II SAB/Kr 460/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Daniel (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędzia WSA Jacek Bursa po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi K. T. i T. Z. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta K. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy na wniosek z dnia [...] października 2018 r. I. zobowiązuje Prezydenta Miasta K. do wydania decyzji w przedmiocie warunków zabudowy w terminie 30 dni; II. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. przyznaje od Prezydenta Miasta K. na rzecz każdego ze skarżących sumę pieniężną w kwocie po 1000 (słownie: tysiąc) złotych; IV. zasądza od Prezydenta Miasta K. na rzecz skarżących kwotę 614 (słownie: sześćset czternaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. K. T. i T. Z. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn "Budowa samoobsługowej myjni samochodowej 4-stanowiskowej (wiata+kontener) na działkach nr [...] i [...], obr. [...]. ewid. P. przy ul. [...] w K.", znak sprawy: [...] Działaniom organu skarżący zarzucili prowadzenie postępowania dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość postępowania) - rażące naruszenie art. 35 § 1 k.p.a., oraz prowadzące do przewlekłości rażące naruszenie przepisów: art. 6 k.p.a. poprzez żądanie bez podstawy prawnej dokumentów i wyjaśnień od skarżących oraz występowanie bez podstawy prawnej o opinię w sprawie informacji, na jakim etapie znajduje się procedura wykupu działek, na których jest planowana inwestycja; art. 8 § 1 k.p.a. poprzez nierówne traktowanie stron i zawiadomienie wnioskodawców o ponownym rozpatrzeniu sprawy dwa dni po zawiadomieniu innych stron, co spowodowało zwłokę w załatwieniu sprawy; art. 12 § 1, art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych dla wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy oraz niezebranie materiału dowodowego (w szczególności niedokonanie analizy urbanistyczno-architektownicznej oraz niepodjęcie czynności w zakresie ustalenia, jaki wpływ na przyległy układ drogowy będzie miała planowana inwestycja), w terminie nie dłuższym, niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy, wbrew zasadzie szybkości, wnikliwości i prostoty postępowania; art. 79a § 1 k.p.a. poprzez przedwczesne poinformowanie skarżących (jako wnioskodawców) o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań i wskazanie przesłanek zależnych od skarżących, które nie zostały spełnione lub wykazane przez skarżących, podczas gdy materiał dowodowy, w tym zakresie, w którym miał go zebrać organ, nie został zebrany, a skarżący złożyli wszystkie dokumenty, które musieli; art. 8 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, polegające na działaniach prowadzących do bezzasadnego przedłużenia postępowania (żądanie zbędnych dokumentów i wyjaśnień od wnioskodawców, występowanie o zbędne opinie, wysłanie niepodpisanego pisma, niepodejmowanie podstawowych czynności koniecznych dla załatwienia sprawy i nieuwzględnienie wytycznych Samorządowego Kolegium Odwoławczego); art. 36 § 1 k.p.a. poprzez uzasadnienie dwukrotnego przedłużenia terminu załatwienia sprawy brakiem aktywności organu, a więc w rzeczywistości niepodanie przyczyn zwłoki; art. 54 § 2 k.p.a. poprzez niepodpisanie wezwania z 3 lipca 2019 r., co spowodowało konieczność powtórnego wystosowania wezwania (w dniu 18 lipca 2019 r.). Skarżący wnieśli o zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie 1 miesiąca, stwierdzenia, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania z rażącym naruszeniem prawa, przyznanie na rzecz skarżących sum pieniężnych po [...] zł oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w trakcie procedowania w sprawie zainicjowanej przez skarżących doszło do wielu uchybień, czy też działań jedynie pozorujących rzeczywiste podejmowanie czynności, mających prowadzić do załatwienia sprawy, co należy kwalifikować jako przewlekłość postępowania. Wniosek o ustalenie warunków zabudowy został złożony w Wydziale Architektury w dniu 10 października 2018 r. Decyzją z 30 stycznia 2019 r. odmówiono ustalenia warunków zabudowy. Następnie na skutek odwołania wnioskodawców w dniu 4 kwietnia 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło decyzję pierwszoinstancyjną w całości, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia Wydziałowi Architektury. W dniu 4 czerwca 2019 r. Wydział Architektury poinformował niektóre strony o ponownym rozpatrzeniu sprawy, pomijając pełnomocnika wnioskodawców. Pełnomocnik wnioskodawców został poinformowany "zawiadomieniem uzupełniającym" z 6 czerwca 2019 r. - a więc doszło do dwudniowej zwłoki. Postanowieniem z 6 czerwca 2019 r. bezpodstawnie – w ocenie skarżących - nałożono na wnioskodawców obowiązek przedłożenia w Wydziale Architektury aktualnych warunków odnośnie możliwości odprowadzania ścieków z planowanej inwestycji, wydanych przez Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji S.A. w K., pomimo że aktualna informacja techniczna o braku takiej możliwości została przedłożona wraz z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, a we wniosku wskazywano jako sposób odprowadzania ścieków szczelny zbiornik wybieralny. Niemniej, w celu przyspieszenia postępowania, w dniu 13 czerwca 2019 r. pełnomocnik wnioskodawców ponownie przedłożył ww. informację techniczną. W rozmowie telefonicznej urzędnik prowadzący postępowanie uznał jednak tę informację za niewystarczającą. Z ostrożności pełnomocnik wnioskodawców pismem z 24 czerwca 2019 r. wystąpił do MPWiK, załączając postanowienie Wydziału Architektury z 6 czerwca 2019 r. Jednocześnie wystąpił w dniu 9 lipca 2019 r. do organu o przedłużenie terminu na przedłożenie dokumentu. MPWiK potwierdziło stanowisko, że brak jest możliwości przyłączenia inwestycji do sieci kanalizacyjnej oraz wskazało nie wypowiada się w sprawie bezodpływowych zbiorników szczelnych. W związku z powyższym organ wymagał przedłożenia dokumentów, które w istocie zostały wcześniej przedłożone, co prowadziło do zwłoki w załatwieniu sprawy. Dalej skarżący wytknęli, że pismem z 6 czerwca 2019 r. organ niezasadnie zwrócił się do Wydziału Kształtowania Środowiska Urzędu Miasta K. z prośbą o wskazanie, czy inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, podczas gdy, jak wskazywali skarżący w piśmie z 23 lipca 2019 r., przedmiotowa inwestycja jest zlokalizowana na działkach o łącznej powierzchni 0,201 ha, według danych z Miejskiego Systemu Informacji Przestrzennej, a więc jest o wiele mniejsza niż 2 ha wskazane w § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b tiret drugie rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn. Dz.U. 2016 r., poz. 71). Ustalenie tego nie wymagało specjalistycznej wiedzy i Wydział Architektury mógł to sprawdzić sam w niedługim czasie. Ponadto, już we wniosku o ustalenie warunków zabudowy, określono powierzchnię zabudowy na 170-200 m kw. Tymczasem Wydział Architektury niepodpisanym pismem z 3 lipca 2019 r. wezwał wnioskodawców do uzupełnienia informacji w zakresie konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a w dniu 18 lipca 2019 r. skierowano ponownie to pismo -tym razem podpisane. W odpowiedzi na prośbę Wydziału Architektury do Zarządu Dróg Miasta K. z 6 czerwca 2019 r. o wydanie opinii w przedmiocie inwestycji objętej wnioskiem, ZDMK pismem z 25 czerwca 2019 r., przedłużył termin wydania opinii (bez podania nowego terminu), stwierdzając, że "24.06.2019 r. pełnomocnik Inwestorów przedstawił dodatkowe materiały w sprawie i wyraził gotowość do rozmów i uzgodnienia koncepcji obsługi komunikacyjnej". W uzasadnieniu skargi przyznano, że pełnomocnik wnioskodawców rzeczywiście wyraził gotowość do rozmów i uzgodnienia koncepcji obsługi komunikacyjnej w piśmie z 19 czerwca 2019 r., ale nie przedstawiał dodatkowych materiałów w sprawie - przekazał jedynie odpisy znajdującej się w aktach sprawy opinii arch. M. B. oraz odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej. Pełnomocnik prosił także o wyznaczenie terminu spotkania, czego mu odmówiono (w piśmie z 2 lipca 2019 r., znak [...]). Dopiero w dniu 29 sierpnia 2019 r. Wydział zwrócił się ponownie o wydanie opinii ZDMK. Natomiast ZDMK w istocie nie wydał opinii, a jedynie w dniu 12 września 2019 r. podtrzymał swą opinię z 26 listopada 2018 r. Tym samym nie wzięto pod uwagę treści pisma Wydziału Architektury z 6 czerwca 2019 r., w którym zwrócono uwagę, aby opinia została wydana w świetle zapisów w decyzji SKO z 4 kwietnia 2019 r., znak [...], uchylającej decyzję pierwszoinstancyjną. W decyzji SKO wskazano, że opinia z 26 listopada 2018 r. jest niewystarczająca dla uznania, że planowana inwestycja nie spełnia warunku wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. SKO nakazało w toku ponownego rozpatrywania sprawy ustalenie jaki wpływ na przyległy układ drogowy będzie miała planowana inwestycja, a także rzeczywistego wpływu, jaki realizacja inwestycji na obciążenie tego układu będzie wywierać. Pomimo tych wytycznych, ZDMK w ogóle nie zbadał merytorycznie sprawy i po wpływie prośby Wydziału Architektury o opinię w dniu 10 czerwca 2019 r., dopiero 12 września 2019 r. wystosował pismo, które jedynie podtrzymywało nieprawidłową opinię z 26 listopada 2018 r. Postanowieniem z 18 lipca 2019 r. przedłużono termin załatwienia sprawy do 20 września 2019 r. - jako przyczynę podając konieczność przeprowadzenia typowych czynności (wykonania analizy urbanistyczno-architektownicznej, uzyskania opinii itd.), które organ jest zobowiązany przeprowadzić w normalnym terminie tj. maksymalnie dwóch miesięcy. Dalej skarżący zarzucili, że nie ma oparcia w przepisach prawa skierowanie w dniu 13 sierpnia 2019 r. pisma do Wydziału Skarbu Miasta Urzędu Miasta K. w sprawie informacji, na jakim etapie znajduje się procedura wykupu działek, na których jest planowana inwestycja, podczas gdy własność gruntu nie ma znaczenia dla ustalenia warunków zabudowy. Pismem z 18 września 2019 r. Wydział Architektury zawiadomił wnioskodawców o zgromadzeniu materiału dowodowego i wezwał do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Jednocześnie poinformowano, że wnioskodawcy nie przedłożyli wniosku o zaopiniowanie koncepcji obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji, co według Wydziału Architektury może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem wnioskodawców z uwagi na negatywną opinię ZDMK z 26 listopada 2018 r. (podtrzymanej opinią z 12 września 2019 roku). Skarżący podkreślili, że opinia ZDMK jest nieprawidłowa, a jednocześnie złożenie wniosku o zaopiniowanie koncepcji obsługi komunikacyjnej inwestycji jest fakultatywne o czym informował ZDMK w piśmie z 2 lipca 2019 r. W ocenie skarżących to Wydział Architektury powinien zgromadzić materiał dowodowy, a wnioskodawcy przedłożyli wszystkie wymagane dokumenty. Tymczasem, Wydział Architektury nie przeprowadził podstawowych czynności z wykonaniem analizy urbanistyczno-architektownicznej na czele. Opinie, o które występuje Wydział nie są wymagane prawem, a jedynie zależą od wewnętrznej organizacji urzędu, która ma służyć ocenie wniosku przez osoby mające wiedzę merytoryczną. Występowanie o te opinie w żadnym wypadku nie wydłuża jednak terminów załatwienia sprawy na podstawie art. 35 § 5 k.p.a. Pomimo wystosowania zawiadomienia z 18 września 2019 r. Wydział Architektury ponownie, postanowieniem z 24 września 2019 r. przedłużył załatwienie sprawy -tym razem do 22 listopada 2019 r. Uzasadnienie było takie samo jak poprzednio -wynikało z niego, że organ nadal nie przeprowadził podstawowych czynności, a więc w gruncie rzeczy nie zgromadzono materiału dowodowego, co stoi w jaskrawej sprzeczności z treścią zawiadomienia z 18 września 2019 r. . W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o oddalenie skargi w całości. Organ przedstawił przebieg postępowania w sprawie. W szczególności wskazał, że po uzupełnieniu przez inwestorów braków wniosków, pismem z 16 listopada 2018 r. zawiadomiono strony o wszczęciu przedmiotowego postępowania, jak również wystąpiono do właściwych instytucji o wydanie wymaganych opinii. W toku postępowania uzyskano następujące opinie: negatywną opinię Zarządu Dróg Miasta K. z 26 listopada 2018 r.; opinię Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z 4 grudnia 2018 r.; negatywną opinię Wydziału Gospodarki Komunalnej UMK z 4 grudnia 2018 r.; opinię Wydziału ds. Jakości Powietrza UMK z 4 grudnia 2018 r. Po zawiadomieniu stron o zgromadzeniu materiału dowodowego w dniu 30 stycznia 2019 r. została wydana decyzja nr [...] o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Skarżący od powyższej decyzji wnieśli odwołanie. Organ II instancji decyzją z 4 kwietnia 2019 r., nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, że konieczne jest ustalenie kręgu stron postępowania tj. ustalenie spadkobierców W. T.. Ponadto zdaniem Kolegium opinia Zarządu Dróg Miasta K. w zakresie obsługi komunikacyjnej inwestycji jest niepełna. Kolegium stwierdziło, że "Zarządca drogi praktycznie nie uzasadnił swojego stanowiska, nie podał danych, na podstawie których ustalił, jaki wzrost natężenia ruchu będzie generować przedmiotowa inwestycja i jakie sq dotychczasowe obciążenia ul. [...]. Nie podał również parametrów przedmiotowej drogi. Nie bez znaczenia jest również okoliczność, że na działce sąsiedniej planowanej inwestycji jest stacja LPC." Zdaniem Kolegium negatywna opinia co do obsługi komunikacyjnej wydana w przedmiotowej sprawie nie stanowi wystarczającego materiału dowodowego mogącego być podstawą wydania decyzji odmownej w stosunku do planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Ponadto Kolegium podkreśliło, że "organ l instancji winien w sposób niebudzący wątpliwości ustalić, jaki wpływ na przyległy układ drogowy będzie miała planowana inwestycja.". Akta sprawy zostały zwrócone do Prezydenta Miasta w dniu 16 maja 2019 r. W związku z zarządzeniem Prezydenta Miasta K. nr [...] z 10 kwietnia 2019 r. w sprawie nowego podziału na wewnętrzne komórki organizacyjne w Wydziale Architektury i Urbanistyki UMK doszło do zmiany osoby prowadzącej. Pismem z 4 czerwca 2019 r. zawiadomiono strony postępowania, że sprawa zostanie ponownie rozpoznana. W związku z omyłką pisarską i pominięciem w rozdzielniku pisma - pełnomocnika inwestorów radcy prawnego A. M. zawiadomiono go pismem z 6 czerwca 2019 r. Po przeanalizowaniu akt sprawy i decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., w dniu 6 czerwca 2019 r. wystąpiono ponownie do Zarządu Dróg Miasta K. o wydanie opinii w sprawie. Pismem z 6 czerwca 2019 r. wystąpiono również o opinię do Wydziału Kształtowania Środowiska UMK o zajęcie stanowiska w zakresie ewentualnej konieczności lub braku konieczności uzyskania dla przedmiotowej inwestycji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z uwagi na okoliczność, że znajdująca się w aktach sprawy opinia Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z 4 grudnia 2018 r. nie rozstrzygała ww. kwestii. Ponadto postanowieniem z 6 czerwca 2019 r. wezwano skarżących działających przez pełnomocnika do przedłożenia aktualnych warunków odnośnie możliwości odprowadzenia ścieków z planowanej inwestycji, wydanych przez MPWiK S. A. w K., z uwagi na okoliczność, że dołączona do wniosku informacja techniczna MPWiK z 2 października 2018 r. dotyczyła jedynie rozbudowy instalacji wodociągowej. Inwestor działający przez pełnomocnika wskazał wprawdzie we wniosku planowany sposób odprowadzenia ścieków do szczelnego zbiornika wybieralnego, jednakże z uwagi na planowany rodzaj inwestycji (myjnia samochodowa) dopuszczenie takiego sposobu odprowadzenia ścieków musi wynikać, z faktu, że nie ma możliwości rozbudowy przez inwestora sieci kanalizacyjnej w rejonie planowanej inwestycji. Pismem z 25 czerwca 2019 r. Zarząd Dróg Miasta K. poinformował, że wydłuża termin wydania opinii w sprawie, z uwagi na dalszą analizę i dodatkowe materiały, które zostały przedstawione przez pełnomocnika inwestorów. Postanowieniem z 18 lipca 2019 r. zgodnie z art. 35 k. p. a. zawiadomiono strony, że przedmiotowa sprawa nie może zostać załatwiona w terminie, wskazując nowy termin załatwienia sprawy: do 20 września 2019 r. W dniu 22 lipca 2019 r. pełnomocnik skarżących przedłożył informację techniczną MPWi K S.A. w K.. W dniu 30 lipca 2019 r. uzyskano opinię Wydziału Kształtowania Środowiska w zakresie rozwiązania gospodarki ściekowej w sposób wskazany we wniosku tj. do szczelnego zbiornika wybieralnego. Po uzupełnieniu wniosku przez pełnomocnika skarżących, w dniu 28 sierpnia 2019 r. uzyskano opinię Wydziału Kształtowania Środowiska UMK - Referat Ocen Środowiskowych, że planowana inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto 29 sierpnia 2019 r. organ wystosował pismo monitujące do Zarządu Dróg Miasta K., z uwagi na brak opinii w sprawie. Pismem z 12 września 2019 r. Zarząd Dróg Miasta K. poinformował, że podtrzymuje negatywną opinię z 26 listopada 2018 r., z uwagi na okoliczność, że pełnomocnik inwestorów, nie złożył wniosku o zaopiniowanie koncepcji obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji. W związku z powyższym, zawiadomieniem z 18 września 2019 r. poinformowano strony postępowania o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz, że może zostać wydana decyzja niezgodna z żądaniem wnioskodawcy. Postanowieniem z 24 września 2019 r. zgodnie z art. 35 k. p. a. zawiadomiono strony, że przedmiotowa sprawa nie może zostać załatwiona w wyznaczonym terminie, wskazując nowy termin załatwienia sprawy: do 22 listopada 2019 r. W odpowiedzi na zawiadomienie z 18 września 2019 r., w dniu 3 października 2019 r. wpłynęło pismo z uwagami pełnomocnika inwestorów radcy prawnego A. M.. W związku z powyższym, pismem z 7 października 2019 r. wystąpiono ponownie do Zarządu Dróg Miasta K. z prośbą o zajęcie stanowiska. W dniu 28 października 2019 r. wpłynęła negatywna opinia Zarządu Dróg Miasta K.. W związku z tym, że stanowisko (opinia) innego organu powinno być pozytywne, wskazujące na "zgodę" organu współdziałającego na ustalenie warunków zabudowy dla określonego we wniosku zamierzenia inwestycyjnego, nie jest możliwe wydanie decyzji zgodnej z wnioskiem inwestora. Ponadto w sprawie została sporządzona analiza urbanistyczno - architektoniczna. Swoje stanowisko wyraził również Zespół Urbanistyczno - Architektoniczny powołany zarządzeniem Prezydenta Miasta nr [...] z 16 grudnia 2014 r., który wskazał na konieczność odmowy ustalenia warunków zabudowy. W dniu 3 października 2019 r. do organu wpłynęło ponaglenie skarżących na przewlekłe prowadzenie postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Organ podkreślił, że ponaglenie zostało wniesione zaledwie 7 dni przed wniesieniem skargi do WSA w Krakowie na przewlekłość postępowania i przed jego rozstrzygnięciem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. W skardze do sądu administracyjnego powtórzona została argumentacja wyrażona w ponagleniu. W wyniku rozpatrzenia ponaglenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z 22 października 2019 r., znak: [...] uznało, że Prezydent Miasta dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, przy czym przewlekłe prowadzenie postępowania nie nosi cechy rażącego naruszenia prawa oraz zobowiązało organ do załatwienia przedmiotowej sprawy dotyczącej ustalenia warunków zabudowy w terminie jednego miesiąca od dnia doręczenia organowi l instancji postanowienia (tj. w terminie do 30 listopada 2019 r.) Z uwagi na konieczność przekazania akt do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Prezydent Miasta wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławcze w K. z prośbą o zmianę powyższego terminu, ponieważ organ nie dysponując aktami postępowania, nie może załatwić sprawy przez wydanie decyzji administracyjnej. Uzasadniając wniosek o oddalenie skargi organ odwołał się do argumentacji powołanej w postanowieniu SKO w K. z 22 października 2019 r. uzasadniające brak cechy rażącego naruszenia prawa w prowadzonym postępowaniu, cytując jej znaczne fragmenty. Stwierdzono w nim, że sprawa dotycząca ustalenia warunków zabudowy może być zakwalifikowana jako sprawa o skomplikowanym charakterze, wymaga bowiem podjęcia stosownych do stanu sprawy czynności. Zatem termin załatwienia tego rodzaju spraw może wynosić nie miesiąc, a dwa miesiące od daty wpływu wniosku do organu l instancji, jak również że w ww. okresie organ podjął szereg czynności, które w jego ocenie miały doprowadzić do załatwienia spraw. Kolegium stwierdziło również, że pomimo zbędności czynności polegających na podjęciu działań zmierzających do ustalenia etapu, na którym znajduje się postępowanie w sprawie wykupu działek, wystąpienia do innej jednostki wewnętrznej Urzędu Miasta K. celem ustalenia, czy inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, a także ponowne wezwanie do przedłożenia informacji technicznej nie doprowadziło do nieuzasadnionego przedłużenia terminu rozpoznania. Czynności te podejmowane były w okresie, w którym organ oczekiwał na opinię ZDMK, która była niezbędna dla oceny jednej z przesłanek ustalenia warunków zabudowy. Organ podkreślił, że dokonana przez Kolegium ocena stanu postępowania na dzień 3 października 2019 r. przedstawiona w uzasadnieniu postanowienia jest już nieaktualna, ponieważ w sprawie została już wykonana analiza urbanistyczno - architektoniczna, a Zarząd Dróg Miasta K. przedstawił bardzo szczegółową opinię dotyczącą obsługi komunikacyjnej inwestycji pozwalającą ocenić, zgodnie ze wskazaniami Kolegium zawartymi w decyzji kasacyjnej z 4 kwietnia 2019 r., znak [...] - w sposób niebudzący wątpliwości, jaki wpływ na przyległy układ drogowy będzie miała planowana inwestycja. Zdaniem organu przedmiotowe postępowanie nie było prowadzone w sposób przewlekły. Z pewnością organ nie pozorował czynności merytorycznych, a podejmowane działania procesowe zmierzały do merytorycznego załatwienie sprawy. Uwzględniwszy skomplikowany charakter, a także konieczność uzyskania miarodajnych stanowisk wyspecjalizowanych jednostek, a wreszcie uchybienia skarżących opóźniające sporządzenie kompleksowej analizy obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji przez Zarząd Dróg Miasta K., skarga powinna zostać oddalona. W ocenie organu twierdzenia skarżących o celowym i świadomym wydłużaniu postępowania są gołosłowne i nie mają potwierdzenia w aktach postępowania administracyjnego. Zdaniem organu żądanie zasądzenia od organu na rzecz każdego ze Skarżących sum pieniężnych na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. dla zdyscyplinowania organu i zadośćuczynienia skarżącym nie znajduje uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej powoływana jako p.p.s.a.). Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, wydawanej w indywidualnych sprawach. Sprawa niniejsza dotyczy skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie samoobsługowej myjni samochodowej 4-stanowiskowej (wiata+kontener) na działkach nr [...] i [...], obr. [...] przy ul. [...] w K.. Stosownie do treści art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W przypadku skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji publicznej takim środkiem jest obecnie ponaglenie, o którym mowa w art. 37 K.p.a. W niniejszej sprawie skarżąca w dniu 1 października 2019 r. złożyła ponaglenie, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z 22 października 2019 r. stwierdziło, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postepowania. W myśl zasady ogólnej wynikającej z art. 12 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm., dalej k.p.a.) organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a.organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). Załatwienie sprawy w postępowaniu uproszczonym powinno nastąpić niezwłocznie, nie później niż w terminie miesiąca od dnia wszczęcia postępowania (§ 3a). Do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (§ 5). Z kolei art. 36 § 1 k.p.a. stanowi, że o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (§ 2). Podkreślenia wymaga, że sformułowanie kodeksowe zawarte w art. 35 § 1 K.p.a. należy rozumieć jako generalną wskazówkę dotyczącą załatwiania wszystkich spraw w postępowaniu administracyjnym w taki sposób, by nie tylko dochować terminów zakreślonych w kodeksie, ale by w miarę możliwości sprawy załatwiać w terminach krótszych niż wyznaczone (zob. wyrok NSA z 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 255/16). Stwierdzając, że przebieg kontrolowanego postępowania przedstawiony w odpowiedzi na skargę był niepełny, Sąd uznał za zasadne dokonanie powtórnego szczegółowego opisu poszczególnych czynności organu. Analiza akt administracyjnych pozwala na odtworzenie następujących sekwencji czynności organu w sprawie. Wniosek o wydanie warunków zabudowy wpłynął do organu w dniu 10 października 2018 r. Pismem z 15 października 2018 r. organ wystosował do wnioskodawców wezwanie do usunięcia w terminie 7 dni braków wniosków. Wezwanie zostało doręczone w dniu 23 października 2018 r. W dniu 25 października 2018 r. wpłynął wniosek inwestora o przedłużenie terminu uzupełnienia braków o 30 dni. W odpowiedzi organ powiadomił pismem z 29 października 2018 r. o przedłużeniu zakreślonego terminu o kolejne 7 dni. W dniu 13 listopada 2018 r. braki zostały uzupełnione. W dniu 16 listopada 2018 r. organ zawiadomił o wszczęciu postępowania i zwrócił się do wydziałów urzędu i zarządu dróg o wymagane w sprawie opinie. Do 7 grudnia 2018 r. opinie zostały nadesłane. Pismem z 5 grudnia 2018 r. strony postępowania zostały zawiadomione o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji w sprawie. W dniu 30 stycznia 2019 r. organ wydał decyzję odmowną. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z 4 kwietnia 2019 r. uchyliło opisaną wyżej decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Powodem uchylenia decyzji było przede wszystkim brak ustalenia w dostatecznym stopniu jaki wpływ na przyległy układ drogowy będzie miała planowana inwestycja. W dniu 16 maja 2019 r. zwrócono akta sprawy do organu I instancji. W dniu 27 maja 2019 r. ustalono następstwo prawne po jednej ze stron postępowania. W dniu 4 czerwca 2019 r. dołączono do akt wypis z rejestru gruntów i zawiadomiono strony o ponownym rozpoznaniu sprawy (pełnomocnika inwestorów w dniu 6 czerwca 2019 r.). W dniu 6 czerwca 2019 r. organ ponownie zwrócił się o opinie do: Zarządu Dróg Miasta K., Zarządu Inwestycji Miejskich (z uwagi na kolizję z planowaną rozbudową ul. [...] i [...] oraz budową ul. [...]), Wydziału Kształtowania Środowiska (z prośbą o wskazanie, czy inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko). Postanowieniem z tego samego dnia wezwano inwestorów o uzupełnienie wniosku o aktualne warunki odprowadzenia ścieków. W dniu 14 czerwca 2019 r. pełnomocnik inwestorów ponownie przedłożył informację techniczną Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji S.A. w K. z 2 października 2018 r. W dniu 25 czerwca 2019 r. wpłynęło pismo Wydziału Kształtowania Środowiska w którym poinformowano, że wydanie opinii w zakresie konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach będzie możliwe po przesłaniu dodatkowych informacji. W związku z powyższym pismem z 3 lipca 2019 r. organ wezwał inwestorów o podanie informacji charakteryzujących inwestycję, wskazanych w piśmie Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z 25 czerwca 2019 r. W dniu 27 czerwca 2019 r. wpłynęło pismo z Zarządu Dróg Miasta K. w którym poinformowano, że wciąż trwa analiza sprawy, a pełnomocnik inwestorów w dniu 24 czerwca 2019 r. przedstawił dodatkowe materiały w sprawie i wyraził gotowość do rozmów i uzgodnienia obsługi komunikacyjnej. W dniu 10 lipca 2019 r. wpłynęło podanie pełnomocnika inwestorów o przedłużenie terminu wykonania obowiązku przedłożenia aktualnych warunków odprowadzenia ścieków (a to wobec ustnej informacji osoby prowadzącej sprawę, że przedłożona informacja techniczna jest niewystarczająca). W dniu 18 lipca 2019 r. ponowiono wezwanie z 3 lipca 2019 r. w którym organ zwracał się do inwestorów o dodatkowe informacje charakteryzujące inwestycję, ze względu na niepodpisanie wezwania z 3 lipca 2019 r. przez osobę uprawnioną. W dniu 18 lipca 2019 r. organ powiadomił strony o niezałatwieniu sprawy w terminie i wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy do 20 września 2019 r. W dniu 19 lipca 2019 r. organ zwrócił się do Wydziału Kształtowania Środowiska UMK o zajęcie stanowiska w sprawie planowanego rozwiązania gospodarki ściekowej poprzez odprowadzanie ścieków do szczelnego zbiornika wybieralnego. Postanowieniem z 19 lipca 2019 r. organ orzekł o przedłużeniu terminu do przedłożenia aktualnych warunków odprowadzenia ścieków z planowanej inwestycji. W dniu 24 lipca 2019 r. do organu wpłynęło pismo pełnomocnika inwestorów stanowiące odpowiedź na wezwanie sprawie konieczności uzyskania decyzji środowiskowej. W piśmie argumentowano, że wezwanie było niezasadne, albowiem inwestycja jest zlokalizowana na działkach o łącznej powierzchni 0,201 ha a więc jest dalece mniejsza niż wskazana w § 3 ust. 1 pkt 55 lit b tiret drugie. Podkreślono, że powierzchnia działek została podana w nawiązaniu do danych z Miejskiego Systemu Informacji Przestrzennej, a więc pozostających w dyspozycji urzędu. W dniu 24 lipca 2019 r. wpłynęło również pismo pełnomocnika inwestorów wraz z pismem z MPWiK S.A. z 16 lipca 2019 r. w którym ponownie wskazano, że nie ma możliwości przyłączenia planowanej inwestycji do sieci kanalizacyjnej (brak również planów na jej rozbudowę). W dniu 1 sierpnia 2019 r. wpłynęła opinia Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z 30 lipca 2019 r. w której wskazano, że pożądane jest rozwiązanie gospodarki ściekowej w oparciu o kanalizację miejską, a w przypadku braku takiej kanalizacji oraz planów jej budowy dopuszcza się rozwiązania zastępcze. Pismem z 12 sierpnia 2019 r. organ przesłał do Wydziału Kształtowania Środowiska UMK pismo pełnomocnika inwestorów z 24 lipca 2019 r. z prośbą o zajęcie stanowiska. W dniu 13 sierpnia 2019 r. organ zwrócił się do Wydziału Skarbu Miasta o informację na jakim etapie jest znajduje się procedura wykupu działki objętej wnioskiem (planowana rozbudowa ul. [...] i [...] oraz budowy ul. [...]). W dniu 29 sierpnia 2019 r. organ ponownie zwrócił się do Zarządu Dróg Miasta K. o wydanie opinii w sprawie. W dniu 29 sierpnia 2019 r. wpłynęła opinia Wydziału Kształtowania Środowiska UMK, w której wskazano, że inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z kolei w dniu 12 września 2019 r. do organu wpłynęła opinia Zarządu Dróg Miasta K., gdzie poinformowano, że mimo powiadomienia inwestora o możliwości złożenia wniosku o zaopiniowanie koncepcji obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji inwestor nie złożył takiego wniosku, zatem organ nie ma podstaw do zmiany swojej wcześniejszej, negatywnej opinii z 26 listopada 2018 r. W dniu 18 września 2019 r. organ powiadomił strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, a następnie w dniu 24 września 2019 r. wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy do 22 listopada 2019 r., a to z uwagi na konieczność wykonania analizy i "uzyskania opinii i ostatecznych uzgodnień". W dniu 3 października 2019 r. organ wydał zawiadomienie uzupełniające o możliwości zapoznania się z aktami sprawy w terminie 7 dni. W dniu 3 października 2019 r. wpłynęło pismo pełnomocnika inwestorów wzywające organ do zakończenia postępowania zgodnie z wytycznymi SKO. Inwestorzy argumentowali, że zgromadzone dokumenty są wystarczające do wydania decyzji w sprawie. W dniu 7 października 2019 r. organ przesłał ww. pismo do Zarządu Dróg Miasta K. wzywając go do zajęcia stanowiska w sprawie. Do akt sprawy została dołączona sporządzona w dniu 10 października 2019 r. opinia zespołu urbanistryczno-architektonicznego. W dniu 3 października 2019 r. inwestorzy wnieśli ponaglenie na przewlekłe prowadzenie postępowania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K.. W dniu 16 października 2019 r. organ ponownie zwrócił się do Wydziału Skarbu Miasta o informację na jakim etapie jest znajduje się z procedura wykupu działek objętych wnioskiem. W dniu 10 października 2019 r. została sporządzona analiza urbanistryczno-architektoniczna. W dniu 24 października 2019 r. wpłynęła odpowiedź z Wydziału Skarbu Miasta w której poinformowano, że nie toczy się postępowanie w sprawie wykupu działek. W dniu 25 października 2019 r. wpłynęła uzupełniająca opinia Zarządu Dróg Miasta K., w której podtrzymano dotychczasową negatywną opinię. Skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania wpłynęła do organu w dniu 10 października 2019 r. Z przedstawionego wyżej opisu procedowania przez Prezydenta Miasta w sprawie ustalenia warunków zabudowy w sprawie zainicjowanej wnioskiem z 10 października 2018 r. bezsprzecznie wynika, że w sprawie organ dopuścił się przewłoki w prowadzonym postępowaniu. Z przewlekłością postępowania mamy do czynienia wtedy kiedy organ w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego zwleka z podjęciem czynności lub podejmuje czynności proceduralne zbędne, nie mające znaczenia dla istoty sprawy, a prowadzące w efekcie do nieuzasadnionego obiektywnymi okolicznościami i charakterem sprawy przedłużenia postępowania administracyjnego. Taka tez sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Skarga jest uzasadniona ponieważ dokonana przez Sąd analiza procedowania i podejmowanych czynności wskazuje, że w toku postępowania zaistniały okresy przewłoki, a czynności podejmowane przez organ nie znajdowały oparcia w obowiązujących przepisach, bądź też były przeprowadzone zbyt wolno. Negatywnie należy ocenić działania organu związane z ustaleniem sposobu odprowadzania ścieków z planowanej inwestycji. Zgodnie z wymogami prawa inwestorzy do wniosku dołączyli poświadczoną za zgodność przez reprezentującego ich radcę prawnego informację techniczną wydaną przez Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji S.A. w K. z 2 października 2018 r. w której jednoznacznie zaznaczono, że na wysokości planowanej inwestycji nie ma sieci kanalizacji sanitarnej oraz w planie wieloletnim budowa takiej sieci nie jest przewidziana. Mimo wyczerpujących i jednoznacznych informacji zawartych w ww. informacji technicznej, a także deklaracji inwestorów o odprowadzaniu ścieków do zbiornika bezodpływowego, organ bezzasadnie ponawiał wezwania o przedłożenie aktualnych warunków odprowadzania ścieków, a także prowadził dalszą wymianę korespondencji z Wydziałem Ochrony Środowiska UMK i to pomimo tego, że planowany sposób odprowadzania ścieków nie został zakwestionowany w pierwszej opinii tego wydziału sporządzonej 4 grudnia 2018 r. Rację mają również skarżący wytykając organowi bezpodstawność działań związanych z ustaleniem, czy inwestycja wymagała uprzedniego wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Okoliczność czy w odniesieniu do konkretnej inwestycji objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy konieczne było przeprowadzenie postępowania przewidzianego w dziale V ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2018 r. poz. 2081) winna zostać niewątpliwie każdorazowo ustalona przez organ prowadzący postępowanie. Oczywistym jest też, że gdy dane zawarte we wniosku o ustalenie warunków zabudowy nie są wystarczające, konieczne jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w tym zakresie. Podejmowane czynności muszą jednak znajdować uzasadnienie w zgromadzonym materiale dowodowym. Nawet gdyby uznać, że organ nie dysponował danymi pozwalającymi na dokonanie kwalifikacji przedsięwzięcia w świetle przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tj. Dz. U. 2016 r. poz. 71), co oznacza, że zasadne było wezwanie inwestorów o dodatkowe informacje, to przerzucenie obowiązku dokonania oceny na inną jednostkę wewnętrzną Urzędu Miasta K. nie zasługuje na aprobatę. Zwłaszcza, że rola organu prowadzącego postępowania ograniczyła się do pośredniczenia w dalszym przesyłaniu pism pomiędzy inwestorami a Wydziałem Ochrony Środowiska i oczekiwaniem na zajęcie stanowiska. Organ prowadzący postępowanie jest zobowiązany do dokonania samodzielnej oceny odnośnie kwalifikacji przedsięwzięcia, a ewentualne korzystanie pomocy z innych jednostek urzędu nie powinno kolidować z ustawowym terminem załatwienia sprawy. Współdziałanie takie w żaden sposób nie może przyczyniać się do przewlekłości w działaniu organu decyzyjnego. Warto również zwrócić uwagę, że na skutek zaniedbania organu wezwanie z 3 lipca 2019 r. jako niepodpisane musiało zostać ponowione w dniu 18 lipca 2019 r. Kolejną zbędną czynnością organu prowadzącego postępowanie było wystąpienie do Wydziału Skarbu Miasta celem ustalenia, czy w stosunku do działek objętych wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy planowane są działania zmierzające do ich wykupu. Decyzja o warunkach zabudowy potwierdza możliwość realizacji określonej inwestycji na danym terenie. Jednocześnie wnioskodawca (adresat decyzji) nie musi legitymować się prawem do nieruchomości. Kwestia prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane podlega badaniu dopiero na etapie postępowania o pozwolenie na budowę. Powyższe kwestie wynikają wprost z art. 63 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2018 r. poz. 1945). Tym samym opisana wyżej czynność organu stanowiło działanie nie mające oparcia w przepisach prawa. Wreszcie, zdaniem Sądu rozstrzygającego niniejszą sprawę, nieprawidłowe było postępowanie organu w zakresie poczynienia niezbędnych ustaleń dotyczących obsługi komunikacyjnej inwestycji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w decyzji z 4 kwietnia 2019 r jasno określiło kierunek dalszego postępowania wyjaśniającego, kładąc nacisk na ustalenie jaki wpływ na przyległy układ drogowy będzie miała planowana inwestycja. Organ odwoławczy uznał, że wydana w sprawie opinia Zarządu Dróg Miasta K. jest niepełna. W świetle powyższego działania organu I instancji ponownie prowadzącego postępowanie winny zogniskować się przede wszystkim na wyjaśnieniu powyższego zagadnienia. Organ wystąpił co prawda w dniu 6 czerwca 2019 r o ponowną opinię do Zarządu Dróg Miasta K., jednak po wpłynięciu pisma zarządcy dróg w dniu 27 czerwca 2019 r. w sposób nieuprawniony poprzestał na informacji o trwających rozmowach z inwestorami. Dopiero w dniu 29 sierpnia 2019 r., a więc po upływie ponad dwóch miesięcy, organ ponownie zwrócił się do Zarządu Dróg Miasta K. o wydanie opinii w sprawie. Obowiązkiem organu jest prowadzenie postępowania w taki sposób, aby sprawa została załatwiona w terminach określonych w art. 35 § 1 – 3 k.p.a. Niedopuszczalna jest więc sytuacja w której organ biernie oczekuje na wynik pertraktacji pomiędzy inwestorami a zarządcą drogi, nie zakreślając terminu jednostce opiniującej na ostateczne zajęcie stanowiska, ani nie zasięgając stanowiska inwestora w tej kwestii. Skutkiem takiego prowadzenia postępowania było sporządzenie analizy architektoniczno-urbanistycznej, a więc podstawowego dokumentu w sprawie ustalenia warunków zabudowy, dopiero w dniu 10 października 2019 r., czyli po upływie ponad czterech miesięcy od zwrotu akt przez organ II instancji. Oceny o przewlekłym prowadzeniu postępowania nie zmienia fakt, że organ dwukrotnie zawiadamiał strony postępowania o przedłużeniu postępowania w sprawie. Zwłaszcza, że również w tym zakresie działanie organu było wadliwe. Zawiadomienie z 24 września 2019 r. zostało bowiem wydane w kilka dni po powiadomieniu stron o zgromadzeniu materiału dowodowego. Zawiadomienie w trybie art. 10 § 1 k.p.a. co do zasady poprzedza wydanie decyzji w sprawie, a zatem strony miały prawo uważać, że materiał dowodowy w sprawie jest już kompletny i wystarczający do wydania orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie. Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdza, że w kontrolowanej miało miejsce przewlekłe prowadzenie postępowania. Organ nie weryfikował wystarczająco działań podejmowanych przez organy pomocnicze działających w strukturze urzędu, co dobitnie wynika z zaprezentowanych rozważań. Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo przewlekłe prowadzenie postepowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności. Z akt sprawy nie wynika, aby postępowanie w sprawie zostało zakończone wydaniem decyzji stąd w punkcie I wyroku Sąd zobowiązał organ do wydania decyzji w sprawie. Jednocześnie Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Istotą rażącego naruszenia prawa jest bowiem pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia. Jak zasadnie wskazuje się w orzecznictwie, rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można powiedzieć, że naruszono prawo w sposób oczywisty – tak NSA w wyroku z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12. Orzeczenie rażącego naruszenia prawa jest więc zastrzeżone dla najbardziej jaskrawych przypadków długotrwałej bierności organów. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Przyjąć należy, że wadliwe działanie organu było skutkiem nieprawidłowej komunikacji pomiędzy poszczególnymi jednostkami organizacyjnymi podlegających Prezydentowi Miasta, jak również wynikało z błędnych decyzji prowadzącego postępowanie. Jednocześnie jednak Sąd wziął pod uwagę, że czynności (mimo że błędne) były podejmowane stosunkowo szybko, a organ niezwłocznie informował strony postępowania, a w szczególności wnioskodawców o przebiegu postępowania. Zdaniem Sądu w okolicznościach sprawy zasadne było przyznanie skarżącym sumy pieniężnej w wysokości po 1000 zł, jak w punkcie III sentencji wyr. Stosownie do treści art. 149 § 2 sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, suma pieniężna ma przede wszystkim charakter kompensacyjny, a jedynie akcesoryjnie charakter represyjny i prewencyjny (dyscyplinujący). Przy orzekaniu o przyznaniu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej chodzi bowiem przede wszystkim o zrekompensowanie, przynajmniej w pewnej mierze, uszczerbku (krzywdy, straty, itd.) jakich doznał skarżący na skutek bezczynności lub przewlekłego działania organu administracji, które to okoliczności powinny jednak zostać wyraźnie wyartykułowane i uzasadnione przez skarżącego w treści wnoszonej przez niego skargi (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 grudnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1685/17 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 2954/17). Okoliczności wskazane w skardze, charakter sprawy, w której doszło do przewlekłości, przemawiają za przyznaniem skarżącym zasądzonej sumy. Skarżący jako wnioskodawcy byli kilkukrotnie wzywani do dokonania czynności, które nie znajdowały uzasadnienia w sprawie, przez co narażeni byli na dodatkowe koszty (w tym również wynikające z działania w sprawie przez pełnomocnika), a także niepotrzebny stres związany chociażby z niemożnością sprostania żądaniu przedłożenia aktualnych warunków odprowadzania ścieków. Zasądzona kwota nie odpowiada wysokości żądanej w skardze, niemniej jednak, w ocenie Sądu, nie wskazano okoliczności przemawiających za przyznaniem sumy wyższej. Jako, że skarga została uwzględniona Sąd – na podstawie art. 200 P.p.s.a. zasądził od organu na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania (pkt IV wyroku), które sprowadzają się do wpisu od skargi oraz kosztów zastępstwa procesowego.