II SAB/Kr 195/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 lutego 2019 r. sprawy ze skargi Firma A na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Miasta Z. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania Burmistrza Miasta Z. do wydania aktu; II. stwierdza, że Burmistrz Miasta Z dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania; III. stwierdza, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Miasta Z miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa; IV. zasądza od Burmistrza Miasta Z na rzecz strony skarżącej Firma A kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Firma A wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Burmistrza Miasta Zakopane pod znakiem: [...], w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na "budowie zespołu handlowo-biurowego z parkingiem podziemnym w granicach terenu określonego we wniosku na mapie w skali 1:1000, na terenie położonym w Z. w rejonie ul. [...] (dz. ewid. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr.[...])". Strona skarżąca domagała się zobowiązania Burmistrza Miasta Zakopane do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie złożonego wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla ww. inwestycji, stwierdzenia, że organ administracji publicznej dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania i że miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a także zasądzenia na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi, strona skarżąca przedstawiła na wstępie dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, że: * w dniu 22 września 2017 r. wszczęto postępowanie administracyjne w sprawie wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na "budowie zespołu handlowo-biurowego z parkingiem podziemnym w granicach terenu określonego we wniosku na mapie w skali 1:1000, na terenie położonym w Z. w rejonie ul. [...] (dz. ewid. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr.[...])", * za pismem z dnia 10 lipca 2018 r. skierowano sprawę na posiedzenie Miejskiej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej celem zajęcia stanowiska, * następnie złożono na podstawie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.) ponaglenie na bezczynne i przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, * wystosowano zawiadomienie Burmistrza Miasta Zakopane z dnia 13 sierpnia 2018 r. na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy, * w dniu 14 sierpnia 2017 r. przesłano do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu akta postępowania. W dalszej kolejności strona skarżąca podniosła, że pomimo upływu terminu przewidzianego w art. 35 k.p.a. Burmistrz Miasta Zakopanego bez uzasadnionego powodu wstrzymywał się od wydania rozstrzygnięcia kończącego merytorycznie postępowanie w pierwszej instancji, czym dopuścił się bezczynności i przewlekłości. Zdaniem strony skarżącej, każda bowiem bezczynność lub opieszałość stanowi naruszenie prawa. Zarzucono również, że podejmowane działania miały charakter pozorny oparty na wątpliwej podstawie prawnej celem nieuzasadnionego przedłużenia postępowania administracyjnego. Zwrócono także uwagę, że projekt decyzji został przez pracowników organu przygotowany już w czerwcu 2018 r. i do dnia wniesienia skargi nie został zaakceptowany przez piastuna organu. W ocenie strony skarżącej, działania Burmistrza nie miały zatem racjonalnego uzasadnienia i wynikały z niezrozumiałych i nie merytorycznych powodów. Tym samym, według strony skarżącej, przekroczenie normy prawnej było niezaprzeczalne oraz pozbawione racjonalnego uzasadnienia. Podobnie też zdaniem strony skarżącej, za kuriozalne działanie organu należało uznać wyznaczenie nowego terminu załatwienia sprawy na podstawie art. 36 § 1 k.p.a., już po otrzymaniu przez Burmistrza ponaglenia z art. 37 k.p.a. W ocenie strony skarżącej, niespójne i nielogiczne były również argumenty organu przedłużające postępowanie administracyjne o konieczność skorzystania z opinii Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej oraz argument położenia projektowanego obiektu w terenach o wyjątkowych walorach. Podkreślono bowiem, że organ dopiero po jedenastu miesiącach doszedł do takich przemyśleń, już po uzgodnieniu projektu decyzji. Nadmieniono także, że już poprzednio obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Kościeliska (zatwierdzony uchwałą Rady Miasta Zakopane z dnia 12 stycznia 2012 r., Nr XXI/287/2012, którego nieważność stwierdzono następnie wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1156/14 z dnia 19 listopada 2014 r. i Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt II OSK 731/15 z dnia 21 grudnia 2016 r.) dopuszczał na tym terenie zabudowę komercyjną. Ponadto strona skarżąca odnosząc się dezyderatów zwartych w pismach z dnia 13 sierpnia 2018 r. i 14 sierpnia 2018 r. wskazała, że zostały udostępnione akta administracyjne osobom trzecim, gdyż opracowanie pod nazwą "analiza funkcji i cechy zabudowy" zostało wykonane dla konkretnej, indywidualnej sprawy i nie było dokumentem ogólnie dostępnym. Zwrócono bowiem uwagę, że jeśli takie dokumenty nie byłyby udostępnione, to powstałaby wątpliwość na jakiej podstawie Miejska Komisja Urbanistyczno-Architektoniczna mogłaby wydać swoją opinię. Wyjaśniono również, że odległość planowanej inwestycji od granicy [...] wynosiła ponad 100 m. Stąd też zdaniem strony skarżącej – wbrew twierdzeniom Burmistrza – położenie terenu inwestycji nie było tak atrakcyjne, gdyż znajdował się on w miejscu słabo eksponowanym w rejonie estakady drogowej, a wysokość planowanej inwestycji nie będzie wykraczać ponad zabudowę istniejącą na tym obszarze. Dodano też, że poziom istniejącego terenu znajdował się w niecce w stosunku do otaczającego terenu, co dodatkowo powodowało, iż planowana inwestycja nie będzie wpływać negatywnie na ład przestrzenny w tym rejonie i tym bardziej oddziaływać na walory krajobrazowe i kulturowe. W ocenie strony skarżącej, zachodzi również pytanie, co negatywniej wpływa lub będzie wpływało na otoczenie zabytkowego cmentarza, planowana w znacznej odległości budowa nowego budynku usługowego, czy istniejący bazar pod jego murami z pseudo regionalnymi pawilonami. Podkreślono także, że zadaniem administracji publicznej jest m.in. podejmowanie prawnych działań wynikających z potrzeb społeczeństwa i wobec powyższego została ona w tym celu wyposażona w odpowiednie instrumenty prawne i finansowe oraz zobowiązana do ich wykonywania w odpowiednim termie. Podniesiono przy tym, że prawo do zabudowy jest elementem prawa własności, które chronione jest przez Konstytucję RP, zaś ograniczenia prawa własności nie mogą być interpretowane rozszerzającą i nie mogą być domniemywane. Wskazano również, że w związku z brakiem na spornym obszarze planu miejscowego inwestor wystąpił o zmianę zagospodarowania terenu, która w takim przypadku – wobec brzmienia art. 59 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1073 z późn. zm. – dalej jako: u.p.z.p.) – wymagała ustalenia w drodze decyzji. Tym samym w ocenie strony skarżącej, działania organu pozbawiają właściciela nieruchomości prawa do zabudowy bez uzasadnionej przyczyny. Zaznaczono także, że w związku z brakiem woli zakończenia postępowania w terminach wynikających z przepisów procesowych przy jednoczesnym braku przeszkód w wydaniu decyzji złożona została skarga do sądu, który dysponuje większym wachlarzem środków dyscyplinujących. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta Zakopane odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnił, że z uwagi na fakt, iż planowana inwestycja położna jest w terenach o wysokich walorach krajobrazu kulturowego, cennych krajobrazowo oraz w bliskości [...] – obiektu wpisanego do rejestru zabytków, organ przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, zwrócił się z prośbą o zaopiniowanie zapisów zawartych w uzgodnionym projekcie decyzji do Miejskiej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej powołanej przy Urzędzie Miasta Zakopane, która jest organem doradczym Burmistrza Miasta Zakopane w sprawach urbanistyki, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz architektury. Podkreślono również, że w piśmie z dnia 10 lipca 2018 r., kierującym przedmiotową sprawę na posiedzenie ww. Komisji, pełnomocnik wnioskodawców, zgodnie z art. 35 § 5 k.p.a., został poinformowany o opóźnieniu w załataniu sprawy. Ponadto za pismem z dnia 31 października 2018 r. (data wpływu – 9 listopada 2018 r.) Burmistrz Miasta Zakopane przesłał decyzję o warunkach zabudowy wydaną w przedmiotowej sprawie w dniu 30 października 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu obejmuje również orzekanie w sprawach spraw na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4 § 2 art. 3 p.p.s.a. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Skarga zasługiwała na uwzględnienie a argumentacja organu zasadniczo nie znajduje uzasadnienia. Przedmiotem skargi w rozpatrywanej sprawie jest bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Burmistrza Miasta Zakopane pod znakiem: [...], w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na "budowie zespołu handlowo-biurowego z parkingiem podziemnym w granicach terenu określonego we wniosku na mapie w skali 1:1000, na terenie położonym w Z. w rejonie ul. [...] (dz. ewid. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr.[...])". Strona skarżąca domagała się zobowiązania Burmistrza Miasta Z do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie złożonego wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla ww. inwestycji, stwierdzenia, że organ administracji publicznej dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania i że miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a także zasądzenia na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Zgodnie z art. 149 p.p.s.a. "Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4 a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. § 1a. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. § 1b Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. § 2 Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.". Trzeba w tym miejscu wyjaśnić, że stan bezczynności organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 marca 2003 r., IV SAB/Wa 109/07, CBOSA). Co do zasady warunkiem dopuszczalności skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest, jak to wynika z przepisu art. 52 § 1 p.p.s.a., wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem administracji publicznej, przy czym dotyczy to także skargi na bezczynność organu, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Artykuł 53 § 2b p.p.s.a. wyraźnie wskazuje, iż skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Skarżący wyczerpał powyższy tryb, co wynika z postanowienia SKO w Nowym Sączu z dnia 12 września 2018 r., którym organ ten - po rozpatrzeniu ponaglenia z dnia 01.08.2018r. Z. K., występującego z upoważnienia Firma A a dotyczącego przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie wszczętej wnioskiem z dnia 21.09.2017r. o ustalenie warunków zabudowy działek nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w obr. [...] M. Z. na cele realizacji zespołu handlowo- biurowego z podziemnym parkingiem - wskazał, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania z okresami bezczynności, o znamionach rażącego naruszenia prawa. 2) zobowiązał organ do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od dnia doręczenia nim postanowienia. 3) Zarządził wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych przewlekłości postępowania oraz podjęcie środków zapobiegających bezczynności lub przewlekłości postępowania w przyszłości. Zgodnie z art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm., dalej k.p.a.) organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). Załatwienie sprawy w postępowaniu uproszczonym powinno nastąpić niezwłocznie, nie później niż w terminie miesiąca od dnia wszczęcia postępowania (§ 3a). Do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (§ 5). Z kolei art. 36 § 1 k.p.a. stanowi, że o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (§ 2). Przebieg kontrolowanego postępowania w ocenie Sądu wyglądał następująco. Wnioskiem z dnia 21.09.2017r. Firma A . zwrócił się do Burmistrza M. Z. o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy działek nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w obr. [...] M. Z., na cele realizacji zespołu handlowo-biurowego z podziemnym parkingiem. Do wniosku inwestor dołączył dokumenty wymagane przepisem art. 52 ust. 2 pkt 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017r. poz. 1073 z p.zm.) 25.10.2017r. organ zawiadomił strony o wszczęciu postępowania a następnie sporządził analizę urbanistyczno- architektoniczną wraz z projektem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. 21.03.2018r. organ zwrócił się do Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miasta Zakopane celem "zapoznania się". Jednocześnie przesyła projekt decyzji do uzgodnień, uzyskując pozytywne postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Zakopanem (12.04.2018r.) oraz Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K. (03.04.2018r.). 25.04.2018r. organ zawiadamia strony o zakończeniu postępowania dowodowego i udostępnieniu do wglądu zgromadzonego materiału dowodowego. 10.07.2018r. organ kieruje sprawę na posiedzenie Miejskiej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej w dniu 26.07.2018r. - "celem zajęcia stanowiska" 01.08.2018r. inwestor składa ponaglenie w trybie art. 37 k.p.a,. a 13.08.2018r. organ zawiadamia wnioskodawcę o wyznaczeniu "nowego terminu załatwienia sprawy" do dnia 12.10.2018r. Decyzja o warunkach zabudowy, znak [...], z wniosku skarżącej Spółki została wydana przez Burmistrza Zakopane w dniu 30 października 2018 r. po wniesieniu skargi na bezczynność i przewlekłość zaskarżonego organu. Trzeba zacząć od tego, że w kontrolowanej sprawie mamy do czynienia zarówno z bezczynnością jak i z przewlekłością kontrolowanego organu. Z bezczynnością mamy do czynienia wtedy kiedy organ nie załatwił sprawy w wymaganym ustawą ww. terminie i ten stan ma miejsce na dzień złożenia skargi do Sądu administracyjnego. Warunkiem skutecznego wniesienia skargi jest przy tym uprzednie skorzystanie przez skarżącego z instytucji ponaglenia. Z przewlekłością postępowania mamy do czynienia wtedy kiedy organ w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego zwleka z podjęciem czynności lub podejmuje czynności proceduralne zbędne, nie mające znaczenia dla istoty sprawy, a prowadzące w efekcie do nieuzasadnionego obiektywnymi okolicznościami i charakterem sprawy przedłużenia postępowania administracyjnego. Zarówno bezczynność jak i przewlekłość postępowania są zjawiskami nagannymi i sankcjonowanymi odpowiednio przez ustawodawcę. Skarga jest uzasadniona ponieważ dokonana przez Sąd analiza i ocena toku postępowania i podejmowanych w jego toku czynności wskazuje, że: - na dzień wniesienia skargi pomimo upływu 12- tu miesięcy od dnia wszczęcia postępowania sprawa nie została zakończona decyzją organu I instancji, gdyż jak to już było sygnalizowane decyzja o warunkach zabudowy, znak [...], z wniosku skarżącej Spółki została wydana przez Burmistrza Zakopane w dniu 30 października 2018 r. po wniesieniu skargi do Sądu na bezczynność i przewlekłość zaskarżonego organu; - w toku postępowania kontrolowany organ dopiero po jedenastu miesiącach (13.08.2018r.) zawiadomił stronę o wyznaczeniu " nowego terminu'' na załatwienie sprawy, - w toku postępowania miały miejsca dwukrotne okresy przewłoki, braku odpowiedniej aktywności ze strony kontrolowanego organu: 5 -miesięczny, od dnia zawiadomienia o wszczęciu postępowania (25.10.2017r.) do przekazania projektu decyzji do uzgodnień (21.03.2018r.), bez informacji o przyczynie nie załatwienia sprawy w terminie. Przyjmując zgodnie z prawem, że w tym czasie był sporządzany projekt decyzji i analiza urbanistyczno-architektoniczna, czynność ta nie uzasadnia w żaden racjonalny i zgodny z prawem sposób w realiach sprawy, w ocenie Sądu aż takiej przerwy/przewłoki w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym. Organ ponadto powinien zawiadomić o przyczynie nie załatwienia sprawy w terminie. Okres 3-miesięczny, od zawiadomienia stron o zakończeniu postępowania dowodowego (25.04.2018r.) do skierowania sprawy na posiedzenie Miejskiej Komisji Urbanistyczno-Administracyjnej (10.07.2018r.). W tym przypadku w ocenie Sądu jeżeli organ decyzyjny chce korzystać z fakultatywnego współdziałania w ramach swoich wewnętrznych struktur z Miejską Komisją Urbanistyczno-Architektoniczną powołaną przy Urzędzie Miasta Zakopane, która jest organem doradczym Burmistrza Miasta Zakopane w sprawach urbanistyki, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz architektury, to takie współdziałanie w żaden sposób nie może przyczyniać się do aż trzymiesięcznej inercji i przewlekłości w działaniu organu decyzyjnego a nadto nie może kolidować w takim wymiarze czasowym z ustawowym terminem załatwienia sprawy. Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdza, jak w pkt II sentencji wyroku, że w kontrolowanej sprawie mamy do czynienia zarówno z bezczynnością jak i z przewlekłością kontrolowanego organu. Z bezczynnością mamy do czynienia ponieważ kontrolowany organ bezsprzecznie nie załatwił sprawy w wymaganym ustawą terminie dwumiesięcznym odliczając od niego uzasadnione przerwy na obligatoryjne współdziałanie i czynności wewnątrzorganizacyjne związane z przygotowaniem projektu decyzji i ten stan miał miejsce na dzień złożenia skargi do Sądu administracyjnego. Warunkiem skutecznego wniesienia skargi jest przy tym uprzednie skorzystanie przez skarżącego z instytucji ponaglenia, co w kontrolowanej sprawie miało miejsce. Z powyższych ustaleń bezsprzecznie wynika, że przedmiotowa dla ocenianej bezczynności decyzja o warunkach zabudowy została wydana po ponad dwunastu miesiącach od dnia złożenia wniosku, przy czym w toku postępowania organ dopiero po jedenastu miesiącach (13.08.2018r.) zawiadomił stronę o wyznaczeniu "nowego terminu'' na załatwienie sprawy. Ponieważ wskutek wniesienia skargi oczekiwana przez stronę skarżącą decyzja o warunkach zabudowy została wydana to w związku z tym Sąd umorzył postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania Burmistrza Miasta Zakopane do wydania aktu jak w pkt I sentencji wyroku. Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 7 lutego 2019 r. II SAB/Sz 148/18, którego stanowisko skład orzekający podziela, a dotyczącym konsekwencji wydania aktu po wniesieniu skargi na bezczynność organu: "Przewidziana w art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. kompetencja sądu do stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego postępowania, pozwala na rozstrzygnięcie w przedmiocie bezczynności nawet w przypadku, gdy stan bezczynności już ustał. Tego rodzaju kompetencja wprowadza rozwiązanie oparte w pewnym sensie na założeniu, że sąd, rozpatrując skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, rozstrzyga według stanu sprawy na dzień zaskarżenia (skoro skarga zostaje uwzględniona, a była zasadna właśnie w tej dacie), a nie na dzień orzekania". Z przewlekłością postępowania mamy do czynienia w kontrolowanej sprawie ponieważ, jak to zostało wykazane i ocenione przez Sąd powyżej organ w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego działał przewlekle, czynił niepotrzebne długie ww. przerwy pomiędzy poszczególnymi etapami prowadzonego postępowania administarcyjnego. Sąd mając na uwadze, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy związane jest ze współdziałaniem organów administracyjnych i mając na względzie czas niezbędny dla uzyskania prawem wymaganych uzgodnień i opinii jest jednak bowiem zdania, że w toku postępowania miały jednak miejsce dwukrotne okresy przewłoki organu: 5-miesięczny, od dnia zawiadomienia o wszczęciu postępowania (25.10.2017r.) do przekazania projektu decyzji do uzgodnień (21.03.2018r.) przy czym w ocenie Sądu przygotowanie w tym etapie postępowania projektu decyzji i anlizy urbanistyczno-architektonicznej nie mogło i nie powinno pochłonąć tyle czasu; i 3-miesięczny, od zawiadomienia stron o zakończeniu postępowania dowodowego (25.04.2018r.) do skierowania sprawy na posiedzenie Miejskiej Komisji Urbanistyczno-Administracyjnej (10.07.2018r.). Bezsprzecznie ww. okres 3-miesięczny nie jest w żaden sposób uzasadniony w swoim bycie zobiektywizowanymi i uzasadnionymi okolicznościami w związku z tym Sąd ocenił, że kontrolowany organ dopuścił się przewlekłości. Okres pięciomiesięczny też jest naganny przy czym Sąd dopuszcza jego usprawiedliwienie jednakże jedynie w zakresie niezbędnym dla sporządzenia projektu decyzji i analizy urbanistyczno-architektonicznej. Wpisując ten potencjalny czas w okres ww. 5-miesiecy, także otrzymujemy okres co najmniej czteromiesięcznej niczym nieuzasadnionej przewlekłości. Skoro na wydanie decyzji w sprawie skomplikowanej przywidziany jest czas dwóch miesięcy to na przygotowanie projektu decyzji i analizy urbanistycznej do dalszego procedowania nie powinno się przeznaczać pieciu miesięcy nie informując o przyczynach strony. W tym czasie co istotne i rażące organ nie wyjaśnia stronie przyczyn, z powodu których nie działał, a Sąd go nie może zastąpić w tej mierze. W pkt III sentencji wyroku, Sąd stwierdził, że bezczynność i przewlekłe postępowanie organu miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd podziela stanowisko zawarte w orzecznictwie sądowym, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, ale musi być ono znaczne i niezaprzeczalne oraz pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. I OSK 675/12; postanowienie NSA z 27 marca 2013 r. sygn. II OSK 468/13 oraz wyroki WSA: we Wrocławiu z 10 kwietnia 2014 r., sygn. II SAB/Wr 14/14; w Poznaniu z 11 października 2013 r., sygn. II SAB/Po 69/13; w Szczecinie z 16 maja 2013 r., sygn. II SAB/Sz 34/13). Mając zatem na uwadze, że termin załatwienia sprawy szczególnie skomplikowanej w ustawie wynosi dwa miesiące a nie przeszło dwanaście miesięcy jak w realaich kontrolowanego postępowania, i mając na uwadze, że organ decyzyjny ma możliwość i zarazem obowiązek prawny informowania strony o przyczynach nie załatwienia sprawy w terminie, jak również przede wszystkim mając na uwadze, że korzystanie z fakultatywnych opinii fakultatywnych organów pomocniczych działających w strukturze/urzędzie organu decyzyjnego nie może prowadzić do oczywistego i rażącego, jak w realiach kontrolowanej sprawy, przekraczania przez ten organ prawa w zakresie terminu załatwienia sprawy - Sąd uznał, że bezczynność i przewlekłość miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. O grzywnie Sąd nie orzekł, gdyż mając na uwadze fakt wydania decyzji odstąpił w okolicznościach sprawy od jej waloru przymuszającego do wydania aktu. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt IV sentencji wyroku, na podstawie art. 200 p.p.s.a. Kwotę 100 zł stanowi uiszczony wpis od skargi.