II SAB/Kr 313/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie: WSA Waldemar Michaldo (spr.) WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2014 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] - G. M. sprawy ze skargi D. L. na bezczynność "T" S.A. z siedzibą w K. w przedmiecie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje "T" S.A. z siedzibą w K. do wydania aktu lub dokonania czynności w sprawie z wniosku D. L. z dnia 8 lipca 2011 r. - w terminie 14 dni; II. stwierdza, że bezczynność "T" S.A. z siedzibą w K. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. wymierza "T" S.A. z siedzibą w K. karę grzywny w wysokości 200,00 zł (dwieście złotych); IV. zasądza od "T" S.A. z siedzibą w K. na rzecz skarżącego D. L. kwotę 340,00 zł (trzysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z datowanym na 5 listopada 2013 r. D. L. wniósł skargę na bezczynność "T" S.A. w K. polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej na ich wniosek z dnia 8 lipca 2011 r. w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm. dalej w skrócie u.d.i.p.) przy jednoczesnym niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy. Uzasadniając wniesioną skargę, skarżący wskazał na obowiązek stosowania przez skarżoną spółkę, zajmującą się dystrybucją energii elektrycznej, przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Argumentem jednoznacznie przemawiającym za słusznością takiego stanowiska jest brzmienie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., który stanowi, iż zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznej, oprócz władz publicznych, są również inne podmioty wykonujące zadania publiczne (...). Skarżący podniósł, że użycie przez ustawodawcę terminu "zadania publiczne" nie było przypadkowe i miało na celu wyeliminowanie elementu podmiotowego. Sformułowanie to oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy publicznej i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Skarżący podkreślili, że wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. Dystrybucja energii elektrycznej i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistniania dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej są "zadaniami publicznymi". W świetle powyższych rozważań, żądanie udostępnienia decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznych dotyczy "sprawy publicznej" i nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek udzielenia informacji. W dalszej kolejności skarżący odniósł się do kwestii dopuszczalności niniejszej skargi w świetle art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.) wskazując, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym (skarżący wskazali tu na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt l OSK 601/05) bezczynność zobowiązanego w przedmiocie udzielenie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Skarżący podkreślił, że w wezwaniu z dnia 8 lipca 2011r. wystąpił do "T" S.A. w K. o udostępnienie kserokopii decyzji stanowiących podstawę budowy i lokalizacji linii energetycznych posadowionych na jego nieruchomości. Do dnia sporządzenia niniejszej skargi nie otrzymał jakichkolwiek wnioskowanych dokumentów w żądanej formie, ani rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia dokumentów, czy też w sprawie umorzenia postępowania o udostepnienie informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę "T" S.A. w K. wniósł o jej oddalenie. Spółka wyjaśniła, że na nieruchomości skarżącego znajdują się linie energetyczne budowane w różnych okresach czasu. Pierwotna linii wybudowana była w latach 1942-1950. Jest zaś faktem notoryjnym, że w tych czasach obowiązywały inne standardy sporządzania stosownej dokumentacji prawnej niż obecnie (pomijając fakt, ze budowa linii podczas okupacji niemieckiej lub tuż po jej ustaniu odbywała się raczej bez sporządzania dokumentacji). Zdaniem Spółki w takiej sytuacji obowiązek udzielania informacji powstawałby tylko w przypadku, gdyby takie decyzje istniały i były w posiadaniu uczestnika. Skoro zaś nie istnieją (a przynajmniej nie są w posiadaniu uczestnika), to nie powstaje obwiązek udostępnienia czegokolwiek, a zatem nie powstaje kwestia bezczynności. Wnioskodawca winien bowiem najpierw wykazać, że uczestnik dysponuje informacją publiczną, a dopiero wówczas domagać się jej udostepnienia. W przedmiotowej sprawei okoliczność ta nie została wykazana. Dalej Spółka wskazała, że jak wynika z jej pisma z dnia 9 sierpnia 2011 r. inwestorem w ramach tzw. Reelektryfikacji był Urząd Wojewódzki w K., który przekazał Spółce wyłącznie linię, natomiast nie przekazał dokumentacji inwestycji. Spółka podkreśliła, że w ww. piśmie wskazała na dostępne jej informacje dotyczące dokumentów sporządzanych podczas tej inwestycji oraz instytucję, do której należy się zwrócić w tej sprawie. Swoje stanowisko Spółka podtrzymała następnie w piśmie z dnia 3 października 2011r. Następnie Spółka wskazała, ze w piśmie z dnia 13 lipca 2012 r. zwróciła skarżącemu uwagę, że poprzednik prawny skarżącego uczestniczył w procesie inwestycyjnym podczas reelektryfikacji, a w zasobach archiwalnych znajduje się jedynie właścicieli działek objętych reelektryfikacją. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie obejmował zaś tych danych. Spółka wyjaśniła, że przy okazji obu inwestycji nie wytwarzała dodatkowych dokumentów, które mogłyby obejmować informację publiczną. Z tego też względu nie powstał obowiązek udostępnienia takiej dokumentacji, jak również nie było potrzeby wydawania decyzji administracyjnej. Z koli dokumenty związane z reeletryfikacją powinny znajdować się w posiadaniu wnioskodawcy, skoro jego poprzednik prawny uczestniczył w tym procesie. W takim przypadku w ocenie Spółki obowiązek udostępnienia informacji także nie powstaje. Na końcu Spółka zaznaczyła, że udzielała skarżącemu odpowiedzi. W kolejnych pismach wskazała skarżącemu, że tytuł prawny do dysponowania nieruchomością skarżących wynika z przepisów ustawy z dnia 28 czerwca 1950 r. o powszechnej elektryfikacji wsi i osiedli. Informacje te nie stanowią zaś informacji publicznej. Skoro wskazana została podstawa prawna do dysponowania nieruchomością , na uczestniku nie ciąży obowiązek udzielania informacji publicznej z uwagi na treść przepisu art. 1 ust. 2 u.d.i.p. Na poparcie powyższego stanowiska Spółka wskazała na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 sierpnia 2013 r. sygn. akt II SAB/Kr 174/13. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012, poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę między innymi w zakresie orzekania w sprawach skarg na bezczynność. Przepis art. 149 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W pierwszej kolejności należy wskazać, że spełnione zostały warunki formalne do wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność. Zgodnie z utrwalonym i jednolitym poglądem orzecznictwa i doktryny dla dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05 LEX nr 236545; wszystkie powołane w treści uzasadnienia orzeczenia dostępne są w internetowej bazie orzeczeń: cbois.nsa.gov.pl). Wobec powyższego skargę wniesioną w niniejszej sprawie Sąd uznał za dopuszczalną. Celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu administracji nie ma znaczenia z jakich powodów określony akt, czy czynność nie została dokonana przez organ. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy skarżący wnioskiem z dnia 8 lipca 2011 r. zatytułowanym "Wezwanie do podjęcia negocjacji" zwrócił się o udostępnienie kserokopii wszelkich, ewentualnych decyzji administracyjnych stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych usytuowanej na działce nr [...] w D., stanowiącej własność skarżącego. W odpowiedzi udzielonej skarżącemu pismem z dnia 9 sierpnia 2011 r. Spółka wyjaśniła, że urządzenia elektroenergetyczne usytuowane na ww. działce stanowią element sieci napowietrzenej nN. Linia ta została pierwotnie wybudowana w latach 1942-1950. Następnie w ramach reelektryfikacji w 1987 r. na terenie D. wybudowano trzy nowe stacje transformatorowe oraz zmodernizowano istniejące linie niskiego napięcia m.in. sieć napowietrzną przechodzącą przez działkę będącą własnością skarżącego. Spółka wyjaśniała, że na podstawie obowiązującej wówczas ustawy z dnia 28 czerwca 1950 r. o powszechnej elektryfikacji wis i osiedli prace te zostały wykonane na zlecenie Urzędu Wojewódzkiego K., zgodnie z pozwoleniem na budowę z dnia 23 lipca 1987 r. i odebrane protokołem odbioru nr [...] z dnia 23 lipca 1987 r. W piśmie z dnia 20 sierpnia 2011 r. skarżący, nawiązując do ww. pisma Spółki, zwrócił się o przekazanie kserokopii lub wskazanie warunków udostępnienia do wglądu decyzji i protokołu powołanych w tym piśmie. W odpowiedzi udzielonej pismem z dnia 3 października 2011 r. Spółka poinformowała, że w celu udostępnienia przedmiotowych dokumentów należy zwrócić się do zleceniodawcy tj. Urzędu Wojewódzkiego w K.. W kolejnym piśmie z dnia 3 stycznia 2012 r. skarżący zwrócił się do Urzędu Wojewódzkiego w K. o przesłanie na jego koszt kserokopii pozwolenia z dnia 12 marca 1986 r. znak: [...] dotyczącego budowy stacji transformatorowych oraz modernizacji istniejących linii wysokiego napięcia w miejscowości D.. W odpowiedzi z dnia 23 stycznia 2012 r. Urząd Wojewódzki poinformował, że nie posiada w swoim zasobie akt oznaczonych znakiem: [...]. W piśmie z dnia 9 maja 2012 r. skarżący zwrócił się ponownie do Spółki o przesłanie kserokopii pozwolenia na budowę dnia 12 marca 1986 r. znak: [...] oraz protokołu odbioru nr [...] z dnia 23 lipca 1987 r. W piśmie z dnia 12 czerwca 2012 r. Spółka zwróciła się do skarżącego o przesłanie do Rejonu Dystrybucja [...] kserokopii pisma z Urzędu Wojewódzkiego w K. Równocześnie w piśmie zaznaczyła, że nie dostarczenie tego dokumentu spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania. W związku z powyższym za pismem z dnia 18 czerwca 2012 r. skarżący przesłał do Spółki kserokopię przedmiotowego pisma. W odpowiedzi z dnia 13 lipca 2012 r. Spółka poinformowała, że w pełni podtrzymuje stanowisko wyrażone w poprzedniej korespondencji. Jednocześnie powtórzyła, że linia napowietrzna nN została pierwotnie wybudowana w latach 1942-1950, następnie zreeliktryfikowana w latach 80-tych w ramach ustawy z dnia 28 czerwca 1950 r. o powszechnej elektryfikacji wsi i osiedli, która zezwalała na wejście w teren bez jakichkolwiek wywłaszczeń i odpłatności za zajęty grunt pod urządzenia elektroenergetyczne. Spółka zaznaczyła, że zasobach archiwalnych Rejonu Dystrybucji [...] znajduje się wykaz działek objętych elektryfikacją, w wykazie widnieje również działka nr [...] i nazwisko ówczesnego właściciela M. L. D. L. nabywając nieruchomość posiadał pełną świadomość obciążeń związanych z istniejącą infrastrukturą energetyczną. Mając na uwadze powyższe Spółka odmówiła uznania wszystkich kierowanych do niej żądań. W piśmie z dnia 18 marca 2013 r. skarżący ponowił swój wniosek o udostępnienie kserokopii wszelkich ewentualnych decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy infrastruktury energetycznej zlokalizowanej na jego działce. W odpowiedzi z dnia 9 kwietnia 2013 r. Spółka poinformowała, że w przedmiotowej sprawie wypowiadała się już wielokrotnie i jednoznacznie, i wobec braku nowych okoliczności bądź faktów podtrzymuje w pełni stanowisko zawarte w poprzednich pismach. Kwestią kluczową w przedmiotowej sprawie jest ustalenie, czy żądane przez skarżącego informacje mają charakter informacji publicznej, jak również, czy skarżona Spółka jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznych. Problem ten był już przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i został przesądzony w wyroku tego Sądu dnia 30 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 115/13. Stanowisko wyrażone w uzasadnieniu ww. wyroku pozostaje nadal aktualne i w całości zyskuje aprobatę składu orzekającego w przedmiotowej sprawie. Nadto znajduje także potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego – por. wyrok z 17 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK 642/13. Należy wskazać, że zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązek udostępnienia informacji publicznej nałożony został na "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne". W orzecznictwie sądowowadministracyjnym podkreśla się, że wymienione w tym przepisie pojęcie "zadania publiczne" jest szersze od zakresu pojęcia "zadania władzy publicznej". Pierwsze z tych pojęć abstrahuje bowiem od elementu podmiotowego, co implikuje wniosek, że zadania publiczne mogą być wykonywane także przez podmioty niemające statusu władzy publicznej. Zadania publiczne są przy tym realizowane powszechnie i są użyteczne dla ogółu, służąc zarazem osiąganiu celów wskazanych w Konstytucji RP i ustawach (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2010 r. sygn. akt I OSK 851/2010). Z uwagi na powyższe uznać należy, iż przedsiębiorstwo, któremu w kontrolowanej sprawie zarzucono bezczynność (przedsiębiorstwo energetyczne) realizuje (wykonuje) także określone zadania publiczne, w rozumieniu powyżej przedstawionym, gdyż zarówno dystrybucja energii elektrycznej jak również inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne, ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistnianie dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji RP - są zadaniami publicznymi, o których mówi powołany wyżej przepis. Ta zaś okoliczność, nakłada na przedsiębiorstwo energetyczne obowiązek udzielenia informacji dotyczącej sfery związanej z wykonywaniem przez to przedsiębiorstwo zadań publicznych. Tym samym uznać należy, "T" S.A. jako podmiot wykonujący zadania publiczne - podlega regulacjom ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ponieważ kwestią sporną w niniejszej sprawie była zarówno ocena, czy Spółka prawa handlowego, w tym wypadku "T" S.A. ma obowiązek udzielenia żądanej informacji publicznej, jak również czy żądana przez skarżących informacja ma charakter informacji publicznej należy wyjaśnić, iż zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu tej ustawy i podlega udostępnieniu na określonych w tej ustawie zasadach. Udostępnieniu podlegają zwłaszcza informacje wymienione w art. 6 u.d.i.p.. Udostępnieniu podlegają w szczególności informacje o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, którymi w szczególności są akty administracyjne oraz inne rozstrzygnięcia (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p.). Zaznaczyć należy, że katalog informacji wymienionych w art. 6 nie ma charakteru katalogu zamkniętego, lecz stanowi jedynie przykładowe wyliczenie źródeł i rodzajów informacji. Ponadto zgodnie z art. 2 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5 ustawy, prawo dostępu do informacji publicznej (ust. 1). Od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu faktycznego lub prawnego (ust. 2). Za utrwalony w orzecznictwie uznaje się pogląd, w myśl którego informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt l OSK 123/06). Dla traktowania danej informacji jako informacji publicznej decydujące jest nie samo jej wytworzenie, lecz fakt, że została pozyskana i przetworzona w celu realizacji zadań publicznych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2011r., sygn. akt l OSK 638/11). Podobnie w orzecznictwie sadów przyjmuje się, że decyzje i dokumenty dotyczące budowy infrastruktury energetycznej są dokumentami, w posiadaniu których pozostaje inwestor, a jeżeli inwestorem jest podmiot realizujący zadania publiczne, to i decyzje te i dokumenty służą realizowaniu zadań publicznych przez taki podmiot. Zgodnie z ugruntowanym poglądem orzecznictwa dokumentacja związana z procesami inwestycyjnymi w tym decyzje administracyjne, operaty szacunkowe i inne dokumenty, są dokumentami, do których dostęp gwarantuje ustawa o dostępie do informacji publicznej jeżeli znajdują się one w posiadaniu organu, do którego kierowany jest wniosek o taką informację (por. podobnie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt IV SA/Po 545/07, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 6 grudnia 2007 r., sygn. akt. II SA/Go 595/07, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 kwietnia 2011 r., sygn. akt IV SAB/Wr 20/2011). Biorąc pod uwagę przedstawiony powyżej przebieg postępowania oraz treść pism kierowanych do skarżącego nie ulega wątpliwości, że "T" S.A. w K.. nie zrealizował wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, jaki zainicjował przedmiotowe postępowanie. Jak wskazano powyżej skarżący domagał się udostępnienia kserokopii wszelkich ewentualnych decyzji stanowiących podstawę budowy linii elektroenergetycznych posadowionych na jego działce. O ile we wniosku z dnia 8 lipca 2011 r. nie podał, w jaki sposób informacja ma zostać udostępniona, o tyle w pismach z dnia 20 sierpnia 2011 r. oraz z dnia 3 stycznia 2012 r. oraz z dnia 9 maja 2012 r. wskazał, że domaga się przesłania kserokopii pozwolenia na budowę z dnia 12 marca 1986 r. oraz protokołu odbioru nr [...] z dnia 23 lipca 1987 r. Na dokumenty te wskazała bowiem sama Spółka w swoim piśmie z dnia 9 sierpnia 2011 r. Zadaniem Spółki - która jak to już zostało przesądzone, jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej - było zatem odniesienie się do zakresu wniosku skarżącego. Oznacza to, że Spółka powinna była albo udzielić informacji publicznej i udostępnić żądane kserokopie dokumentów, albo wydać w odniesieniu do treści wniosku decyzję o odmowie udzielenia w całości lub w części żądanych informacji, bądź też w razie stwierdzenia, że żądana informacja nie znajduje się w posiadaniu spółki – udzielić wnioskodawcom odpowiedzi w formie zwykłego pisma. W rozpoznawanej sprawie Spółka nie udzieliła skarżącemu jasnej odpowiedzi, czy jest w posiadaniu dokumentacji związanej z urządzeniami posadowionymi na działce skarżącego, czy też nie. W piśmie z dnia 3 października 2010 r. odesłała skarżącego do Urzędu Wojewódzkiego w K., jako podmiotu mającego posiadać żądane dokumenty. Z kolei w piśmie z 13 lipca 2012 r. Spółka podała różne informacje dotyczące wybudowania linii, stwierdzając na końcu, że odmawia uznania wszystkich kierowanych do niej żądań. O tym, że nie posiada żądanej dokumentacji, Spółka poinformowała dopiero w piśmie z dnia 20 listopada 2013 r., stanowiącym odpowiedź na skargę, a zatem dopiero na etapie postępowania sądowego, a więc kontrolującego dotychczasowe postępowanie wszczęte wnioskiem skarżącego. Dodatkowo trzeba także zauważyć, że wniosek skarżącego został rozszerzony w piśmie z dnia 20 sierpnia 2011 r. o udostępnienie także protokołu odbioru nr [...] z dnia 23 lipca 1987 r. W odpowiedzi na skargę Spółka wskazała jedynie na brak posiadania decyzji, nie wyjaśniając, czy ww. protokół znajduje się w jej zasobach, czy też nie. Należy zauważyć, iż powiadomienie Sądu, a także skarżącego dopiero na etapie postępowania sądowego (w piśmie procesowym stanowiącym odpowiedź na skargę) o braku posiadania żądanych decyzji, nie zwalnia podmiotu zobowiązanego do załatwienia wniosku na zasadach i trybie określonym w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 stycznia 2014r. sygn. akt II SAB/Kr 283/13, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 października 2014r. sygn. akt II SAB/Kr 172/13). Należy w tym miejscu zwrócić także uwagę na niekonsekwencję w działaniach Spółki, która z jednej strony podnosi brak posiadana przedmiotowej dokumentacji, a z drugiej zarzuca, że to wnioskodawca powinien uprzednio wykazać, iż "T" S.A. dysponuje informacją publiczną, a dopiero wówczas domagać się jej udostępnienia. Otóż wyjaśnić należy, że kierując wniosek w trybie dostępu do informacji publicznej wnioskodawca nie musi mieć świadomości, czy adresat wniosku jest w rzeczywistości dysponentem informacji publicznej, której udostępnia się on domaga. Stanowisko Spółki wyrażone w odpowiedzi na skargę, że wnioskodawca musi najpierw wykazać, iż dany podmiot dysponuje informacją publiczną i dopiero wówczas może domagać się jej udostępnienia, pozostaje w oczywistej sprzeczności z regulacją ustawy o ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, jak i celem dla jakiego została ona uchwalona. Jak zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 5 września 2013 r. sygn. akt II SAB/Po 64/13 w sytuacji, gdy organ (podmiot zobowiązany) nie posiada żądanych informacji, również zobowiązany jest do załatwienia sprawy zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Jeżeli podmiot zobowiązany, do którego skierowano wniosek, nie dysponuje daną informacją, powinien zawiadomić o tym wnoszącego, nie ma natomiast obowiązku wydania decyzji. Powyższe wynika z faktu, że forma decyzji została przewidziana przez ustawodawcę wyłącznie dla rozstrzygnięcia o odmowie udostępnienia informacji, względnie o umorzeniu postępowania, zaś w przypadku, gdy podmiot zobowiązany nie posiada żądanych informacji, to nie może odmówić ich udzielenia, albowiem pojęcie odmowy zakłada istnienie po stronie odmawiającego elementu wolicjonalnego, sprowadzającego się do tego, że ma on możliwość zadośćuczynienia prośbie, acz tego nie czyni. Przekazanie informacji o nieposiadaniu żądanych dokumentów, stanowi zatem, w świetle orzecznictwa i doktryny, formę "udzielenia informacji" odnośnie zasobu danych jakim dysponuje podmiot zobowiązany (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2002 r., sygn. II SAB 289/02, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Po 384/09, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z dnia 25 maja 2004 r., sygn. II SAB/Wa 83/04). Termin udostępnienia informacji publicznej na wniosek został określony w art.13 ust. 1-2 u.d.i.p., który stanowi, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Przepis art.13 ust. 2 u.d.i.p. stanowi zaś, że jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Nadto, udostępnienie informacji publicznej powinno według art. 14 ust. 1 tejże ustawy nastąpić w formie zgodnej z wnioskiem. Dopiero wtedy ustępuje stan bezczynności podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji. W przedmiotowej sprawie wniosek D. L. z dnia 8 lipca 2011 r. nie został rozpoznany przez Spółkę w żadnej z form przewidzianych przez prawo. Z tego też względu stwierdzić należy, że podmiot ten pozostaje w bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Z uwagi na powyższe, Sąd, biorąc za podstawę art. 149 § 1 p.p.s.a., w pkt I wyroku zobowiązał Spółkę do wydania w terminie 14 dni aktu administracyjnego lub podjęcia czynności w sprawie z wniosku D. L. z dnia 8 lipca 2011 r. Mając na uwadze fakt znacznego przekroczenia terminów załatwienia sprawy - od dnia złożenia wniosku upłynęło bowiem 2,5 roku, a jak wskazano powyżej ustawowy termin do rozpoznania wniosku w przedmiocie udzielenia informacji publicznej wynosi, co do zasady 14 dni (a maksymalnie i wyjątkowo 2 miesiące – art. 13 u.d.i.p.) Sąd stwierdził, że bezczynność w niniejszej sprawie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Dodatkowo podkreślenia wymaga, że bezczynność "T" S.A. w K. w udzieleniu informacji publicznej była już przedmiotem kontroli w wielu sprawach zawisłych przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie, który w wydanych wyrokach przesądził, że Spółka jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, a żądanie wskazania wszelkich decyzji administracyjnych (czy dostarczenia ich kserokopii) stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych znajdujących się na nieruchomościach skarżących jest żądaniem udzielenia informacji publicznej. Mając zatem na uwadze powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. z urzędu nałożył na Spółkę "T" S.A. grzywnę w wysokości 200 złotych o czym orzekł w pkt III wyroku. O kosztach postępowania orzeczono w pkt IV wyroku na mocy art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a.