II SAB/Wa 204/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Adam Lipiński, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 października 2017 r. sprawy ze skargi T. W. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. oddala skargę w pozostałym zakresie, 4. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz skarżącego T.W. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 22 marca 2017 r. T.W. (zwany dalej skarżącym) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta Miasta [...], w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej. Wnioskiem tym, wniesionym za pośrednictwem poczty elektronicznej, skarżący wystąpił do Prezydenta Miasta [...] o udostępnienie informacji publicznej. Wniosek dotyczył sytuacji, jaka miała miejsce w związku z okolicznościami upamiętnienia [...] i zawierał żądanie przesłania: – informacji o łącznych wydatkach poniesionych przez Miasto na organizację wydarzeń upamiętniających [...], jakie odbyły się [...] lutego b.r. – informacji o przyczynach zasłonięcia przez organizatorów flagą Unii Europejskiej ponadnormatywnych rozmiarów, krzyża upamiętniającego wydarzenie oraz umieszczonej obok niego flagi państwowej? – skanów faktur oraz innych wewnętrznych dokumentów księgowych wydanych w związku z finansowaniem ww. upamiętnienia. Wniosek skarżącego został przekazany celem realizacji do Urzędu Dzielnicy [...]. W dniu [...] kwietnia 2017 r. Burmistrz Dzielnicy [...] poinformował skarżącego, iż organizatorem uroczystości, o którą pytał, jest samorządowa instytucja kultury [...] i do tego podmiotu należy skierować zapytanie. W skardze skarżący podniósł, że do dnia jej wniesienia organ nie udzielił żadnej odpowiedzi na wniosek i wniósł o: 1) zobowiązanie Prezydenta Miasta [...] do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty zwrotu akt organowi, 2) stwierdzenie że nieudostępnienie informacji publicznej miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3) wymierzenie organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 P.p.s.a. w wysokości 200 zł, 4) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wedle norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organ wniósł o: 1) umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego w zakresie zobowiązania Prezydenta [...] do udzielenia żądanej informacji; 2) stwierdzenie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3) oddalenie skargi w pozostałym zakresie; 4) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Pełnomocnik organu wyjaśnił, że po otrzymaniu skargi na bezczynność Gabinet Prezydenta podjął czynności mające na celu wyjaśnienie sposobu realizacji przedmiotowego wniosku. Z uzyskanych od Wydziału Prasowego informacji wynikało, że mail od skarżącego został przypadkowo wykasowany z adresu poczty elektronicznej, na który został przesłany, podczas usuwania "maili systemowych" o treści Mail Delivery System. Po odzyskaniu przez Biuro Informatyki i Przetwarzania Informacji treści wniosku został on niezwłocznie zarejestrowany w Centralnym Rejestrze Wniosków o Udostępnienie Informacji Publicznej i przekazany celem realizacji do Urzędu Dzielnicy [...]. W dniu [...] kwietnia 2017 r. Burmistrz Dzielnicy [...] poinformował udzielił skarżącemu odpowiedzi. Dalej pełnomocnik organu wyjaśnił, że Centrum Promocji Kultury [...] posiada osobowość prawną i samodzielnie gospodaruje przydzieloną i nabytą częścią mienia (§ 1 ust. 1 Statutu Centrum Promocji Kultury w Dzielnicy [...]). W świetle zatem art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej jest zobowiązane do samodzielnego udostępniania informacji publicznej, a Prezydent [...], w tym zakresie nie posiada kompetencji nadzorczych. Jednocześnie - z uwagi na to, że do udostępniania informacji publicznej nie stosuje się przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego - w niniejszej sprawie nie można było zastosować art. 65 Kpa, który uprawnia do przekazywania podań zgodnie z właściwością. Z uwagi zatem na udzielenie odpowiedzi na wniosek pełnomocnik organu wniósł o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Odnosząc się do pozostałych żądań zawartych w skardze na bezczynność pełnomocnik organu wyjaśnił, że nie ma podstaw do uznania, by bezczynność Prezydenta [...] miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, stąd też nie zachodzi podstawa do wymierzenia organowi grzywny. Brak odpowiedzi w ustawowym terminie na wniosek z dnia [...] lutego 2017 r. wynikał jedynie z przypadkowego (niezamierzonego) usunięcia maila skarżącego ze skrzynki Wydziału Prasowego. Niezwłocznie po odzyskaniu tej wiadomości wniosek został zrealizowany zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W piśmie procesowym z dnia [...] maja 2017 r. skarżący za niewiarygodne uznał tłumaczenia pełnomocnika organu w zakresie usunięcia jego maila zawierającego wniosek. Dodał też, że usunięcia maila nie można uznać za działanie "przypadkowe i niezamierzone", tak samo jak nie można za "przypadkowe i niezamierzone" uznać jakiegokolwiek innego sposobu zniszczenia wniosku skierowanego do organu. W ocenie skarżącego odmienny pogląd oznaczałby, że organ nie ponosi żadnej odpowiedzialności za kierowane do niego pisma Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku- nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. W świetle art. 1 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1764) – dalej jako "u.d.i.p.", każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. W treści zaś art. 4 przedmiotowej ustawy wskazano, iż obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Ponadto, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). W rozpoznawanej sprawie zarówno zakres podmiotowy jak i przedmiotowy wniosku o udostępnienie informacji publicznej został spełniony. Prezydent [...] jest bowiem niewątpliwie organem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej jak również pytania zawarte we wniosku spełniają przesłanki z art. 6 ustawy prawo o dostępie do informacji publicznej. W przedmiotowej sprawie skarżący zarzucił organowi stan bezczynności wskazując, że do dnia złożenia skargi organ nie udostępnił mu żądanej informacji publicznej, ani też nie podjął innych działań czynność, o których mowa w ustawie. Wskazać należy, że postępowanie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej ma charakter szczególny. Należy bowiem zauważyć, że postępowanie o udostępnienie informacji publicznej nie jest postępowaniem wskazanym w rozdziale 1, określającym zakres obowiązywania Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepisy k.p.a. można tym samym stosować tylko wtedy, gdy tak stanowi ustawa o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie bowiem z treścią art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. przepisy k.p.a. stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Z powyższego wynika, że na podmiocie, do którego skierowano wniosek o udostępnienie informacji publicznej, nie spoczywa obowiązek przekazania takiego wniosku do podmiotu właściwego, zgodnie z dyspozycją art. 65 § 1 k.p.a. (I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, WK 2016, Komentarz do art. 4., LEX; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 30 stycznia 2013 r., II SAB/Bd 135/12, LEX nr 1298654; por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 27 sierpnia 2013 r., IV SAB/Wr 53/13, LEX nr 1662318; wyrok NSA w Warszawie z dnia 16 grudnia 2009 r., I OSK 1116/09; LEX nr 594900). W sytuacji braku informacji, która to sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie, organ powinien jedynie o tym poinformować wnioskodawcę, w drodze pisma informującego, będącego odpowiedzią na wniosek, co uwalnia organ od zarzutu bezczynności (wyrok WSA w Opolu z dnia 14 lipca 2016 r., II SAB/Op 40/16, LEX nr 2086528). Informacja o braku żądanych informacji została udzielona skarżącemu pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r. przez Burmistrza Dzielnicy [...], do którego Prezydent [...] przekazał sprawę do rozpoznania, według właściwości pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r. Skoro zatem prawo dostępu do informacji publicznej oznacza dostęp do informacji będącej w posiadaniu organu, to tym samym, gdy organ nie ma żądanej informacji i poinformuje o tym wnioskodawcę, nie pozostaje w bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej, gdyż brak informacji uniemożliwia jej udostępnienie i wobec tego uwalnia organ od zarzutu bezczynności. Co oczywiste, organ nie pozostaje też w bezczynności gdy jest organem niewłaściwym do udostępnienia informacji publicznej i poinformuje o tym wnioskodawcę (wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2015 r., II SAB/Wa 1116/14, LEX nr 1729540). Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie lub inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowany akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, wyrażającym się np. w odmowie wydania decyzji w związku z błędnym przekonaniem organu, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania (vide: T. Woś /w:/ T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86). Bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej występuje wyłącznie wtedy, gdy wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia. Ma ona miejsce wówczas, gdy we wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm., dalej ustawa) terminie zobowiązany podmiot nie udzieli żądanej informacji lub nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie albo, podejmując te czynności, nie udzieli informacji w maksymalnym 2 miesięcznym terminie, albo wreszcie nie wyda na zasadach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego decyzji o odmowie udzielenia żądanej informacji publicznej. Nie ulega wątpliwości, że powyżej określony organ był podmiotem zobowiązanym do realizacji wniosku skarżącego o udzielenie informacji publicznej w określonej w nim formie. Obowiązek ten wynika z dyspozycji art. 14 ust. 1 powołanej ustawy, który stanowi, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie określonej we wniosku, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonym we wniosku. W takiej sytuacji organ zobowiązany jest zastosować się do dyspozycji ust. 2 tego przepisu, zgodnie z którym, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonym we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 lipca 2011 r., sygn. akt II SAB/Wa 142/11; dostępny w bazie orzeczeń CBOIS). W niniejszej sprawie organ po wpłynięciu wniosku T.W. z dnia [...] lutego 2017 r. r. o udostępnienie informacji nie udzielił skarżącemu informacji, wskazując że nie jest organem właściwym do jej rozpoznania. Jak wynika bowiem z wyjaśnień organu dopiero po otrzymaniu skargi na bezczynność Gabinet Prezydenta podjął czynności mające na celu wyjaśnienie sposobu realizacji przedmiotowego wniosku. Podał też, że z informacji uzyskanych od Wydziału Prasowego wynikało, że mail od skarżącego został przypadkowo wykasowany z adresu poczty elektronicznej, na który został przesłany, podczas usuwania "maili systemowych" o treści Mail Delivery System. Po odzyskaniu przez Biuro Informatyki i Przetwarzania Informacji treści wniosku został on niezwłocznie zarejestrowany w Centralnym Rejestrze Wniosków o Udostępnienie Informacji Publicznej i przekazany celem realizacji do Urzędu Dzielnicy [...]. W dniu [...] kwietnia 2017 r. Burmistrz Dzielnicy [...] udzielił skarżącemu odpowiedzi. Pełnomocnik organu wyjaśnił też, że Centrum Promocji Kultury [...] posiada osobowość prawną i samodzielnie gospodaruje przydzieloną i nabytą częścią mienia (§ 1 ust. 1 Statutu Centrum Promocji Kultury w Dzielnicy [...]). W świetle zatem art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej jest zobowiązane do samodzielnego udostępniania informacji publicznej, a Prezydent [...], w tym zakresie nie posiada kompetencji nadzorczych. Sąd ocenia skargę na bezczynność na moment jej wniesienia, niemniej zobowiązany jest uwzględnić wszelkie okoliczności zaistniałe od tego zdarzenia prawnego do chwili orzekania. Tak więc, jak wynika z akt sprawy, do dnia [...] kwietnia 2017 r., kiedy to została skierowana skarga T.W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na bezczynność Prezydenta [...], w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, która wpłynęła do organu [...] kwietnia 2017 r. organ nie udzielił odpowiedzi na jego wniosek. Jak wynika również z akt sprawy Prezydent [...], po otrzymaniu skargi skierował ją w dniu [...] kwietnia 2017 r. do Burmistrza Dzielnicy [...], który pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r. udzielił skarżącemu odpowiedzi, wskazując, że organizatorem uroczystego spektaklu historycznego na [...] w dniu [...] lutego 2017 r. było Centrum Promocji Kultury w Dzielnicy [...]. Burmistrz Dzielnicy [...] podał też skarżącemu dane adresowe wskazanego Centrum Kultury. Zestawiając zatem powyższe daty nie można przyjąć, by skarga na bezczynność Prezydenta [...], na moment jej wniesienia była nieuzasadniona. W sprawach skarg na bezczynność sąd bierze jednak pod uwagę stan faktyczny sprawy w czasie wydania orzeczenia sądowego. Jeżeli zatem w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wydał akt lub dokonał czynności, chociażby z przekroczeniem ustawowych terminów, oznacza to, że organ nie pozostaje już w stanie bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi na tzw. milczenie władzy. Nie może bowiem zobowiązać organu do określonego działania, które przed dniem orzekania zostało już podjęte. Taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie, Burmistrz Dzielnicy [...] udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, wskazując, że nią po prostu nie dysponuje. W sytuacji bowiem, gdy organ nie dysponuje informacją publiczną, której domaga się wnioskodawca organ winien załatwić wniosek pismem informując o braku posiadania informacji i w związku z tym o niemożności jej udzielenia wnioskodawcy. Tym samym organ uwolnił się od zarzutu bezczynności, co nastąpiło jednak po wniesieniu skargi, a przed jej rozpoznaniem. Niewątpliwie organ dopuścił się bezczynności, a nadto przekroczył termin do załatwienia sprawy (liczony od wpływu wniosku do organu). Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd miał na uwadze aktualne brzmienie art. 149 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (§ 1 zd. 1). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. (§ 2). Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela wyrażony we wcześniejszym orzecznictwie pogląd, iż użycie w zdaniu drugim § 1 art. 149 p.p.s.a. (obecnie w § 1a art. 149 P.p.s.a.) zwrotu "jednocześnie" nie oznacza, że ta część przepisu ma zastosowanie tylko wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w określonym terminie. Wręcz przeciwnie, z analizy tego przepisu wynika, że uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, że akt taki został wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 481/13, LEX nr 1299301). W tej kwestii wskazać należy, iż za rażące naruszenie przepisów regulujących terminy rozpoznawania wniosków o udostępnienie informacji publicznej można uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również długotrwałość prowadzenia postępowania, czy też brak jakiejkolwiek aktywności organu. Przy ocenie sądu, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była ona rażąca, znaczenie będą miały okoliczności, jakie spowodowały zwłokę organu, jego działania w toku rozpoznawania sprawy oraz stopień przekroczenia terminów. Rozpoznając niniejszą sprawę w zakresie stwierdzenia, czy bezczynność podmiotu zobowiązanego do rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, Sąd doszedł do przekonania, że organ nie dopuścił się takiego rodzaju uchybienia. Bezsporne jest, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępnie do informacji publicznej udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 tej ustawy. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). W przedmiotowej sprawie nie sposób dopatrzeć się ze strony organu lekceważenia skarżącego czy też celowego przedłużania postępowania. Na wydłużenie czasu załatwienia sprawy miała, zdaniem Sądu, wpływ okoliczność, na które wskazał organ, a których Sąd nie ma powodów kwestionować. Owa sytuacja mogła mieć wpływ na obiektywne wydłużenie czasu rozpoznania wniosku skarżącego. Wydłużenie to było zresztą stosunkowo nieznaczne, co legło u podstaw stwierdzenia, że wytknięte przez skarżącego uchybienie przepisom postępowania nie miało charakteru rażącego. Jak bowiem podkreśla się w orzecznictwie jedynie znaczne przekroczenie terminów załatwienia sprawy powoduje, że bezczynność ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa (por. wyrok WSA w Krakowie z 24 stycznia 2014 r., II SAB/Kr 313/13, LEX nr 1498293). Ubocznie zaznaczenia wymaga, że w celu ustalenia, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenie, lecz także uwarunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć adresat wniosku do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy (zob. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 28 maja 2014 r., II SAB/Go 32/14, LEX nr 1486040). Jak wyżej wykazano, na gruncie sprawy niniejszej uchybienie terminom instrukcyjnym przewidzianym w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie wynikało z ukierunkowanego na naruszenie przepisów, umyślnego działania organu, lecz z błędnej merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy (zob. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 28 maja 2014 r., II SAB/Go 32/14, LEX nr 1486040). Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a w zw. z art. 119 pkt 4 P.p.s.a, orzekł jak w punkcie 1 i 2 sentencji wyroku. Orzeczenie zawarte w punkcie 3 sentencji wyroku Sąd oparł, na przepisie art. 149 § 2 P.p.s.a. O kosztach orzeczono, na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a. w zw. § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804), w pkt 4 sentencji wyroku.