II SAB/Kr 90/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: ! Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie: WSA Tadeusz Kiełkowski WSA Małgorzata Łoboz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 maja 2017 r. sprawy ze skargi D. C. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wójta Gminy [...] do udzielenia informacji publicznej co do wniosku skarżącego z dnia 21 grudnia 2016r. odnośnie punktów 1 i 3; II. stwierdza, że Wójt Gminy [...] dopuścił się bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej co do wniosku skarżącego z dnia 21 grudnia 2016r. odnośnie punktów 1 i 3; I. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. w pozostałym zakresie oddala skargę; III. zasądza od Wójta Gminy [...] na rzecz skarżącego D. C. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 21 grudnia 2016 roku D.C. , wystąpił do Wójta Gminy T. z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w postaci: 1. Kopii potwierdzenia wpłaty II, III i IV raty podatku od nieruchomości za 2016 rok przez dzierżawcę działek gminnych przy ul. [....] w Z. , firmę R.P. , przeznaczonych pod budowę toru samochodowego. 2. Kopii korespondencji przesłanej do firmy R.P. i otrzymanej od firmy R.P. po 01 stycznia 2016 r. a dotyczącej dzierżawy i wykorzystania działek gminnych przy ul. [....] w Z. 3. Kopii dokumentacji potwierdzających zlecenie wszystkich usług związanych z likwidacją dzikich wysypisk na działkach gminnych przy ul. [....] w Z. opisanych w piśmie znak [....] z dnia 10.11.2016 przesłanym do Posła na Sejm RP W.K. 4. Kopii dokumentacji potwierdzającej podjęcie starań o rozwiązanie umowy dzierżawy działek gminnych przy ul. [....] w Z. opisanych w piśmie znak [....] z dnia 10.11.2016 przesłanym do Posła na Sejm RP W.K. 5. Kopii dokumentacji (operatu szacunkowego) potwierdzającego szacowane koszty budowy toru przy ul. [....] w Z. wskazane w piśmie znak [....] z dnia 10.11.2016 przesłanym do Posła na Sejm RP W.K. 6. Kopii dokumentacji (umowy) na podstawie której udostępniono budynek i teren Szkoły Podstawowej w Ł. firmie [....] Sp. Z o.o. w celu organizacji jubileuszu powstania telewizji [....] połączonego z piknikiem rodzinnym w Ł. dnia 11 września 2016 roku. W odpowiedzi na powyższy wniosek Wójt Gminy T. pismem z dnia 30 grudnia 2016 roku, przesłał skarżącemu żądane kopie dokumentów, tj. 1. kopie korespondencji przesyłanej do firmy R.P. , 2. kopie dokumentacji dotyczącej starań o rozwiązanie umowy, 3. kopie dokumentacji potwierdzającej szacowane koszty budowy toru. Dodatkowo w piśmie tym poinformowano skarżącego, że Wójt Gminy T. nie dysponuje dokumentacją dotyczącą pytania sformułowanego w pkt. 6 wniosku, tj. przekazania kopii dokumentacji, na podstawie, której udostępniono budynek i teren Szkoły Podstawowej w Ł. firmie [....] Sp. z o.o. w celu organizacji jubileuszu powstania telewizji [....] połączonego z piknikiem rodzinnym w Ł. dnia 11 września 2016 roku – bowiem jest to szkoła niepubliczna. W związku z powyższym, skarżący pismem z dnia 16 stycznia 2017 r. wystąpił z kolejnym pismem, w którym ponowił swoje żądanie dotyczące udostępnienia dokumentów wymienionych w punktach 1, 3 i 6 pisma z dnia 21 grudnia 2016 roku, kwestionując ponadto rzetelność otrzymanych dotąd odpowiedzi i dokumentów. Wskazał, że z informacji dostępnych na stronie internetowej Urzędu wynika, że piknik rodzinny w Ł. dnia 11 września 2016 r. był organizowany przez Samorząd Gminy T. , tym samym wskazanie, że wydarzenie dotyczyło szkoły niepublicznej w ocenie skarżącego jest niezgodne z prawdą. Skarżący nie otrzymał odpowiedzi na powyższe pismo. Pismem z dnia 20 marca 2017 r. D.C. – dalej skarżący, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Wójta Gminy T. Skarżący zarzucił naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i art. 4 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 Ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.). W związku z powyższym skarżący wniósł o: 1. zobowiązanie Wójta Gminy T. do rozpoznania wniosku z 21 grudnia 2016 roku i wezwania z dnia 19 stycznia 2017 roku o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy; 2. zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.; 3. wymierzenie organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 P.p.s.a w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że otrzymał tylko część dokumentacji, o której udostępnienie się zwracał, natomiast pomimo wezwania do uzupełnienia odpowiedzi nie udostępniono mu informacji publicznej w pozostałym zakresie. Podniósł, że nie otrzymał również pisma, które wskazywałoby na powody opóźnienia oraz termin, w jakim nastąpi udostępnienie wnioskowanej informacji zgodnie z art. 13. ust. 2 ustawy. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, skarżący wskazał, że z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ milczy wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji lub odmawia udzielenia takiej informacji w nieprzewidzianej do tej czynności formie prawnej. Stanowisko organu, które w istocie sprowadza się do odmowy udzielenia informacji powinno przybrać procesową formę decyzji administracyjnej, co uzasadnia stosowanie w tym zakresie Kodeksu postępowania administracyjnego. Natomiast w niniejszym postępowaniu Wójt nie podjął żadnych działań, nie wydał stosownej decyzji ze wskazaniem podstaw i przyczyn odmowy i tym samym pozostawał w bezczynności. Zdaniem skarżącego zachodzi podejrzenie, że udzielona w zakresie punktu nr 6 wniosku odpowiedź jest niezgodna z prawdą a udostępnienie mienia komunalnego gminy doprowadziło do naruszenia art. 24f ustawy z dnia 08 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy T. wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu, organ streścił przebieg dotychczasowego postępowania. Wyjaśnił, że kolejny wniosek skarżącego z dnia 16 stycznia 2017 r. został przeoczony i nie udzielono odpowiedzi w terminie z uwagi na nieobecność pracownika Urzędu Gminy T. , do którego skierowano przedmiotowy wniosek jak również jego przekonanie, że skarżący otrzymał już wszystkie żądane dokumenty o których wydanie wnosił. W dniu 28 marca 2017 r. tj. po wpłynięciu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność Wójt Gminy T. , została wydana decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu organ wskazał m.in., że wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie pkt. 1 tj. o przekazanie kopii potwierdzenia wpłaty II, III i IV raty podatku od nieruchomości za 2016 rok przez dzierżawcę działek gminnych przy ul. [....] w Z. , firmę R.P. , przeznaczonych pod budowę toru samochodowego dotyczy informacji objętych tajemnicą ustawowo chronioną. Organ wyjaśnił, że w dokumencie tym, oprócz danych osobowych podatnika i daty dokonania wpłaty, zawarte są również: nazwa należności: "podatek: łączne zobowiązanie pieniężne" oraz wysokość wpłaconej kwoty wyrażonej liczbą i słownie. Zgodnie z art. 293 §1 i §2 pkt.3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2017 r., póz. 201) indywidualne dane zawarte w deklaracjach podatkowych i aktach postępowania podatkowego stanowią tajemnicę ustawowo chronioną. Odnośnie braku kopii wezwania z dnia 20 września 2016 r, która nie została przekazana z kompletem dokumentów przesłanych skarżącemu za pismem z dnia 30.12.2016 r., organ wyjaśnił, że nastąpiło to wskutek przeoczenia wobec konieczności sporządzenia kopii wielu dokumentów, o które Skarżący wnosił i które zostały Skarżącemu przekazane - było to łącznie około trzydziestu stron. Natomiast co do likwidacji dzikich wysypisk śmieci na terenie gminy, poinformowano, że dokonywana jest przez pracowników gospodarczych Urzędu Gminy, w tym także osoby bezrobotne zatrudniane okresowo do wykonywania robót publicznych. Jedynie w roku bieżącym, po uzyskaniu od skarżącego w dniu 29 stycznia 2017 r. przez Straż Gminną informacji pocztą elektroniczną o leżących oponach w pasie drogowym drogi gminnej - ul. [....] w Z. , usunięciem tych opon zajęła się firma [....] Sp. z o.o., z którą gmina podpisała umowę na odbiór i zagospodarowanie odpadów komunalnych. Ponadto organ podtrzymał wyjaśnienia zawarte w piśmie z dnia 30.12.2016 r. w sprawie nieposiadania przez gminę dokumentów dotyczących organizacji jubileuszu powstania telewizji [....] połączonego z festynem rodzinnym w Ł. dnia 11 września 2016 roku. Gospodarz miejsca, którym jest Dyrektor Niepublicznej Szkoły Podstawowej w Ł. , zapewne decydował o równoległym zorganizowaniu festynu rodzinnego i jubileuszu lokalnej telewizji, której pracownik jest mieszkańcem Ł. Samorząd Gminy był organizatorem dorocznego festynu rodzinnego pod hasłem "Pożegnanie lata", natomiast nie finansował udziału telewizji [....] w tym przedsięwzięciu i nie podpisywał w związku z tym żadnych umów z firmą [....] Sp. z o.o. Organ wyjaśnił również, że w wyniku przeprowadzonych rozmów z Kierownikiem Referatu Geodezji, Obrotu Nieruchomościami i Rolnictwa oraz pracownikiem tego referatu, który był zobowiązany udzielić odpowiedzi na pismo skarżącego z dnia 16 stycznia 2017 r., ustalono, że pracownik, który przebywał w styczniu b.r. na urlopie wypoczynkowym i na długotrwałym zwolnieniu lekarskim, a po jego powrocie do pracy przez przeoczenie i nagromadzenie wielu spraw do załatwienia (osoba zastępująca przebywa na urlopie macierzyńskim), nie wywiązał się z tego obowiązku, a pracownik zostanie ukarany karą porządkową. Ponadto organ podkreślił, że przygotowywanie i udzielanie żądanych odpowiedzi wiązało się ze znacznym nakładem pracy, nadto znacząca część tych odpowiedzi przedstawiana była podczas posiedzeń Komisji Rewizyjnej Rady Gminy T. , w których uczestniczył skarżący, czego skutkiem było uznanie, że Skarżący miał dostęp do informacji, o udostępnienie, których występował. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - dalej jako "P.p.s.a." sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.). Natomiast stosownie do art. 119 pkt 4 P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 149 § 1 P.p.s.a, sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 pkt 1 i 2 niniejszej ustawy, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 P.p.s.a., może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Ponadto należy wskazać, że stan bezczynności organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 marca 2003 r., IV SAB/Wa 109/07, http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Odnosząc się do kwestii dopuszczalności skargi, zauważyć należy, że warunkiem dopuszczalności skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem administracji publicznej (art. 52 § 1 P.p.s.a.), przy czym dotyczy to także skargi na bezczynność organu, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Jednakże w przypadku skargi na bezczynność organu, w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w ww. art. 52 P.p.s.a. Brak jest tutaj podstaw do występowania z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa oraz wykazywania, że złożone zostało zażalenie na bezczynność organu w trybie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. (zob. wyrok WSA w Opolu z dnia 14 lipca 2016 r., LEX nr 2086528; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 czerwca 2016 r., II SAB/Kr 84/16, LEX nr 2069027). Wobec powyższego skarga jest dopuszczalna i podlega merytorycznemu rozpoznaniu. Przedmiotem niniejszego postępowania jest bezczynność Wójta Gminy T. dotycząca nieudostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem Skarżącego z dnia 21 grudnia 2016 roku, w którym zwrócił się z zapytaniem o udostępnienie: 1. Kopii potwierdzenia wpłaty trzech rat podatku od nieruchomości za 2016 rok przez dzierżawcę działek gminnych. 2. Kopii korespondencji przesłanej do dzierżawcy i otrzymanej od niego po 1 stycznia 2016 roku dotyczącej dzierżawionych działek gminnych. 3. Kopii dokumentacji potwierdzających zlecenie usług związanych z likwidacją dzikich wysypisk na działkach gminnych. 4. Kopii dokumentacji potwierdzającej podjęcie starań o rozwiązanie umowy dzierżawy działek gminnych. 5. Kopii dokumentacji potwierdzającej szacowane koszty budowy toru przy ul. [....] w Z. 6. Kopii umowy, na podstawie której udostępniono budynek i teren Szkoły Podstawowej w Ł. spółce [....] sp. z o.o.. Przystępując do merytorycznych rozważań wskazać należy, że w świetle przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1764) – dalej jako "u.d.i.p.", bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami powołanej ustawy polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 9 grudnia 2016 r. II SAB/Łd 259/16, LEX nr 2187962). Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Jak podkreśla się w literaturze, pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich (por. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28). Prawo do uzyskania informacji o działalności jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa jest prawem konstytucyjnym obywateli, przewidzianym w art. 61 Konstytucji RP i obejmuje m.in. dostęp do dokumentów (ust. 2). Realizację omawianego prawa stanowi art. 4 tej ustawy. Z mocy art. 4 ust. 1 ustawy obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej, podmioty reprezentujące Skarb Państwa, organy samorządu terytorialnego. Podmioty obowiązane w rozumieniu art. 4 ustawy stanowią szeroki krąg podmiotów, wykonujących zadania publiczne i w ramach tych zadań wytwarzających informację publiczną, bądź będących w posiadaniu takiej informacji, pozyskanej przy wykonywaniu zadań publicznych. Natomiast przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu, przy czym katalog ten nie ma charakteru zamkniętego. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że wnioskowane przez skarżącego informacja, niewątpliwie stanowiła informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, co nie jest objęte sporem między skarżącym a podmiotem zobowiązanym. Okolicznością bezsporną w niniejszej sprawie pozostaje również fakt, że Wójt Gminy Tarnów jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, zgodnie z powołanym wcześniej art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Nie budzi również wątpliwości fakt, że skarżony organ do chwili wniesienia skargi tj. do dnia 20 marca 2017 r. nie rozpoznał wniosku skarżącego o udzielenie informacji publicznej w zakresie pkt 1 i 3, a zatem organ pozostawał w bezczynności. Jak wynika z akt sprawy, organ decyzją z dnia 28 marca 2017 r. odmówił udostępnia informacji publicznej w zakresie pkt. 1 tj. o przekazanie kopii potwierdzenia wpłaty trzech rat podatku od nieruchomości za 2016 rok przez dzierżawcę działek gminnych, a zatem po przekroczeniu terminu określonego w art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz po wniesieniu przez skarżącego skargi. Natomiast żądana informacja publiczna w zakresie pkt 3 dotycząca przekazania kopii dokumentacji potwierdzających zlecenie usług związanych z likwidacją dzikich wysypisk na działkach gminnych, została udostępniona skarżącemu w dniu [....] 2017 r., a zatem już po wpłynięciu skargi. W świetle powyższego należy stwierdzić, że stan bezczynności organu administracji publicznej ustał po wniesieniu skargi i nie występował w chwili orzekania przez Sąd. Okoliczność udostępnienia żądanej informacji już po wniesieniu skargi, bądź też wydania decyzji odmowej udostępnienia informacji publicznej nie powodowała jednak bezprzedmiotowości niniejszego postępowania. Z uwagi na wydanie decyzji odmowej udostępnienie żądanej informacji w zakresie pkt 1 oraz z uwagi na udostępnienie informacji publicznej w zakresie pkt 3, po wniesieniu przez skarżącego skargi na bezczynność do Sądu, bezprzedmiotowym stało się jedynie orzekanie w zakresie zobowiązania Wójta Gminy T. do udzielenia informacji publicznej odnośnie punktów 1 i 3 i w tym zakresie postępowanie sądowoadministracyjne należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Niemniej jednak niezbędnym było stwierdzenie, czy organ pozostawał w bezczynności i czy bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Termin w jakim informacja publiczna powinna zostać udostępniona na żądanie uprawnionego podmiotu określa art. 13 ust. 1 u.d.i.p. wskazując, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego niepodjęcie przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej we wskazanym art. 13 tej ustawy terminie, stosownych czynności, tj. nieudostępnienie informacji, ani niewydanie decyzji o odmowie jej udzielenia oznacza, że pozostaje on w bezczynności (wyrok NSA z 24.05.2006 r., sygn. akt I OSK 605/05). W niniejszej sprawie udostępnienie informacji nie nastąpiło we wskazanym powyżej terminie, bowiem jak już wcześniej wskazano, odpowiedzi na wniosek z dnia 21 grudnia 2016 r. odnośnie punktów 1 i 3 organ udzielił w dniu 28 i 29 marca 2017 r. tj. po otrzymaniu skargi na bezczynność. Niewątpliwie, więc organ nie udostępnił informacji w terminie przewidzianym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W związku z powyższym organ pozostawał w bezczynności w zakresie rozpoznania przedmiotowego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Z kolei oceniając charakter stwierdzonej bezczynności, Sąd uznał, że nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. W orzecznictwie wskazuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia, jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi więc być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt: I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt: II OSK 468/13, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uwzględniając motywy działania organu oraz podejmowane czynności zmierzające do rozpoznania wniosku skarżącego, nie można dopatrzeć się złej woli organu w procesie udostępniania skarżącemu żądanej informacji, zaś opóźnienie w udzieleniu informacji, związane było z przeoczeniem, spowodowanym nieobecnością odpowiedzialnego za to zadanie pracownika Urzędu Gminy T. oraz jego przekonania o otrzymaniu przez skarżącego odpowiednich dokumentów. Sąd uwzględnił również fakt, że po otrzymaniu skargi, organ udzielił skarżącemu żądanej informacji. Nie można zatem przyjąć, że bezczynność organu była spowodowana lekceważeniem skarżącego, czy też celowym przedłużeniem postępowania. Tym samym okoliczność ta nie pozwala na zakwalifikowanie zaistniałej bezczynności jako rażącego naruszenia prawa. W pozostałym zakresie Sąd skargę oddalił z uwagi na udostępnienie przez organ informacji publicznych, o które skarżący wnioskował. Natomiast w zakresie punktu 6 wniosku skarżącego z dnia 21 grudnia 2016 r., tj. o udostępnienie kopii umowy, na podstawie której udostępniono budynek i teren Szkoły Podstawowej w Ł. spółce [....] sp. z o.o., organ wskazał, że takiej informacji nie posiada, w związku z czym niemożliwe jest udostępnienie jej skarżącemu. Jednocześnie Sąd, mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności oraz wobec braku stwierdzenia rażącego charakteru naruszenia prawa w niniejszej sprawie nie miał podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o wymierzenie organowi grzywny w oparciu o art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a. Reasumując, Sąd orzekł w punkcie pierwszym wyroku o umorzeniu postępowania w zakresie zobowiązania organu do udzielenia informacji publicznej odnośnie punktów 1 i 3 w oparciu o treść art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stwierdzając przy tym w punkcie II, że organ dopuścił się bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej odnośnie punktów 1 i 3 w myśl art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a., która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa stosownie do art. 149 § 1a ww. ustawy w punkcie III. W punkcie czwartym wyroku Sąd, mając na względzie brzmienie art. 151 P.p.s.a. w pozostałym zakresie skargę oddalił. W przedmiocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 6 Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2003 Nr 221, poz. 2193), mając na uwadze, że koszty te sprowadzały się wyłącznie do uiszczonego przez skarżącego wpisu w kwocie 100 zł.