II SAB/Kr 213/25

Dnia 3 grudnia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: SWSA Mirosław Bator SWSA Sebastian Pietrzyk (spr.) po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2025 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi E. Z. oraz W. Z. na bezczynność Burmistrza Miasta N. W. w sprawie udzielenia informacji publicznej na wniosek z dnia 2 kwietnia 2025 roku I. zobowiązuje Burmistrza Miasta N. W. do wydania aktu lub dokonania czynności w przedmiocie wniosku E. Z. oraz W. Z. z dnia 2 kwietnia 2025 roku w terminie 14 dni od dnia od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; II. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności w sprawie udzielenia informacji publicznej; III. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. zasądza od Burmistrza Miasta N. W. solidarnie na rzecz E. Z. oraz W. Z. kwotę 100 (słownie: sto) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi E. Z. i W. Z. – dalej jako "Skarżący" jest bezczynność Burmistrza Gminy N. W. w sprawie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 2 kwietnia 2025 roku. Skarga została złożona w następujących okolicznościach. Za pismem z dnia 2 kwietnia 2025 roku Skarżący skierowali do Urzędu Miejskiego w N. W. wniosek o "przekazanie drogą mailową: PFU dla przetargu drogi oraz druku zgłoszenia rozpoczęcia robót PB-12 wraz ze wszystkimi załącznikami. O ile jest to możliwe to proszę o przekazanie uzgodnień z gestorami sieci dotyczących remontowanej drogi na które podczas spotkania na terenie budowy w dniu 26.03.2025 - teren naszej działki - Dział Inwestycji się powoływał." W odpowiedzi na ten wniosek za pismem z dnia 17 kwietnia 2025 roku, organ wskazał, że nie udostępni wnioskowanych dokumentów, a to z tego powodu, że złożony wniosek podyktowany jest wyłącznie konkretnym i indywidualnym interesem prawnym (np. prowadzoną działalnością), a więc celem sprzecznym z intencją ustawodawcy i stanowi podstawę do takiego sposobu załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej w zakresie PFU oraz zgłoszenia rozpoczęcia robót budowlanych. Następnie za pismem z dnia 18 kwietnia 2025 roku Skarżący wskazali, że zwracają się cyt. "ponownie z wnioskiem w trybie dostępu do informacji publicznej o udostępnienie dokumentu pn.: Program Funkcjonalno Użytkowy opracowany do Przetargu jw. Dywagacje prawne w Państwa odpowiedzi z dnial7.04.2025 (przesłane drogą mailową) nie dotyczą naszej sytuacji, nie zachodzi żadna z przesłanek prawnych, która pozwala na odmowę udzielenia informacji. Odmowa udostępnienia informacji publicznej winna być w formie decyzji na którą strona w ciągu 14 dni ma prawo złożyć odwołanie a odpowiedź na niniejszy wniosek powinna nastąpić w ciągu 14 dni od daty otrzymania wniosku o udostępnienie." W odpowiedzi na powyższe organ za pismem z dnia 7 maja 2025 roku wskazał, że podtrzymuje dotychczasowe stanowisko - szeroko przedstawione w odpowiedzi z dnia 17.04.2025 r. W tym stanie rzeczy Skarżący wnieśli skargę na bezczynność Burmistrza Gminy N. W. w sprawie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 2 kwietnia 2025 roku. Podnieśli zarzuty naruszenia: 1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (dalej jako: "MPPOIP") w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji, 2) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek, 3) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej jako: "UDIP") w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji wskutek udostępnienia informacji innych od objętych zakresem wniosku. Powołując się na powyższe wnieśli o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w postaci odmowy udzielenia informacji publicznej opierając się na wyrokach ,nie wydał również stosownej decyzji zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazali, że w dniu 02.04.2025\r. w siedzibie Urzędu Miasta N. W. złożyliśmy wniosek o udostępnienie informacji o następującej treści: udostępnienie dokumentów: pn. Program Funkcjonalno użytkowy oraz druku PB-12 ze wszystkimi załącznikami do przetargu dotyczącego przebudowy drogi biegnącej od Kopalin w stronę oczyszczalni ścieków znak sprawy AB.6740.2.8.2024. Jako sposób i formę udostępnienia wnioskowanych informacji wskazaliśmy drogę mailową tj. [...] Podstawy udostępnienia informacji publicznej zawarte są w przepisach art.2 u.d.i.p z zastrzeżeniem art. 5 u.d.i.p. Nasz przypadek nie znajduje podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej. Odmowa udostępnienia informacji publicznej musi opierać się na podstawie prawnej a nie na wyrokach jak to odmowę uzasadniano w pismach UM N. W.. Nie wydana też została decyzja o co zwracaliśmy się w piśmie. Termin do udostępnienia przedmiotowej informacji upłynął, zgodnie z art. 13 ust. 1 UDIP, po 14 dniach od złożenia wniosku. Pomimo upływu tego terminu podmiot zobowiązany, do którego skierowano wniosek, nie przekazał informacji, o której udostępnienie się zwróciliśmy bowiem niezgodnie z prawem otrzymaliśmy odmowę, w postaci pism. W związku z tym organ nie zrealizował w sposób prawidłowy wniosku o udostępnienie Informacji, co sprawia, że pozostaje on w bezczynności w przedmiocie udostępnienia wskazanej we wniosku informacji. To czyni niniejszą skargę zasadną i konieczną. W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o oddalenie skargi jako pozbawionej uzasadnionych podstaw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 z późn. zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 ww. ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a tego przepisu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje również bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Jak stanowi art. 149 § 1 p.p.s.a. w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, sąd: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2), 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3), 4) jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a), 5) w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (art. 149 § 1b), 6) w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2). W przypadku nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części, stosownie do art. 151 p.p.s.a. Stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W myśl art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 - dalej też jako "u.d.i.p.", lub "ustawa dostępowa"), zaś zakres podmiotowy - wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo odmowa lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, albo wreszcie poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca zawarł w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., z których wynika, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Przemawia to za szerokim rozumieniem informacji publicznej jako informacji o każdym przejawie działania organów władzy publicznej. Tylko wyraźne ograniczenie ustawowe może prowadzić do naruszenia prawa do informacji publicznej. Przy czym art. 6 u.d.i.p. konkretyzuje przedmiot informacji publicznej w sposób przykładowy, nie tworząc zamkniętego katalogu źródeł i rodzajów informacji. Z uwagi na sformułowania tych przepisów, informację publiczną stanowi wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Pojęcie informacji publicznej jest przy tym bardzo szerokie. W orzecznictwie przyjmuje się, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie tych kompetencji. Informację publiczną stanowi więc treść dokumentów urzędowych czy wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą (por. np. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. I OSK 1561/11). Charakter informacji publicznej mają również informacje niewytworzone przez wskazane podmioty, lecz do nich się odnoszące. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów nie tylko bezpośrednio zredagowanych i wytworzonych przez wskazany podmiot. Przymiot taki posiada także treść dokumentów, których podmiot używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań. Bez znaczenia przy tym jest, w jaki sposób dokumenty znalazły się w posiadaniu adresata wniosku oraz to czy znajdują się one w posiadaniu także innego podmiotu. Ważne jedynie jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych przez tego adresata wniosku i odnosiły się do niego bezpośrednio. Informacja publiczna obejmuje przy tym swoim znaczeniem szerszy zakres pojęciowy niż dokumenty urzędowe (por. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. I OSK 2215/11). Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W świetle niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości, że Burmistrz Gminy Nowy Wiśnicz jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Na gruncie niniejszej sprawy Burmistrz nie wyraża jednoznacznego stanowiska, czy wnioskowane dokumenty w jego ocenie stanowią informację publiczną, czy też nie stanowią takiej informacji. Wskazuje jedynie, że wnioskowana informacja nie może być udostępniona Skarżącym a to z tego powodu, że "złożony wniosek podyktowany jest wyłącznie konkretnym i indywidualnym interesem prawnym (np. prowadzoną działalnością), a więc celem sprzecznym z intencją ustawodawcy i stanowi podstawę do takiego sposobu załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej w zakresie PFU oraz zgłoszenia rozpoczęcia robót budowlanych". Odnośnie do wniosku, to wskazać należy, że w orzecznictwie przyjmuje się, że program funkcjonalno – użytkowy (PFU), co do zasady stanowi informację publiczną (por. np. uzasadnienia do wyroków: WSA w Warszawie z dnia 21 listopada 2019 roku, sygn. II SAB/Wa 476/19, NSA z dnia 21 czerwca 2023 roku, sygn. III OSK 697/22, WSA w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2024 roku, sygn. II SAB/Kr 252/23). To stanowisko na gruncie niniejszej sprawy Sąd podziela. Innymi słowy wnioskowana przez Skarżącą informacja dotycząca "Programu funkcjonalno – użytkowego dla przetargu drogi oraz druku zgłoszenia rozpoczęcia robót PB-12 wraz ze wszystkimi załącznikami oraz uzgodnienia z gestorami sieci dotyczących remontowanej drogi biegnącej od Kopalin w stronę oczyszczalni ścieków znak sprawy AB.6740.2.8.2024" stanowi informację publiczną. Niejako na marginesie można jeszcze wskazać, że o zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu powołanej ustawy decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji. Informacja publiczna obejmuje bowiem swoim znaczeniem szerszy zakres pojęciowy niż dokumenty urzędowe i nie można zawężać i utożsamiać dostępu do informacji publicznej z dostępem do dokumentów. Informacją publiczną są nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i wytworzone przez organy administracji publicznej, ale także te dokumenty, których organ używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań. Podkreślić należy, iż pojęcie dokumentu urzędowego różni się od dokumentu zawierającego informację publiczną. Istotne znaczenie ma zatem nie to, czy dokument został sporządzony przez funkcjonariusza publicznego w znaczeniu przepisów kodeksu karnego, lecz przede wszystkim to czy zawiera on informację publiczną (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 29 lutego 2012 roku, sygn. I OSK 2215/11). Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że Burmistrz nieprawidłowo załatwił złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Burmistrz odpowiedział na wniosek pismem, wskazując, że wnioskowana informacja nie może być udostępniona z tego względu, że "złożony wniosek podyktowany jest wyłącznie konkretnym i indywidualnym interesem prawnym (np. prowadzoną działalnością), a więc celem sprzecznym z intencją ustawodawcy i stanowi podstawę do takiego sposobu załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej w zakresie PFU oraz zgłoszenia rozpoczęcia robót budowlanych". Abstrahując w tym momencie od podniesionej argumentacji, której Sąd nie podziela, trzeba podkreślić, że stosownie do art. 13 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w powyższym terminie określonym, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Bezczynność organu polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia bądź o umorzeniu postępowania w sytuacjach określonych w ustawie, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem. Należy wskazać, że ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznych wymienia trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie organ, do którego wniesiono wniosek, winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.) bądź też odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Tym samym skoro wnioskowana informacja jest informacją publiczną – tak jak ma miejsce na gruncie niniejszej sprawy – to odmówienie jej udostępnienia w formie pisma nie jest prawidłowym załatwieniem wniosku w świetle przytoczonych przepisów już na poziomie formalnym. To stanowi o bezczynności organu w załatwieniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Niezależnie od powyższego Sąd nie podziela argumentacji powołanej przez Burmistrza, która przyjmuje, że podstawą dla odmowy jest udostepnienia jest okoliczność, że wnioskodawcy (Skarżący) są bezpośrednio zainteresowani tą sprawą i mają swój konkretny i indywidualny interes w uzyskaniu tych dokumentów, co ma stanowić wystarczające uzasadnienie dla odmowy udostępnienia informacji. W tym zakresie Sąd przychyla się natomiast do argumentacji i stanowiska przedstawianego w orzecznictwie NSA, w którym wskazano, że "wniosek "każdego" o udostępnienie informacji publicznej jest wnioskiem podmiotu publicznego prawa podmiotowego do udostępnienia informacji publicznej, a zatem z istoty swojej skierowany jest na realizację tego prawa, a więc i będącego jego istotnym elementem interesu prawnego, który - jako właśnie interes prawny - jest obiektywnym interesem indywidualnym. Natomiast przyjęcie interpretacji zaprezentowanej przez organ prowadzi do konkluzji, zgodnie z którą - wbrew normatywnie określonemu zakresowi podmiotowemu publicznego prawa podmiotowego dostępu do informacji publicznej - prawo to nie służy "każdemu", a kwalifikacja określonej informacji jako informacji publicznej będącej przedmiotem tego prawa zależy od tego, kto występuje z wnioskiem o tę informację. Oznacza to, że ta sama informacja raz może mieć charakter informacji publicznej (gdy o jej udostępnienie wystąpi podmiot spoza "sprawy własnej"), a innym razem nie (gdy o jej udostępnienie wystąpi podmiot w "sprawie własnej"). Pogląd, zgodnie z którym a limine nie jest możliwe uzyskanie w trybie u.d.i.p. informacji w swojej własnej sprawie, prowadziłby zatem do absurdalnego wniosku, że informacja o podejmowanej w takiej sprawie działalności bezpośrednio ukierunkowanej na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych byłaby dostępna dla "każdego", z wyjątkiem osoby, której ta działalność dotyczy." (por. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 8 maja 2024 roku, sygn. III OSK 1119/23). Jakkolwiek podmiot obowiązany do udzielenia informacji publicznej dopuścił się bezczynności, to nie można jednak uznać, aby bezczynność ta miała charakter rażący. O rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań, czy zaniechań, organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny. Chodzi tutaj o wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, takim jak oczywiście lekceważący stosunek organu do złożonego wniosku strony, duże natężenie braku woli organu w załatwieniu wniosku, działanie organu wbrew określonym standardom, bez jakiegokolwiek usprawiedliwienia dla takiej praktyki (por. uzasadnienia: do wyroku NSA z dnia 6 lutego 2020 r., sygn. I OSK 3918/18, do wyroku WSA w Krakowie z dnia 17 lutego 2022 r., sygn. II SAB/Kr 242/21). O rażącym naruszeniu prawa można mówić wówczas, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu. Innymi słowy, rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. uzasadnienie wyroku NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. I OSK 675/12). Dla uznania rażącego naruszenia prawa przekroczenie terminu załatwienia sprawy musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. np. uzasadnienia do wyroków: NSA z 7 kwietnia 2022 r., sygn. III OSK 4394/21, WSA w Olsztynie z dnia 20 stycznia 2022 r., sygn. II SAB/Ol 182/21). Taka sytuacja jednak nie ma miejsca na gruncie niniejszej sprawy. Bezczynność podmiotu obowiązanego, jak wynika z akt sprawy a także z odpowiedzi na skargę, nie ma swojego źródła w działaniu organu, które można zinterpretować jako intencjonalne unikanie udzielenia informacji. Z tego też względu nie ma podstaw do uznania, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Rozpoznając złożony przez Skarżącą wniosek o udostępnienie informacji publicznej, Burmistrz weźmie pod uwagę powyższe wskazania, w szczególności, co do pojęcia informacji publicznej i stosownie do powołanych powyżej przepisów rozpozna w terminie wniosek Skarżącej i stosownie do okoliczności podejmie określone czynności lub wyda rozstrzygnięcie. Ze względu na powyższe Sąd na zasadzie art. 149 § 1 pkt 1 orzekł jak w punktach I – III wyroku i zobowiązał Burmistrza Miasta N. W. do rozpoznania wniosku z dnia 2 kwietnia 2025 roku o udostępnienie informacji publicznej do rozpatrzenia wniosku skarżącego w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł w pkt IV sentencji wyroku, na podstawie art. 200 p.p.s.a. (zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw) oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzone koszty w wysokości 100 zł składa się uiszczony przez Skarżących wpis od skargi (100 zł).