II SAB/Kr 173/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 października 2018 r. sprawy ze skargi K. Ś. na bezczynność Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w N. S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia [...] czerwca 2017 r. I. stwierdza, że Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg w N. S. dopuścił się bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w N. S. do wydania aktu lub dokonania czynności; IV. oddala wniosek o wymierzenie Dyrektorowi Miejskiego Zarządu Dróg w N. S. grzywny; V. zasądza od Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w N. S. na rzecz skarżącego K. Ś. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 6 czerwca 2017 r. K.S. zwrócił się do Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w Nowym Sączu za pomocą platformy ePUAP o udostępnienie informacji publicznej poprzez udzielenie odpowiedzi: 1. ile na drogach (w tym przyległych do nich terenach) zarządzanych przez Miasto Nowy Sącz (Miejski Zarząd Dróg) istnieje obecnie wytyczonych miejsc parkingowych przeznaczonych dla pojazdów osób niepełnosprawnych; 2. ile z nich na chwilę obecną jest oznakowanych w całości zgodnie z wymaganiami unijnymi wprowadzonymi rozporządzeniem zmieniającym z dnia 3 lipca 2015 r. (tj. biała koperta wymalowana na powierzchni barwy niebieskiej z piktogramem inwalidy)?. Ponadto wnioskodawca zwrócił się z prośbą o udzielenie informacji, w przypadku gdyby samorządowi miejskiemu pozostały w tym zakresie jeszcze do wykonania dalsze prace, czy zostaną one zakończone w przepisowym terminie 30 czerwca 2017 r. Wnioskodawca wyraził przy tym zgodę na kontakt elektroniczny oraz wniósł o udzielenie odpowiedzi w formie skanu za pomocą elektronicznej platformy usług administracji publicznej (ePUAP), zgodnie z art. 391 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 – dalej jako: k.p.a.). Wobec braku odpowiedzi na ww. wniosek, pismem z dnia 26 sierpnia 2018 r. (data wpływu do organu – 28 sierpnia 2018 r.), K.S. wniósł za pośrednictwem Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w Nowym Sączu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność ww. podmiotu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, zgodnie z treścią wniosku z dnia 6 czerwca 2017 r., domagając się: I. stwierdzenia bezczynności organu – Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w Nowym Sączu – w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 6 czerwca 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej w przedmiocie liczby miejsc parkingowych dla pojazdów osób niepełnosprawnych zarządzanych przez Miasto Nowy Sącz (Miejski Zarząd Dróg w Nowym Sączu) oraz stanu ich oznakowania; II. stwierdzenia, że bezczynność Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w Nowym Sączu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązania Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w Nowym Sączu do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 6 czerwca 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej; IV. wymierzenia Dyrektorowi Miejskiego Zarządu Dróg w Nowym Sączu kary grzywny w wysokości 1000,00 zł w związku z dopuszczeniem się rażącej bezczynności, o której mowa w skardze; V. zasądzenia na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi, skarżący wskazał, że w dniu 6 czerwca 2017 r. wystąpił do Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w Nowym Sączu za pomocą platformy ePUAP z ww. wnioskiem o udzielenie informacji publicznej, jednak pomimo upływu ponad roku czasu nie otrzymał on merytorycznej odpowiedzi na zawarte we wniosku pytania. W ocenie skarżącego, nieudzielenie żądanej informacji wskazywało na wyjątkowo naganną postawę organu, która zarazem może wskazywać na trwanie w naruszeniu prawa w zakresie obowiązku dostosowania w przepisowym terminie oznakowania miejsc parkingowych dla pojazdów osób niepełnosprawnych do nowych wymogów prawnych wprowadzonych przez Ministra Infrastruktury w 2015 r. Tym samym, zdaniem skarżącego, Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg w Nowym Sączu pozostaje wobec skarżącego w ponad rocznej bezczynności. W tym zakresie skarżący przytoczył również orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczące pojęcia bezczynności podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej. Ponadto według skarżącego, opisany przez niego przypadek świadczy o wyjątkowo lekceważącym, ignoranckim podejściu, pracowników Miejskiego Zarządu Dróg w Nowym Sączu do obowiązujących przepisów i petentów oraz wskazuje na poważny bałagan organizacyjny w tej jednostce organizacyjnej miasta (zapominanie o sprawach do rozpatrzenia lub gubienie korespondencji). Pismem datowanym na dzień 26 września 2018 r., Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg w Nowym Sączu, udzielił żądanej przez skarżącego informacji publicznej, jednocześnie wskazując, iż nieudzielenie odpowiedzi w terminie nie wynikało ze złej woli organu, lecz spowodowane było nieodpowiednim przekazaniem poczty elektronicznej do pracowników merytorycznych oraz nadmiarem spraw związanych z funkcjonowaniem jednostki. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg w Nowym Sączu wniósł o jej odrzucenie, względnie o stwierdzenie, że bezczynność Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w Nowym Sączu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę w zakresie wniosku o jej odrzucenie wskazano, że zdaniem organu, skarżący nie wyczerpał przed wniesieniem skargi wszystkich koniecznych czynności, a mianowicie nie skorzystał on z przysługującego mu prawa ponaglenia, co czyniło skargę niedopuszczalną. Jednocześnie organ wskazał, iż udzielił wyczerpującej odpowiedzi skarżącemu w piśmie z dnia 26 września 2018 r., co nakazywało uznać przedmiotową sprawę za załatwioną. Ponadto, w przypadku gdyby Sąd uznał skargę za dopuszczalną, pomimo braku ponaglenia, organ wyjaśnił, iż ponad roczne opóźnienie z udzieleniem żądanej informacji nie wynikało ze złej woli organu, a zwykłego przeoczenia, do którego nie doszłoby, gdyby skarżący wniósł ponaglenie lub wezwał organ do udzielenia odpowiedzi na złożony wniosek. Stąd też zdaniem organu, brak ponaglenia, jeśli nawet nie warunkuje dopuszczalności skargi, to przynajmniej tłumaczy opóźnienie, które nie było przejawem złej woli organu, a jedynie było wynikiem zamieszania wywołanego ogromną ilością wniosków składanych na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wyjaśniono przy tym, że częstokroć składane wnioski nie znajdują racjonalnego uzasadnienia, podobnie jak ten złożony przez mieszkańca miasta Dębica (skarżącego), który zaadresowany został do zarządu dróg w Nowym Sączu. W ocenie organu, opisane postępowanie, może mieć cechy nadużycia prawa do informacji, co nie może zasługiwać na ochronę prawną ze strony Sądu tym bardziej, że prowadzi do zagrożenia konstytucyjnego (art. 61 ust. 1 Konstytucji RP) prawa dostępu do informacji tych osób, które chcą go zrealizować zgodnie z jego istotą. Dodano, że wskazane nadużycie absorbuje organ – jego siły, środki, w tym osobowe – co może opóźniać realizację wniosków niestanowiących nadużycia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm. – dalej jako: p.p.s.a.) – art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Tym samym przedmiotem sądowej kontroli – w odniesieniu do tego typu skarg – nie jest określony akt lub czynność organu administracji publicznej, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Skarga ta stanowi zatem środek prawny mający na celu ochronę praw jednostki poprzez przymuszenie organu do podjęcia żądanego działania, a w następstwie czego likwidację stanu opieszałości występującą po stronie tego organu (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 września 2014 r., sygn. akt I SAB/Kr 13/14, LEX nr 1512583; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2008 r., sygn. akt I SAB/Wa 205/07, LEX nr 479291; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 31 stycznia 2008 r., sygn. akt III SAB/Łd 62/07, LEX nr 451159). Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie, zainicjowanej wniesieniem skargi przez K.S. jest bezczynność Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w Nowym Sączu w przedmiocie rozpoznania wniosku K.S. z dnia 6 czerwca 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie obejmującym udzielenie odpowiedzi na pytanie: 1) ile na drogach (w tym przyległych do nich terenach) zarządzanych przez Miasto Nowy Sącz (Miejski Zarząd Dróg) istnieje obecnie wytyczonych miejsc parkingowych przeznaczonych dla pojazdów osób niepełnosprawnych; 2) ile z nich na chwilę obecną jest oznakowanych w całości zgodnie z wymaganiami unijnymi wprowadzonymi rozporządzeniem zmieniającym z dnia 3 lipca 2015 r. (tj. biała koperta wymalowana na powierzchni barwy niebieskiej z piktogramem inwalidy); 3) w przypadku gdyby samorządowi miejskiemu pozostały w tym zakresie jeszcze do wykonania dalsze prace, czy zostaną one zakończone w przepisowym terminie 30 czerwca 2017. Wymaga w tym miejscu zaznaczenia, że kontrolowana sprawa z uwagi na swój przedmiot (skarga na bezczynność), została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Przy tak zdefiniowanym przedmiocie zaskarżenia, w pierwszej kolejności rozważenia wymaga zatem kwestia dopuszczalności skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej, w szczególności zaś dokonanie oceny czy przy tak określonym przedmiocie skargi (udostępnienie informacji publicznej) – przy uwzględnieniu aktualnego brzmienia przepisów p.p.s.a. po nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postepowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935 – dalej jako: ustawa nowelizująca) – konieczne jest uprzednie wyczerpanie przez stronę skarżącą środków zaskarżenia. W tym zakresie wymaga podkreślenia, że w art. 52 § 1 p.p.s.a. wyrażona została ogólna zasada, w myśl której skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie natomiast do treści art. 53 § 2b p.p.s.a., wprowadzonego do p.p.s.a. z dniem 1 czerwca 2017 r. na mocy art. 9 pkt 3 lit. b ustawy nowelizującej, skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Wskazana powyżej regulacja – dotycząca obowiązku wyczerpania środka zaskarżenia w postaci ponaglenia przed wniesieniem skargi na bezczynność – była następstwem zmiany brzmienia art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 – dalej jako: k.p.a.), polegającej na wprowadzeniu – w miejsce przewidzianego wcześniej zażalenia oraz wezwania do usunięcia naruszenia prawa – instytucji ponaglenia (art. 1 pkt 9 ustawy nowelizującej). Wobec powyższego należy zatem przyjąć, że w sprawach, w których zastosowanie znajdą przepisy k.p.a., wniesienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania będzie wymagało poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Tymczasem, stosownie do treści art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p., przepisy k.p.a. stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Oznacza to, że przepisy k.p.a. nie mają zastosowania w zakresie pozostałych czynności podejmowanych przez organ na podstawie u.d.i.p., w tym do czynności materialno-technicznych w rozumieniu przepisu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a w związku z tym również do bezczynności w zakresie podjęcia takich czynności przez organ. Podobnie też u.d.i.p., jako ustawa szczególna, regulująca w sposób kompleksowy i autonomiczny problematykę związaną z dostępem do informacji publicznej, stanowiąc przy tym rozwinięcie konstytucyjnego prawa do informacji publicznej wyrażonego w art. 61 Konstytucji RP, także nie formułuje nakazu wyczerpania jakiegokolwiek trybu mającego poprzedzać wniesienie skargi na bezczynność organu w załatwieniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Tym samym, w ocenie Sądu, należało przyjąć, że na gruncie obecnego brzmienia przepisów p.p.s.a. zachował swoją aktualność ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjny pogląd, zgodnie z którym skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, a zatem wyłączony jest obowiązek przewidziany w art. 52 § 1 i art. 53 § 2b p.p.s.a. (tak też wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 września 2017 r., sygn. akt II SAB/Kr 172/17, LEX nr 2377682; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 września 2017 r., sygn. akt II SAB/Kr 161/17, LEX nr 2377681; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 listopada 2017 r., sygn. akt II SAB/Kr 189/17, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 listopada 2017 r., sygn. akt II SAB/Kr 224/17, LEX nr 2404174; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 listopada 2017 r., sygn. akt II SAB/Kr 193/17, LEX nr 2404173; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 listopada 2017 r., sygn. akt II SAB/Kr 186/17, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 grudnia 2017 r., sygn. akt II SAB/Kr 200/17, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Dlatego też należy uznać, iż skarga wniesiona w przedmiotowej sprawie przez skarżącego jest dopuszczalna i jako taka podlega merytorycznemu rozpoznaniu. Przystępując zatem do oceny zasadności przedmiotowej skargi wskazać należy, iż o bezczynności w przypadku udzielenia informacji publicznej można mówić dopiero wówczas, gdy zostaną spełnione kumulatywnie dwie przesłanki. Po pierwsze, wniosek o udostępnienie takiej informacji musi zostać skierowany do podmiotu, który w świetle u.d.i.p. jest zobowiązany do jej udzielenia. Po drugie, wnioskowana informacja musi zaliczać się do kręgu informacji publicznych w rozumieniu u.d.i.p. Podkreślenia wymaga również, że dla stwierdzenia bezczynności nie ma przy tym znaczenia to z jakiego powodu ona zaistniała i czy była zawiniona.W odniesieniu do pierwszej z wymienionych przesłanek wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 u.d.i.p. do udostępniania informacji publicznej zobowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym m.in. organy władzy publicznej, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, czy też podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym. Wymaga w tym miejscu podkreślenia, że pojęcie podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej nie jest tożsame z pojęciem organu administracji publicznej, ale jest ono zdecydowanie szersze zakresowo. Oznacza to, że o tym, czy dany podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej decyduje każdorazowo publiczny charakter wykonywanych przez ten podmiot zadań. Nie ulega zatem wątpliwości, że do wskazanego powyżej katalogu podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej należy zaliczyć również Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w Nowym Sączu jako podmiot reprezentujący jednostkę organizacyjną samorządu terytorialnego w postaci Zarządu Dróg w Nowym Sączu, która niewątpliwie wykonuje zadania publiczne w zakresie dróg publicznych oraz gospodaruje mieniem publicznym. Zgodnie bowiem z treścią art. 19 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, Dz.U.2018.2068 t.j.: " 1. Organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg, jest zarządcą drogi. 2. Zarządcami dróg, z zastrzeżeniem ust. 3, 5, 5a i 8, są dla dróg: 1) krajowych - Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad; 2) wojewódzkich - zarząd województwa;3) powiatowych - zarząd powiatu; 4) gminnych - wójt (burmistrz, prezydent miasta)". W myśl art. 21 ww. ustawy: " 1. Zarządca drogi, o którym mowa w art. 19 ust. 2 pkt 2-4 i ust. 5, może wykonywać swoje obowiązki przy pomocy jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi, utworzonej odpowiednio przez sejmik województwa, radę powiatu lub radę gminy. Jeżeli jednostka taka nie została utworzona, zadania zarządu drogi wykonuje zarządca". Stąd też należało uznać, że Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg w Nowym Sączu jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. W odniesieniu do kolejnej z wymienionych przesłanek, ustalenia wymaga, czy wnioskowana przez skarżącego informacja dotycząca udostępnienie informacji publicznej w przedmiocie liczby miejsc parkingowych dla pojazdów osób niepełnosprawnych zarządzanych przez Miasto Nowy Sącz (Miejski Zarząd Dróg w Nowym Sączu) oraz stanu ich oznakowania, ma walor informacji publicznej, a w związku z tym, czy podlega ona udostępnieniu na podstawie przepisów u.d.i.p. W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, iż zgodnie z treścią art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Tak rozumianą informacją publiczną będzie zatem każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA 4059/02, LEX nr 78063). Na uwagę w tym względzie zasługuje również treść art. 61 ust. 1 zd. 1 i zd. 2 in fine Konstytucji RP, zgodnie z którym prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne obejmuje także uzyskiwanie informacji o działalności innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, zaś stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt 2 i 3 u.d.i.p., za informację publiczną należy m.in. uznać informację o podmiotach określonych w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. oraz o zasadach ich funkcjonowania. Tym samym o zaliczeniu danej informacji do kręgu informacji publicznych w rozumieniu u.d.i.p. decydować będzie każdorazowo charakter wnioskowanej informacji i jej treść. W świetle przedstawionych powyżej unormowań, nie ulega zatem wątpliwości, iż informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p., która podlega udostępnieniu w trybie przepisów tej ustawy, stanowi również liczba miejsc parkingowych dla pojazdów osób niepełnosprawnych zarządzanych przez Miasto Nowy Sącz (Miejski Zarząd Dróg w Nowym Sączu) oraz stan ich oznakowania jako kwestie immanentnie związane z wykonywaniem zadań publicznych, stanowiące przejaw, postać ich wykonywania. Dlatego też należało uznać, że obowiązkiem Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg w Nowym Sączu było udostępnienie informacji żądanej we wniosku skarżącego K.S. z dnia 6 czerwca 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej. W stosunku zaś do trybu w jakim powinna zostać udzielona wnioskowana informacja publiczna wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 10 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku. Zgodnie zaś z regulacją zawartą w art. 13 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w tym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. W sytuacji zaś, gdy zaistnieje konieczność poboru opłaty, o której mowa w art. 15 ust. 1 u.d.i.p., podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej powiadomi wnioskodawcę o jej wysokości w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, a następnie udostępni informację zgodnie z wnioskiem po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy, chyba że wnioskodawca dokona w tym terminie zmiany wniosku w zakresie sposobu lub formy udostępnienia informacji albo wycofa wniosek. Tym samym bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej będzie miała miejsce w sytuacji, w której podmiot ten w ustawowo określonym terminie nie podejmuje żadnej z przewidzianych prawem czynności, tj. nie udostępni informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie wyda decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.) albo nie powiadomi pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskaże, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Podkreślenia wymaga również, że u.d.i.p. nie określa żadnych szczególnych wymagań co do formy wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Można wręcz zauważyć, iż wszystkie jej zapisy jednoznacznie wskazują na wolę ustawodawcy do maksymalnego uproszczenia (odformalizowania) i przyspieszenia procedury w tej sferze. Dlatego też za dopuszczalną, a nawet wskazaną uznać należy formę wniosku w postaci tekstowej wiadomości elektronicznej, w tym także skierowaną do podmiotu zobowiązanego za pomocą platformy ePUAP. Co ważne, nie ma przy tym przeszkód, aby forma taka była realizowana zarówno z wykorzystaniem zwykłej poczty internetowej (e-mail) podmiotu zobowiązanego, jak i za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej utworzonej na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 570 z późn. zm.), jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie, a co potwierdza przedłożony przez skarżącego wydruk Urzędowego Poświadczenia Przedłożenia wniosku z dnia 6 czerwca 2017 r., na którym widnieje data doręczenia wniosku do organu w dniu 6 czerwca 2017 r. Należy przy tym zaznaczyć, że ewentualne ryzyko nieodebrania, czy też nieodczytania przez organ wysłanego do niego przy użyciu poczty elektronicznej lub za pomocą platformy ePUAP wniosku, skierowanego na oficjalnie podany adres poczty elektronicznej obciąża ten organ, a nie wnioskodawcę (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 2897/15, LEX nr 1989918). Biorąc pod uwagę powyższe rozważania wskazać należy, iż złożony przez K.S. wniosek z dnia 6 czerwca 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie obejmującym udzielenie odpowiedzi na pytanie: 1) ile na drogach (w tym przyległych do nich terenach) zarządzanych przez Miasto Nowy Sącz (Miejski Zarząd Dróg) istnieje obecnie wytyczonych miejsc parkingowych przeznaczonych dla pojazdów osób niepełnosprawnych; 2) ile z nich na chwilę obecną jest oznakowanych w całości zgodnie z wymaganiami unijnymi wprowadzonymi rozporządzeniem zmieniającym z dnia 3 lipca 2015 r. (tj. biała koperta wymalowana na powierzchni barwy niebieskiej z piktogramem inwalidy); 3) w przypadku gdyby samorządowi miejskiemu pozostały w tym zakresie jeszcze do wykonania dalsze prace, czy zostaną one zakończone w przepisowym terminie 30 czerwca 2017 r. - spełniał wszelkie wymogi przewidziane w u.d.i.p. i podmiot, do którego został skierowany był zobowiązany udzielić skarżącej żądanej informacji. Niemniej jednak analiza okoliczności sprawy, w odniesieniu do przywołanych powyżej przesłanek przemawiających za stwierdzeniem bezczynności organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, prowadzi do konstatacji, iż na dzień złożenia skargi do sądu, Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg w Nowym Sączu pozostawał w bezczynności. Nie podjął on bowiem żadnego działania zmierzającego do udzielenia skarżącemu wnioskowanej informacji publicznej. Stąd też na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. należało stwierdzić, iż podmiot ten dopuścił się bezczynności w przedmiocie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, o czym orzeczono w punkcie I sentencji wyroku. Jednocześnie w punkcie II sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd orzekł, że bezczynność Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w Nowym Sączu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Przede wszystkim skarżący nie wykazał zaistnienia w sprawie materialnoprawnych skutków prawnych wynikających z faktu stwierdzonej bezczynności, które kwalifikowałyby stwierdzenie rażącego naruszenia prawa. Bezczynność w rozpoznaniu wniosku nie wynikała także z woli organu oczywistego naruszenia przepisów u.d.i.p. W odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, iż ponad roczne opóźnienie z udzieleniem żądanej informacji nie wynikało ze złej woli organu, a ze zwykłego przeoczenia, do którego nie doszłoby gdyby skarżący wniósł ponaglenie lub wezwał organ do udzielenia odpowiedzi na złożony wniosek. Tak zatem brak ponaglenia - zdaniem organu- jeśli nie warunkuje dopuszczalności skargi, to przynajmniej tłumaczy opóźnienie, które nie było przejawem złej woli organu, a jedynie było wynikiem zamieszania wywołanego ogromną ilością wniosków składanych na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zdaniem Sądu organ nie może przerzucać na skarżącego przyczyny opóźnienia w udzieleniu informacji publicznej terminem w jakim skarżący wystąpił ze skargą do sądu administracyjnego. W tym zakresie to organ ma obowiązki a skarżący publiczne prawo podmiotowe do uzyskania informacji publicznej. Wniesienie wniosku i skargi, wbrew temu co twierdzi organ w odpowiedzi na skargę, nie posiada cechy nadużycia prawa do informacji i zasługuje na ochronę prawną ze strony Sądu i nie prowadzi do zagrożenia konstytucyjnego wyrażonego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP prawa dostępu do informacji tych osób, które chcą go zrealizować zgodnie z jego istotą. Niezależnie od tych konkluzji, Sąd jednak bierze pod uwagę w okolicznościach rozpatrywanej bezczynności błędne i nieuzasadnione prawem, co wyżej zostało wykazane, przekonanie organu , że w sprawie udostępnienia informacji publicznej można było oczekiwać na ponaglenie. Tym samym, mając na względzie powyższe, w ocenie Sądu, poddając analizie uchybienie terminowi udostępnienia informacji publicznej przez Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w Nowym Sączu należało wziąć pod uwagę podnoszone przez Dyrektora ww. okoliczności, stanowiące przyczynę nieudzielenia skarżącemu żądanej informacji, świadczące o tym, że działanie organu nie było zamierzone, ani też nie miało na celu utrudnienia skarżącemu dostępu do informacji publicznej. Nie bez znaczenia było również, iż po doręczeniu skargi, organ uczynił zadość swojemu obowiązkowi. Wreszcie Sąd wziął pod uwagę to, że przedmiotowy wniosek został skierowany do podmiotu, który wykonując przede wszystkim zadania publiczne w zakresie dróg publicznych nie jest wyspecjalizowany w sprawach z zakresu udostępniania informacji publicznej i w związku z tym stosowanie uregulowań zawartych w u.d.i.p. może nasuwać temu podmiotowi pewne trudności. Wymaga w tym miejscu również podkreślenia, że w odpowiedzi na skargę Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg w Nowym Sączu wskazał w piśmie z dnia 26 września 2018 r. , w nawiązaniu do skargi i uprzedniego wniosku skarżącego, że na terenie Miasta Nowego Sącza zlokalizowanych jest 38 miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych zlokalizowanych dla osób niepełnosprawnych z czego 34 zostały oznakowane na niebiesko wraz z oznakowaniem pionowym. W związku z nowymi wnioskami co do lokalizacji miejsc postojowych są one w miarę możliwości oraz zasadności wniosków uzupełniane na bieżąco. Z powyższej odpowiedzi organu datowanej na dzień 26 września 2018 r. także zarazem wynika, że samorządowi miejskiemu pozostały w tym zakresie jeszcze do wykonania dalsze prace, i że nie wszystkie zostały zakończone w terminie do dnia 30 czerwca 2017 r. Ze swojej strony organ jednocześnie wyraził ubolewanie i przeprosił za nie udzielenie odpowiedzi w terminie, co wyniknęło niestety z nieodpowiedniego przekazania poczty elektronicznej do pracowników merytorycznych. Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg w Nowym Sączu stwierdził, że nie wynikało to ze złej woli lecz nadmiaru spraw związanych z funkcjonowaniem jego jednostki. Wyraził nadzieję, iż podobne przypadki nie będą miały już miejsca . Z powyższego w ocenie Sądu wynika, że po wniesieniu skargi udzielono skarżącemu odpowiedzi na przedłożony przez niego wniosek. Tym samym należało stwierdzić, że na dzień rozpoznania przedmiotowej sprawy organ nie pozostawał w bezczynności, a w związku z tym brak było podstaw do zobowiązania Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w Nowym Sączu do załatwienia w stosownym terminie wskazanym przez sąd, wniosku skarżącego w myśl art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Dlatego też uznać należało, że podjęte przez Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w Nowym Sączu działanie, choć miało miejsce po wniesieniu skargi do sądu, czyniło w tym zakresie bezprzedmiotowe postępowanie sądowoadministracyjne, które jako takie podlegało umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie III sentencji wyroku. W punkcie IV sentencji wyroku Sąd oddalił wniosek o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Miejskiego Zarządu Dróg w Nowym Sączu. W ocenie Sądu wspomniana grzywna ma w pierwszej kolejności charakter przymuszający, mobilizujący organ do wykonania ustawowego obowiązku. Z uwagi na fakt, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa a nadto z uwagi na fakt, że po wniesieniu skargi organ udzielił żądanej informacji, Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o wymierzenie grzywny. O kosztach postępowania orzeczono w punkcie V sentencji wyroku, na podstawie art. 200 p.p.s.a. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na koszty przedmiotowego postępowania złożył się wpis sądowy w wysokości 100 zł.