II SAB/Kr 174/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie WSA Monika Niedźwiedź WSA Paweł Darmoń (spr.) po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. na bezczynność Okręgu Polskiego Związku Wędkarskiego w K. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Okręgu Polskiego Związku Wędkarskiego w K. do rozpoznania wniosku strony skarżącej z dnia 21 lipca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej, II. stwierdza, że Okręg Polskiego Związku Wędkarskiego w K. dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku, III. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, IV. zasądza od organu na rzecz strony skarżącej kwotę 580,00 zł (słownie: pięćset osiemdziesiąt złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Dwoma pismami z dnia 21 lipca 2025 r. (nadanymi drogą elektroniczną) P. (zwane dalej także stroną skarżącą lub Towarzystwem) zwróciło się do Okręgu Polskiego Związku Wędkarskiego w K. o udostępnienie – w trybie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej – informacji publicznej w postaci: 1) treści podpisanych w 2024 r przez Okręg umów z Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie. 2) treści planu łowieckiego na rok 2024; wysokości środków publicznych przekazanych Okręgowi przez WFOŚiGW w 2024 r.; treści aktualnego planu zarybiania; treści ostatniego protokołu i załączników z oceny gospodarki rybackiej. Następnie w dniu 12 sierpnia 2025 r. (data prezentaty organu) Towarzystwo wniosło skargę na bezczynność Okręgu Polskiego Związku Wędkarskiego w K. zarzucając mu naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1, art. 13 ust. 2, art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, poprzez nieudzielenie informacji publicznej w terminie ustawowym zgodnie z żądanym zakresem. W związku z tym strona skarżąca wniosła o zobowiązanie Okręgu Polskiego Związku Wędkarskiego w K. do rozpoznania przedmiotowego wniosku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w terminie 14 dni od daty uprawomocnienia się orzeczenia w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu skargi Towarzystwo wskazało, że w dniu 21 lipca 2025 r. wniosło za pośrednictwem poczty elektronicznej na adres e-mail zamieszczony na stronie internetowej organu wniosek o udostępnienie informacji publicznej, jednak do dnia wniesienia niniejszej skargi do Sądu, organ nie przedłużył terminu udostępnienia informacji, ani nie udostępnił żądanej informacji. Strona skarżąca stwierdziła, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty wykonujące zadania publiczne lub dysponujące majątkiem publicznym, a PZW, jako organizacja zrzeszająca wędkarzy i zarządzająca znaczną częścią polskich wód, realizuje zadania publiczne związane z gospodarką wodną i ochroną środowiska. Dodatkowo, Statut PZW w § 7 pkt 21 wprost wskazuje, że związek uczestniczy w realizacji zadań publicznych, co potwierdza, że PZW pełni rolę organizacji realizującej zadania publiczne. Ponadto NSA i wojewódzkie sądy administracyjne potwierdziły, że PZW gospodaruje wodami publicznymi (szczególnie wodami śródlądowymi), realizuje działania związane z ochroną środowiska i egzaminowaniem wędkarzy w związku z czym podlega ustawie o dostępie do informacji publicznej. Towarzystwo powołało się przy tym na wyrok II SAB/Go 52/17, w którym stwierdzono, że PZW musi udostępniać protokoły i dokumenty inspektorów rybackich każdemu wnioskodawcy. PZW wykonuje publiczne zadania (ochrona środowiska, egzaminowanie), co zobowiązuje do udostępniania informacji. Strona skarżąca wskazała, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy. W myśl art. 6 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy udostępnieniu podlega więc informacja o majątku publicznym, w tym majątku Skarbu Państwa, którego część stanowią zgodnie z art. 2 ustawy - Prawo łowieckie zwierzęta łowne w stanie wolnym. Nadto zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej udostępnieniu podlega informacja o podmiotach zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej i zasadach ich funkcjonowania. Nadto w myśl art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej udostępnieniu podlega informacja publiczna o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Zadania publiczne wykonywane przez PZŁ i PZW są analogiczne w odniesieniu do określonych obszarów władztwa państwa. Zdaniem strony skarżącej, umowy zawierane przez PZW z organami władzy publicznej podlegają udostępnieniu, tym bardziej, jeżeli ich przedmiot dotyczy wykonywania zadań publicznych. Treść podpisanych w 2024 r. przez Okręg Polskiego Związku Wędkarskiego umów z Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż Wody Polskie zarządzają wodami stanowiącymi własność Skarbu Państwa (art. 211 ustawy Prawo wodne). Umowy te regulują korzystanie z tego mienia oraz zasady prowadzenia gospodarki rybackiej na wodach publicznych. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o dostępie do informacji publicznej, informacje o majątku publicznym, w tym umowy dotyczące jego wykorzystania, są informacją publiczną. Towarzystwo stwierdziło, że okręgi PZW wykonują zadania publiczne w zakresie gospodarki rybackiej na wodach publicznych na podstawie zawieranych umów. W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie potwierdzono, że okręgi PZW w tym zakresie są podmiotami zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznej. Zgodnie z tą linią orzeczniczą treść umów zawieranych z podmiotami wykonującymi zadania publiczne, w tym z Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie, stanowi informację publiczną. Jawność ta obejmuje całość treści umów, z wyłączeniem ewentualnych danych objętych tajemnicą ustawowo chronioną. Odnośnie wysokości środków publicznych przekazanych Okręgowi PZW przez WFOŚiGW w 2024 r. strona skarżąca wskazała, że podstawą żądania był art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c ustawy o dostępie do informacji publicznej, który stanowi, że informacją publiczną są dane dotyczące majątku publicznego, w tym budżetu, dochodów i wydatków. WFOŚiGW dysponuje bowiem funduszami publicznymi a ich przekazanie Okręgowi PZW stanowi wydatkowanie środków publicznych. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2013 r. (sygn. akt I OSK 2211/12) "informacje o wydatkowaniu środków publicznych przez podmiot, który je otrzymał, stanowią informację publiczną, niezależnie od tego, czy podmiot ten jest jednostką administracji publicznej, czy stowarzyszeniem". Okręgi PZW, przyjmując środki publiczne, realizują zadania o charakterze publicznym, tym samym wysokość i przeznaczenie tych środków podlega ujawnieniu. Odnośnie treści aktualnego planu zarybiania, skarżące Towarzystwo wskazało, że podstawą prawną żądania był art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o dostępie do informacji publicznej, zgodnie z którym informacja publiczna obejmuje informacje o dokumentach dotyczących realizacji zadań publicznych. Plan zarybiania to dokument zatwierdzany w ramach gospodarki rybackiej na wodach publicznych, który określa sposób użytkowania i odtwarzania zasobów ichtiofauny. Dokument ten dotyczy korzystania z mienia publicznego (wód) oraz wykonywania zadań publicznych w zakresie ochrony środowiska i racjonalnego wykorzystania zasobów przyrodniczych. Plany zarybiania sporządzane przez PZW dla wód publicznych stanowią informację publiczną, ponieważ dotyczą gospodarowania mieniem Skarbu Państwa i mają bezpośredni wpływ na ochronę przyrody. W odniesieniu do żądania treści ostatniego protokołu i załączników z oceny gospodarki rybackiej strona skarżąca wskazała, że protokół z oceny gospodarki rybackiej to dokument urzędowy sporządzany w związku z kontrolą wykonywania umów użytkowania wód publicznych i gospodarki rybackiej. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o dostępie do informacji publicznej treść dokumentów dotyczących realizacji i kontroli zadań publicznych jest informacją publiczną. Ocena gospodarki rybackiej dotyczy prawidłowego użytkowania wód publicznych, które stanowią mienie Skarbu Państwa, jest to informacja o stanie środowiska, a więc również informacja publiczna w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz art. 8 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Strona skarżąca zwróciła uwagę, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 29 czerwca 2017 r. (sygn. akt II SAB/Wa 204/17) wskazał, że protokoły kontroli dotyczące gospodarowania mieniem publicznym podlegają udostępnieniu w całości, gdyż dokumentują sposób realizacji zadań publicznych. Z kolei w wyroku II SAB/Go 52/17 orzeczono, że protokoły i dokumenty sporządzone przez inspektora rybackiego, związane z oceną racjonalności gospodarki rybackiej prowadzonej przez PZW muszą być udostępnione każdemu wnioskodawcy. Reasumując skarżące Towarzystwo stwierdziło, że wszystkie te informacje dotyczą gospodarowania mieniem publicznym, wydatkowania środków publicznych i realizacji zadań publicznych przez Okręg PZW na wodach należących do Skarbu Państwa. Zgodnie z art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej są one informacją publiczną, niezależnie od tego, że Okręg PZW jest stowarzyszeniem. W zakresie gospodarowania wodami publicznymi wykonuje on bowiem zadania publiczne i dysponuje mieniem państwowym. Pismem z dnia 25 sierpnia 2025 r. Okręg Polskiego Związku Wędkarskiego w K. poinformował Towarzystwo, że na podstawie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnia powyższą skargę w całości, przyznając, że dopuścił się bezczynności, jednak nie miała ona charakteru rażącego. W kolejnym piśmie z tej samej daty organ udzielił odpowiedzi na wnioski Towarzystwa o udzielenie informacji publicznej. W odniesieniu do żądań zawartych we wniosku: 1) organ wyjaśnił, że jako podmiot prowadzący gospodarkę rybacką nie posiada ani nie sporządza "planów łowieckich". Z tego względu brak jest możliwości udostępnienia tego rodzaju dokumentów. 2) odnośnie środków z Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej organ podał, że w 2024 r. otrzymał środki w wysokości 93.453,24 zł. 3) odnośnie udostępnienia treści aktualnego planu zarybiania organ wskazał, że zobowiązany jest w swojej działalności stosować się w szczególności do zapisów ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym i ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, a żaden z ww. aktów prawnych nie wskazuje w swojej treści na dokument "planu zarybiania", dlatego - przy tak sformułowanym żądaniu - brak jest możliwości udostępnienia takich dokumentów; 4) organ udostępnił Towarzystwu zanonimizowane: ostatni protokół z oceny obowiązku prowadzenia racjonalnej gospodarki rybackiej oraz umowy podpisane w 2024 r. z Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie. Równocześnie organ poinformował, że obsługa wniosku wymagała obciążenia jego pracownika dodatkowymi obowiązkami w związku z czym koszt przygotowania żądanych dokumentów wyniósł 1.000 zł. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania sądowego, gdyż na podstawie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnił skargę w całości. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: P.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 9 P.p.s.a., sąd bada także bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1 - pkt 3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności. Stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W myśl art. 149 § 1a P.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd oddala skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., gdy stwierdzi, że nie zaistniał stan bezczynności lub przewlekłości działania organu wykonującego administrację publiczną. W niniejszej sprawie skarga została wniesiona na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej, a zatem dla jej skutecznego wniesienia nie wymagała uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05). Prawo dostępu do informacji publicznej wynika przede wszystkim z przepisów Konstytucji RP. Zgodnie z art. 61 ust. 1 zdanie pierwsze i ust. 4 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a tryb udzielania informacji publicznej określają ustawy. Zasady i tryb udostępniania informacji publicznej uregulowane zostały w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902 – dalej w skrócie "u.d.i.p."). W przypadku złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej jego adresat może: 1) udostępnić informację publiczną, gdy jest jej dysponentem a jednocześnie gdy nie zachodzą przesłanki wyłączające jej udostępnienie określone w art. 5 u.d.i.p. – w takim przypadku podmiot obowiązany dokonuje tego w formie czynności materialno-technicznej (art. 13 u.d.i.p.); 2) poinformować wnioskodawcę o tym, że: a) jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach u.d.i.p., gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej, b) podmiot zobowiązany nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), c) bądź też że w sprawie obowiązuje odrębny tryb udzielenia informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.) – w takim przypadku podmiot obowiązany dokonuje tego w formie pisma; 3) odmówić udostępnienia informacji publicznej z powodu ograniczeń wymienionych w art. 5 u.d.i.p. (bądź umorzyć postępowanie w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p.) stosownie do treści art. 16 w związku z art. 17 ust. 1 u.d.i.p. albo odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez wnioskodawcę przesłanki "szczególnej istotności dla interesu publicznego" w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. (wówczas podmiot zobowiązany dokonuje rozpoznania wniosku w formie decyzji administracyjnej). Co istotne, organ (lub inny podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej) winien podjąć powyższe działania w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkami wynikającymi z ustawy (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Brak podjęcia przez podmiot zobowiązany któregokolwiek z ww. działań (bądź podjęcia działania lecz niewłaściwego z punktu widzenia rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej), uzasadnia podniesienie zarzutu bezczynności. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że z "bezczynnością" organu mamy do czynienia wówczas, gdy w przewidzianym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, ale pomimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął w terminie stosownej czynności (zob. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86). Celem zaś złożenia skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest zwalczanie nieuzasadnionego braku działania (zwłoki) w załatwianiu przez organ określonej sprawy administracyjnej. W przypadku złożenia skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej a żądana przez niego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność. Zgodnie z art. 4 ust. 1 i ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, będące w posiadaniu takich informacji, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W doktrynie zauważa się, że przyjęte przez ustawodawcę w art. 4 ust. 1 u.d.i.p rozwiązanie stanowi przykład odwołania się do koncepcji mieszanego modelu identyfikacji zobowiązanego w oparciu o kryterium systemowe. Jego zastosowanie wymaga wzięcia pod uwagę charakteru zobowiązanego (chodzi tu o aspekt podmiotowy pozwalający w oczywisty sposób na stwierdzenie, że mamy do czynienia z: 1) organem władzy publicznej; 2) organem samorządu zawodowego i gospodarczego; 3) podmiotem reprezentującym Skarb Państwa; 4) państwową osobą prawną albo osobą prawną samorządu terytorialnego; 5) podmiotem reprezentującym inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 6) partią polityczną; 7) reprezentatywną organizacją związkową i pracodawców). Kryterium przedmiotowe odwołuje się natomiast do faktu uczestniczenia określonego podmiotu (ale też osoby fizycznej) czy jednostki organizacyjnej w procesie realizacji zadania publicznego i/lub wykonywania władztwa publicznoprawnego (bądź współuczestnictwa w jego wykonywaniu). Należy podkreślić, że oba kryteria nie muszą być zrealizowane kumulatywnie, co – jak wskazywano w kontekście zasady jawności działania władz (w związku z prywatyzowaniem jej zadań) i transparentności gospodarowania majątkiem publicznym – pozwala na pełniejszą realizację prawa dostępu do informacji publicznej. Ustawodawca przyjął w tym zakresie model identyfikacji konkretnej powiązanej z faktem posiadania informacji, która dotyczy informacji publicznej nawet, jeżeli dotyczy ona wiedzy (danych) związanych wyłącznie z realizacją zadania publicznego albo korzystania z majątku publicznego (art. 4 ust. 1 pkt 5 w zw. z ust. 3 u.d.i.p.). Za zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej może być zostać uznany bardzo szeroki krąg podmiotów, również przedsiębiorca prywatny (czy stowarzyszenie lub fundacja), jeżeli wykonuje (wykonywał) zadanie publiczne lub dysponuje (dysponował) majątkiem publicznym. Nie ma jednocześnie znaczenia, czy np. podmiot prywatny już zadania tego nie wykonuje. Jeżeli informację taką – dotyczącą okresu wcześniejszego – w dalszym ciągu posiada, to należy go traktować jako zobowiązanego. Ustawodawca nie wprowadził w tym zakresie odpowiednich wyłączeń, także o charakterze temporalnym" (zob. pkt 16 komentarza do u.d.i.p. [w:] A. Piskorz-Ryń (red.), M. Sakowska-Baryła (red.), Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, LEX/el. 2025). Projawnościowa wykładnia uzasadnia racjonalność uznania każdego podmiotu obrotu prawnego (nawet podmiotu prywatnego – przedsiębiorcy) za w dalszym ciągu zobowiązanego w zakresie, w jakim posiada informacje związane z realizacją zadania publicznego, w tym również wydatkowaniem środków publicznych czy w szerszym zakresie dysponowaniem majątkiem publicznym. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2022 r. (sygn. akt III OSK 4468/21), w którym wskazano, że wobec uznania, że wykonywanie zadań publicznych stanowi wystarczającą przesłankę uznania podmiotu za zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, co w konsekwencji oznaczało, że kwestia publiczności środków służących do realizacji tego zadania nie miała de facto znaczenia. Na szczególną uwagę zasługuje systemowa argumentacja sądu, który zauważa, że jedną z form decentralizacji administracji publicznej, a także wyrazem zasady subsydiarności i wymaganego przez tę zasadę zbliżania administracji do obywatela, jest prywatyzacja zadań publicznych, która polega m.in. na tym, że zadania te, zachowując swój publiczny charakter, wykonywane są przez inne podmioty niż podmioty władzy publicznej. Nie jest zatem trafne stanowisko (...), że podmiotami wykonującymi zadania publiczne, są wyłącznie państwo oraz szeroko rozumiane podmioty władzy publicznej, skoro w procesie prywatyzacji zadań publicznych mogą być one przekazywane do wykonania nawet podmiotom prywatnym. Należy przy tym podkreślić, że zadania władzy publicznej są również zadaniami publicznymi. Posłużenie się przez ustawodawcę w konstrukcji art. 4 ust. 1 pkt 1–5 u.d.i.p. pojęciem zadań publicznych uzasadnia tezę ugruntowaną już w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, zgodnie z którą wykonywanie zadań publicznych jako wyznacznik katalogu podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej nie jest wyłącznym atrybutem władzy publicznej. Zadania takie mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy, a cechuje je powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Z powyższego wynika, że wykonywanie zadań publicznych jako wyznacznik katalogu podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej nie jest wyłącznym atrybutem władzy publicznej. Zadania takie mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy, a cechuje je powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie (wyrok NSA z 23.09.2022 r., III OSK 1972/21, LEX nr 3417952). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie należało przyjąć, że adresat wniosku z 21 lipca 2025 r (o jakim mowa w skardze) - czyli Okręg Polskiego Związku Wędkarskiego w K. , będący stosownie do brzmienia § 37 obowiązującego Statutu Polskiego Związku Wędkarskiego terenową jednostką organizacyjną Polskiego Związku Wędkarskiego (działającego w formie organizacyjno-prawnej jako stowarzyszenie), zapewniającą realizację celów Związku określonych w § 7 Statutu, m.in. poprzez: nabywanie i użytkowanie wód, prowadzenie racjonalnej gospodarki wędkarskiej i rybackiej (pkt 6), czy uczestniczenie w realizacji zadań publicznych (pkt 21) - jako podmiot niewątpliwie wykonujący zadania publiczne, jest podmiotem obowiązanym w tym zakresie do udostępnienia, będącej w jego posiadaniu, informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3 u.d.i.p.). Następnie należało zbadać, czy przedmiot żądania strony skarżącej stanowi informację publiczną. Pojęcie "informacji publicznej" określone zostało w przepisach art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. poprzez wskazanie, że informacją taką jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Określając pojęcie informacji publicznej ustawodawca odwołał się do kategorii sprawy publicznej. Definicja informacji publicznej zawarta w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. odsyła do pojęcia "sprawy publicznej", której definicji legalnej brak w przedmiotowej ustawie. Z pewnością jednak jest to sprawa, która, jak wynika z potocznego rozumienia pojęcia "publiczny", odnosić się musi w jakimś stopniu do kwestii dotyczących ogółu, służących ogółowi ludzi, dostępnych dla wszystkich, ogólnych, społecznych i nieprywatnych (Uniwersalny Słownik Języka Polskiego. Tom D-Ś, red. S. Dubisz, Warszawa 2008, s. 843), mogących interesować ogół obywateli. Przepis art. 6 u.d.i.p. zawiera przykładowy katalog informacji oraz danych, które podlegają reżimowi ustawy. W świetle tego przepisu przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest spełnianie przez nią kryterium przedmiotowego. Decydujące znaczenie ma zatem wyłącznie treść i charakter konkretnej informacji. Uwzględniając wszystkie powyższe aspekty należy stwierdzić, że informacją publiczną będzie każda informacja dotycząca sfery faktów i danych, wykonywana lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organów władzy publicznej, związanych z organem bądź w jakikolwiek sposób dotyczących organu, bez względu na to, co jest ich przedmiotem. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio wytworzone przez organ, jak i te, których organ używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 lipca 2022 r., sygn. akt VIII SA/Wa 222/22). Mając powyższe na uwadze, żądanie – wniosek Towarzystwo z dnia 21 lipca 2025 r. (w zakresie o jakim mowa w skardze) dotyczący udostępnienia : treści podpisanych w 2024 r umów z Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie oraz wysokości środków publicznych przekazanych Okręgowi PZW przez WFOŚiGW w 2024 r, a także treści aktualnego planu zarybiania niewątpliwie dotyczy informacji publicznej. Wody Polskie są państwową osobą prawną w rozumieniu art. 9 pkt 14 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1530, 1572, 1717, 1756 i 1907 oraz z 2025 r. poz. 39), która wykonuje zadania określone w przepisach ustawy – Prawo wodne, polegające na m.in. wykonywaniu praw właścicielskich Skarbu Państwa w stosunku do śródlądowych wód płynących oraz gruntów pokrytych tymi wodami, czy też planowaniu zadań związanych z utrzymaniem wód i pozostałego mienia Skarbu Państwa związanego z gospodarką wodną (zob. art. 239 ust. 1 oraz art. 240 ust. 1 oraz ust. 3 pkt 9 i 16 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne; t.j.: Dz. U. z 2025 r., poz. 960 ze zm.). Jak to zostało powyżej wskazane, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną, o której mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., a tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych. Artykuł 6 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że udostępnieniu podlega m.in. informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych (pkt 4 lit. a/) czy też informacja o majątku publicznym, w tym o majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit. a-c (czyli m.in. majątku Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych), oraz pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach (pkt 5 lit. d/). Dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej jest natomiast – stosownie do art. 6 ust. 2 u.d.i.p.) treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Mając powyższe na uwadze należało przyjąć, że umowy zawarte pomiędzy Okręgiem PZW i Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie, wysokość środków publicznych przekazanych Okręgowi PZW i treść aktualnego planu zarybiania stanowią dokumenty podlegające udostępnieniu na zasadach określonych w u.d.i.p., bowiem dotyczą szeroko rozumianego gospodarowania mieniem skarbu państwa, wykorzystaniem środków publicznych i realizujących zadanie publiczne jakim jest ochrona przyrody. Skarżący złożył swój wniosek 21 lipca 2025 r czyniąc to za pośrednictwem e-maila. Taki sposób złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej należy uznać za skuteczny. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie określa wymagań formalnych wniosku. Ugruntowane orzecznictwo sądowoadministracyjne przyjmuje, że skoro w ustawie o dostępie do informacji publicznej brak jest wskazania jakichkolwiek wymogów formalnych wniosku, a jednocześnie nie istnieje przy tym konieczność pełnego zidentyfikowania wnioskodawcy, ani też wykazania przezeń interesu prawnego lub faktycznego w otrzymaniu informacji, jako wniosek trzeba traktować również przesłanie zapytania pocztą elektroniczną (por. wyrok NSA z dnia 16 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1277/08). Wniosek o udzielenie informacji publicznej może zatem przybrać każdą formę, o ile wynika z niego w sposób jasny, co jest jego przedmiotem. Za wniosek pisemny należy uznać przesłanie zapytania pocztą elektroniczną i to nawet, gdy do jego autoryzacji nie zostanie użyty podpis elektroniczny (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 6 maja 2014 r. sygn. akt II SAB/Kr 80/14). Z akt sprawy wynika, że wniosek o udostępnienie żądanej informacji publicznej (w zaskarżonym skargą z 12 sierpnia 2025 r zakresie) wpłynął do organu 21 lipca 2025 r., a organ w piśmie z dnia 25 sierpnia 2025 r. rozpoznał wniosek wskazując że nie posiada ani nie sporządza planów łowieckich, więc brak jest możliwości udostępnienia tego rodzaju dokumentów, następnie wskazał jakie środki otrzymał od Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w 2024 r., że żaden z aktów prawnych nie wskazuje w swojej treści "planu zarybiania", więc brak jest możliwości udostępnienia takich dokumentów. Udostępniono ostatni protokół z oceny obowiązku prowadzenia racjonalnej gospodarki rybackiej sporządzony przez Inspektora Rybackiego z Urzędu Marszałkowskiego i podpisane w 2024 r umowy z PGWWP (pismo - odpowiedz na wniosek w przekazanych aktach administracyjnych). W ten sposób organ uczynił w pełni zadość żądaniu strony skarżącej, choć po terminie wynikającym z przepisów ustawy. Okoliczność ta nie była kwestionowana przez stronę skarżącą, bowiem odpowiedz na skargę doręczono w dniu 29 października 2025 r. Mając zatem powyższe na uwadze Sąd nie miał wątpliwości, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku strony skarżącego. Okoliczność ta zresztą została przyznana przez organ w piśmie – odpowiedzi na skargę z dnia 25 sierpnia 2025 r. ( k – 8 akt sądowych) Termin do załatwienia wniosku upływał, zgodnie z treścią art. 13 ust. 1 u.d.i.p., w dniu 4 sierpnia 2025 r. Natomiast odpowiedź - organ przesłał skarżącemu w dniu 25 sierpnia 2025 r., a więc po terminie i po wniesieniu skargi (12 sierpnia 2025 r). Podkreślić należy, że dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie mają znaczenia okoliczności, z jakich powodów określone działanie nie zostało podjęte, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. Z bezczynnością możemy mieć zatem do czynienia nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w razie odmowy podjęcia określonego działania, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku. Mając na względzie fakt, że organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek pismem z dnia 25 sierpnia 2025 r (okoliczność bezsporna), Sąd w pkt I wyroku umorzył na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia tego wniosku. W dacie rozpoznawania niniejszej sprawy przez Sąd organ nie pozostawał już bowiem w bezczynności, co skutkować musiało umorzeniem postępowania w tej części. Zobowiązanie organu do załatwienia wniosku (w sytuacji gdy organ udzielił informacji w możliwym zakresie) byłoby bezprzedmiotowe. W ocenie Sądu stwierdzona w sprawie bezczynność (pkt II wyroku) nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 149 § 1a P.p.s.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kryterium pozwalającym na zakwalifikowanie zachowania organu jako bezczynności naruszającej prawo w sposób rażący jest oczywistość, drastyczność naruszenia prawa z jednoczesnym brakiem racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 4016/19). Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998, s. 808-812). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 kwietnia 2022 r. sygn. akt II OSK 1602/21, rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. oznacza wadliwość działania organu administracji o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, co ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania wymaganych czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Dokonując więc oceny czy naruszenie prawa ma charakter rażący, nie można poprzestać na prostym zestawieniu terminów, ale należy wziąć pod uwagę wszelkie uwarunkowania danej sprawy. Z taką sytuacją w ocenie Sądu nie mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Organ co prawda zaniechał niezwłocznego podjęcia czynności i terminowego rozpoznania wniosku strony skarżącej, to jednak biorąc pod uwagę fakt, że Okręg PZW nie jest organem administracji publicznej w znaczeniu ustrojowym, jak również to, że nie było spowodowane lekceważeniem podmiotu wnioskującego czy też celowym przedłużaniem postępowania należało przyjąć, iż opisana bezczynność nie miała charakteru kwalifikowanego. W konsekwencji Sąd nie zakwalifikował zaistniałej bezczynności jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o czym stosownie do treści art. 149 § 1a P.p.s.a. - orzeczono w punkcie III sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono w punkcie IV sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, tj. 580 zł, na które składa się wysokość uiszczonego wpisu (100 zł) oraz wynagrodzenie reprezentującego stronę skarżącą radcy prawnego (480 zł), ustalone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935 ze zm.).