II SAB/Kr 129/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel Sędziowie: WSA Jacek Bursa WSA Małgorzata Łoboz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi L. K. na bezczynność Burmistrza Miasta [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej l. zobowiązuje Burmistrza Miasta [...] do rozpoznania wniosku L. K. z dnia 29 stycznia 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni; II. stwierdza, że Burmistrz Miasta [...] dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Burmistrza Miasta [...] na rzecz skarżącego L. K. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. L. K. – dalej skarżący, pismem z dnia 3 lipca 2018 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Burmistrza Miasta Bochni w zakresie udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że pismem z dnia 29 stycznia 2018 r. zwrócił się do Burmistrza Miasta Bochni o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej wysokości nagród finansowych przyznanych w latach 2016 i 2017 przez Burmistrza Miasta Bochnia z wyszczególnieniem imienia i nazwiska oraz zajmowanego stanowiska. W odpowiedzi na powyższy wniosek Burmistrza Miasta Bochni poinformował skarżącego, że wobec tak sformułowanego wniosku (wniosek ad personam) żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, albowiem nie wchodzi w zakres przedmiotowy tej ustawy. W ocenie Burmistrza Miasta Bochni informację o nagrodzie przyznanej konkretnemu pracownikowi z imienia i nazwiska nie należy traktować jako informację o sprawie publicznej, co w konsekwencji uniemożliwia zastosowanie ustawy o dostępie do informacji publicznej w tym zakresie. Powołując się na treść wyroku NSA z dnia 14 września 2010 r. sygn. I OSK 1035/10 podkreślono, że podanie wysokości nagród wypłaconych konkretnemu pracownikowi nie spełnia kryterium informacji publicznej. Podanie zajmowanego stanowiska, czy też wydziału umożliwi bowiem przyporządkowanie tych danych do konkretnej osoby, a zatem spowoduje, że udostępnione zostaną informację o sprawach, które nie są informacjami publicznymi. Organ wskazał również, że informacje dotyczące zarobków, w tym również do poszczególnych składników wynagrodzenia, należy do kategorii dóbr osobistych, natomiast pracodawca zgodnie z treścią art. 111 Kodeksu pracy jest obowiązanych do ich poszanowania. Mając powyższe na uwadze skarżący pismem z dnia 26 lutego 2018 r. w trybie art. 2127 i 229 pkt 3 k.p.a. wniósł skargę na działalność Burmistrza. Po rozpatrzeniu ww. skargi Rada Miasta podjęła uchwałę Nr XLIII/413/18 w dniu 29 marca 2018 r. i uznała skargę za bezzasadną. Następnie skarżący wniósł skargę do Wojewody [...] domagając się stwierdzenia nieważności uchwały. Wojewoda [...] zakwestionował tryb podjęcia uchwały i stwierdził, że uchwała ta nie została podjęta, nakazując Radzie załatwić sprawę poprzez prawidłowe podjęcie uchwały. W wyniku wskazań organu nadzorczego Rada Miasta Bochnia podjęła uchwałę Nr XLV/18 z dnia 24 maja 2018 r. uznając skargę za niezasadną. Skarżący ponownie zakwestionował ww. uchwałę. Z kolei Wojewoda [...]i nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności przedmiotowej uchwały. Wskazał, iż stanowisko przyjęte przez Radę Miasta mieści się w granicach dopuszczalnej interpretacji przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. W związku z powyższym skarżący wniósł o zobowiązanie Burmistrza Miasta Bochni do wydania informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z dnia 29 stycznia 2018 r. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta Bochnia wniósł o oddalenie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu, organ streścił przebieg dotychczasowego postępowania. Wyjaśnił, że w ustawowym terminie poinformował wnioskodawcę o braku podstaw do udzielenia żądanej informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej. W ocenie organu informacja o nagrodach wypłaconych osobie wskazanej z imienia i nazwiska nie stanowi informacji publicznej, zatem brak jest możliwości udostępnienia takiej informacji w trybie tej ustawy (wyrok NSA z dnia 14 września 2010 roku, l OSK 1035/10; wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 listopada 2016 roku, II SA/Wa 419/16). Organ odwoławczy wskazał, że sprawa udostępnienia informacji w przedmiocie przyznanych nagród w 2016 roku była już przedmiotem wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W tej sprawie stanowisko zajęło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T., które nakazało organowi l instancji cyt.: "(...) pismem poinformować wnioskodawcę, że wobec tak sformułowanego wniosku (wniosku ad personam) żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, co w konsekwencji uniemożliwia zastosowanie tej ustawy w tym zakresie. Wydana w sprawie decyzja podlegać musi uchyleniu. Organ l instancji niewłaściwie zakwalifikował żądane informacje jako informacje publiczne". Dodatkowo organ podkreślił, że przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej nie stanowią, wprost, aby wysokość nagród pracowniczych wypłacanych wskazanym pracownikom z imienia i nazwiska, choćby i tym, którzy pełnią funkcje publiczne, stanowiła informację publiczną. Burmistrz Miasta Bochni wskazał również, że zgodnie z treścią art. 4 pkt 1 Rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz.U.UE.L.2016.119.1.), pod pojęciem dane osobowe należy rozumieć wszelkie informacje o zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osobie fizycznej ("osobie, której dane dotyczą"); możliwa do zidentyfikowania osoba fizyczna to osoba, którą można bezpośrednio lub pośrednio zidentyfikować, w szczególności na podstawie identyfikatora takiego jak imię i nazwisko, numer identyfikacyjny, dane o lokalizacji, identyfikator internetowy lub jeden bądź kilka szczególnych czynników określających fizyczną, fizjologiczną, genetyczną, psychiczną, ekonomiczną, kulturową lub społeczną tożsamość osoby fizycznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., - dalej jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Natomiast w myśl art. 119 pkt 4 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 149 § 1 p.p.s.a, sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 pkt 1 i 2 niniejszej ustawy, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a., może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Przedmiotem niniejszego postępowania jest bezczynność Burmistrza Miasta Bochni w sprawie udostępnienia informacji publicznej, o którą wystąpił skarżący we wniosku z dnia 29 stycznia 2018 r. Na samym początku należy stwierdzić, iż w niniejszej sprawie spełnione zostały warunki formalne do wystąpienia przez skarżącego ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność Burmistrza Miasta Bochnia w przedmiocie rozparzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Oceniając w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, jako warunku formalnego skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej, należy wskazać, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone było stanowisko, że skarga na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, a pogląd ten zachował aktualność na gruncie aktualnego brzmienia przepisów p.p.s.a., po nowelizacji z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2017r., poz. 935). W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się wnioskodawca, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność w zakresie realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej (por. P. Szustakiewicz, "Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych", Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i n.). W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że Burmistrz Miasta Bochnia jest podmiotem zobowiązanym, na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, do udzielenia informacji, mającej walor informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Odnosząc się do zakresu przedmiotowego, należy stwierdzić, że pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jest ono – zarówno przez doktrynę, jak i orzecznictwo sądów administracyjnych – rozumiane bardzo szeroko, co wiąże się z upowszechnieniem zasady transparentności życia publicznego. Z art. 6 ust. 1 pkt 2d , 3 oraz 5 ww. ustawy wynika, że informacją publiczną jest m.in. informacja o zasadach funkcjonowania podmiotów wykonujących zadania publiczne, a także o organach i osobach sprawujących w nich funkcje oraz ich kompetencjach i majątku publicznym. Doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę ustawy o dostępie do informacji publicznej, a także regulacje art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP (konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji), przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za taką uznaje się każdą informację wytworzoną przez władze publiczne, przez osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje i zadania publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informację odnoszącą się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Pojęcie informacji publicznej odnosi się, zatem do wszelkich faktów dotyczących spraw publicznych i tych, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów i zarobków wypłacanych jej funkcjonariuszom. O zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu na podstawie ustawy decyduje zatem treść i charakter żądanej informacji. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy za informację publiczną uznać należy wszelkie informacje o polityce wewnętrznej i zagranicznej, w tym m.in. o zamierzeniach działań władzy ustawodawczej oraz wykonawczej i programach w zakresie realizacji zadań publicznych, sposobie ich realizacji, wykonywaniu i skutkach realizacji tych zadań (art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. a i c ustawy), o podmiotach obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, w tym o przedmiocie działalności i kompetencjach oraz organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c i d ustawy), o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych, sposobach przyjmowania i załatwiania spraw oraz prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a, lit. d i lit. f ustawy), o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy) oraz o majątku publicznym (art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy). Nie ulega wątpliwości, że w skład majątku publicznego wchodzą m. in. należności za pracę wypłacane pracownikom zatrudnionym w sektorze administracji publicznej, w tym w urzędzie zapewniającym obsługę administracyjną jednostki samorządu terytorialnego. Należności te, wraz ze wszystkimi składnikami (w tym także nagrodami) finansowane są ze środków publicznych, a gospodarka tymi środkami jest jawna, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 885, z późn. zm.). Zasada jawności gospodarki środkami publicznymi, aby mogła być w pełni realizowana, musi natomiast obejmować swobodny dostęp obywatela do informacji o działalności państwa w wymiarze finansowym. Dlatego informacja o wydatkowaniu przez organ administracji publicznej środków publicznych jest informacją publiczną (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 22 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SAB/Op 103/17; CBOSA). Tak samo informacją publiczną jest informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy, w tym o organach i osobach sprawujących w nich funkcje publiczne. Ustawa nie definiuje wprawdzie pojęcia "osoby pełniącej funkcje publiczne" jednak na gruncie orzecznictwa przyjmuje się, że cechą wyróżniającą jest posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej. Posługując się wykładnią systemową, na podstawie art. 115 § 13 pkt 4 i § 19 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 2017 r., poz. 2204 z późn. zm.) przyjmuje się, że osobą pełniącą funkcję publiczną jest bezspornie funkcjonariusz publiczny, a więc m.in. osoba będąca pracownikiem administracji rządowej, innego organu państwowego lub samorządu terytorialnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe, a także inna osoba w zakresie, w którym uprawniona jest do wydawania decyzji administracyjnych. Na gruncie ustawy, w tym art. 5 ust. 2 ustawy, który wprowadza ograniczenie w dostępie do informacji publicznej, pojęcie to należy rozumieć jednak znacznie szerzej. Osobą pełniącą funkcję publiczną będzie każdy, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym, lub majątkiem Skarbu Państwa. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej (por. wyrok NSA z dnia7 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 1887/16, wyrok WSA w Opolu z dnia 14 czerwca 2018 r., sygn. akt II SAB/Op 43/18). Uwzględniając powyższe uznać w niniejszej sprawie należy, że informacje żądane przez skarżącego we wniosku, a dotyczące wysokości nagród finansowych przyznanych w 2016 i 2017 r. przez Burmistrza Miasta Bochnia dla pracowników pełniących funkcje publiczne w Urzędzie Miasta Bochnia z wyszczególnieniem imienia i nazwiska oraz zajmowanego stanowiska stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy. Są to dane, które mieszczą się w pojęciu informacji o organizacji oraz organach i osobach sprawujących funkcje publiczne w podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy, o zasadach funkcjonowania organu władzy publicznej oraz ciężarach publicznych ponoszonych na utrzymanie aparatu administracyjnego. Dotyczą one przy tym określonych stanowisk związanych z pełnieniem przez pracowników funkcji publicznej, a nie konkretnych osób. Nie ulega zatem wątpliwości, że Burmistrz Miasta Bochnia zobowiązany był do rozpoznania wniosku skarżącego w trybie omawianej ustawy. Celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji (por. wyrok NSA z dnia 27 września 2017 r. I OSK 7/17, CBOSA). Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu administracji nie ma znaczenia, z jakich powodów określony akt, czy czynność nie została dokonana przez organ. Wskazać należy, że Sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili orzekania. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienie sprawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 2 czerwca 2016 r. sygn. akt II SAB/Op 32/16, Lex nr 2086522). Jak wynika z akt sprawy żądana informacja nie została udostępniona skarżącemu. Niepodjęcie przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej stosownych czynności, tj. nieudzielenie informacji, ani niepoinformowanie o braku posiadania żądanej informacji, ani niewydanie decyzji o odmowie jej udzielenia w terminie wskazanym w art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej oznacza, że pozostaje on w bezczynności. W związku z powyższym stwierdzić należy, że Burmistrz Miasta Bochnia powinien był załatwić wniosek skarżącego przez udostępnienie żądanej informacji publicznej w drodze czynności materialno-technicznej, albo przez wydanie decyzji odmownej, jeśli stwierdziłby okoliczności wskazane w art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., skutkujące zaistnieniem ustawowych przeszkód do udzielenia tej informacji w całości lub w części. Ponieważ Burmistrz Miasta Bochnia do dnia rozpoznania przez Sąd niniejszej skargi na bezczynność nie zakończył postępowania w żadnej z prawem przewidzianych form, należy stwierdzić, że podmiot ten pozostaje w bezczynności w kwestii rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 29 stycznia 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej. W aktach sądowych brak jest informacji, że organ wydał decyzję administracyjną. Z tego względu Sąd zobowiązał Burmistrza Miasta Bochnia do rozpoznania wniosku L. K. z dnia 29 stycznia 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni. Odpowiedź Burmistrza Miasta Bochnia zawarta w piśmie z dnia 6 lutego 2018 r. nie polegała bowiem na udostępnieniu informacji publicznej, lecz zawierała informację, w której organ stwierdził, że: "żądana informacja publiczna, nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, nie wchodzi w zakres przedmiotowy tej ustawy". W tym miejscu podkreślić należy, że z bezczynnością w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia nie tylko wtedy, gdy adresat wniosku milczy, lecz także gdy odmawia takiej informacji w nieprzewidzianej do tej czynności formie prawnej. Odmowa udzielenia informacji powinna bowiem mieć formę decyzji administracyjnej, co uzasadnia stosowanie w tym zakresie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Odnosząc się do określonego w art. 149 § 1a p.p.s.a. obowiązku stwierdzenia czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wyjaśnić należy, że w orzecznictwie wskazuje się, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Istotą rażącego naruszenia prawa jest bowiem pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia. Jak zasadnie wskazuje się w orzecznictwie, rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można powiedzieć, że naruszono prawo w sposób oczywisty – tak NSA w wyroku z dnia 21 czerwca 2012 roku, sygn. akt I OSK 675/12. Ocena charakteru naruszenia prawa powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych. Każda bowiem bezczynność jest naruszeniem prawa co nie znaczy, że każda nosi cechy rażącego naruszenia prawa. Taka sytuacja szczególna nie zaistniała w przedmiotowej sprawie. Zdaniem Sądu, bezczynność Burmistrza Miasta Bochnia nie wynikała z celowego działania tego organu, czy też lekceważącego podejścia do obowiązków informacyjnych wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej, a wynikała jedynie z wadliwego zakwalifikowania żądanej informacji, jako nie podlegającej przepisom ustawy o dostępie do informacji publicznej, której to wykładni Sąd nie podzielił. Nie można zatem uznać, że stwierdzona bezczynność organu w sposób rażący uchybia przepisom tej ustawy. Również argumenty przytoczone przez organ w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę, mogą dodatkowo świadczyć o tym, że nie sposób jednak przyjąć, iż zachodziła zła wola po stronie organu, której stopień uzasadniałby przyjęcie tezy o rażącym naruszeniu prawa. O zwrocie kosztów sądowych Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Na koszty te składa się wpis od skargi w kwocie 100 zł.