III SA/Kr 105/24

Sygnatura akt III SA/Kr 105/24 P O S T A N O W I E N I E Dnia 18 czerwca 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Michna po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. na uchwałę nr C/2707/22 Rady Miasta Krakowa z dnia 23 listopada 2022 r. w sprawie ustanowienia Strefy Czystego Transportu w Krakowie postanawia: odrzucić skargę. M. W. (skarżący) pismem z 27 grudnia 2023 r. (data nadania 29 grudnia 2023 r.) zaskarżył w całości uchwałę nr C/2707/22 Rady Miasta Krakowa z dnia 23 listopada 2022 r. w sprawie ustanowienia Strefy Czystego Transportu w Krakowie. W skardze wniósł m.in. o "Uchylenie uchwały w całości jako niekonstytucyjnej i niezgodnej z prawem". Postępowanie sądowoadministracyjne zostało zawieszone postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 24 kwietnia 2024 r. z uwagi na konieczność oczekiwania na rozstrzygniecie sprawy zakończonej nieprawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 stycznia 2024 r., III SA/Kr 484/23. Po uchyleniu ww. wyroku w części przez Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok NSA z 27 listopada 2025 r., II GSK 1217/24), postępowanie sądowoadministracyjne zostało podjęte postanowieniem z 5 grudnia 2025 r. Skarżący został wezwany o wykazanie interesu prawnego w zaskarżeniu ww. uchwały pod rygorem odrzucenia skargi w trybie art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.). Skarżący w wykonaniu ww. wezwania wskazał, że pozostaje w posiadaniu nieruchomości wykorzystywanej do celów mieszkaniowych położonej pod adresem, [...] w K. i jest właścicielem oraz nadal posiada samochody napędzane dieslem z 2001 r. i z 2004 r. (samochody te nie spełniały kryteriów określonych w zaskarżonej uchwale). Dodatkowo skarżący wskazał, że zezłomował samochód Lancia Lybra i zakupił pojazd VW Golf, który spełniał kryteria zaskarżonej uchwały. W ocenie skarżącego zaskarżona uchwała odgraniczała przysługujące mu prawo własności obu samochodów jak i nieruchomości poprzez brak możliwości poruszania się tymi samochodami w okresie od 1 lipca 2025 r. Zatem uchwała w sposób bezpośredni i konkretny ograniczała prawa skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Skarga została odrzucona ponieważ skarżący nie wykazał interesu prawnego do zaskarżenia ww. uchwały Rady Miasta Krakowa Nr C/2707/22 z dnia 23 listopada 2022 r. Na wstępie należy podkreślić, że w dacie orzekania przez Sąd obowiązywała uchwała nr XXXII/619/25 z dnia 12 czerwca 2025 r. w sprawie ustanowienia Strefy Czystego Transportu w Krakowie, która uchyliła w § 10 poprzednią (a zaskarżoną) uchwałę, przed dniem jej potencjalnego wejścia w życie (ostatecznie zaskarżona uchwała miała wejść w życie 1 lipca 2025 r.). Na mocy uchwały nr V/74/24 Rady Miasta Krakowa z dnia 19 czerwca 2024 r. zmieniającej uchwałę nr C/2707/22 w sprawie ustanowienia Strefy Czystego Transportu w Krakowie, został zmieniony jej § 2 w ten sposób, że otrzymał on brzmienie: "SCT zostaje ustanowiona na czas nieoznaczony, a jej wymagania obowiązują od 1 lipca 2025 roku". Co więcej, uchwała z 12 czerwca 2025 r. w § 5 pkt 1 zwolniła od zakazu wjazdu do Strefy pojazdy mieszkańców Krakowa będące w ich posiadaniu przed dniem wejścia w życie uchwały. Z tych to powodów Sąd uznał, że skarżący w dacie wniesienia skargi (29 grudnia 2023 r. – data pieczęci nadania) nie posiadał interesu prawnego w zaskarżeniu ww. uchwały Rady Miasta Krakowa Nr C/2707/22 z dnia 23 listopada 2022 r., ponieważ przepisy te nigdy nie weszły w życie. W tym miejscu należałoby powtórzyć za Naczelnym Sądem Administracyjnym, który rozpatrywał (wyrok z 27 listopada 2025 r., II GSK 1217/24) skargi osób fizycznych upatrujących naruszenia swojego interesu prawnego w potencjalnych skutkach jakie miałyby nastąpić w wyniku wprowadzenia ograniczeń wynikających z zaskarżonej uchwały w sprawie ustanowienia Strefy Czystego Transportu w Krakowie, że w świetle art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 662) – dalej "u.s.g." - legitymację do wniesienia skargi na uchwałę rady gminy ma "każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą". Warunkiem dopuszczalności skargi na akt prawa miejscowego, jest nie tylko dysponowanie interesem prawnym, ale także wykazanie, że ten interes prawny został naruszony. Przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. stanowi lex specialis względem art. 50 § 1 p.p.s.a. i koresponduje z art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., który nakazuje Sądowi I instancji odrzucić skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. W konsekwencji rozpoznając skargę na tego rodzaju akt prawa miejscowego wojewódzki sąd administracyjny uznając, że wnoszący skargę nie dysponuje interesem prawnym albo dysponuje interesem prawnym, ale interes ten nie został naruszony, odrzuca skargę (art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a.). Jak wskazuje się w orzecznictwie skarga składana na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, a więc do jej wniesienia nie wystarcza ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (por. wyroki NSA: z 1 marca 2005 r., OSK 1437/04; z 3 września 2004 r., OSK 476/04). Na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, a nie w przyszłości, naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Skarżący musi wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienia (por. wyrok SN z 7 marca 2003 r., III RN 42/02, OSNP z 2004 r., nr 7, poz. 114, wyrok WSA w Białymstoku z 9 września 2004 r., II SA/Bk 364/04). Skoro do wniesienia skargi nie legitymuje stan jedynie zagrożenia naruszeniem, w skardze zatem należy wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę (por. wyroki NSA: z 4 lutego 2005 r., OSK 1563/04; z 22 lutego 2006 r., II OSK 1127/05; z 7 maja 2008 r., II OSK 84/08). Interes prawny powinien być bezpośredni i realny, musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę (por. wyroki NSA: z 23 listopada 2005 r., I OSK 715/05; z 4 września 2001 r., II SA 1410/01; wyrok WSA w Białymstoku z 4 maja 2006 r., II SA/Bk 764/06). Przymiot strony w postępowaniu sądowym mającym na celu ocenę zgodności z prawem danej uchwały organu gminy przysługuje wyłącznie podmiotowi, którego interes prawny lub uprawnienie zostały tym aktem naruszone przed wniesieniem skargi. Przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. nie przyznaje bowiem takiej legitymacji podmiotom, których interesy prawne lub uprawnienia są dopiero zagrożone naruszeniem w wyniku wejścia w życie postanowień aktu prawa miejscowego. Skoro skarżący w praktyce nigdy nie został objęty skutkami zaskarżonej uchwały, a co więcej, obecnie obowiązujące przepisy pozwalają mu na pełne korzystanie z samochodów nie spełniających norm strefy czystego transportu – skarge należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.).