II SO/Kr 8/16

sygn. akt II SO/Kr 8/16 Kraków, dnia 29 kwietnia 2016 r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka- Duda po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. o wymierzenie Okręgowemu Sądowi Lekarsko-Weterynaryjnemu [...] Izby Lekarsko-Weterynaryjnej w T. grzywny za nieprzekazanie skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: I. wymierzyć Okręgowemu Sądowi Lekarsko-Weterynaryjnemu [...] Izby Lekarsko-Weterynaryjnej w T. grzywnę w wysokości 200 zł (dwieście złotych); II. zasądzić od Okręgowego Sądowi Lekarsko-Weterynaryjnego [...] Izby Lekarsko-Weterynaryjnej w T. na rzecz strony skarżącej kwotę 601,20 zł (sześćset jeden złotych dwadzieścia groszy) tytułem zwrotu kosztów postępowania. sygn. akt II SO/Kr 8/16 Kraków, dnia 29 kwietnia 2016 r. UZASADNIENIE Stowarzyszenie [...] z siedzibą w W. wniosło o wymierzenie grzywny Okręgowemu Sądowi Lekarsko-Weterynaryjnemu [...] Izby Lekarsko-Weterynaryjnej w T. za nieprzekazanie skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej – orzeczeń sądu dyscyplinarnego z lat 2011 – 2014. Okręgowy Sąd Lekarsko Weterynaryjny [...] Izby Lekarsko-Weterynaryjnej w T. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie. Wskazał, że nie posiada podmiotowości prawnej oraz zwrócił uwagę na brak samodzielności finansowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm. -oznaczana dalej jako p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Jak stanowi art. 54 § 2 p.p.s.a., organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. W myśl art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się przez organ do obowiązku przekazania w terminie skargi do sądu, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Celem tego przepisu jest dyscyplinowanie organów do terminowego wykonania obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. lub w przepisach szczegółowych (np. art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. (tekst jednol. Dz. U. z 2015 r. poz. 2058 ze. zm.) informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że rozstrzygnięcia dyscyplinarne podejmowane przez organy samorządów zawodowych mają charakter informacji publicznej, podejmowane są bowiem przez podmioty wykonujące zadania (uprawnienia) publiczne wobec członków korporacji zawodowej (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 315/14, Lex Omega nr 1683050). Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich (tekst jednol.: Dz. U. z 2015 r. poz. 651) lekarze i dentyści zorganizowani są na zasadach samorządu zawodowego lekarzy i lekarzy dentystów. W myśl art. 2 ust. 2 tej ustawy, samorząd reprezentuje osoby wykonujące zawody zaufania publicznego - lekarza i lekarza dentysty oraz sprawuje pieczę nad należytym wykonywaniem obowiązków zawodowych w granicach interesu publicznego i dla jego ochrony. Stosownie do art. 3 ustawy, jednostkami organizacyjnymi samorządu są między innymi okręgowe izby lekarskie, które działają przez swoje organy określone w ustawie. Zgodnie z art. 21 ustawy o izbach lekarskich, organem okręgowej izby lekarskiej jest m.in. okręgowy sąd lekarski, który rozpatruje sprawy z zakresu odpowiedzialności zawodowej lekarzy (art. 30 ustawy o izbach lekarskich). Okręgowy sąd lekarski jest zatem jednym z organów okręgowej izby lekarskiej, przy pomocy którego samorząd zawodu lekarskiego wykonuje zadania publiczne z zakresu ochrony interesu publicznego. Wobec tego przyjmuje się, że orzeczenia dyscyplinarne okręgowego sądu lekarskiego, wydawane w ramach wykonywania uprawnień publicznych przez organ samorządu zawodowego, mają charakter informacji publicznej, zaś podmiotem zobowiązanym do ich udostępnienia jest organ okręgowej izby lekarskiej - okręgowy sąd lekarski (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia z dnia 3 września 2015 r., sygn. akt IV SAB/Gl 59/15, Lex Omega nr 1823239; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 12 listopada 2015 r., sygn. akt II SAB/Ke 58/15, Lex Omega nr 1970074; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 grudnia 2015 r., sygn. akt IV SAB/Po 138/15, Lex Omega nr 1977455). Z powyższego wynika, że okręgowy sąd lekarski może być zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, a co za tym idzie – podmiot, domagający się udostępnienia takiej informacji może wnieść skutecznie skargę na bezczynność, polegającą na braku jej udostępnienia. Oznacza to, że obowiązkiem sądu lekarskiego jest przekazanie takiej skargi do sądu administracyjnego. Wniosek o wymierzenie grzywny należało zatem uznać za zasadny. Wymierzając grzywnę Sąd uwzględnił tę okoliczność, że sąd lekarski nie stanowi zwykłego organu administracji publicznej, powołanego do załatwiania standardowych spraw administracyjnych, nadto jest organem izby lekarskiej. Sąd lekarski mógł zatem nabrać wątpliwości co do obowiązku przekazania skargi do sądu administracyjnego, aczkolwiek były one nieuzasadnione w świetle powyższych wywodów. Wobec tego wymierzenie grzywny w kwocie 200 zł wydaje się wystarczające dla spełnienia jej celów, tym bardziej, że jednocześnie zasądzane są na rzecz wnioskodawcy koszty postępowania, których uiszczenie również będzie stanowiło pewną dolegliwość. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie I., za podstawę biorąc art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono w punkcie II. postanowienia na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.