II SAB/Kr 29/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: Sędzia WSA Beata Łomnicka Sędzia Iwona Niżnik – Dobosz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Portal "[...]" – M. H. na bezczynność Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 2 grudnia 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. do wydania aktu lub dokonania czynności w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt organowi, 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. na rzecz Portalu "[...]" – M. H. kwotę 100 zł (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga strony skarżącej - Redakcji Portalu "[....] ", na bezczynność Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. , w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia 2 grudnia 2015 r. Strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 10 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz. U. 1993 nr 61, poz. 284 ze zm.), art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt. 2 lit. d, art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2014 poz. 782, dalej: u.d.i.p.) przez nieudzielenie informacji publicznej i wniosła o zobowiązanie przez Sąd RZGW do wykonania wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi. Strona skarżąca podniosła, iż w dniu 2 grudnia 2015 r. złożyła wniosek o udostępnienie informacji publicznej, w postaci listy pracowników RZGW, z wyłączeniem Zarządów Zlewni, wskazując w niej w sposób cyfrowo przeszukiwany imię i nazwisko pracownika, komórkę organizacyjną, w której pracuje, stanowisko służbowe, numer telefonu na biurko, numer pokoju, w którym pracuje oraz adres e-mail. W odpowiedzi na wniosek, w dniu 16 grudnia 2015 r. wskazano adres strony BIP RZGW, na której znajdują się wnioskowane informacje, dotyczące osób pełniących funkcje kierownicze oraz przesłano wykaz osób pełniących funkcje publiczne wraz z podaniem numeru pokoju. W zakresie pozostałych pracowników poinformowano stronę skarżącą, iż są to osoby zatrudnione na stanowiskach pomocniczych oraz obsługi, a zatem nie biorą udziału we wszelkiego rodzaju procedurach decyzyjnych. W związku z tym stwierdzono, iż wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 6 u.d.i.p. W ocenie strony skarżącej, RGZW jest państwową jednostką budżetową, nie posiadającą osobowości prawnej oraz działającą na rzecz i w imieniu Skarbu Państwa. Nie ulega zatem wątpliwości, iż gospodaruje on mieniem Skarbu Państwa związanym z gospodarką wodną, co za tym idzie, spełnia zakres podmiotowy u.d.i.p. Obok szeroko pojmowanego przepisu ustawy zasadniczej istotne znaczenie wywiera także fakt, iż prawo do informacji uznane zostało na gruncie art. 10 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (dalej: EKPC) za prawo człowieka przez Europejski Trybunał Praw Człowieka. Z informacji znajdujących się na stronie internetowej RZGW wynika, iż jako państwowa jednostka budżetowa realizuje on zadania z zakresu gospodarowania wodami, które to określone zostały przepisami ustawy Prawo wodne. Niewątpliwie są to działania angażujące mienie Skarbu Państwa, mające istotny wpływ również na kształtowanie potrzeb, jak i ochronę obywateli. Co za tym idzie, informacje dotyczące RZGW - w tym lista zatrudnionych w niej pracowników – należy uznać za mieszczące się w zakresie informacji publicznej na gruncie art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 pkt. 2 lit. d u.d.i.p. Strona skarżąca podkreśliła, iż RZGW jako jednostka sektora finansów publicznych podlega szczególnej zasadzie jawności gospodarowania środkami publicznymi, zawartej w art. 33 ustawy o finansach publicznych (dalej: u.f.p.). Skoro zatem podlega on kontroli ze strony m.in. obywateli, to też w obszarze ich zainteresowania może mieścić się informacja nie tylko o wynagrodzeniu, czy wykształceniu pracowników, ale także identyfikująca poszczególne osoby fizyczne zatrudnione w jednostce, jaką jest RZGW. W ocenie strony skarżącej wnioskowane informacje powinny zostać udostępnione w całości. Jeżeli jednak nawet przyjąć założenie, iż dane dotyczące pozostałych pracowników podmiotu publicznego powinny korzystać z ochrony, to prawidłowym rozwiązaniem byłoby zastosowanie przesłanki ograniczającej dostęp do informacji publicznej, a nie - jak w przedmiotowym stanie faktycznym - odmówienie im przymiotu publicznego. Zdaniem strony skarżącej taki cel powinien zostać wyprowadzony z odpowiedzi RZGW. Skoro bowiem sam podmiot udostępnił informację w częściowym zakresie, uznając tę za posiadającą walor informacji publicznej, to trudno przyjąć, iż w pozostałej części takiego waloru się już odmawia. Strona skarżąca wskazała przykłady organów, które już udostępniły listę zatrudnionych pracowników. Zdaniem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. skarga nie zasługuje na uwzględnienie z uwagi na jej bezzasadność i w związku z tym w odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2014.1647 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. zwanej dalej p.p.s.a, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu obejmuje również orzekanie w sprawach spraw na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4 § 2 art. 3 p.p.s.a. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem skargi w rozpatrywanej sprawie, jest bezczynność Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. Przede wszystkim wyjaśnić należy, że w p.p.s.a. przyjmuje się, iż z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ nie podejmuje czynności, bądź podejmuje je, ale przekracza termin załatwienia sprawy, nie wykonując obowiązku zawiadomienia strony. Zgodnie z art. 149 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4 a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. § 1a. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. § 1b Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. § 2 Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Stan bezczynności organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 marca 2003 r., IV SAB/Wa 109/07). Co do zasady warunkiem dopuszczalności skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest, jak to wynika z przepisu art. 52 § 1 p.p.s.a., wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem administracji publicznej, przy czym dotyczy to także skargi na bezczynność organu, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Jednakże w przypadku skargi na bezczynność organu, której przedmiotem jest dostęp do informacji publicznej należy przyjąć, iż skarga nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Brak jest bowiem podstaw do występowania z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa oraz wykazywania, że złożone zostało zażalenie na bezczynność organu w trybie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U 2015.2058) stanowi w art. 1 ust. 1, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1, który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę ustawy, a także konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji zawartą w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym bądź Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 181/02; wyrok NSA z dnia 20 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02 oraz wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 2036-2037/02 za: M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 28). Z powyższego wynika, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań w zakresie władzy publicznej. W myśl art. 14 ust. 1 ustawy, udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba, że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia w sposób i w formie przewidzianej we wniosku, a wówczas to podmiot obowiązany do udostępnienia postępuje w sposób przewidziany w art. 14 ust. 2 ustawy. Nie budzi przy tym wątpliwości interpretacyjnych to, że udostępnienie informacji publicznej następuje w drodze czynności materialno technicznej jak i to, że odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy, następują w drodze decyzji administracyjnej wedle reguł kodeksu postępowania administracyjnego. Gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy, to dopuszczalną i właściwą formą odniesienia się do wniosku o udostępnienie takiej informacji jest pismo zawiadamiające wnioskodawcę o braku możliwości zastosowania przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z kolei, formą obrony swojego stanowiska dla wnioskodawcy w takiej sytuacji jest skarga na bezczynność organu (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt I OSK 405/10, wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 5 września 2012 r., sygn. akt II SAB/ Go 31/12 - dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zgodnie z art. 13 ustęp 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ustęp 2). Wobec powyższego, koniecznym było zbadanie, czy podnoszona przez skarżącego bezczynność miała miejsce w kontrolowanym przypadku dotyczącym Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. W ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, że Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. jest organem administracji rządowej, niezespolonej właściwym w sprawach gospodarowania wodami w regionach wodnych Górnej Wisły, Czarnej Orawy oraz Dniestru. Skoro jest organem administracji publicznej, to jego działalność podlega ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Jest także obowiązany, na zasadach określonych przez prawo, do udzielania informacji publicznej w zakresie działania jednostki organizacyjnej, którą kieruje. Bezsprzeczny jest także fakt, że pracownicy RZGW - jako jednostki sektora finansów publicznych jednostki (państwowej jednostki budżetowej) – są finansowani z budżetu państwa. W związku z tym ich działalność organizacyjna na rzecz podmiotu wykonującego zadania publiczne jako osób finansowanych z budżetu państwa, nawet usługowa wobec organów realizujących zadania publiczne, stanowi przedmiot mieszczący się w pojęciu informacji publicznej. W konsekwencji, w ujęciu podmiotowym i przedmiotowym, podlega w odpowiedni sposób zasadzie jawności gospodarowania środkami publicznymi, zawartej w art. 33 ustawy o finansach publicznych, który stwierdza, że gospodarka środkami publicznymi jest jawna. Trudno tez jest przyjąć, że właściwy organ nie dysponuje dokumentem urzędowym w postaci wykazu pracowników, które są przygotowywane z uwagi na różne kryteria i potrzeby. Powstaje pytanie, czy w związku z tym, że ww. pracownicy RZGW nie pełnią funkcji publicznych, wynika większa ochrona ich danych osobowych w porównaniu z takimi danymi osób pełniących funkcje publiczne. Odpowiedź zawiera art. 5 u.d.i.p., zgodnie z którym: 1. Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych.1a. (utracił moc) 2. Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.(.....)". W tym miejscu trzeba zauważyć, że w przypadku pracowników pracodawcy "publicznego", którzy nie pełnią funkcji publicznych podawanie do publicznej wiadomości ich danych osobowych w postaci imiennego wykazu, powinno być poprzedzone ze strony właściwego organu rozważeniem, czy wykonywana przez nich praca posiada określony walor publiczny (np. jest związana z komunikowaniem się w różny sposób z interesariuszami, świadczeniem na ich rzecz usług), także, czy udzielenie danych osobowych, a zatem ograniczenie ochrony danych osobowych jest, w przypadku danego pracownika, uzasadnione wymogami jawności działania administracji publicznej. Jeżeli organ właściwy w sprawie zamierzał chronić dane osobowe pracowników nie pełniących funkcji publicznych, to powinien mieć na uwadze, że przy korzystaniu z instytucji anonimizacji przy udzielaniu informacji publicznej nieodłączne jest, obok udzielenia zanonimizowanej informacji publicznej, wydanie decyzji odmawiającej udzielenia informacji publicznej zanonimizowanej we wnioskowanych zakresie. Zarazem wnioskowane do udzielenia informacje, dotyczące komórki organizacyjnej, w której pracuje dany pracownik, stanowiska służbowego, numeru telefonu na biurko, numeru pokoju w którym pracuje oraz adresu e-mail w zakresie jakim mają znaczenie dla komunikowania się z interesariuszami administracji publicznej i wykonywaniem na ich rzecz świadczeń - odnoszą się do organizacji urzędu wykonującego za pieniądze publiczne zadania publiczne i jako takie mieszczą się w przedmiotowym zakresie informacji publicznych. W konsekwencji, analizując stan prawny i zgromadzony w aktach administracyjnych sprawy materiał dowodowy - Sąd uznał, że bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej w postępowaniu Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. miała miejsce. W rozpoznawanej sprawie wniosek o udzielenie informacji publicznej wpłynął do organu w dniu 3 grudnia 2015 r. (data prezentaty organu) a Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. poinformował, że wnioskowane informacje znajdują się w Biuletynie Informacji Publicznej i odnoszą się do osób pełniących funkcje kierownicze. W załączeniu przesłano wykaz osób pełniących kierownicze stanowiska z podaniem numeru pokoju. Odnośnie pozostałych pracowników organ stwierdził, iż są to osoby zatrudnione na stanowiskach pomocniczych i obsługi i nie biorą one udziału we wszystkich procedurach decyzyjnych. Ustawa o ochronie danych osobowych w sytuacji, gdy w treści informacji publicznej zawarte są dane osobowe stanowi lex specialis w stosunku do ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zawarte w art. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej sformułowanie "nie naruszają" należy rozumieć w ten sposób, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie mogą naruszać i powinny uwzględniać ograniczenia przetwarzania danych wynikające z lex specialis – czyli ustawy o ochronie danych osobowych. Przepis art. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w niniejszej sprawie z uwagi na zbieg zakresu z obu ustaw nie wyłącza przepisów ustawy o ochronie danych osobowych.(por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 czerwca 2006 sygn. akt II SA/Wa 2016/05). Trudno jest zarazem jednoznacznie przesądzić i zgeneralizować, czy udostępnienie imienia i nazwiska pracownika nie wykonującego funkcji publicznych przez publicznego pracodawcę narusza w sposób nie dopuszczony przez prawo jego prawo do prywatności. Problem ten może być rozstrzygnięty jedynie na tle konkretnych okoliczności danej sprawy. W kontrolowanej sprawie chodzi o udostępnienie przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. imion i nazwisk pracowników, a więc osób fizycznych, z którymi RZGW zawarł umowę o pracę. Refleksem zawarcia umowy o pracę z pracodawcą finansowanym ze środków publicznych, może być zainteresowanie "każdego" wykazem jego pracowników lub danymi osobowymi poszczególnych pracowników. Trudno w tej sytuacji bezwzględnie bronić poglądu, że udostępnienie imion i nazwisk osób w rozważanej sytuacji stanowiłoby zawsze ograniczenie w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw tych osób (art. 31 ust. 3 і art. 61 ust. 3 Konstytucji). Można przyjąć, że osoby takie powinny liczyć się z tym, że ich personalia nie pozostaną w pewnych okolicznościach uzasadnionych prawem anonimowe. W konsekwencji można wstępnie przyjąć, ale sprawa ta wymaga zindywidualizowanych i skonkretyzowanych ustaleń, że ujawnienie imion i nazwisk osób zawierających umowy o pracę z Regionalnym Zarządem Gospodarki Wodnej w K. co do zasady (bo mogą być oczywiście wyjątki) nie narusza prawa do prywatności tych osób, o którym mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli podanie ich danych osobowych do publicznej wiadomości jest uzasadnione pewnym publicznym wymiarem ich pracy służącym wykonywaniu zadań publicznych i ma służyć wartościom jawności działania administracji publicznej (por. odpowiednio wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 listopada 2012 r. sygn. akt I CSK 190/12). Nie ulega wątpliwości, że imię i nazwisko pracownika stanowią dane osobowe osoby fizycznej, zatem właściwy organ zobowiązany rozważyć będzie, czy należą one do zakresu prywatności osoby w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Nie można bowiem przyjąć, iż każda informacja dotycząca określonej osoby jest informacją z dziedziny jej życia osobistego. W ocenie Sądu, w konsekwencji należało przyjąć, że zadaniem organu jest rozważenie, czy udzielenie informacji publicznej w żądanym przez stronę skarżącą zakresie nie narusza prawa do prywatności tych osób, o którym mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., a następnie wydanie aktu bądź dokonanie czynności. Zgodnie z art. 149 § 1 a w zw. z § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ustawa nie reguluje przesłanek takiego orzeczenia. Stwierdzenie zatem, czy bezczynność organu miała charakter rażący, stanowić musi wynik oceny sądowej, nawiązującej do okoliczności sprawy. Sąd, oceniając aktywność organu w trakcie prowadzonego postępowania, doszedł do przekonania, iż bezczynność nie nosi cechy rażącego naruszenia prawa. Wniosek wpłynął w dniu 3 grudnia 2015 r. (data prezentaty organu) a Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. informacji, choć niepełnej, udzielił już pismem z dnia 16 grudnia 2015 r. Za rażące naruszenie w/w przepisów można bowiem uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również nieuzasadnione rodzajem sprawy długotrwałe prowadzenie postępowania, czy też brak jakiejkolwiek aktywności organu (vide: wyrok WSA w Warszawie z 20.10.2011 r., I SA/Wa 353/11, wyrok WSA w Poznaniu z 18.08.2011 r., II SAB/Po 60/10, wyrok WSA w Gdańsku z 11.08. 2011 r., II SAB/Gd 30/11). O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. zgodnie, z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje stronie skarżącej od organu, który dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw i zasądził od Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę 100 złotych.