III SA/Kr 1028/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Sędziowie NSA Krystyna Kutzner WSA Renata Czeluśniak Protokolant sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2016 r. sprawy ze skargi J. P. na akt Prezydenta Miasta z dnia 21 kwietnia 2015 r. znak: [....] w przedmiocie odmowy objęcia projektem listy mieszkaniowej I. uchyla zaskarżony akt, II. zasądza od Prezydenta Miasta na rzecz skarżącej J. P. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. zasądza od Prezydenta Miasta na rzecz pełnomocnika skarżącej ustanowionego z urzędu radcy prawnego M. S. kwotę 660 ( sześćset sześćdziesiąt ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania podwyższoną o podatek od towarów i usług przewidziany dla tego rodzaju czynności oraz kwotę 285 ( dwieście osiemdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu wydatków. Prezydent Miasta pismem z dnia 21 kwietnia 2015 r. nr [...] udzielił J. P. odpowiedzi na jej wystąpienie z dnia 27 stycznia 2015 r. zawierające zastrzeżenia do projektu listy mieszkaniowej na rok 2014. W piśmie tym Prezydent poinformował skarżącą o zasadach którymi kierowano się przy ocenie jej warunków socjalno - mieszkaniowych. Organ wyjaśnił, że nie znalazł podstaw do weryfikacji naliczonej punktacji i wskazał, że zarządzeniem nr [...] z dnia 25 marca 2015 r. ustalono ostateczną listę osób uprawnionych do zawarcia umowy najmu. Pismem z dnia 6 maja 2015 r. J. P. wezwała Prezydenta Miasta do usunięcia naruszenia prawa, jakiego dopuścił się poprzez wydanie opisanego wyżej pisma z 21 kwietnia 2015 r. W odpowiedzi udzielonej pismem z 5 czerwca 2015 r. organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, w związku z czym J. P. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Jako przedmiot zaskarżenia wskazała pismo Prezydenta Miasta z dnia 21 kwietnia 2015 r. znak: [...] i ponownie zakwestionowała prawidłowość naliczenia punktów stanowiących podstawę do sporządzenia listy mieszkaniowej. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wskazał, że pismo z dnia 21 kwietnia 2015 r. nie zawiera władczego rozstrzygnięcia, a więc skarga na tego rodzaju pismo powinna zostać odrzucona. Postanowieniem z dnia 14 sierpnia 2015 r. sygn. akt III SA/Kr 1029/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę J. P. na akt Prezydenta Miasta z dnia 21 kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy objęcia projektem listy mieszkaniowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że zaskarżone pismo Prezydenta Miasta z dnia 21 kwietnia 2015 r. nie mieści się we wskazanym w art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a." katalogu aktów i czynności poddanych kognicji sądu administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 maja 2016 r. sygn. akt I OSK 3425/15, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej J. P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 sierpnia 2015 r. sygn. akt III SA/Kr 1029/15 w sprawie ze skargi J. P. na akt Prezydenta Miasta z dnia 21 kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy objęcia projektem listy mieszkaniowej, uchylił zaskarżone postanowienie w całości i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego już z samego brzmienia postanowień dotyczących zarządzenia Prezydenta ustalającego ostateczne listy mieszkaniowe oraz pisma Prezydenta stanowiącego zawiadamianie o nieumieszczeniu na liście mieszkaniowej wnosić można, że nie tylko zarządzenie ustalające ostateczne listy mieszkaniowe jest aktem podlegającym kognicji sądów administracyjnych, jak stwierdza Sąd w zaskarżonym postanowieniu. Z postanowień uchwały Rady Miasta z dnia 10 października 2012 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali mieszkalnych wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy oraz tymczasowych pomieszczeń (Dz. Urz. Woj. z 2012 r., poz. 5817) wynika, że również pismo kierowane do osób, które nie znalazły się na liście ostatecznej stwierdzające, że wnioskodawca nie spełnia przesłanek określonych w uchwale, stanowi w swej materialnej treści samodzielny, jednostronny i władczy akt organu który, jaki przewiduje sama uchwała, może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Akt ten zawiera kwalifikację punktową w ramach oceny warunków socjalno-mieszkaniowych, która bezpośrednio wpływa na ocenę przesłanek określonych w uchwale do zawarcia lub przedłużenia umowy najmu lokalu socjalnego, tym samym dotyczy uprawnień wynikających z przepisów prawa miejscowego, tj. uchwały. Akt taki należy do aktów, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 października 2013 r. sygn. akt III SA/Kr 136/13). Pogląd odnośnie takiej właśnie kwalifikacji prawnej pisemnego zawiadomienia wnioskodawczyni, że jej wniosek nie został objęty ostateczną listą mieszkaniową, był już wypowiadany w orzeczeniach sądów administracyjnych (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2016 r. sygn. akt I OSK 354/16 oraz postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 maja 2013 r. sygn. akt III SA/Kr 97/13). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), zwanej w skrócie "P.p.s.a.", uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Sąd administracyjny ocenia jedynie legalność działania administracji, co oznacza, że zobowiązany jest zbadać, czy w czasie podejmowania danego aktu, organ administracji nie naruszył prawo. Przedmiotem skargi w tej sprawie jest pismo Prezydenta Miasta z dnia 21 kwietnia 2015 r. znak: [...] odmawiające objęciem projektem listy mieszkaniowej wniosku skarżącej. Jest to akt samodzielny, jednostronny i władczy organu administracji, stwierdzający brak przesłanek do umieszczenia wniosku skarżącej na liście osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu lokalu z zasobów mieszkaniowych Gminy. Akt ten zawiera sposób wyliczenia liczby punktów w oparciu o które to wyliczenie nie zaliczono skarżącej do osób, z którymi będą zawierane umowy najmu lokali mieszkalnych. Akt ten należy zakwalifikować jako akt z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., co wyraźnie wynika z treści uzasadnienia postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2016 r. sygn. akt I OSK 3425/15, w którym Sąd ten uchylił poprzednie postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie odrzucające skargę z powodu niedopuszczalności drogi sądowej. Tym samym skarga złożona w niniejszej sprawie była dopuszczalna i podlega rozpoznaniu. Nie każde naruszenie prawa uzasadnia wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu administracyjnego. Zgodnie z art. 146 § 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a P.p.s.a., uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. stosuje się odpowiednio. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na akt uchyla taki akt w przypadku, gdy stwierdzi: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; 2) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; 3) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Wniesienie skargi na taką akt Prezydenta Miasta powinno być, zgodnie z art. 52 § 3 P.p.s.a., poprzedzone wezwaniem organu na piśmie, w terminie 14 dni od dowiedzenia się o podjęciu takiej czynności, do usunięcia naruszenia prawa. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że skarżąca wyczerpała ten tok instancji. Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że pismem z dnia 9 stycznia 2015 r. Prezydent Miasta poinformował skarżąca o uzyskaniu 41 punktów i brakiem objęcia skarżącej projektem listy kandydatów do udzielenia pomocy mieszkaniowej. Pismo to odebrała skarżąca w dniu 16 stycznia 2015 r. i dnia 29 stycznia 2015 r. wniosła zastrzeżenia do projektu listy mieszkaniowej. Pismem z dnia 21 kwietnia 2015 r. Prezydent Miasta uznał zastrzeżenia skarżącej za bezzasadne i odmówił zmiany liczby naliczonych punktów (akta administracyjne sprawy, karta nr 175). Pismo to otrzymała skarżąca w dniu 25 kwietnia 2015 r. i dnia 7 maja 2015 r. dokonała wezwania – w trybie art. 52 § 3 P.p.s.a. - do usunięcia naruszenia prawa (akta administracyjne sprawy, karta nr 180). Na to wezwanie oddzielił odpowiedzi Prezydent Miasta pismem z dnia 5 czerwca 2015 r., w którym podtrzymał swoje stanowisko zawarte w piśmie z 21 kwietnia 2015 r. (akta administracyjne sprawy, karta nr 182). Odpowiedź tą doręczono skarżącej w dniu 12 czerwca 2015 r. (akta administracyjne sprawy, karta nr 183). Skarga została wniesiona w dniu 8 lipca 2015 r., z zachowaniem 30-dniowego terminu. Skarga zasługuje na częściowe uwzględnienie, aczkolwiek częściowo z innych argumentów niż wynikające z jej treści. Istotą tej sprawy jest dokonanie oceny legalności sposobu naliczenia punktów skarżącej w związku z jej wnioskiem o udzielenie pomocy mieszkaniowej. Jak wynika z pisma Prezydenta z dnia 21 kwietnia 2015 r., w wyniku oceny warunków socjalno-mieszkaniowych przyznano skarżącej 41 punktów, tj. w I części kwestionariusza (kryteria socjalne i zdrowotne) przyznano 27 punktów, w II części kwestionariusza (okres oczekiwania) – 72 punkty, a w części III kwestionariusza (punkty ujemne) odjęto skarżącej 58 punktów. Prezydent Miasta uzasadnił, że w związku z dobrowolnym wymeldowaniem z nieruchomości w miejscowości S w Gminie L odjęto skarżącej 10 punktów. Za czasowe niespełnianie kryteriów ubiegania się o pomoc mieszkaniową naliczono skarżącej – 48 punktów za okres, gdy składane w okresie od 21 kwietnia 2008 r. do 27 grudnia 2012 r. wnioski były rozpoznawane negatywnie. Podał także organ, że skarżąca nie przedłożyła orzeczenia o niepełnosprawności swojego syna i nie można było za to przyznać dodatkowych punktów. Sąd, weryfikując legalność dokonania oceny wniosku skarżącej nie jest w stanie zweryfikować, dlaczego część punktów ujemnych została przyznana skarżącej. W ppkt 16 załącznika nr 5 do uchwały (III. Punkty ujemne) wskazano na czasowe niespełnianie kryteriów ubiegania się o pomoc mieszkaniową i za każdy rok nie spełniania kryteriów obiegania się o pomoc mieszkaniowa odliczało się 2 punkty. Analiza tego parametru wskazuje, że Prezydent Miasta odjął skarżącej 8 punktów wskazując, że skarżąca od dnia 21 kwietnia 2008 r. do dnia 27 grudnia 2012 r. nie spełniania kryterium ubiegania się o pomoc mieszkaniową. Taki wynik iloczynu wynika z pomnożenia dwóch czynników: 4 lat pomnożone przez - 2 punkty za każdy rok (akta administracyjne sprawy, karta nr 152). Wprawdzie nic nie wynika z pisma Prezydenta Miasta z dnia 21 kwietnia 2015 r. co do przyczyn przyznania skarżącej - 8 punktów, ale wydaje się, że wyjaśnienie znajduje się na karcie nr 148 akt administracyjnych sprawy na której zapisano, że wniosek skarżącej z 21 kwietnia 2008 r. został odmownie załatwiony na skutek braku centrum życiowego na ternie Gminy. Analogicznie wniosek z 3 lipca 2008 r. został negatywnie załatwiony na skutek braku centrum życiowego w Gminie i wniosek z 3 października 2012 r. został negatywnie załatwiony na skutek braku takiego centrum życiowego. Brak owego centrum życiowego miałby dotyczyć braku zamieszkania na terenie Miasta. Sąd takiej oceny nie podziela. Przede wszystkim należy stwierdzić, że na skutek złożenia wniosku przez skarżącą z dnia 27 grudnia 2012 r., zaktualizowanego wnioskiem z dnia 7 sierpnia 2014 r., obowiązkiem Prezydenta Miasta było dokonanie ponownej oceny spełniania przesłanek ubiegania się o pomoc mieszkaniową. Skoro w aktach sprawy znajdują się kopie umów najmu zawieranych przez skarżącą za okres od dnia 1 marca 2009 r. do końca grudnia 2014 r. (akta administracyjne sprawy, karty nr 36-41, nr 80-81, nr 133-134) i zarazem nie ulega wątpliwości, że wynikające z ww. umów najmu miejsce zamieszkania skarżącej stanowiło jej centrum życiowe – to uznanie, że przez okres od 21 kwietnia 2008 r. do końca grudnia 2012 r. skarżąca nie spełniania kryterium zamieszkiwania na terenie Gminy nie znajduje żadnego potwierdzenia. Podstawa do podjęcia czynności przez Prezydenta Miasta jest uchwała Rady Miasta z dnia 10 października 2012 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali mieszkalnych wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy oraz tymczasowych pomieszczeń (Dz. Urz. Woj. z 2012 r., poz. 5817 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "uchwałą". Uchwała ta została podjęta na podstawie art. 20 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 z późn. zm.). Zgodnie z powołanym § 2 pkt 17 uchwały posiadanie centrum życiowego w Gminie oznacza udokumentowanie przez wnioskodawczynię faktycznego zamieszkiwania na terenie tej Gminy. Co najwyżej za okres od dnia 21 kwietnia 2008 r. do 1 marca 2009 r. można byłoby uznać za nie wykazanie przez skarżącą miejsca pobytu w K jako miejscu stanowiącym centrum swoich spraw życiowych. Już we wniosku złożonym w dniu 3 października 2012 r. (akta administracyjne sprawy, karta nr 30) skarżąca wprawdzie podaje adres pobytu: K, ul. Z w Ś, ale jednocześnie wyjaśnia, że od 3 lat wynajmuje mieszkanie w K (akta administracyjne sprawy, karta nr 25). Jak wynika z akt sprawy, Prezydent Miasta dysponował informacją o miejscach zamieszkania stałego i tymczasowego skarżącej i z tych informacji także wynikało, że ostatni stały adres zamieszkania to S (w okresie od dnia 10 września 2007 r. do dnia 14 listopada 2007 r.). Po tym czasie (trwającym 65 dni) skarżąca nie miała już stałego adresu zamieszkania (akta administracyjne sprawy, karta nr 42 i nr 91-92). Wymeldowanie z pobytu stałego w miejscowości S potwierdza też sama skarżąca (akta administracyjne sprawy, karta nr 86). W aktach sprawy znajduje się informacja o ustalaniu centrum życiowego skarżącej i z tej informacji wynika, że za centrum życiowe skarżącej od dnia 1 marca 2009 r. wskazywano właśnie zamieszkanie przy ul. Ż w K (akta administracyjne sprawy, karta nr 94). Pismo Prezydenta Miasta z dnia 5 listopada 2012 r. informujące o negatywnym rozpatrzeniu wniosku skarżącej z dnia 3 października 2012 r. w przedmiocie przyznania pomocy mieszkaniowej nie ma charakteru decyzji administracyjnej i jego treść nie powoduje braku podstaw do oceny spełnienia przesłanek nawet w późniejszym wniosku skarżącej, jeżeli badany jest okres kilku lat wstecz. Ponadto wprawdzie rozpoznawanie takich wniosków nie następuje wprost na podstawie przepisów K.p.a., to jednak podstawowe standardy działania administracji powinny być stosowane także w takich postępowaniach. W szczególności z art. 7 Konstytucji RP wynika obowiązek działania organów władzy publicznej na podstawie prawa i w jego granicach w każdej sprawie. Organy obowiązane są wyjaśnić prawdę obiektywną oraz mają obowiązek właściwego wyważenia interesu społecznego i indywidualnego interesu jednostki. To zaś oznacza, że kierując do strony pismo informujące o liczbie przyznanych punktów należy uzasadnić, dlaczego przyznano taką liczbę a nie inną i jakie względy przyczyniły się do zmniejszenia liczby punktów. Dalej w ppkt 17 załącznika nr 5 do uchwały (III. Punkty ujemne) wynika, że odjęto skarżącej 40 punktów za czasowe niespełnianie kryteriów ubiegania się o pomoc mieszkaniową za każdy rok powyżej 5 lat nie spełniania takich kryteriów. Liczbę – 40 punktów Prezydent Miasta uzasadnił iloczynem czynnika 4 lat i drugiego czynnika 10 punktów za każdy rok. Te dodatkowe punkty ujemne także zostały – jak wynika z treści zaskarżonego pisma – wyliczone za okres od 21 kwietnia 2008 r. do 27 grudnia 2012 r. Brakuje jakiegokolwiek wyjaśnienia, w jaki sposób wyliczono owe – 40 punktów za każdy rok powyżej 5 letniego okresu nie spełniania warunków do ubiegania się o pomoc mieszkaniową i dlaczego przyjęto taki sam okres w ppkt 16 jak i 17 tego załącznika, skoro ppkt 16 i 17 wydają się obejmować dwa różne okresy. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że wniosek skarżącej z dnia 27 grudnia 2012 r. został oceniony w sposób nie pozwalający na jego weryfikację zgodności z prawem. Organ nie wyjaśnił, dlaczego przyznano (odjęto) taką, a nie inną liczbę punktów. Stanowi to naruszenie przepisów proceduralnych, które mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ustosunkowując się do zarzutów skargi, należy podnieść, że w większości nie są one zasadne. W żaden sposób nie wykazała skarżąca, aby nie nastąpiło spełnienie przesłanki polegającej na dobrowolnym jej wymeldowaniu lub wymeldowaniu decyzją administracyjną z uwagi na niezamieszkiwanie pod adresem S. Ten punkt kryterium wyraźnie wskazuje, że odejmuje się punkty wtedy, gdy: wnioskodawczyni sama i dobrowolnie wymelduje się z miejsca zamieszkania lub zostanie wymeldowana (niedobrowolnie) decyzją administracyjną w związku z jej niezamieszkiwaniem pod takim adresem. Niedobrowolne wymeldowanie z innych powodów niż niezamieszkiwanie nie stanowi podstawy do przyznania punktów ujemnych. Skarżąca nie wskazała, czy sama wymeldowała się z miejsca zamieszkania S, czy też została wymeldowana decyzją administracyjną (którą powinna otrzymać, albo udać się do Urzędu Gminy i taką decyzję otrzymać). Inne kwestie związane z nękaniem telefonami lub znęcaniem się nad skarżącą nie zostały w żaden sposób uprawdopodobnione przez nią samą i Sąd nie stawia w tym zakresie zarzutu organowi administracji co do braku prowadzenia postepowania dowodowego w tej kwestii. Ocena mogłaby być inna, gdyby sama skarżąca przedstawiła organowi dowody na poparcie swoich argumentów w tym zakresie. Nie ma racji skarżąca wskazując, że z uwagi na stan zdrowia jej syna i stan techniczny budynku powinna być zakwalifikowana do otrzymania mieszkania komunalnego. Stan zdrowia jej syna wtedy miałby znaczenie, gdyby skarżąca przedłożyła orzeczenie o niepełnosprawności jej syna. Stan techniczny budynku miałby także znaczenie w tej sprawie, gdyby organ nadzoru budowlanego orzekł stan zagrożenia budynku lub lokalu mieszkalnego. Poza samym twierdzeniem skarżącej, że budynek nadaje się do rozbiórki z akt nie wynika, aby były wydawane decyzje inspektora nadzoru budowlanego co do stanu budynku przy ul. Ż w K. Sąd w tej sprawie jedynie kontroluje zgodność z prawem zaskarżonego aktu Prezydenta Miasta z dnia 21 kwietnia 2015 r. Nie dokonuje oceny zgodności z prawem samej uchwały i przyjętych przez Radę Miasta kryteriów oceny wniosków w sprawie pomocy mieszkaniowej. Ocena takiej uchwały może być przeprowadzona w odrębnym trybie, wynikającym z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Rozpoznając sprawę ponownie organ będzie obowiązany rozstrzygnąć i wyjaśnić powody przyznania skarżącej takiej a nie innej liczby punktów i wydać akt w tym przedmiocie po wyczerpującym przeanalizowaniu wszystkich istotnych okoliczności, a także mając na uwadze to, że uzasadnienie nie może być lakoniczne, a powinno precyzyjnie wyjaśniać przyczyny ustalenia takiej, a nie innej liczby punktów. Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku stwierdzając, że naruszono przepisy dotyczące uzasadniania przyznania skarżącej liczby punktów, a w szczególności punktów ujemnych, co spełnia przesłankę z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a. i w związku z art. 203 P.p.s.a. oraz art. 250 P.p.s.a.