II SAB/Kr 7/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda (spr.) Sędzia WSA Mariusz Kotulski Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2013 r. sprawy ze skargi A.K. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy R. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Burmistrza Miasta i Gminy R. do wydania w terminie 7 dni aktu lub podjęcia czynności w sprawie wniosku A.K. z dnia 15 października 2012 r.; II. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Burmistrza Miasta i Gminy R. na rzecz skarżącego A.K. kwotę 100 zł (sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. A.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Krakowie skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy R. w udostępnieniu informacji publicznej, o udzielenie której wystąpił wnioskiem z dnia 15 października 2012 r. Skarżący domagał się uznania, że Burmistrz Miasta i Gminy R. pozostaje w bezczynności w udzieleniu wnioskowanej informacji publicznej, zobowiązania go do dokonania czynności w przedmiocie udzielenia wnioskowanej przez skarżącego informacji publicznej, lub uznania uprawnienia skarżącego do uzyskania wnioskowanej informacji publicznej, a tym samym stwierdzenia obowiązku ciążącego w tym zakresie na stronie przeciwnej oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący podnosił, że wystąpił z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej w postaci odpowiedzi na pytanie, czy z budżetu R. w roku 2012, jest w jakikolwiek sposób finansowany Sp. z o. o. w T. Wniosek przesłał pocztą elektroniczną na adres e-mail: [...] , który to adres skarżący pozyskał z oficjalnej strony internetowej Urzędu Miasta i Gminy. Pismo to doręczono organowi w dniu 16 października 2012 r., na co skarżący posiada stosowne potwierdzenie. W myśl art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, Burmistrz Miasta i Gminy jest obowiązany do udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f oraz pkt 5 lit. c tej ustawy informacje, o które wnioskował skarżący, podlegają udostępnieniu. Pomimo upływu terminu 14 dni, o którym mowa w art. 13 ust. 1, strona przeciwna nie udzieliła skarżącemu żadnej odpowiedzi, pozostając tym samym w bezczynności. Organ nie wydał decyzji, zgodnej z wymogami art. 107 § 1 k.p.a., o odmowie udzielenia informacji publicznej. Nie podał też informacji o powodach opóźnienia w udzieleniu informacji publicznej, z jednoczesnym podaniem terminu jej udostępnienia, w trybie art. 13 ust. 2 ustawy. Skarżący zaznaczał, że dane o które wnioskował nie widnieją w Biuletynie Informacji Publicznej organu, toteż informacja ta, zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy, powinna być udostępniona na wniosek. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy R. wnosił o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania na rzecz organu według norm przepisanych. Wskazując na bezzasadność skargi podnosił, że nieprawdziwe jest twierdzenie skarżącego, że żądana przez niego informacja nie widnieje w Biuletynie Informacji Publicznej. Informacja ta należy bowiem, zgodnie z art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej do katalogu tych informacji, które obowiązkowo podlegają publikacji. Środki publiczne wydatkowane są w sposób jawny, przejrzysty i transparentny. Wszystkie uchwały Rady Miejskiej, w tym również uchwała budżetowa Nr XV/125/12 z dnia 27 stycznia 2012r. oraz uchwały dotyczące wydatkowania środków publicznych i uchwały o przyznaniu dotacji z budżetu Gminy, są publikowane w Biuletynie. Załącznik Nr 1 do uchwały Nr XV/125/12 Rady Miejskiej w R. z dnia 27 stycznia 2012r. w sprawie uchwalenia budżetu Gminy R. na rok 2012 precyzuje dotacje udzielone w 2012 r. z budżetu gminy podmiotom należącym i nienależącym do sektora finansów publicznych. Informacje powyższe zostały opublikowane zgodnie z nakazem ustawowym i znajdują się w Biuletynie Informacji Publicznej Gminy. Zarówno uchwała budżetowa, jak i jej zmiany zostały zamieszczone w BIP niezwłocznie po ich podjęciu przez Radę Gminy. Ponadto, uchwała budżetowa została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa . W myśl art. 10 ustawy udostępniana na wniosek jest tylko informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium. A contrario, z przepisu tego wynika, że brak jest podstaw prawnych do domagania się udostępnienia informacji, która znajduje się w BIP. Jak wskazano wyżej, żądane przez skarżącego informacje zostały opublikowane, cały czas są dostępne w Biuletynie i były tam dostępne nie tylko w dniu wniesienia skargi, ale również w dniu wystąpienia przez skarżącego z wnioskiem o ich udostępnienie. Orzecznictwo prezentuje w tym zakresie jednoznaczne stanowisko stwierdzając, że dysponent informacji publicznej jest zobowiązany do jej udostępnienia tylko wtedy, gdy informacja ta nie została wcześniej udostępniona i nie funkcjonuje w obiegu publicznym, co nie pozwala zainteresowanemu zapoznać się z jej treścią inaczej niż wskutek złożenia wniosku do odpowiedniego organu. Bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej ma miejsce, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nie podejmuje stosownych czynności, tj. nie udostępnia informacji w sposób przewidziany w ustawie. Umieszczenie informacji publicznej w Biuletynie Informacji Publicznej, wyłącza obowiązek zobowiązanego podmiotu do jej udostępnienia na wniosek . W związku z tym na Burmistrzu R. nie ciąży obowiązek udzielenia żądanych informacji, a zatem nie można mówić o jego bezczynności. W tej sytuacji nie jest również zasadne oczekiwanie skarżącego wydania decyzji administracyjnej o odmowie udzielenia informacji publicznej. W piśmie z dnia 24 stycznia 1013 r. A.K. podkreślał, że w załączonych do odpowiedzi na skargę wydrukach ze stron internetowych BIP, jak również w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] w żadnym miejscu nie ma nawet najmniejszej wzmianki odnośnie finansowania z budżetu [...]Sp. z o.o. w T. Z faktu, że jednostki samorządu terytorialnego SA zobowiązane do publikowania w BIP danych dotyczących wydatkowania środków publicznych nie wynika, że konkretna jednostka z tych obowiązków się wywiązuje. Nadto skarżący zwracał uwagę na, potencjalnie szeroki wachlarz możliwości takiego finansowania – od ulg czy dotacji, poprzez dopłaty do wozokilometrów, po odpłatne świadczenia na rzecz gminy usług, np. postaci wykonywania zamówienia publicznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1-2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednol. Dz. U. z 2012r., poz. 270 - oznaczana dalej jako p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W sprawie niniejszej z uwagi na przedmiot zaskarżenia należy mieć na uwadze przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm. - zwana dalej w skrócie u.d.i.p.), która kształtuje prawo do informacji publicznej , a także określa zasady i tryb jej udostępniania oraz ponownego wykorzystania ( art. 1 – 2a u.d.i.p.). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wnika z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p. Obowiązujące przepisy nie przewidują terminu do złożenia skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. W takim przypadku nie istnieje też powinność uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia bezczynności, ani wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Regulacja zawarta w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej nie zawiera odrębnych postanowień nawiązujących do przesłanek art. 52 p.p.s.a. Nie wprowadza ona środka zaskarżenia bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej, o którym mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a., zaś sam sposób udostępniania informacji publicznej kształtuje jako dalece odformalizowany, kładąc nacisk na szybkość i sprawność postępowania. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się w ograniczonym zakresie, jedynie w sytuacjach, o których mowa w art. 16 - art. 17 u.d.i.p. oraz art. 23g ust. 11 i 12 u.d.i.p., co skutkuje brakiem podstaw żądania wyczerpania trybu z art. 37 k.p.a. Artykuł 52 § 3 p.p.s.a. nawiązuje do regulacji pozostających poza przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Z jego treści wynika wprost, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie jest "środkiem zaskarżenia" o jakim mowa w § 1 i § 2, lecz środkiem samoistnym, odrębnym i znamiennym tylko dla sytuacji ściśle określonych, mającym służyć realizacji zasady przedsądowej autokontroli administracji, ale tylko w przypadku działania, a nie zaniechania, tj. bezczynności organu ( tak m.in. NSA w wyrok z dnia 24 maja 2006 r. I OSK 601/05, zam. zb. Lex nr 236545 i WSA w Białymstoku w wyroku z dnia 14 października 208 r., sygn. akt II SAB/Bk 29/08, zam. zb. LEX nr 505258). W świetle powyższego, w niniejszej sprawienie nie zachodziłyby przesłanki do odrzucania skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Skarga w niniejszej sprawie została należycie opłacona, zaś brak także przesłanek do wydania takiego orzeczenia z innych przyczyn wskazanych w art. 58 § 1 p.p.s.a. Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. W razie uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłość istotnym jest to, że wyrok nie może dotyczyć kwestii mających wpływ na merytoryczną treść przyszłego aktu lub czynności ( tak m.in. NSA w wyroku z 18 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 198/11, zam. zb. LEX nr 990211). W wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność albo przewlekłość sąd nie może w szczególności określać w jaki sposób powinna być rozpoznana sprawa, w której organ pozostaje w bezczynności, nie może bowiem nakazywać organowi wydania konkretnej decyzji, postanowienia lub podjęcia czynności określonej treści. Także sama kontrola czynności podejmowanych przez organ administracji publicznej w konkretnej sprawie obejmuje jedynie ich kierunek wyznaczony przez przedmiot postępowania, zaś winna odbywać się bez ingerencji w kwestie związane bezpośrednio z merytorycznym rozstrzyganiem, zwłaszcza wtedy, gdy mają one znaczenie dla sposobu załatwienia sprawy jako jeden z wielu elementów, zaś pozostały poza rozważaniami podmiotów zobowiązanych z uwagi na przyjęte przeszkody do dalszej do aktywności. W wypadku braku podstaw do uwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Specyficzna sytuacja, uniemożliwiająca wydanie wyroku co do istoty sprawy, ma miejsce wówczas, gdy w toku postępowania sądowoadmnistracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność albo przewlekłość zostanie stwierdzony fakt wydania przez organ administracji publicznej decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo podjęcia stosownej czynności choćby z przekroczeniem terminów ustawowych. W takim przypadku organ w dacie orzekania nie pozostaje w bezczynności albo przewlekłości, stąd nie istnieje przedmiot postępowania administracyjnego wywołanego wniesieniem skargi, który uzasadniał by stosowanie art. 149 p.p.s.a. Wtedy bowiem dezaktualizuje się konieczność i możliwość sądowej ochrony eksponowanego publicznego prawa podmiotowego, ponieważ ustawodawca nie dopuścił uwzględniania tego rodzaju skargi bez jednoczesnego zobowiązania organu do podjęcia czynności określonych w art. 149 § 1 p.p.s.a. ( tak dotychczasowe ugruntowane orzecznictwo oraz po ostatniej zmianie art. 149 p.p.s.a. w doktrynie P. Kornacki, glosa ZNSA 2012/3/167-178, teza 3). W takim przypadku postępowanie sądowo administracyjne podlega umorzeniu na postawie art. 161 §1 pkt 3 p.p.s.a. Nadto, w sytuacji wydania decyzji lub zaskarżalnego postanowienia organ związany jest aktem administracyjnym, o prawidłowości którego w żadnym aspekcie nie można orzekać w ramach skargi na bezczynność. W doktrynie i orzecznictwie wskazuje się trafnie ( m.in. T. Woś (w: T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie..., 2010, s. 70, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1067/08, zam.zb. Lex nr 491969 – nadal aktualne), że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wtedy, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane. Wskazane kwestie mogą jednakże mieć znaczenie dla kwalifikacji bezczynności, jako posiadającej albo nieposiadającej cech rażącego naruszenia prawa. Z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ lub inny podmiot zobowiązany będący w jej posiadaniu milczy wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji albo odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie prawnej, albo udziela informacji niebędącej przedmiotem wniosku lub informacji niepełnej. Mając na uwadze stanowiska stron, w tym treść uchwał powoływanych w odpowiedzi na skargę, należy uznać, że skarga zasługuje na uwzględnienie, a podnoszone w niej zarzuty są trafne. Z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. wynika, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności zaś wymienione w pkt 1 organy władzy publicznej. Przez organy władzy publicznej rozumieć należy w tym wypadku podmioty publiczne powiązane ze sprawowaniem władz: ustawodawczej wykonawczej i sądowniczej, w tym: Sejm i Senat, Prezydenta RP, Radę Ministrów, ministrów, prezesa RM, wojewodów, organy gminy, powiatu i województwa oraz ich struktury pomocnicze i jednostki organizacyjne, niebędące odrębnymi osobami prawnymi wymienionymi w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, działającymi w charakterze organów, z których funkcjonowaniem są związane ( M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 44 ). W sprawie niniejszej pozostaje poza sporem, że Burmistrz Miasta i Gminy R. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, zaś powyższa okoliczność nie budzi zastrzeżeń w świetle powołanych wyżej przepisów. Zgodnie z treścią art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przepis art. 6 u.d.i.p. określa tylko przykładowo katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., na co wskazuje użycie w tym przepisie terminu " w szczególności". W ust. 1 pkt 2 art. 6 u.d.i.p. zaliczono do informacji publicznej dane o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Sformułowanie, którym posłużył się ustawodawca – " w tym " , nakazuje uznać, że przepis ten obejmuje wszelkie informacje pozostające w związku podmiotami wymienionymi art. 4 ust. 1 u.d.i.p., a nie tylko przykładowo wymienione informacje o : a) statusie prawnym lub formie prawnej, b) organizacji, c) przedmiocie działalności i kompetencjach, d) organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach, e) strukturze własnościowej podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3-5, f) majątku, którym dysponują. Wskazane przykłady danych stanowiących informację publiczną o tych podmiotach zostały ujęte jedynie jako główne grupy informacji, które ustawodawca uznał za zasadnicze i najistotniejsze w kontekście zasady jawności oraz prawa do informacji o działalności tych podmiotów. Dla przyjęcia, że określana informacja jest informacją publiczną wystarczającym jest jedynie wykazanie bezpośredniego stosunku łączącego żądanie udostępnienia danej informacji z podmiotem określonym w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Artykuł 6 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. należy zaś dodatkowo interpretować rozszerzająco, co wynika z dyrektywy wyrażonej w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. oraz norm konstytucyjnych ( art. 61 ust. 1 i 3 Konstytucji RP). Z art. 6 ust. 1 pkt 5 wynika wprost, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o majątku publicznym, w tym o: a) majątku Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych, b) innych prawach majątkowych przysługujących państwu i jego długach, c) majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego, a także kas chorych, d) majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit. a)-c), oraz pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach, e) dochodach i stratach spółek handlowych, w których podmioty, o których mowa w lit. a)-c), mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów Kodeksu spółek handlowych, oraz dysponowaniu tymi dochodami i sposobie pokrywania strat, f) długu publicznym, g) pomocy publicznej, h) ciężarach publicznych. Również użyte w art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. pojęcie majątku publicznego należy interpretować szeroko, na co wskazuje już już sam katalog składników objętych zakresem przedmiotowym tego terminu, a także fakt iż został on określony jako przykładowy. W sprawie niniejszej jest poza sporem, że żądane przez skrzącego we wniosku z dnia 15 października 2012 r. sprowadzająca się do odpowiedzi na pytanie – czy z budżetu R. w roku 2012, jest w jakikolwiek sposób finansowany [...] Sp. z o. o. w T. , jest informacją publiczną, co nie budzi zastrzeżeń w świetle powyższych przepisów. Trafnie wskazano w skardze, że informacja ta należy do kategorii objętych przykładowym wyróżnieniem w art. 6 ust. 1 pkt 2 ppk c oraz pkt 5 ppkt c u.d.i.p. W art. 7 u.d.i.p. została zawarte podstawa prawna realizacji prawa do informacji publicznej, gdzie jako środki umożliwiające dotarcie do takiej informacji przewidziano m.in. w ust. 1 pkt 1 i 2 ogłaszanie informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w art. 8 ( ust. 1 pkt 1 ), a także udostępnianie informacji publicznej w trybie z art. 10 ( ust. 1 pkt 2 ). Artykuł 8 u.d.i.p. wskazuje kategorie informacji publicznych obowiązkowo udostępniane w Biuletynie. W myśl art. 8 ust. 1 -2 u.d.i.p., są to w szczególności informacje publiczne udostępniane przez podmioty wymienione w art. 4 ust. 1 i 2, w zakresie informacji, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3, pkt 4 lit. a) tiret drugie, lit. c) i d) i pkt 5, przy czym podmioty, uprzednio wskazane mogą udostępniać w Biuletynie Informacji Publicznej również inne informacje publiczne. Zgodnie zaś z treścią art. 10 u.d.i.p.: 1.Informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. 2. Informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku. Z regulacji zawartej w art. 10 ust. 1 u.d.i.p. wynika zatem wprost, że udostępnieniu na wniosek podlega informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, nie zależnie od tego czy stan taki jest skutkiem naruszenia obowiązku publikacji określonych informacji w tej formie. Zasadą jest zatem, że udostępnienie w trybie art. 10 u.d.i.p. podlega informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, nie mniej jednak o takim trybie dostępu do informacji należy składającego wniosek poinformować. Z ogólnych zasad dotyczących działania organów administracji publicznej dostrzegalnych także na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika, że domniemanie formy pisemnej podejmowanych przez nie czynności, chyba, że inną formę dopuszczają przepisy szczególne. W orzecznictwie podkreśla się przy tym trafnie ( por. wyrok WSA w Warszawie z 4 stycznia 2012 r., sygn. akt II SAB/Wa 184/11, zam. zb. LEX nr 1104373 ), że wskazanie podmiotowi żądającemu udzielenia informacji publicznej strony Biuletynu Informacji Publicznej jako jej źródła, stanowi prawidłowe załatwienie wniosku tylko i wyłącznie w przypadku, gdy informacje tam zawarte odnoszą się bezpośrednio (wprost) i konkretnie do meritum żądania, bezpośrednio zawierają dane istotne z punktu widzenia pytającego, a ich uzyskanie nie wymaga przedsięwzięcia dodatkowych czynności. Zwraca się w nim również uwagę, że nieprawidłowe jest załatwienie wniosku poprzez odesłanie do stron Biuletynu Informacji Publicznej, gdy do uzyskania żądanej informacji konieczne jest zapoznanie się przez stronę z licznymi udostępnionymi na stronie Biuletynu Informacji Publicznej dokumentami źródłowymi, a następnie dokonanie selekcji zawartych w nich danych lub też, gdy uzyskanie informacji polegać ma na interpretacji obszernych danych dostępnych w BIP, a następnie samodzielnym jej "wytworzeniu" na ich podstawie ( tak wyrok j/w oraz wyrok WSA w Białymstoku z dnia 27 marca 2008 r., sygn. akt II SAB/Bk 7/08 ( zam. zb. LEX nr 549617 ). Nadto, informacja publiczna nie wymaga udostępnienia na wniosek, tylko wówczas, gdy zamieszczona jest w Biuletynu Informacji Publicznej w takim zakresie, który wyczerpuje w całości żądanie wnioskodawcy ( por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 21 listopada 2010 r., sygn. akt II SAB/Sz 40/10, zam. zb. LEX nr 756156). Odnosząc te ogólne uwagi do stanu faktycznego niniejszej sprawy należy stwierdzić, że wbrew temu, co podano w odpowiedzi na skargę, powoływane przez organ uchwały, które cechuje duży stopień ogólności, nie odnoszą się wprost w jakimkolwiek zakresie do pytania zadanego w przez A.K. we wniosku z 15 października 2012 r. W świetle zawartych w nich postanowień nie można bowiem stwierdzić, czy z budżetu [...] w roku 2012, jest w jakikolwiek sposób finansowany [...] Sp. z o. o. w T. – co dotyczy tak konkretnego podmiotu, jak i możliwych form finansowania. W tym zakresie należy mieć na uwadze dodatkowo, że pytanie zadane przez skarżącego nie dotyczyło dotacji, lecz wszelkich form takiego finansowania. Pojęcia " form " i "finansowania " należy zaś rozumieć zgodnie z jego znaczeniem w języku potocznym. Mając powyższe na uwadze, uwzględniając, że Burmistrza Miasta i Gminy [...] nie udostępnił skarżącemu informacji publicznej na wniosek z dnia 15 października 2012 r. , nie wydał w tej kwestii decyzji, jak również nie podjął innych czynności, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt I.-II. sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 149 § 1 p.p.s.a. przy czym uznał, że stwierdzona bezczynność miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty ( tak NSA w wyroku z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, LEX nr 1218894 ). Taką cechę, tj. oczywistości w naruszeniu prawa, należy przyjąć w niniejszym stanie faktycznym, gdzie na brak danych co do żądanej przez skarżącego informacji publicznej wskazuje proste zestawienie pytania skarżącego z uchwałami, które miałby ją zawierać, zamieszczonymi Biuletynie Informacji Publicznej, które dołączono do odpowiedzi na skargę. Zważyć należy również, że w sprawie niniejszej wniosek skarżącego pozostał w ogóle bez odpowiedzi organu, i to pomimo jego ponaglenia z dnia 5 listopada 1012 r. W uzupełnieniu należy dodać, że skutek niniejszego wyroku w zakresie rozstrzygnięcia zawartego w pkt I.-II sentencji jest taki, że przesądza on wyłączenie o tym, iż tam wskazana informacja jest informacją publiczną, zaś Burmistrz Miasta i Gminy R. podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia. Uwzględniając bowiem, że w sprawie niniejszej organ nie rozważał jak dotąd wszelkich przesłanek , które należy uwzględnić przy realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej, brak podstaw do dalej idącego jego ograniczania w zakresie możliwości zastosowania trybu z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 14 ust. 2 u.d.i.pi w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 . ( informacja przetworzona) albo z art. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w związku art. 5 u.d.i.p.( który określa podstawę dopuszczalności ograniczenia prawa do informacji w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy). Skarżący nie składał wniosku o wymierzenie organowi grzywny, zaś podstaw do zastosowania takiej sankcji z urzędu, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego brak . Podstawę prawna orzeczenia o kosztach postępowania zawartego w pkt III. sentencji wyroku stanowi art. 200 p.p.s.a oraz art. 205 § 1 p.p.s.a.