II SAB/Kr 210/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie : WSA Waldemar Michaldo WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2014 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "[...] " na bezczynność Wójta Gminy B. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej I. zobowiązuje Wójta Gminy B. do wydania w terminie 14 dni aktu lub podjęcia czynności z wniosku Stowarzyszenia "[...] " z dnia 24 marca 2014 r.; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Wójta Gminy B. na rzecz strony skarżącej Stowarzyszenia "[....] " kwotę 357 zł ( trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Stowarzyszenie "[...]" (dalej Stowarzyszenie) wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny: W dniu 24 marca 2014 r. Stowarzyszenie zwróciło się drogą mailową do Urzędu Gminy [...] o podanie w trybie dostępu do informacji publicznej podstawy prawnej, na podstawie której działki nr [...] i [...] obr. [...] oraz działka nr [...] obr. [...] zostały zaliczone do kategorii dróg gminnych mocą uchwały nr XXXVI/274/10 Rady Gminy Bochnia z dnia 28 października 2010 r. Ponadto zawnioskowano o wykazanie, że na dzień podejmowania ww. uchwały Gmina posiadała tytuł prawny do ww. działek, poprzez podanie numerów ksiąg wieczystych lub dokumentów potwierdzających ten tytuł prawny. Wniosek podpisała A. R. jako członek zarządu Stowarzyszenia. Pismem z dnia 7 kwietnia 2014 r. sekretarz Gminy wezwał Stowarzyszenie do usunięcia braków wniosku przez wykazanie umocowania A. R. do występowania w imieniu Stowarzyszenia w powyższej sprawie. W skardze Stowarzyszenie podniosło, że zadośćuczyniło powyższemu wezwaniu, przesyłając mailem w dniu 10 kwietnia 2014 r. "wyciąg z KRS". Uzasadniając zarzut bezczynności, Stowarzyszenie podniosło, że do dnia wniesienia skargi organ ani nie udostępnił żądanej informacji publicznej, ani nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że po uzupełnieniu braków formalnych poddano wniosek merytorycznemu rozpatrzeniu, w wyniku czego ustalono, że cyt. "przedmiotem podania okazały się informacje udzielone Stowarzyszeniu jeszcze we wrześniu 2013 roku w odpowiedzi na dwa wnioski z 9 września 2013 roku. W odpowiedzi na nie wskazano, iż wykaz wszystkich działek co do których Gmina legitymuje się prawem własności Stowarzyszenie otrzymało w piśmie z dnia 7 sierpnia 2013 roku. Ponadto podano oznaczenia aktów prawa miejscowego stanowiących podstawę zaliczenia dróg z terenu Gminy do dróg publicznych". W odpowiedzi na niniejszą skargę organ podniósł ponadto, że wykazał pełne zaangażowanie i dobrą wolę w udzieleniu odpowiedzi na wniosek złożony uprzednio. W jego ocenie, ponowne wnioskowanie o informacje, których już udzielono, nie stanowi realizacji prawa zagwarantowanego przez ustawę o dostępie do informacji publicznej i nie podlega ochronie prawnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona. Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, póz. 1269 ze zm.), Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W szczególności, w myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej P.p.s.a. - kontrola sądu obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność: 1) organów w zakresie wydawania przez nie decyzji administracyjnych, 2) postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, 3) innych niż wskazane wyżej aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz 4) pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach - art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Sprawa przedmiotowej bezczynności w zakresie udzielania informacji publicznej podlega kontroli sądu administracyjnego, gdyż udzielanie informacji publicznej stanowi akt lub odpowiednio czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Na samym początku skład rozpoznający sprawę ustalił, że spełnione zostały warunki formalne do wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność, gdyż skarga na bezczynność w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., l OSK 601/05 LEX nr 236545). Zdaniem Sądu skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 P.p.s.a., ponieważ - zgodnie z treścią art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. W związku z tym przepisy kpa nie mają zastosowania w zakresie pozostałych czynności podejmowanych przez organ na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, w tym do czynności materialno-technicznych w rozumieniu przepisu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy P.p.s.a. Co prawda, art. 52 § 3 P.p.s.a. jasno stanowi, że warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § pkt 4 P.p.s.a. jest wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa - to jednak należy zauważyć, że pojęcie "bezczynności" nie wchodzi w zakres pojęcia "akty lub czynności". Z kolei ustawa o dostępie do informacji publicznej nie wskazuje dodatkowych środków prawnych przeciwko czynnościom podejmowanym w ramach jej realizacji (za wyjątkiem art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. ). W konsekwencji powyższych ustaleń należy przyjąć, że skarga na bezczynność w zakresie udzielenie informacji publicznej jest dopuszczalna bez wzywania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa i ponadto nie są wiążące również żadne terminy do jej skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego. W kontrolowanej sprawie Stowarzyszenie w dniu 24 marca 2014 r. zwróciło się drogą mailową do Urzędu Gminy o podanie, w trybie dostępu do informacji publicznej, podstawy prawnej, na podstawie której działki nr [...] i [...] obr. [...] oraz działka nr [...] obr. [...] zostały zaliczone do kategorii dróg gminnych mocą uchwały nr XXXVI/274/10 Rady Gminy Bochnia z dnia 28 października 2010 r. Ponadto zawnioskowano o wykazanie, że na dzień podejmowania ww. uchwały Gmina Bochnia posiadała tytuł prawny do ww. działek, poprzez podanie numerów ksiąg wieczystych lub dokumentów potwierdzających ten tytuł prawny. Wniosek podpisała A. R. jako członek zarządu Stowarzyszenia. Wniosek ten należy rozumieć jako adresowany do Wójta Gminy, który kieruje Urzędem Gminy, jest organem wykonawczych gminy i reprezentuje ją na zewnątrz. Zgodnie ze stanowiskiem WSA w Krakowie, które skład rozpoznający podziela " Za wniosek pisemny uznawać należy również przesłanie zapytania pocztą elektroniczną i to nawet, gdy do jego autoryzacji nie zostanie użyty podpis elektroniczny (zob. Wyrok WSA w Krakowie z 6 maja 2014 r., sygn. akt II SAB/Kr 80/14). Wnioski o udostępnienie informacji publicznej mają charakter niesformalizowany, postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej nie jest prowadzone na podstawie k.p.a. (poza wydawaniem przewidzianych normami u.d.i.p. decyzji- art. 16 u.d.i.p.), prawo w tym przedmiocie przysługuje każdemu, wnioski nie są związane z okolicznością wykazywania interesu prawnego i faktycznego - stąd pytanie Wójta Gminy o reprezentację Stowarzyszenia według zasad Statutu, celem badania prawidłowości podpisania wniosku w zakresie reprezentacji, z powołaniem się na przepisy art. 64 § 2 k.p.a. - było przedwczesne i nieuzasadnione prawnie. Żądane przez Stowarzyszenie informacje nie zostały jemu udostępnione do dnia rozprawy przed WSA w Krakowie, w dniu 16 października 2014 r. Zasadniczym i pierwszym problemem prawnym w kontrolowanej sprawie, który wymaga rozwiązania jest ustalenie, czy Wójt Gminy jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej, o jakim mowa w treści art. 4 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm., zwana dalej w skrócie u.d.i.p.) Zgodnie z w/w przepisem art. 4 ust. 1 u.d.i.p. "Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. 2. Obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. Nr 100, poz. 1080, z późn. zm.), oraz partie polityczne. 3. Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji". Lektura w/w przepisu art. 4 ust. 1 u.d.i.p. wskazuje, że obowiązek udostępnienia informacji publicznej nałożony został na "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne". Wynika stąd, że ustawodawca wyodrębnia podmioty zobowiązane do udzielania informacji publicznej według dwóch kryteriów. Pierwsze kryterium ma charakter ustrojowo-organizacyjny i dotyczy każdego, kto podmiotowo stanowi władzę publiczną lub sprawowanie władzy publicznej stanowi przedmiot jego działania. Drugie kryterium posiada charakter funkcjonalny i w związku z tym sama funkcja wykonywania zadań publicznych kwalifikuje dany podmiot prawa do obowiązku udzielania informacji publicznej. Z wykładni postanowień ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2014.1072) jasno wynika, że gmina jako powstały z mocy ustawy podmiot władzy publicznej, niewątpliwie jest adresatem normy prawnej zawartej w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Gmina jako zbiorowy podmiot władzy publicznej, czyli powstała z mocy ustawy wspólnota mieszkańców zamieszkujących na terenie gminy, wykonuje przypisane ustawą zadania publiczne przy pomocy swoich organów, którymi odpowiednio są rada gminy oraz wójt, burmistrz, prezydent miasta, w zależności m.in. od liczebności mieszkańców gminy (art. 6 w zw. z art. 11a ustawy o samorządzie gminnym). Zgodnie z treścią art. 6 ustawy o samorządzie gminnym " Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów. 2. Jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzyganie w sprawach, o których mowa w ust. 1, należy do gminy". Zarazem treść art. 30 ustawy o samorządzie gminnym wypowiada się o statusie prawnym wójta stanowiąc, że " 1. Wójt wykonuje uchwały rady gminy i zadania gminy określone przepisami prawa. 2. Do zadań wójta należy w szczególności: 1) przygotowywanie projektów uchwał rady gminy; 1a) opracowywanie programów rozwoju w trybie określonym w przepisach o zasadach prowadzenia polityki rozwoju; 2) określanie sposobu wykonywania uchwał; 3) gospodarowanie mieniem komunalnym; 4) wykonywanie budżetu; 5) zatrudnianie i zwalnianie kierowników gminnych jednostek organizacyjnych; 6) (uchylony). 3. W realizacji zadań własnych gminy wójt podlega wyłącznie radzie gminy". Z kolei w myśl art. 31 ustawy o samorządzie gminnym: " Wójt kieruje bieżącymi sprawami gminy oraz reprezentuje ją na zewnątrz". Z powyższego stanu prawnego wynika, że Wójt Gminy, jako reprezentujący ją na zewnątrz podmiot i zarazem organ wykonawczy gminy - jest zobowiązany do udzielania informacji publicznej o działalności gminy i jej organów w zakresie wykonywanych przez nią zadań publicznych. Trzeba przy tym szczególnie zaznaczyć, że zgodnie z art. 11b ustawy o samorządzie gminnym " 1. Działalność organów gminy jest jawna. Ograniczenia jawności mogą wynikać wyłącznie z ustaw. 2. Jawność działania organów gminy obejmuje w szczególności prawo obywateli do uzyskiwania informacji, wstępu na sesje rady gminy i posiedzenia jej komisji, a także dostępu do dokumentów wynikających z wykonywania zadań publicznych, w tym protokołów posiedzeń organów gminy i komisji rady gminy. 3. Zasady dostępu do dokumentów i korzystania z nich określa statut gminy". W takim stanie prawnym, zdaniem składu rozpoznającego, należy uznać, że Wójt Gminy należy do podmiotów, na których ciążył obowiązek rozpoznania wniosku skarżącego Stowarzyszenia z dnia 24 marca 2014 r. dotyczącego udzielenia informacji publicznej - przy czym, co trzeba podkreślić, skład rozpoznający sprawę nie przesądza w sprawie ze skargi na bezczynność w jaki sposób powinien być załatwiony przedmiotowy wniosek. Z bezczynnością podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej mamy do czynienia, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność wskazująca na powody, dla których określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności czy bezczynność została spowodowana "zawinioną lub też niezawinioną opieszałością podmiotu", czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, przy czym w postępowaniu sądowoadministracyjnym spowodowanym wniesieniem skargi na bezczynność możliwe są różne rozstrzygnięcia. Uwzględnienie skargi na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4 u.d.i.p. - przy jej zasadności, prowadzi w myśl art. 149 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do zobowiązania podmiotu do wydania w określonym terminie aktu lub - w innych przypadkach- do dokonania czynności lub stwierdzenia, albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność sąd nie może jednak określić, w jaki sposób powinna być rozpoznana sprawa, w której dany podmiot pozostaje w bezczynności, nie może bowiem nakazywać temu podmiotowi wydania decyzji, postanowienia lub podjęcia czynności określonej treści. Drugim problemem prawnym do rozstrzygnięcia jest kwestia, czy informacje, o które wnoszą skarżący stanowią informacje publiczne w rozumieniu norm u.d.i.p. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 61 § 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawo do uzyskiwania informacji obejmuje również dostęp do dokumentów. Zgodnie z art. 61 § 3 ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w odrębnych ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Zgodnie natomiast z art. 61 ust. 4 Konstytucji udzielania informacji, o których mowa w tym artykule określają ustawy i realizację powyższego przepisu stanowi właśnie ustawa o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie, jednak przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów (por. wyrok WSA w Warszawie z 18. 11. 2004 r., II SAB/Wa 166/04, Lex nr 164699). Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą (por. wyrok WSA w Warszawie z 31. 08. 2005 r., II SAB/Wa 1009/05, Lex nr 188310). Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do podmiotu wykonującego zadania publiczne. Informacją publiczną będą nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez taki podmiot, ale przymiot taki będą posiadać także te, których podmiot zobowiązany używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań. Informacją publiczną są zatem zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i tych, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części ich dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od nich (por. wyrok WSA w Krakowie 15. 01. 2013 r. sygn. akt II SAB/Kr 184/12, CBOSA). Należy podkreślić, że jeśli w momencie otrzymania wniosku podmiot zobowiązany jest w posiadaniu informacji publicznej i nie zachodzą okoliczności odmowy udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 omawianej ustawy - o czym stanowi art. 16 ust. 1 ustawy - wówczas zobligowany jest do jej udostępnienia w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, jeśli umożliwiają to środki techniczne, którymi dysponuje (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Przez pojęcie "sposób udostępnienia informacji wskazany we wniosku" należy w istocie rozumieć formę, w jakiej wnioskodawca domaga się utrwalenia informacji. Formy te zostały alternatywnie przewidziane w art. 12 ust. 2 u.d.i.p., który stanowi, że podmiot udostępniający informację publiczną jest obowiązany zapewnić możliwość kopiowania informacji publicznej albo jej wydruk lub przesłania informacji publicznej, albo przeniesienia jej na odpowiedni, powszechnie stosowany nośnik informacji Oznacza to, że udostępniając informacje podmiot jest zobligowany do posłużenia się jedną z tych właśnie form. W razie niemożliwości udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem, na zasadzie art. 14 ust. 2 u.d.i.p., podmiot powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się, co następuje w formie decyzji, do której stosuje się przepisy kpa (art. 16 ust. 1 ustawy). W tej samej formie podmiot dysponujący informacją publiczną może również odmówić udostępnienia informacji z uwagi na przesłanki ograniczające jej dostępność (wyrok WSA w Opolu z 24. 01. 2012 r. , sygn. akt 68/11, Lex 1107955). Mając na uwadze powyższe ustalenia stanu prawnego do okoliczności rozpatrywanej sprawy, należy zdaniem składu rozpoznającego uznać, że co najmniej część informacji objętych wnioskiem skarżącego Stowarzyszenia z dnia 24 marca 2014 r. stanowi informacje publiczne w myśl postanowień u.d.i.p. a jego wniosek bezsprzecznie stanowi wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Z treści wniosku Stowarzyszenia z dnia 24 marca 2014 r. jasno wynika, że Stowarzyszenie prosi o informacje, czy konkretnie w dniu 28 października 2010 roku Gmina posiadała tytuł prawny do wskazanych we wniosku działek. Pytanie to dotyczy stanu majątku Gminy na dzień 28 października 2010 r. Celem zweryfikowania odpowiedzi pozytywnej, Stowarzyszenie poprosiło o numer księgi wieczystej lub innych dokumentów potwierdzających tytuł prawny Gminy do wskazanych działek. Ten zakres wniosku należy rozumieć w ten sposób, że wskazanie numeru księgi wieczystej lub innych dokumentów jest oczekiwane przez Stowarzyszenie, gdy Gminie przysługiwał w tym dniu tytuł prawny do w/w nieruchomości. I te informacje w sprawie tytułu prawnego gminy do przedmiotowych działek, a więc w sprawie jej majątku, stanowią informację publiczną (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p.). Z analizy treści omawianego wniosku Stowarzyszenia wynika również, że Stowarzyszenie prosi o informacje w zakresie podstaw prawnych, na podstawie których działki nr [...] i [...] obr. [...] oraz działka nr [...] obr. [...] zostały zaliczone do kategorii dróg gminnych mocą uchwały Rady Gminy Bochnia. Z treści wniosku Stowarzyszenia wynika zarazem, że Stowarzyszeniu jest znana treść uchwały nr XXXVI/274/10 Rady Gminy Bochnia z dnia 28 października 2010 r., na podstawie której działki nr [...] i [...] obr. [...] oraz działka nr [...] obr. [...] zostały zaliczone do kategorii dróg gminnych mocą tej uchwały. W tym miejscu Sąd zwraca uwagę, że co do zasady akty normatywne, w tym zawierające podstawy prawne działania organów władzy publicznej, są udostępniane do powszechnej wiadomości i w przedmiocie dostępu do treści aktów prawnych obowiązuje zarazem inny tryb dostępu regulowany ustawą z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 197, poz. 1172 z późn. zm.). Co więcej, akty normatywne podane do publicznej wiadomości korzystają z domniemania powszechnej znajomości. Przepisy art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej zawierają definicję informacji publicznej stanowiąc, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie (ust. 1). Przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi (ust. 2). Dokonując wykładni tego przepisu skład rozpoznający przyjął, iż żądanie informacji o zastosowanych przepisach prawa w akcie prawa miejscowego, podawanym zgodnie z prawem do publicznej wiadomości, nie mieści się w kategorii informacji publicznej udostępnianej w trybie u.d.i.p., gdyż do przedmiotowych podstaw prawnych posiada zastosowanie ustawa z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych. Przepisy art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a i d ustawy o dostępie do informacji publicznej wskazują rodzaje informacji publicznej, która obejmuje m.in. informacje o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 w tym o trybie działania władz publicznych (lit. a) oraz sposobach przyjmowania i załatwiania spraw (lit. d). W tym rodzaju informacji nie mieszczą się podstawy prawne uchwały nr XXXVI/274/10 Rady Gminy Bochnia z dnia 28 października 2010 r., na podstawie której działki nr [...] i [...] obr. [...] oraz działka nr [...] obr. [...] zostały zaliczone do kategorii dróg gminnych. Podstawy te wskazuje wymieniona uchwała, odsyłając tym samym do publikatorów, w których są umieszczone zastosowane i wskazane przy podejmowaniu w/w uchwały akty prawne. Jeżeli dane dotyczące majątku gminy w zakresie interesującym Stowarzyszenie nie został udostępnione za pomocą Biuletynu Informacji Publicznych, to zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. "Informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek". Zgodnie z art. 8 u.d.i.p.: " 1. Tworzy się urzędowy publikator teleinformatyczny - Biuletyn Informacji Publicznej - w celu powszechnego udostępniania informacji publicznej, w postaci ujednoliconego systemu stron w sieci teleinformatycznej, zwany dalej "Biuletynem Informacji Publicznej". 2. Informacje publiczne są udostępniane w Biuletynie Informacji Publicznej przez podmioty, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 2. 3. Podmioty, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 2, obowiązane są do udostępniania w Biuletynie Informacji Publicznej informacji publicznych, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3, pkt 4 lit. a tiret drugie, lit. c i d i pkt 5. Podmioty, o których mowa w zdaniu pierwszym, mogą udostępniać w Biuletynie Informacji Publicznej również inne informacje publiczne. 4. Podmioty, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 2, są obowiązane do udostępniania w Biuletynie Informacji Publicznej informacji dotyczących sposobu dostępu do informacji publicznych będących w ich posiadaniu i nieudostępnionych w Biuletynie Informacji Publicznej. 5. W przypadku wyłączenia jawności informacji publicznej, w Biuletynie Informacji Publicznej podaje się zakres wyłączenia, podstawę prawną wyłączenia jawności oraz wskazuje się organ lub osobę, które dokonały wyłączenia, a w przypadku, o którym mowa w art. 5 ust. 2, podmiot, w interesie którego dokonano wyłączenia jawności. 6. Podmioty udostępniające informacje publiczne w Biuletynie Informacji Publicznej są obowiązane do: 1) oznaczenia informacji danymi określającymi podmiot udostępniający informację; 2) podania w informacji danych określających tożsamość osoby, która wytworzyła informację lub odpowiada za treść informacji; 3) dołączenia do informacji danych określających tożsamość osoby, która wprowadziła informację do Biuletynu Informacji Publicznej; 4) oznaczenia czasu wytworzenia informacji i czasu jej udostępnienia; 5) zabezpieczenia możliwości identyfikacji czasu rzeczywistego udostępnienia informacji. informacje o jednostce" Nie można przy tym uznać, że Wójt Gminy uczynił zadość w/w przepisom pozostając w ogólnym przekonaniu, że dostarczony uprzednio Stowarzyszeniu wykaz działek, do których Gmina posiada tytuł prawny wyczerpuje wnioskowane informacje, i że w związku z tym jego całkowita bezczynność w sprawie jest prawidłowa. Trzeba zarazem wskazać, że w zestawieniu działek drogowych stanowiących własność Gminy, datowanym na dzień 6 sierpnia 2013 r., brak jest wymienienia wskazanych przez Stowarzyszenie działek. Okoliczność ta powinna zatem być jednoznacznie wyjaśniona w związku z wnioskiem Stowarzyszenia o udzielenie informacji publicznej. Podsumowując powyższe wywody należy uznać, że o ile Wójt Gminy jest w posiadaniu informacji lub odpowiednio dokumentów, o udostępnienie których wnioskowało Stowarzyszenie w zakresie tytułu prawnego Gminy do w/w działek - to dokumentacja taka ma charakter informacji publicznej i pozostaje w dyspozycji podmiotu zobowiązanego do udostępniania informacji publicznej w tym zakresie. Z art. 10 u.d.i.p. wynika, że informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku. W tej sytuacji, wniosek Stowarzyszenia Wójt Gminy powinien rozpoznać na zasadach przewidzianych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Żądana przez Skarżących informacja w opisanym wyżej zakresie przedmiotowym ma niezaprzeczalnie charakter informacji publicznej, a podmiot, do którego się zwrócili jest bezsprzecznie zobowiązany do udzielenia informacji publicznej. W związku z tym, jeżeli Wójt Gminy [...] jest w posiadaniu wskazanych przez Skarżących dokumentów lub odpowiednio informacji - powinien zakończyć wszczęte wnioskiem Stowarzyszenia z dnia 24 marca 2014 r. postępowanie w sposób przewidziany prawem, tj. udzielić informacji publicznej albo wydać decyzję o jej odmowie w sytuacji, gdyby zaistniały przesłanki do wydania takiej decyzji. Należy także mieć na uwadze dyspozycje z art. 14 u.d.i.p. Jeżeli organy orzekające w sprawie uznają, że dane, których żąda wnioskodawca, nie są informacją publiczną, muszą jedynie poinformować o tym wnioskodawcę, a nie mogą wydawać decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Zastosowanie w takim przypadku formy decyzji stanowi wydanie decyzji bez podstawy prawnej, skutkujące stwierdzeniem jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.(zob. wyrok WSA w Gdańsku z 10 lipca 2013 r., II SA/Gd 295/13, LEX nr 1368721) Skoro zatem do dnia wydania tego wyroku przez WSA w Krakowie wniosek Skarżącego Stowarzyszenia nie został załatwiony w sposób przewidziany w/w przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej - oznacza to, że bezczynność podmiotu zobowiązanego nie ustała także po wniesieniu skargi. W ustalonym stanie faktycznym i prawnym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a. jak w punkcie l sentencji. W punkcie II sentencji Sąd stwierdził na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a., że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Wskazany przepis nie ustala przesłanek rażącego naruszenia prawa pozostawiając tę kwestię do oceny sądu. Skład rozpoznający sprawę mając na uwadze, że Wójt Gminy był subiektywnie przekonany, że dostarczony uprzednio wykaz działek drogowych, datowany na dzień 6 sierpnia 2013 r., do których Gmina ma tytuł prawny zadość uczynił prawu i żądaniu Stowarzyszenia - wypowiedział się, że przedmiotowa bezczynność nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Prezentowane przez organ stanowisko wskazuje bowiem na niewystarczającą znajomość zagadnienia, a nie na lekceważenie skarżącego Stowarzyszenia , czy też celowe wprowadzanie go w błąd. O kosztach orzeczono jak w punkcie III sentencji na podstawie art. 200 P.p.s.a.