II SAB/Kr 263/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Sędzia WSA Monika Niedźwiedź po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J.F. na bezczynność Starosty M. w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość l. zobowiązuje Starostę M. do rozpoznania sprawy prowadzonej do numeru [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość przejętą pod drogę w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; stwierdza, że bezczynność Starosty M. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; przyznaje od Starosty M. na rzecz skarżącej J.F. sumę pieniężną w kwocie 5 000 zł (pięć tysięcy złotych); zasądza od Starosty M. na rzecz skarżącej kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania Pismem 29 października 2025 r. (data stempla pocztowego) J. F. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Starosty Myślenickiego w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość. Organowi zarzucono naruszenie art. 12 ust. 4 g ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych poprzez niewydanie decyzji ustalającej wysokość odszkodowania w terminie 60 dni od dnia nadania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rygoru natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu skargi wskazała, że Starosta Myślenicki w dniu 24 października 2023 r. wydał decyzję o zezwoleniu na realizacje inwestycji drogowej dla zamierzenia budowlanego p.n.: "Budowa drogi publicznej gminnej w m. T. (M. od km 0+000.00 do km 0+571.70 wraz z budową i przebudową istniejącej infrastruktury", której to został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. W efekcie tej decyzji działka, której właścicielką jest skarżąca, tj. działka nr [...], została podzielona, a jej część miała przejść z mocy prawa na własność gminy M.. Zgodnie z treścią art. 12 ust. 4b ustawy organ, który wydał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wydaje decyzję ustalającą wysokość odszkodowania za nieruchomości, które stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego. Jednocześnie, w myśl art. 12 ust. 4 g ustawy w przypadku, gdy decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nadany został rygor natychmiastowej wykonalności, decyzję ustalającą wysokość odszkodowania wydaje się w terminie 60 dni od dnia nadania decyzji tego rygoru. Zarzuciła, że skoro rygor natychmiastowej wykonalności został nadany decyzji w dniu 24 października 2023 r., to termin na wydanie decyzji ustalającej wysokość odszkodowania upłynął 25 grudnia 2023 r., tj. około 22 miesiące temu. Do dnia wniesienia skargi decyzja nie została wydana. Skarżąca pismem z dnia 25 września 2025 r. wystąpiła do Starosty Myślenickiego z wnioskiem o niezwłoczne wydanie decyzji ustalającej wysokość odszkodowania. W odpowiedzi na powyższe organ wskazał, że wszczęcie postępowania odszkodowawczego w sytuacji, gdy decyzja ZRID nie jest jeszcze ostateczna z powodu wniesionego odwołania mogłoby prowadzić do ustalenia odszkodowania na podstawie rozstrzygnięcia, którego treść nie została jeszcze potwierdzona, a która w wyniku odwołania może ulec zmianie. W ocenie skarżącej powyższa argumentacja jest niezasadna, z treści przytoczonych przepisów wynika, że organ jest zobowiązany do wydania decyzji ustalającej wysokość odszkodowania w terminie 60 dni od dnia nadania decyzji ZRID rygoru natychmiastowej wykonalności. Przepisy w żaden sposób nie wiążą tej kwestii z ostatecznością decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Skarżąca pismem z dnia 14 października 2025 r. wystąpiła z ponagleniem, które poprzedziło wniesienie skargi. W konkluzji skarżąca wniosła o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, zobowiązanie organu do wydania decyzji ustalającej odszkodowanie, stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 10.000,00 zł. W odpowiedzi na skargę Starosta Myślenicki wniósł o jej oddalenie względnie orzeczenie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Organ wskazał, że w dniu 24 października 2023 r. wydano decyzję orzekającą o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, zatwierdzającą podział nieruchomości, projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno - budowlany. Decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, co stanowiło podstawę do wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość przejętą pod drogę publiczną. Starosta zwrócił jednakże uwagę, że wypłata ustalonego odszkodowania możliwa jest dopiero po przejściu własności, czyli po tym jak decyzja ZRID stanie się ostateczna. Zdaniem organu wszczęcie postępowania odszkodowawczego w sytuacji, gdy przedmiotowa decyzja ZRID nie jest jeszcze ostateczna z powodu wniesionego odwołania, mogłoby prowadzić do ustalenia odszkodowania na podstawie rozstrzygnięcia, którego treść nie została jeszcze potwierdzona, a która w wyniku odwołania może ulec zmianie. Wszczęcie i prowadzenie postępowania odszkodowawczego w sytuacji, gdy rozstrzygniecie co do przejęcia nieruchomości nie zostało jeszcze utrzymane w mocy, mogłoby prowadzić do powstania rozbieżności w razie jej zmiany lub do jej uchylenia i konieczności ponownego rozstrzygania sprawy. Organ podał, że po rozpatrzeniu ponaglenia Wojewoda Małopolski uznał, że Starosta Myślenicki rozpatrujący przedmiotową sprawę dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, jednocześnie zobowiązał Starostę Myślenickiego do załatwienia przedmiotowej sprawy w terminie do dnia 31 stycznia 2026 r. W odpowiedzi na skargę Starosta stwierdził, że odszkodowanie za nieruchomość przejętą pod inwestycję drogową ustalane jest na podstawie operatu szacunkowego określającego wartość rynkową nieruchomości. Organ musi zlecić biegłemu rzeczoznawcy majątkowemu sporządzenie operatu szacunkowego określającego wartość nieruchomości według aktualnych cen rynkowych. Obecnie procedowany jest plan zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości T., który przewiduje w znaczny sposób zwiększenie terenów przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe i mieszkalno - usługowe. Powyższe stanowi argument przemawiający za tym, że organ nie działał na niekorzyść strony, a strona nie poniosła w związku z brakiem wydania decyzji o ustaleniu odszkodowania szkody finansowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z regulacją art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola ta obejmuje również bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Z kolei w myśl art. 53 § 2b P.p.s.a. wymogiem skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest jej poprzedzenie ponagleniem skierowanym do właściwego organu. W niniejszej sprawie wymóg złożenia ponaglenia został spełniony (pismo z dnia 14 października 2025 r.), skarga jest zatem dopuszczalna. Wspomniane ponaglenie zostało uwzględnione (postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 31 października 2025 r. nr WS-VI.7570.1.113.2025.PC). Stosownie do treści art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 P.p.s.a., może ponadto orzec z urzędu lub na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. (art. 149 § 2 P.p.s.a.). Postępowanie administracyjne jest postępowaniem, w którym pozycja strony postępowania i organu administracji publicznej nie są równe. Dlatego też Kodeks postępowania administracyjnego statuuje zasady rządzące tym postępowaniem mające za zadanie wyrównać relacje między organem a stronami postępowania, w szczególności zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwowych wyrażoną w art. 8 K.p.a. Pogłębieniu zaufania obywateli do organów państwa służy zaś m.in. zasada szybkości postępowania, przewidziana w art. 12 K.p.a. Wskazane zasady ogólne postępowania administracyjnego, wraz konstytucyjnymi zasadami demokratycznego państwa prawnego i zasadą legalizmu, służą realizacji prawa obywateli do dobrej administracji. Prawo do rozpoznania sprawy administracyjnej w rozsądnym terminie jako element prawa do dobrej administracji, jest również jednym z praw podstawowych w porządku prawnym Unii Europejskiej (zob. art. 41 ust. 1 Karty Praw Podstawowych - Dz.U.UE.C.2007.303.1). Powołany przepis Karty, uznany w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego za wiążący dla państw członkowskich jako zasada ogólna prawa unijnego (zob. np. wyrok NSA z 10 lutego 2016 r., II GSK 2294/14, dostępny w CBOSA), stanowi, że podstawowym prawem obywatela Unii Europejskiej jest domaganie się od organów zgodnego z prawem rozpatrzenia sprawy bez zbędnej zwłoki. W Kodeksie postępowania administracyjnego kwestie terminów załatwiania spraw zostały uregulowane w rozdziale 7 działu I. I tak, przepis art. 35 § 1 tej ustawy zawiera ogólną wytyczną, zgodnie z którą sprawy administracyjne powinny być załatwiane bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2). Stosownie zaś do art. 35 § 3 K.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Przepisy szczególne mogą określać inne terminy rozpoznania sprawy (§ 4). Do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów doręczania z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 285), okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 K.p.a.). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, określonym w art. 35 K.p.a., organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 K.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 K.p.a.). Jednocześnie zaznaczyć trzeba, że zgodnie z art. 35 § 4 K.p.a., przepisy szczególne mogą ustalać inne terminy niż ustalone w § 3, tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie. Zgodnie bowiem z art. 12 ust. 4b ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 311 ze. zm.), dalej jako "specustawa drogowa", decyzję ustalającą wysokość odszkodowania wydaje się w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. Natomiast zgodnie z art. 12 ust. 4g ww. ustawy, jeżeli decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nadany został rygor natychmiastowej wykonalności, decyzję ustalającą wysokość odszkodowania wydaje się w terminie 60 dni od dnia nadania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rygoru natychmiastowej wykonalności. Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 K.p.a. bezczynność to stan, w którym nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 tego Kodeksu i mamy z nią do czynienia nie tylko w przypadku, gdy mimo upływu terminu sprawa nie jest załatwiona, ale również wówczas, gdy organ odmawia jej rozpoznania lub załatwienia, bo mylnie sądzi, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem decyzji administracyjnej. Pod pojęciem bezczynności należy rozumieć taki stan, w którym organ, pomimo obowiązku załatwienia sprawy w prawnie ustalonym terminie nie czyni tego i nie wydaje wymaganego prawem rozstrzygnięcia. Z bezczynnością mamy do czynienia również wówczas, gdy organ co prawda podejmuje jakąś aktywność związaną z rozpoznaniem wniosku o udostępnienie informacji publicznej, jednak jest ona wadliwa i nie odpowiada nałożonym przepisami prawa obowiązkom, na przykład rozstrzygnięcie następuje w niewłaściwej formie. Wyjaśnić przy tym należy, że bezczynność jest stanem obiektywnie sprawdzalnym, związanym tylko z upływem terminu określonego w ustawie albo terminu wyznaczonego przez organ na podstawie art. 36 § 1 K.p.a. Niewątpliwie artykuł 12 ust. 4b i ust. 4g ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych jest przepisem szczególnym, o którym mowa w przywołanym art. 35 § 4 K.p.a., a to oznacza, że podlega regule wskazanej w art. 36 stanowiącej, że o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (§ 1). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (§ 2). W rozpoznanej sprawie jest poza sporem, że nie doszło do załatwienia sprawy w terminie wynikającym z art. 12 ust. 4g ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, albowiem we wskazanym 60-dniowym terminie uprawniony organ administracji publicznej nie wydał stosownej decyzji. Z akt sprawy wynika bowiem, że Starosta Myślenicki wydał w dniu 24 października 2023 r. decyzję o zezwoleniu na realizacje inwestycji drogowej dla zamierzenia budowlanego p.n.: "Budowa drogi publicznej gminnej w m. T. (M. ) od km 0+000.00 do km 0+571.70 wraz z budową i przebudową istniejącej infrastruktury", której to został nadany rygor natychmiastowej wykonalności (vide k- 12 akt administracyjnych). Termin do wydania decyzji ustalającej wysokość odszkodowania upływał więc 23 grudnia 2023 r. (sobota), a więc w myśl art. 57 § 4 K.p.a. kończył się z upływem 27 grudnia 2023 r. Jak wynika z przedłożonych Sądowi akt postępowania w terminie tym organ nie tylko nie wydał decyzji w sprawie odszkodowania, ale nie wszczął nawet postępowania zmierzającego do wydania takiej decyzji. Uczynił to dopiero po złożeniu przez skarżącą ponaglenia, w dniu 14 listopada 2025 r., a więc znacznie po upływie określonego w art. 12 ust. 4g terminu. Oznacza to, że wszczęcie postępowania odszkodowawczego nastąpiło już po upływie terminów z art. 12 ustawy, zatem przyjąć należało, że w dacie wniesienia rozpoznawanej skargi Starosta Myślenicki pozostawał w bezczynności. Jeśli chodzi o analizę sprawy pod kątem dokonania oceny, czy stwierdzona bezczynność organu nosi znamiona rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 149 § 1a P.p.s.a., Sąd wskazuje, że w orzecznictwie sądowym stan rażącej bezczynności odnosi się do wadliwości obciążającej postępowanie o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, mającej miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa (przykładowo: wyrok NSA z 8 grudnia 2021 r., II OSK 2024/21; wyrok NSA z 5 sierpnia 2021 r., Il OSK 151/21; wyrok NSA z 23 marca 2021 r., II OSK 2439/20; wyrok NSA z 14 lipca 2020 r., II OSK 879/20; wyrok NSA z 28 kwietnia 2020 r., II OSK 1415/19). Wojewódzki Sąd Administracyjny w całości aprobuje stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z 14 października 2020 r., II OSK 3661/19, zgodnie z którym bezczynność o charakterze rażącego naruszenia prawa ma miejsce wówczas, gdy w sposób jednoznaczny i znaczący doszło do przekroczenia terminów określonych przepisami prawa na dokonanie danej czynności, a zarazem nie zachodzą okoliczności ekskulpujące bezczynność organu. Orzeczenie o kwalifikowanej (rażącej) formie bezczynności powinno być zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się w żaden sposób usprawiedliwić (zob. wyrok NSA z 6 sierpnia 2019 r., II OSK 1802/19). Ustawodawca nie zdefiniował, kiedy bezczynność ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa, w związku z czym prawo zakwalifikowania bezczynności w powyższy sposób zostało pozostawione uznaniu składu orzekającego. Wniosek w tym przedmiocie powinien zaś zostać przez Sąd powzięty po analizie całokształtu okoliczności sprawy, przy uwzględnieniu pewnych wskazań ustawowych, zasad doświadczenia życiowego i zawodowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2024 r. sygn. akt II OSK 2059/22 i powołane tam wyroki tego Sądu z dnia 28 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 2424/16 oraz z dnia 14 lutego 2023 r., sygn. akt II OSK 198/22). Na tę ocenę rzutuje, m. in., zbyt długi okres prowadzenia sprawy, niemający uzasadnienia ani w stopniu jej skomplikowania, ani w konieczności prowadzenia postępowania dowodowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 2234/15). W orzecznictwie sądowym stan rażącej bezczynności odnosi się do wadliwości obciążającej postępowanie o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, mającej miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 8 grudnia 2021 r., sygn. akt II OSK 2024/21; z dnia 5 sierpnia 2021 r., sygn. akt Il OSK 151/21; z dnia 23 marca 2021 r., sygn. akt II OSK 2439/20; z dnia 14 lipca 2020 r., sygn. akt II OSK 879/20; z dnia 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1415/19). Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjmuje, że z reguły dopiero co najmniej kilkunastokrotne przekroczenie maksymalnego terminu wyznaczonego przez prawodawcę na załatwienie sprawy jest przekroczeniem na tyle dużym, a przez to też i oczywistym, że nie będzie budziło wątpliwości odnośnie do uznania go za przekroczenie znaczące (por. ww. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2024 r. sygn. akt II OSK 2059/22 i powołane tam orzecznictwo NSA). W tej sprawie uwzględnić zatem należało, że doszło do kilkunastokrotnego przekroczenia maksymalnego terminu wyznaczonego przez ustawodawcę na załatwienie sprawy dotyczącej ustalenia odszkodowania. W ocenie Sądu, niniejsza sprawa niewątpliwie jest procedowana zbyt długo, co więcej, do czasu rozpatrzenia ponaglenia przez Wojewodę Małopolskiego, nie została nawet wszczęta. Brak podejmowania przez organ jakichkolwiek działań w sprawie przez okres ponad 2 lat wskazuje na rażące naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego, jak również przepisów art. 35 i 36 K.p.a. Wobec rażącego charakteru naruszenia prawa – zasadnym, w ocenie Sądu, było także przyznanie od organu, wobec wniosku strony, stosownej kwoty pieniężnej, w myśl art. 149 § 2 in fine P.p.s.a. Sąd uznał, że adekwatną wysokością będzie kwota 5 000 zł. Zauważenia wymaga, że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wskazują zasad miarkowania tej kwoty, jednak w ocenie Sądu jej wysokość uzależniona jest od okoliczności danej sprawy. W ocenie Sądu przy uwzględnieniu wskazanych powyżej okoliczności określona w wyroku kwota przyznanej sumy jest kwotą współmierną do dokuczliwości dla skarżącej pozostawania organu w bezczynności. Sąd uwzględnił również i tę okoliczność, że zasądzona skarżącej suma pieniężna, wypłacana jest ze środków budżetowych, którymi dysponuje organ, zatem z uwagi na ich ograniczony zakres oraz konieczność wydatkowania ich na realizację zadań powierzonych organowi, suma ta nie może stanowić odszkodowania za pozostawanie organu w bezczynności, ale ma raczej pełnić funkcję kompensacyjną dla strony za niedogodności jakich strona doznała na skutek bezczynności organu. Odnosząc się do argumentów zawartych w odpowiedzi na skargę stwierdzić należy, że są one całkowicie nieuzasadnione. Przypomnieć należy, że naruszenie terminu wynikającego z przepisów szczególnych do załatwienia niniejszej sprawy jest wystarczającą przesłanką do uznania, że Starosta Myślenicki pozostawał w bezczynności, przy czym dla stwierdzenia tej kwestii nie ma znaczenia, z jakich powodów określone działanie nie zostało podjęte, a w szczególności - czy bezczynność została spowodowana zawinioną, czy też niezawinioną opieszałością organu administracji publicznej. Z treści przytoczonych przepisów jednoznacznie wynika, że organ jest zobowiązany do wydania decyzji ustalającej wysokość odszkodowania w terminie 60 dni od dnia nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. Przepis ten w żaden sposób nie wiąże tej kwestii z ostatecznością decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3, § 1a i § 2 P.p.s.a., orzekł jak w punktach I, II i III sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.