II SO/Kr 1/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. M. sp. p. o wymierzenie grzywny Fundacji [...] w K. za nieprzekazanie skargi postanawia: odrzucić wniosek J. M. sp. p. złożyli wniosek do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej jako "P.p.s.a." o wymierzenie Fundacji [...] w K. grzywny za niezastosowanie się do obowiązków określonych w art. 54 § 2 P.p.s.a. Skarżąca spółka podała, że w dniu 17 września 2015 r. zwróciła się do Fundacji [...] z siedzibą w K. (dalej w skrócie jako "Fundacja") z pisemnym wnioskiem o udostępnienie informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 z późn. zm.), dalej w skrócie "u.d.i.p.". Skarżący ustalił, że Fundacja otrzymała wniosek skarżącego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w dniu 21 września 2015 r. W konsekwencji należało przyjąć, że Fundacja na podstawie art. 13 ust. 1 u.d.i.p. winna była udzielić lub odmówić udzielenia żądanej informacji nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku, zatem najdalej w dniu 5 października 2015 r. Wobec braku odpowiedzi na wniosek z dnia 17 września 2015 r. w dniu 12 października 2015 r. skarżący skierował do Fundacji skargę na bezczynność. Przedmiotowa skarga została doręczona Fundacji w dniu 14 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 54 § 2 P.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Termin ten podlega modyfikacji przepisami szczególnymi. Na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej organ powinien udzielić lub odmówić udzielenia żądanej informacji nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku. Przepis art. 55 § 1 P.p.s.a. stanowi, że w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Wniosek o wymierzenie organowi grzywny, wymieniony w art. 55 § 1 P.p.s.a. zdanie pierwsze, jest pismem wszczynającym odrębne postępowanie w rozumieniu art. 63 P.p.s.a. Wskazać także należy, iż zgodnie z art. 64 § 3 P.p.s.a. w związku z art. 55 P.p.s.a., do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, bowiem powołana ustawa nie stanowi inaczej. W konsekwencji Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność wniosku ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jego odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 P.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), wniesienie po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6). Wymierzenie grzywny przez sąd należy do środków dyscyplinujących organ administracji i ma na celu doprowadzenie przez organ do wykonania ciążącego na nim obowiązku. Przesłanką warunkującą wymierzenie przez sąd grzywny jest niewypełnienie przez organ obowiązków określonych w art. 54 § 2 P.p.s.a. w terminie przewidzianym w tym przepisie. Sąd może zatem wymierzyć grzywnę wyłącznie organowi administracji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W natomiast znaczeniu Fundacja [...] w K. nie jest organem administracji publicznej. Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera definicji pojęcia "organu administracji publicznej". W doktrynie prawa administracyjnego rozróżnia się pojęcie tzw. organu administracyjnego i tzw. organu administrującego. Przyjmuje się, że podstawową cechą organu administracyjnego jest pozostawanie w strukturze organizacyjnej administracji publicznej w Polsce. Fundacja [...] w K. nie jest organem administracji publicznej (tzw. organem administracyjnym), pozostaje bowiem poza strukturą organizacyjną administracji publicznej. Nie ulega też wątpliwości, że w niniejszej sprawie Fundacja [...] w K. nie jest tzw. organem administrującym. W art. 5 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016, poz. 23) przewidziano, że przez organy administracji publicznej rozumie się ministrów, centralne organy administracji rządowej, wojewodów, działające w ich lub we własnym imieniu inne terenowe organy administracji rządowej (zespolonej i niezespolonej), organy jednostek samorządu terytorialnego oraz inne organy państwowe lub podmioty powołane z mocy prawa lub na podstawie porozumień do załatwiania spraw indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych. Także zatem w tym znaczeniu Fundacja [...] w K. nie jest organem administracji publicznej. O tym, czy określony podmiot jest w danej kategorii spraw organem administracji publicznej w sensie funkcjonalnym decydują także przepisy prawa materialnego. Zgodnie bowiem z art. 4 u.d.i.p. ust. 1 obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są organizacje związkowe i pracodawców, reprezentatywne w rozumieniu ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach dialogu społecznego (Dz. U. z 2015 r., poz. 1240) oraz partie polityczne. Z przedłożonego przez organizację Statutu i oświadczenia wynika, że Fundacja nie prowadziła ani nie prowadzi działalności w zakresie administracji publicznej, nie dysponuje także środkami publicznymi. Tym samym należy uznać, że Fundacja [...] w K. w tego rodzaju kategorii spraw, która jest przedmiotem niniejszej sprawy, nie jest organem administracji publicznej, a jej działalność nie podlega kontroli sądów administracyjnych. Wobec powyższego należy uznać, że Fundacja [...] w K. nie była zobowiązana do nadawania biegu sprawie poprzez zastosowanie się do przepisu art. 54 § 2 P.p.s.a. i w konsekwencji do przekazania skargi J. M. sp. p. w K. do sądu administracyjnego. Tym samym brak jest podstawy faktycznej i prawnej do wymierzenia Fundacja [...] w K. grzywny w trybie art. 55 § 1 P.p.s.a. W tej kwestii Sąd orzekający podziela pogląd, że niedopuszczalność skargi jest równoznaczna z niedopuszczalnością wniosku o wymierzenie grzywny. W postanowieniu z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OZ 325/14, opub. w LEX nr 1574733 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w przypadku gdy skarga do sądu administracyjnego jest niedopuszczalna, to również niedopuszczalny jest wniosek o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 P.p.s.a. (zob. także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2012 r., sygn. akt I OZ 739/12, opub. w LEX nr 1269685 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 grudnia 2010 r., sygn. akt I OZ 953/10, opub. w LEX nr 742207). W tych okolicznościach przedmiotowy wniosek, jako niedopuszczalny, Sąd odrzucił na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. w związku z art. 64 § 3 P.p.s.a.