.08.2014 r. zostały przekazane akta sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w postanowieniu z dnia 29.08.2014 r., znak: [....] uznało zażalenie za zasadne i wyznaczyło organowi I instancji dodatkowy 1-miesięczny termin załatwienia sprawy począwszy od dnia doręczenia lego postanowienia wraz z aktami sprawy. Jednocześnie SKO stwierdziło, iż niezałatwienie sprawy w terminie nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. W dniu 26.09.2014 r. akta sprawy zostały zwrócone do organu. W dniu 08.07.2014r. akta przedmiotowej sprawy zostały przekazane do nowego referenta. Inspektor prowadzący postępowanie przeprowadził czynności zmierzające do weryfikacji kręgu stron postępowania na postawie wypisów z ewidencji gruntów i w ich wyniku pismem z dnia 28.07.2014 r. wysłano wszczęcie - uzupełniające do [....] sp. z o.o. (nowej strony postępowania) oraz zawiadomienie do [....] sp. z o.o. sp. komandytowej, iż nie przysługuje jej status strony. Pismem z dnia 29.07.2014 r. w związku z podziałem działki objętej terenem inwestycji poproszono Inwestora o przedłożenie aktualnych map wraz z zaznaczonym terenem objętym wnioskiem i zaktualizowanie tematu inwestycji. Pismem z dnia 29.07.2014 r. organ zwrócił się także do Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu o zaktualizowanie opinii w nawiązaniu do decyzji SKO i wyroku WSA, zaznaczając że sprawę należy traktować jako pilną. Z pisma ZIKIT z dnia 18 .08.2014 r. wynika, że organ został poinformowany o jej sporządzeniu do dnia 15.09.2014, jednak kolejnym pismem z daty 18.09.2014 r. ZIKIT wskazał nowy termin sporządzenia opinii na dzień 20.10.2014 r. Tymczasem pismem z 14.08.2014r. Inwestor uzupełnił wniosek o aktualne mapy z terenem inwestycji wraz z aktualnym tematem inwestycji. W dniu 24.09.2014 r. zostało wydane postanowienie informujące o zaistniałych przeszkodach w rozpoznaniu sprawy i wyznaczeniu nowego terminu jej załatwienia. W dniu 26.09.2014r. zostały zwrócone akta sprawy z SKO, w związku z rozpoznaniem zażalenia skarżącego. Po otrzymaniu akt z Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zwrócono się do ZIKiT z prośbą z dnia 30.09.2014r. o przyspieszenie wydania aktualnej opinii, równocześnie informując o tym fakcie Inwestora. Po wpłynięciu drogą mailową opinii ZIKiT (17.10.2014 r.) organ zakończył sporządzanie analizy, a następnie opracowała jej wyniki. Skutkiem czego do akt sprawy włączono analizę urbanistyczno-architektoniczną z dnia 17.10.2014 r. a następnie wyniki analizy urbanistyczno-architektonicznej z dnia 20.10.2014 r. Przed wydaniem decyzji strony miały możliwość zapoznania się ze zgromadzonym materiałem jak i złożenia zastrzeżeń we wskazanym w zawiadomieniu terminie tj. do dnia 25.10.2014 r. W dniu 25.10.2014r. do Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta K. pocztą elektroniczną wpłynęło pismo Inwestora z dnia 25.10.2014r, którego treść została rozpatrzona w decyzji kończącej prowadzone postępowanie. Wobec faktu, iż wyznaczony przez SKO termin do załatwienia sprawy mijał z dniem 26.10.2014r., co wypada w dzień wolny od pracy, faktyczny termin do jej wydania minął -zgodnie z k.p.a. - w pierwszym następującym po nim dniu roboczym tj. w poniedziałek 27.10.2014 r. Wobec wyżej zaprezentowanego przebiegu postępowania i podjętych działań organu nie może być mowy o jego przewlekłym prowadzeniu w okresie od 22 lipca 2014 r. do dnia złożenia skargi tj. 10 października 2014 r. Nie sposób bowiem przyjąć, iż działania organu miały charakter pozorny. Na termin załatwienia sprawy niewątpliwie miał wpływ brak wymaganej opinii ZIKIT, co było okolicznością na którą organ prowadzący sprawę wpływu mieć nie mógł. Nie można też przedstawić organowi zarzutu niedochowania należytej staranności w wyżej wskazanym przedziale czasowym. Wręcz przeciwnie, w sytuacji gdy nastąpił zwrot akt sprawy przez SKO organ monitował o przyspieszenie sporządzenia opinii przez ZIKIT, zaś po jej wpłynięciu niezwłocznie podjął czynności skutkujące wydaniem decyzji w sprawie warunków zabudowy. W kontekście powyższego Sąd uznał, że zarzutu przewlekłego prowadzenia postępowania okazał się bezzasadny, co skutkować musiało oddaleniem skargi w tym zakresie, o czym orzeczono na zasadzie art. 149 §1 p.p.s.a jak w punkcie II sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.