II SO/Kr 14/21

Kraków, dnia 29 listopada 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2021 r. wniosku J. M. o wymierzenie grzywny Wójtowi Gminy za nieprzekazanie sądowi skargi w sprawie udostępnienia informacji publicznej postanawia: 1/ wymierzyć Wójtowi Gminy grzywnę w wysokości 1000 zł (tysiąc złotych); 2/ zasądzić od Wójta Gminy na rzecz J. M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania W dniu 19 października 2021 r. J. M. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosek o wymierzenie Wójtowi Gmina L. grzywny za nieprzekazanie Sądowi w ustawowym terminie skargi z dnia 26 sierpnia 2021 r. dotyczącej bezczynności organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej. W treści wniosku skarżący dodatkowo zwrócił się o zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że w dniu 26 sierpnia 2021 r. złożył do Urzędu Gminy L. skargę na bezczynność tego organu w zakresie załatwienia wniosku z dnia 8 lipca 2021 r. o udostępnieniu informacji publicznej. Do dnia sporządzenia wniosku o wymierzenie grzywny skarżący nie otrzymał z Sądu żadnej korespondencji w sprawie zainicjowanej jego skargą, co w jego ocenie oznacza, że skarga ta nie została Sądowi przekazana w terminie. Zarządzeniem z dnia 22 października 2021 r. odpis wniosku o wymierzenie organowi grzywny przesłano Wójtowi Gminy L. i wezwano organ do odpowiedzi na ten wniosek w terminie 7 dni. Do chwili obecnej organ nie przesłał odpowiedzi na wniosek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wniosek skarżącego o wymierzenie organowi grzywny jest zasadny. Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.") skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Trzydziestodniowy termin na wykonanie przez organ obowiązku, o którym mowa w powyższym przepisie, został w przypadku skarg składanych w sprawach o udostępnienie informacji publicznej skrócony przez ustawodawcę do 15 dni, o czym stanowi przepis art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2020 r. 2176 ze zm., dalej jako "u.d.i.p."). Zgodnie natomiast z art. 55 § 1 P.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. (tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów). Wprawdzie regulacja zawarta w przytoczonym wyżej przepisie zmierza do dyscyplinowania organów administracji publicznej, jednakże w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że grzywna wymierzana w tym trybie ma mieszany dyscyplinująco-restrykcyjny charakter (zob. postanowienie NSA z dnia 5 lipca 2006 r., sygn. akt II OSK 1024/06, publ. ONSAiWSA 2006/6, poz. 156; uzasadnienie uchwały NSA z dnia 7 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FPS 1/08, publ. ONSAiWSA 2008/3, poz. 42, s. 24). Nadto, oprócz funkcji dyscyplinująco-restrykcyjnej, grzywna taka pełni również rolę prewencyjną, albowiem służy zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości (zob. uchwała NSA z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09, publ. ONSA/WSA 2010/1/2). Oznacza to, że wniosek o wymierzenie grzywny w tym trybie może zostać uwzględniony również w sytuacji, gdy przed jego złożeniem lub rozpoznaniem doszło do przekazania sądowi skargi, jednak czynności tej dokonano po upływie terminu określonego w art. 54 § 2 p.p.s.a. Dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 już po złożeniu wniosku o wymierzenie grzywny nie prowadzi bowiem do bezprzedmiotowości postępowania w tej sprawie (por. postanowienia NSA: z dnia 27 listopada 2009 r., sygn. akt I OZ 1086/09, LexPolonica nr 2299926; z dnia 5 marca 2010 r., sygn. akt I OZ 161/10, LexPolonica nr 2281264; z dnia 3 czerwca 2011 r., sygn. akt I OZ 387/11, LexPolonica nr 2620325). W niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarżący J. M. w dniu 26 sierpnia 2021 r. wniósł za pośrednictwem Wójta Gminy L. skargę w sprawie udostępnienia informacji publicznej na wniosek skarżącego z dnia 8 lipca 2021 r. Do chwili obecnej organ nie przekazał skargi do Sądu. Co więcej organ również nie odpowiedział na wezwanie Sądu i nie ustosunkował się do wniosku skarżącego o wymierzenie grzywny. Z tych względów wniosek o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 1 pkt 6 P.p.s.a., należało uznać za zasadny. Ustalając wysokość grzywny Sąd z jednej strony uwzględnił opisaną wyżej skalę uchybienia organu, nadto Sąd wziął pod uwagę fakt, że w organ nie udzielił żadnej odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny. Organ w żaden sposób nie wyjaśnił przyczyn tego uchybienia i do tej pory skarga nie została przekazana do Sądu. W tym kontekście należy jednak podkreślić, że obowiązek przekazania sądowi skargi istnieje niezależnie od tego, czy organ uznaje, że skarga nie jest zasadna. Już samo żądanie strony nadania skardze określonego biegu obliguje bowiem podmiot, do którego skarga ta została skierowana, do uczynienia zadość temu żądaniu. Dopiero zaś sąd administracyjny w toku postępowania zainicjowanego skargą zobowiązany jest dokonać oceny, czy skarga jest dopuszczalna, a nadto, czy jest zasadna. Z tych względów ewentualne przekonanie organu o niezasadności skargi nie może stanowić usprawiedliwienia dla niezachowania ustawowego terminu do jej przekazania. Zestawiając te okoliczności Sąd uznał, że w realiach niniejszej sprawy grzywna w wysokości 1000 złotych będzie adekwatna do skali stwierdzonego naruszenia prawa, a przy tym wystarczająca dla osiągnięcia tak jej dyscyplinującego i represyjnego, jak i prewencyjnego celu. Podkreślić należy, że orzeczona kwota grzywny mieści się w granicach wyznaczonych przepisem art. 154 § 1 pkt 6 P.p.s.a. O zwrocie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, które w niniejszej sprawie obejmują uiszczony wpis sądowy od wniosku w kwocie 100 zł orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. Z tych wszystkich względów orzeczono, jak w sentencji postanowienia