III SA/Kr 1050/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Kutzner po rozpoznaniu w dniu 19 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. M. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: "A" o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 1 marca 2016 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry w sprawie ze skargi A. M. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: "A" na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia 2 czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonanie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 1 marca 2016 r., nr [...]. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia 2 czerwca 2016 r.nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, A. M. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą: "A" - dalej "skarżący" zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 1 marca 2016 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że jego status materialny zarówno w chwili obecnej jak i z uwzględnieniem szerszej perspektywy czasowej nie pozwala na uiszczenie wymierzonej kary pieniężnej w wysokości 48.000 zł. Skarżący podał, że głównym źródłem utrzymania gospodarstwa domowego jest jednoosobowa działalność gospodarcza prowadzona przez żonę skarżącego. Ponadto podał, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną oraz dwiema córkami w wieku szkolnym. Ponadto skarżący wyjaśnił, że rozlicza się wspólnie z żoną, a jego dochód z działalności gospodarczej w 2014 r. wyniósł 833 zł. Skarżący zaznaczył że żona osiągnęła dochód z działalności gospodarczej w 2015 roku w wysokości 21.765,34 zł, a w 2014 r. - 4.974 zł. Skarżący wskazał również na okoliczność istnienia dwóch analogicznych spraw prowadzonych w stosunku do żony, gdzie łączna kwota wymierzonych kar pieniężnych żonie za urządzenie gier na automatach poza kasynem gry wynosi 48.000 zł. Skarżący podkreślił również, że wymierzona zaskarżoną decyzją kara stanowi niemal dwukrotność dwuletniego dochodu z prowadzonej działalności gospodarczej. W ocenie skarżącego, taka sytuacja może doprowadzić do szybkiego zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej przez żonę, a także zwolnienia zatrudnionych pracowników. Do wniosku skarżący załączył m. in. informacje o wysokości dochodu z pozarolniczej działalności gospodarczej za lata 2014 i 2015, PIT- 36 za lata 2014 i 2015, umowę o pracę zawartą z pracownikiem prowadzonego przez skarżącą baru, zaświadczenia ze szkół, do których uczęszczają córki skarżącej, wyniki badania skarżącego oraz umowę o współpracy zawartą pomiędzy Grupą [...], a skarżącym oraz Porozumienie nr 1 do ww. umowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) – zwanej dalej "ppsa" – wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 ppsa sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym na gruncie art. 61 § 3 ppsa możliwe jest wstrzymanie wykonania innych niż zaskarżony bezpośrednio do sądu akt, pod warunkiem, że akty te zostały wydane "w granicach tej samej sprawy" rozumianej, jako sprawa w sensie materialnoprawnym. Tożsamość sprawy w takim ujęciu będą więc wyznaczały elementy stosunku prawnego wynikającego z zaskarżonego aktu, a więc identyczność podmiotowa i przedmiotowa, a także identyczność podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia (postanowienia NSA z dnia 14 maja 2014 r., sygn. II FZ 511/14, opubl. LEX nr 1460131; z dnia 12 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 1651/13, opubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl; z dnia 14 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 3075/13, opubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia 2 czerwca 2016 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji - Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 1 marca 2016 r., nr [...], którą wymierzono karę pieniężną za urządzanie gier na czterech automatach poza kasynem gry. Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania wyżej wymienionej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 1 marca 2016 r. o wymierzeniu kary pieniężnej. Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że pomiędzy postępowaniem zakończonym wydaniem decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 1 marca 2016 r. nr [...], a zaskarżonym postanowieniem Dyrektora Izby Celnej z dnia 2 czerwca 2016 r., nie zachodzi tożsamość przedmiotowa. W sprawie zakończonej ww. decyzją z dnia 1 marca 2016 r. Naczelnik Urzędu Celnego wymierzył skarżącemu karę pieniężną w wysokości 48.000 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Z kolei zakres przedmiotowy zaskarżonego postanowienia, a co za tym idzie granice kontroli sądowoadministracyjnej w przedmiotowej sprawie, wyznacza rozstrzygnięcie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 1 marca 2016 r. Nie ulega zatem wątpliwości, że wskazane sprawy pozostają ze sobą w związku chronologicznym i podmiotowym, jednakże ze względu na wzmiankowaną odrębność zakresów przedmiotowych nie można uznać, że tworzą one tę samą sprawę w znaczeniu materialnym. W postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, nie jest możliwe wnioskowanie o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego, od którego strona skarżąca nie wniosła odwołania w ustawowo przewidzianym terminie (por. postanowienia NSA: z dnia 14 września 2010 r. o sygn. akt II GZ 246/10, z dnia 12 czerwca 2012 r. o sygn. akt II FZ 441/12, z dnia 12 grudnia 2013 r. o sygn. akt I GZ 545/13). W świetle powyższego należy stwierdzić, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 1 marca 2016 r. nie mógł być uwzględniony. Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności, Sąd, działając na mocy art. 61 § 3 i § 5 ppsa orzekł jak w sentencji.